Blogposts

In het afgelopen jaar groeide het aantal vrijwilligers bij het Poortershoes in de Oosterparkwijk van 27 naar bijna 40 vrijwilligers. Daarnaast zijn er bij het buurthuis vier mensen actief met een basisbaan. Falk Lewin, de beheerder van het Poortershoes, vertelt hoe het hem is gelukt zoveel vrijwilligers te vinden in tijden waarin het voor veel buurthuizen juist moeilijk is om het vrijwilligersbestand uit te breiden. Netwerk In de zomer van 2025 maakte Falk de overstap naar beheerder van het Poortershoes, na jarenlang in de horeca gewerkt te hebben. “Ik wist eigenlijk heel weinig van vrijwilligers”, vertelt Falk. “Dankzij de cursussen voor organisaties van link050 heb ik kennis opgedaan over hoe je vrijwilligers werft, maar ook veel mensen leren kennen die veel van het onderwerp afweten. Daarom is het nu makkelijker om contact op te nemen met experts als ik met een vraag zit.” Vrijwilligers werven Een van de dingen die Falk leerde bij de cursus Schot in de roos is hoe verschillend organisaties hun sollicitatiegesprekken inrichten. Bij het Poortershoes gaat het werven erg laagdrempelig, vertelt hij: “Mensen komen vaak binnenlopen om te informeren of er nog mensen gezocht worden. Ik laat ze vertellen wat ze graag willen doen en als daar een plek voor is gaan we koffie drinken en kletsen. Soms kan ik ze de functie meteen aanbieden. Maar het komt ook voor dat er op dat moment geen plek beschikbaar is die aansluit bij hun interesses, dan zet ik ze op een wachtlijst. Wanneer er een plek vrijkomt neem ik contact met ze op om ze de functie aan te bieden.” Bij andere organisaties blijken de verwachtingen van vrijwilligers anders te zijn, ervoer Falk terwijl hij andere coördinatoren sprak. “Bij een organisatie waar vrijwilligers met mensen met dementie werken ligt de focus bij een sollicitatie meer op wat de vrijwilliger moet kunnen om met deze doelgroep te werken. Terwijl een vrijwilligerscoördinator bij een dak- en thuislozenopvang met potentiële vrijwilligers door het gebouw liep en heel erg keek naar hoe sollicitanten reageerden. Ze lette op hun lichaamstaal en maakte zo de inschatting of ze geschikt waren voor de functie.“ Beleid maken Na de cursussen heeft Falk bij het Poortershoes direct nieuwe tactieken geïmplementeerd. Ten eerste heeft hij langs de drukke straat waar het buurtcentrum aan staat een bord neergezet om vrijwilligers uit te nodigen. “We willen mensen laten zien dat ze iets toevoegen door zichzelf te zijn. Daarom willen we niet communiceren dat wij iets van ze nodig hebben, maar dat ze hier iets kunnen bijdragen als vrijwilliger als ze dat zelf graag willen.” Daarom staat op het bord ‘We zoeken je gezelligheid’ in plaats van ‘We zoeken iemand voor in het keukenteam’. “Door een andere toon aan te slaan was er meer interesse om hier vrijwilliger te worden. Dit proberen we ook door te voeren in de vacatureteksten. We willen mensen meer eigenaarschap geven over hun werk.”

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Stoeptegels zijn hét handelsmerk van landschapsarchitect Louis le Roy. In de zestiger jaren had hij al Ecokathedralen gebouwd in Mildam en Heerenveen. Vanaf 1972 mocht Le Roy zich samen met bewoners bemoeien met de inrichting van de nieuwe wijk Lewenborg. Daar bevindt zich een enorm stuk stadsnatuur dat door de hele wijk slingert. Het LeRoy-gebied wordt tegenwoordig nog altijd onderhouden en verder ontwikkeld door vrijwilligers en bewoners. Federico Varone woont in Lewenborg en is een van de bestuursleden van Stichting LeRoy Groningen. Hij verzorgt de PR voor het LeRoy-gebied, organiseert educatieve projecten en is natuurlijk ook van de partij op klusdagen. Tekst en beeld: Henk Kuipers

Vlakbij het Zuidlaardermeer staat een prachtige gerestaureerde molen, gebouwd rond het midden van de 19 e eeuw. Deze olie-, koren- en specerijenmolen maakt deel uit van het museum De Wachter dat op hetzelfde terrein te vinden is. Je vindt er een klompenmakerij, een smederij, een houtzagerij en een tentoonstellingszaal met talloze oude gebruiksvoorwerpen. Twee bestuursleden Het museum wordt helemaal gerund door vrijwilligers. Bijna 200 mensen dragen bij aan de instandhouding van De Wachter. Antje van Timmeren en Jan Jansen vertellen er meer over. Antje is er al ruim 15 jaar vrijwilliger, eerst onder meer als rondleider. Tegenwoordig heeft ze een bestuursfunctie en de meeste tijd besteedt ze aan de groepsreserveringen. Jan Jansen is sinds enkele jaren betrokken bij De Wachter en tegenwoordig voorzitter van het bestuur. Hij begeleidt de vrijwilligers bij allerlei werkzaamheden in het museum en netwerken is een belangrijk onderdeel van zijn functie. De basis is stoom Aanvankelijk werkte de molen op windkracht, later werd stoom de belangrijkste energiebron. In De Wachter draait heel veel op stoom, niet alleen in de molen, maar ook bij de rondvaartboot en het treintje die bij het museum horen. Jansen is één van de kapiteins op het rader-stoombootje dat in de zomermaanden diverse rondvaarten op het Zuidlaardermeer verzorgt. Soorten vrijwilligerswerk Binnen het museum zijn allerlei mensen aan de slag. In de zomermaanden, als het museum geopend is voor het publiek, zijn er rondleiders, suppoosten en medewerkers in de horeca actief en uiteraard verschillende ambachtslieden die de apparaten in het museum bedienen. In de wintermaanden is er veel werk in het onderhoud van het machinepark en dan zijn voornamelijk de deskundigen aanwezig. “Het is tegenwoordig verdraaid lastig om de juiste ambachtslieden te krijgen in het museum. De huidige vrijwilligers worden er niet jonger op en zullen te zijner tijd moeten worden afgelost”, vertelt Jansen. “Zo hebben we dringend behoefte aan bakkers voor onze ambachtelijke bakkerij.” Leerplek Om ook de nieuwe generatie, die veel minder opgroeit met techniek, vertrouwd te maken met de oude ambachten, wordt binnenkort een leerplek in het museum gecreëerd. In een nieuw ingerichte ruimte komen enkele stoommachines waar jongeren het vak kunnen leren. Zo hoopt De Wachter ook een nieuwe groep vrijwilligers aan zich te binden. Wat wordt van de vrijwilliger verwacht? Rondleiders gaan met een groep het museum door en kunnen in algemene zin iets vertellen over wat er te zien is. Op de verschillende afdelingen vertellen de ambachtslieden zelf waar ze mee bezig zijn. Op verschillende plekken in De Wachter zitten ook suppoosten. Zij vertellen wat er zoal op hun afdeling te beleven is. In de horeca werken vrijwilligers in de winkel van de bakkerij of in het restaurant van De Wachter. Vrijwilligersvergoeding Vrijwilligers kunnen tijdens hun dienst gratis gebruik maken van de lunch en van koffie en thee en aan het begin van het seizoen krijgen ze een tegoedbon waarmee ze bijvoorbeeld brood kunnen kopen in de bakkerij van De Wachter. Motivatie “Mensen die hier vrijwilliger willen worden moeten het leuk vinden om met mensen om te gaan. Ik geniet zelf van de samenwerking en de gezellige sfeer in dit team. Het werk geeft me erg veel voldoening, vooral als ik merk dat bezoekers met een tevreden gevoel naar huis gaan,” sluit Antje het gesprek af. Met zo’n prachtig museum kan dat ook bijna niet anders. Tekst en beeld: Jan de Koning Film: Bart Nieuwold Ook geïnteresseerd in een functie bij De Wachter? Bekijk hier de vacature voor gastheer/-vrouw en een vrijwilliger die het leuk vindt om de handen uit de mouwen de steken .

Herplaatsing 4EverHome biedt hulp wanneer je – om welke reden dan ook – afstand moet doen van je geliefde hond, maar ze helpen je ook als je een huisdier wilt adopteren. Zij gaan op zoek naar een optimale match. Ik spreek met Astrid, die samen met Hetty, Mariette en Natasja het bestuur vormt van de stichting. Astrid rijdt het hele land door, maar vooral midden Nederland. Geen katten meer, alleen honden Even een kanttekening, ze zijn gestopt met katten. “Daar zitten de asielen vol mee”, vertelt Astrid. “En die zijn moeilijk plaatsbaar vanwege het grote aanbod.” Nederlandse honden “We accepteren alleen honden binnen Nederland, buitenlanders kunnen ook als ze hier al lang wonen. We willen heel zorgvuldig zijn dus we vragen aan de eigenaren om het medisch dossier. Bij aanmelding gaan we altijd op bezoek, we observeren de hond, wandelen er even mee en we vragen naar eventuele gedragsproblemen. Ook gaan we bij de adoptant op bezoek.” "Een ‘Groningse’ hond kan dan zomaar een match hebben met een Limburgs gezin”, vertelt Astrid enthousiast. “Adoptanten krijgen sowieso een proefperiode van vier weken, maar dankzij onze zorgvuldige procedure gaat het negen van de tien keer goed en is iedereen tevreden. Maar soms blijkt iemand toch allergisch te zijn.” Tekort aan gastgezinnen Gastgezinnen zijn altijd tijdelijk. Het is een soort noodopvang, daarna wordt een vast gezin of alleenstaande gezocht. Vrijwilligers die de huisbezoeken doen zijn ook heel erg welkom. “De meesten hebben er een baan bij of zijn gepensioneerd, we zoeken altijd mensen in de omgeving, met maximaal drie kwartier rijafstand. De inzet van tijd is moeilijk te voorspellen want dat hangt af van de vraag en het aanbod.” Ze zijn begonnen met Beagles. Maar het kunnen ook andere rassen zijn. “Iedereen is welkom, we zoeken vooral een gezellige omgeving. En we hebben een gedragstherapeut die altijd, gratis of tegen gereduceerd tarief, kan helpen bij eventuele problemen. Of je in een huis met een tuin woont of in een appartement, het maakt niet uit. Als je maar wandelt!” Want dat hebben honden nodig, want een hond slaapt 14 uur per dag maar de andere uren willen ze wel aandacht en er samen op uit! Geen hoog-risico honden “We bestaan nu bijna 7 jaar. We nemen geen hoog-risico honden aan, zoals pitbulls. We zouden het liefst een eigen centrum hebben waarin we de honden kunnen opvangen, dat is de gedroomde wens.” Donaties zijn dus altijd welkom. Overigens worden ze wel gesteund door Dierenlot en hebben ze een door de belastingdienst goedgekeurde ANBI status. En een hond afstaan kost niets, aan de adoptanten wordt wel een bedrag gevraagd van 225 euro, maar pas als je de hond wilt houden. De vrijwilligers, momenteel zo’n 32, komen 2x per jaar bij elkaar, tijdens een gezellige bijeenkomst om bij te kletsen. En er is een appgroep, om van elkaar op de hoogte te blijven. Tekst: Annette Doornbosch Wil je gastgezin worden, of vrijwilliger? Bekijk hier de vacature of meld je dan aan via email: info@herplaatsing4everhome.nl

Wat ooit het clubhuis van een scoutinggroep was, heeft in de afgelopen twee jaar een ware metamorfose ondergaan. Was het gebouwtje eerder wat aan het zicht onttrokken door de begroeiing, nu staat het in volle glorie en uitnodigend aan het begin van de Concourslaan in het Stadspark. Spark Astrid Rijken, initiatiefnemer van het pand, heeft de afgelopen twee jaar samen met vrienden en enkele vrijwilligers hard gewerkt om het gebouw de uitstraling te geven die het nu heeft. Er is ook nagedacht over een naam voor het gebouw en men vond de naam Spark wel heel toepasselijk. Het staat in het S(tads)park en het woord roept iets sprankelends op dat precies past bij wat deze organisatie wil zijn. Verbouwing Het pand is volledig opnieuw aangekleed. Naast een mooie ontmoetingsruimte is er een grote studio ingericht, geschikt voor onder andere yogalessen of dans. Naast een ruime keuken en een grote tuin biedt Spark een perfecte plek voor verschillende creatieve activiteiten en evenementen. Onlangs werd er al een kleurrijk festival op het terrein gehouden dat veel belangstelling trok. Wat wil Spark zijn? Astrid vertelt enthousiast: “Spark is een fijn ontmoetingscentrum waar muziek, beweging en creativiteit samenkomen. Het is een plek die sprankelt van energie en waar mensen graag bij elkaar komen.” Afrikassi In het pand is ook een kleine boetiek met de naam Afrikassi. Astrid heeft een speciale band met Afrika. Ze heeft er gewoond en ze reist er nog steeds vaak doorheen. Afrikassi maakt van de kleurrijkste Afrikaanse stoffen unieke creaties zoals originele kleding en handgemaakte woonaccessoires. De kleurrijke invloed van Afrikassi is in het pand ook goed zichtbaar. Mireille Sinds enkele weken is Mireille vrijwilliger bij Spark. Mireille wil graag onderzoeken welk werk nu bij haar past door te doen wat ze leuk vindt en ze wil met dit vrijwilligerswerk weer in het werkritme komen.  Mireille voelde zich vanaf het begin dat ze hier binnenkwam direct op haar plek. “Ik heb een passie voor dansen en ik houd van creatief bezig zijn. De sfeer hier is fantastisch, het is veelzijdig en gezellig en de creativiteit en de energie spatten eraf.” Wat kan een vrijwilliger doen? Spark is vanaf april weer enkele dagen in de week open. Mireille is in de uren dat ze aanwezig is bezig met het klaarzetten van de ruimten voor de verschillende activiteiten. Verder zet ze haar kwaliteiten in als gastvrouw en helpt ze met het schenken van de koffie en thee en het verzorgen van een eenvoudige lunch. Ze wil de komende weken vooral met initiatieven komen om Spark op de sociale media nog meer zichtbaar te maken. “Iedere vrijwilliger die een paar uur in de week creatief bezig wil zijn kan hier uit de voeten: samen activiteiten realiseren, aan de slag in de keuken of de handen uit de mouwen steken in de moestuin. Bovendien zijn er genoeg klussen voor de liefhebber om aan te pakken. Nieuwe activiteiten en helpende handen zijn welkom, want Spark wil zich graag ontwikkelen tot hét feel-good centrum van Groningen. Tekst en beeld: Jan de Koning

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Midden in het Stadspark, verstopt tussen bomen en struiken ligt Kinderboerderij Stadspark. Geiten, schapen, ganzen, kippen en zelfs een witte pauw lopen lekker los over het terrein. Ook leven er varkens, pony’s, konijnen, cavia’s, kippen, loopeenden, ganzen én een drietal ezels. Voor Diederik, Peter en Bonky is het op woensdag en zaterdag altijd feest. Om 12 uur krijgen ze eerst een borstelbeurt en worden hun hoeven schoongemaakt. Daarna is het tijd om te wandelen met Dinie, Ramon, Ineke en Edna. Zo'n wandeling kan zomaar anderhalf uur duren, dus zo nu en dan krijgt het trio even tijd om te grazen. Tekst en beeld: Henk Kuipers

Stichting Studiebollen bestaat zo’n twee jaar. Jacqueline was op bezoek bij de voedselbank waar het boek van de voormalige directeur van de voedselbank werd gepresenteerd. De directeur vertelde dat de opbrengst zou gaan naar een nieuwe stichting die zich zou gaan richten op kinderen die in armoede opgroeien. Financiële zelfstandigheid “Ik wilde wel bestuurslid worden van die nieuw op te richten stichting, dus ik ben daar ter plekke in gesprek gegaan met de directeur. Ik heb hem geholpen met beleid voor die stichting maar helaas overleed hij tijdens dat proces,” vervolgt Jacqueline. “Ik vertelde hem dat het volgens mij niet zoveel zin had om gewoon geld te geven, daar worden kinderen en ouders maar passief van. Je kunt ze beter duurzaam helpen, door ze op weg te helpen naar financiële en sociale zelfstandigheid, dus geen hospitalisering, want dat werkt niet actief en duurzaam.” Jacqueline is ervan overtuigd dat dat veel beter werkt. “Ik heb de doelgroep inmiddels verbreed naar kinderen in de knel. Als kinderen en jongeren een bijbaantje hebben krijgen ze daarmee niet alleen zelfstandigheid maar ook een eigen netwerk. En het kind doet het zelf en leert met geld om te gaan.” Dichte deur “Veel zorg loopt vast bij de voordeur want ouders zijn de baas en houden vaak de deur dicht. Er komen al veel hulpverleners langs die hen niet altijd kunnen helpen. Soms speelt er meer dan armoede, zoals huiselijk geweld of incest. En daar kunnen kinderen meestal niets mee doen want waar moeten ze heen met hun problemen?” vraagt Jacqueline zich af. Jij aan zet Daar wil zij graag mee helpen. Ze zoekt mensen die in een team met haar willen werken. “Ik denk aan gastlessen op scholen en verenigingen. Ook wil ik graag meer aan PR en communicatie doen middels bijvoorbeeld een website. En ik ben van plan een ‘Jij aan zet’ dag te organiseren voor kinderen in de knel.” Ze heeft veel ervaring met het organiseren van bijeenkomsten tijdens haar vorige baan. Jacqueline heeft al contact met veel organisaties maar heeft nog geen team om haar te helpen. “Je hoeft geen bestuurslid te worden als je maar kunt helpen, want dat is het belangrijkste. Ook wil ik graag sparren met gelijkgestemden hoe we ons doel kunnen bereiken.” Geld is geen probleem, ze heeft voldoende financiën gekregen om haar doel te bereiken Kwartiermaker Eigenlijk is Jacqueline een kwartiermaker, dus wie wil haar helpen dit verder te brengen? “Wat ik nodig heb is een team dat mij wil helpen en om mee te sparren hoe we dit moeten doen. Ik heb al veel contacten met allerlei organisaties en die vinden het allemaal prachtig wat ik wil gaan doen. Maar nu heb ik gewoon mensen nodig die daadwerkelijk willen helpen.” Dus wie wil en kan haar helpen? Bekijk de vacatures en contactgegevens onderaan deze pagina. Tekst en beeld: Annette Doornbosch

Met drie seniorenelftallen is het één van de kleinste voetbalclubs in Groningen. De thuisbasis is te vinden op sportpark Kardinge. DIO-Groningen werd in 1971 opgericht als DIO Oosterhogebrug. Op een trapveldje in deze woonwijk werden de eerste wedstrijden gespeeld, maar spoedig kon de club terecht op sportpark Van Starkenborgh. Door opheffing van dit park werd de vereniging 26 jaar geleden gedwongen te verhuizen naar Kardinge. Daar heeft ze inmiddels een geheel eigen plaats ingenomen en is ze mede-eigenaar van het riante clubgebouw op dit terrein. Leden Elke vereniging heeft vrijwilligers nodig. Alleen al bij de drie voetbalteams zijn in totaal zes vrijwilligers betrokken. Naast het sportieve gebeuren moeten er binnen een sportvereniging ook andere werkzaamheden worden verricht, zoals het onderhoud en de schoonmaak. De meeste clubs vragen van hun leden om zich ook aan te melden voor dit soort activiteiten en dat gebeurt ook bij DIO. De leden organiseren meestal de toernooien en assisteren bijvoorbeeld tijdens een klussendag. Ook de bestuursleden draaien mee in het rooster van de vrijwilligers. Zaterdags staat de vicevoorzitter, Rob Wensink, achter de bar en op twee andere dagdelen doen de bestuursleden Jelle en Gert dienst. Maar toch blijft er ook nog ander werk liggen en daarvoor probeert de vereniging andere vrijwilligers aan te trekken. Djibril Gysja Al langere tijd loopt Djibril Gysja rond op de club. Djibril komt oorspronkelijk uit Guinee, maar woont inmiddels al 25 jaar in Nederland. Het lukte de vereniging een paar jaar geleden om een participatiebaan voor een periode van twee jaar voor hem te regelen, maar zijn gezondheid maakte het hem onmogelijk om betaald werk te krijgen. Nu is Djibril vrijwilliger bij DIO en hij is heel blij met dit werk, vooral met de sociale contacten op de club. Djibril is in ieder geval tijdens de wedstrijddagen aanwezig en doet dan alle voorkomende lichte werkzaamheden. Maar ook op andere dagen van de week verricht hij hand- en spandiensten voor de club. Andere activiteiten Bij DIO vinden naast het voetbal ook andere activiteiten plaats. Zo is er een wandelclub actief en in de zomermaanden speelt een cricketclub op één van de velden, die kleedruimte huurt bij DIO. Op vrijdagmorgen gebruikt een klaverjasclub de kantine en omdat de deelnemers ook graag een hapje en een drankje willen, staat er een vrijwilliger achter de bar. Zo vervult deze kleine, gastvrije vereniging ook een functie in de wijk. Marjo Niemann Uiteraard moet de vereniging ook bestuurd worden. Eén van de bestuursleden is Marjo Niemann. Marjo is al sinds de oprichting bij de club betrokken. Zij doet het secretariaat en regelt allerlei lopende zaken. De meeste dagen van de week is ze op het terrein te vinden en ze geniet er nog steeds van. Marjo houdt zich bezig met de vrijwilligers bij de vereniging en ze zou het fijn vinden als er een paar bij komen, bijvoorbeeld voor de was en de kantine. Martin Koeman Helaas heeft DIO geen jeugdteams meer. Na corona is in overleg met FC Lewenborg besloten dat deze vereniging de jeugd opvangt. Bovendien vertrokken getalenteerde leden al gauw naar de buurvereniging GVAV-Rapiditas. Toch heeft DIO ook bekende voetballers binnen haar gelederen gehad. Zo speelde Theo Keukens, die ooit bij FC Groningen voetbalde, een paar jaar voor de club en Martin Koeman was in het begin van de tachtiger jaren speler/trainer. Voor zo’n club wil je toch graag wat doen? Tekst en beekd: Jan de Koning

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Iedere maandagochtend vertrekken zo'n vijftien leden van het Zwerfvuilteam vanaf Het Oude Politiebureau de wijk in. Gewapend met grijpstok en vuilniszak gaan ze op pad om de Oosterparkwijk op te schonen. Het is een gezellige groep gelijkgestemden, die allemaal oog hebben voor natuur en milieu. Na afloop is er tijd voor koffie; dit keer met taart omdat Xandra jarig is. Irma Bekema doet al een aantal jaren mee. Ze woont in de wijk en doet samen met haar hondje Guus wel vaker een rondje vuil rapen. Daarnaast is Irma vanaf het begin betrokken bij de actie Peuk in de Pocket. Tekst en beeld: Henk Kuipers

Bewonersplatform Beijum.nl is dringend op zoek naar versterking van hun redactie. Het gaat dan vooral om de activiteitenkalender. “Het doel is om alle activiteiten op de website Beijum.nl te zetten in de activiteiten kalender,” vertelt Alof Canrinus, die onofficieel de functie heeft van hoofdredacteur. “We zitten met zes mensen in de redactie en iedereen heeft daarin een taak. We komen eens in de twee maanden bij elkaar, dus wat dat betreft is het geen drukke baan. We verwachten van het gezochte redactielid dat hij of zij actief op zoek gaat naar activiteiten in Beijum. En dat is helemaal niet moeilijk,” aldus Alof. Want veel activiteiten worden gewoon aangemeld. Actieve en sociale wijk In Beijum gebeurt best wel veel, neem maar een kijkje op de website, er is van alles te doen en het wordt heel overzichtelijk gepresenteerd op de website. “Je kunt overal op zoeken. Ook is er een eigen Facebookpagina, en er zijn ook social media pagina’s van allerlei groepen in Beijum waar veel informatie te halen valt. Overigens, het Buurtteam zoekt ook iemand om hun Facebookpagina te beheren. Dat zou mooi te combineren zijn,” vervolgt Alof. “Het verschil met ons is dat het Buurtteam zelf ook activiteiten organiseert, dus dat is een win-win.” Kruisbestuiving “Hoewel het Bewonersplatform Beijum formeel nog in oprichting is bestaat de website al meer dan tien jaar en is er ook overlap met onze redactie,” vertelt Alof. Die overlap geldt ook voor de wijkkrant De Beijumer. “Er is kruisbestuiving over en weer,” lacht Alof. “En dat is heel handig. Dan is er nog de Buurtacademie, waar inwoners van de wijk workshops geven voor iedereen, dus ook niet-wijkbewoners zijn daar welkom. Ook die activiteiten staan allemaal op de website.” Spin in het web Kortom, een nieuw redactielid voor de activiteiten wordt een soort spin in het web. En de website bijhouden is absoluut niet moeilijk. Er wordt gewerkt met Wordpress en veel is al vastgelegd, je hoeft het alleen maar in te vullen volgens een vaste opzet. En anders helpen andere redactieleden je erbij. “Ook nieuwkomers zijn welkom, maar ze moeten wel wat taalvaardigheid hebben, en de spellingscontrole of AI kunnen gebruiken,” lacht Alof. Hij heeft een heel stappenplan hoe je dingen op de site kunt zetten. De opmaak staat vast en wijst zichzelf. Het is heel gemakkelijk. En je hoeft niet in Beijum te wonen maar dat is natuurlijk wel gemakkelijker. Belangrijk is ook dat je de website checkt of alles nog klopt en actueel is, en je kunt vanuit huis werken Voel je je geroepen? Neem dan contact op met redactie@beijum.nl of stuur een whatsapp naar 0636067918. Je bent van harte welkom om een bijdrage te leveren! Tekst en beeld: Annette Doornbosch

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Korenmolen Wilhelmina staat al meer dan een eeuw in Noorderhoogebrug. De molen wordt helemaal gerund door vrijwilligers. De molenaars zijn Mieke en Hendrik Jan Berghuis en ze worden geassisteerd door zeven vrijwilligers. Yara Westerhof is zo'n anderhalf jaar betrokken bij de molen en vindt het heerlijk om in het winkeltje te werken. Daar zijn diverse soorten meel te koop, aangevuld met allerlei lokale producten. Yara is ook een MIO, molenaar-in-opleiding. De praktijkuren kan ze voor een groot deel doen op de Wilhelmina. De rest kan ze leren op de naastgelegen molen 't Witte Lam, waar haar verloofde de molenaar is. Tekst en beeld: Henk Kuipers

Dit artikel verscheen eerder in ons  themamagazine over jongeren . Vrijwilligerswerk is een krachtige manier om een positieve impact te maken in de samenleving. Voor veel jongeren biedt het niet alleen de kans om anderen te helpen, maar ook om persoonlijke groei en waardevolle ervaringen op te doen. Een inspirerend voorbeeld hiervan is Annemiek, een actief lid van Rotaract Groningen. Wat begon als een advies van haar vader – zelf Rotarylid – groeide uit tot een levensverrijkende ervaring vol vriendschappen, netwerkkansen en maatschappelijke impact. Wat is Rotaract? Rotaract is een wereldwijde organisatie van serviceclubs voor jongeren van 18 tot 35 jaar, die zich actief willen inzetten voor de maatschappij en tegelijkertijd zichzelf willen ontwikkelen. Rotaract is verbonden aan de Rotary. De organisatie steunt goede doelen in binnen- en buitenland, vaak gericht op groepen mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Daarnaast biedt Rotaract haar leden de kans om ervaring op te doen door het organiseren van projecten, het volgen van trainingen en workshops, door bedrijfsbezoeken of door sprekers uit te nodigen. “Mijn vader wees me op Rotaract” Annemiek is 26 jaar, komt uit een dorp in Oost-Groningen, woont in Groningen en heeft gestudeerd in Leeuwarden. “Ik dacht, hoe ga ik mijn leven opbouwen in de stad Groningen? Ik kon niet bij een studentenvereniging omdat ik niet woonde in de plaats waar ik studeerde. Mijn vader zit al lang bij Rotary en hij zei: kijk eens bij Rotaract.” Zo gezegd, zo gedaan. Haar betrokkenheid groeide snel. Ze is al vrij snel in het bestuur gegaan, eerst als secretaris en daarna als districtsvertegenwoordiger voor Noord-Nederland. Goede doelen en projecten met impact Rotaract Groningen is betrokken bij diverse goede doelen en projecten. Jaarlijks kiezen de leden een goed doel om geld voor in te zamelen. Ook werken zij ‘hands on’ mee in projecten of activiteiten. De opbrengst van €3000,- van een champagneactie is gedoneerd aan Maggie’s Center voor kankerpatiënten en hun naasten in Groningen. De opbrengst van de Paasactie is gedoneerd aan het Overweeghuis in Groningen; opvang van vrouwen die vastlopen in de prostitutie of slachtoffer zijn van seksuele uitbuiting. De leden hebben hier ook met de handen uit de mouwen meegeholpen om de crisiskamer en de tuin op te knappen. Ook wordt er af en toe meegedraaid met diensten bij de Voedselbank en doen de leden mee aan de schoonmaakactie Lentekriebels van de gemeente. In een begeleide workshop wordt jaarlijks de keuze gemaakt voor het goede doel. “Eerder leverden we per persoon ideeën in, nu doorlopen we een heel keuzeproces gezamenlijk”, vertelt Annemiek. Daarnaast kunnen leden ook voorstellen doen voor activiteiten of projecten. Dit zorgt ervoor dat de projecten divers en relevant blijven voor de gemeenschap. Het criterium erbij is wel dat het gebonden moet zijn aan Groningen. Samen de schouders eronder Wat Annemiek en haar medeleden drijft is meer dan alleen goede doelen steunen. “Iedereen in de club heeft de intrinsieke motivatie om iets voor een ander te doen. Natuurlijk zijn er ook uitdagingen. Vrijwilligerswerk kost tijd en dat kan soms knellen. Voor evenementen als de Paasactie zijn er vrijwilligers nodig om bedrijven aan te schrijven, eitjes in te kopen, te coördineren en mee te helpen. Het is belangrijk dat iedereen zich inzet, anders lukt het niet. Maar als het lukt, geeft het enorm veel voldoening.” Nationale en internationale ervaring Rotaract stopt niet bij de stadsgrenzen, maar is wereldwijd actief en organiseert meerdere keren per jaar internationale bijeenkomsten. Als districtsvertegenwoordiger zit Annemiek ook in het landelijke bestuur. Er is een jaarlijkse internationale meeting Rotaract European Meeting REM, voorafgaand door een Pre-REM en gevolgd door een Post-REM. Annemiek bezocht onder meer de Pre-REM in Luxemburg en de EUCO (European Convention) in Milaan. “Dat zijn meerdaagse evenementen met workshops, trainingen, en netwerkmogelijkheden met jongeren uit heel Europa. Je leert daar ontzettend veel en het is geweldig om te zien hoe gemotiveerd mensen zijn, overal ter wereld.” Volgend jaar wordt druk en spannend voor Annemiek. Zij organiseert samen met clubleden de Pre-REM in Groningen. Er komen dan leden uit allerlei landen naar Groningen aan wie zij met haar club de stad laat zien in drie dagen. Daarna gaan ze gezamenlijk naar de REM in Utrecht en de Post-REM in Aken. Persoonlijke ontwikkeling en vrienden voor het leven Wat Rotaract voor Annemiek bijzonder maakt is de combinatie van de gezelligheid, maatschappelijke betrokkenheid, het ontstaan van vriendschappen en netwerkmogelijkheden. “Je leert zoveel mensen kennen, uit heel Europa. De sfeer is enorm inspirerend: jongeren die allemaal iets willen betekenen. Als bestuurslid kom ik op heel veel plekken en met veel mensen in contact uit allerlei verschillende hoeken en leeftijdsgroepen. Dit maakt het heel leuk. Het kan ook deuren voor je openen, bijvoorbeeld voor stages. Ik leer ook heel veel door het organiseren van de projecten. We helpen elkaar ook met van alles. Je krijgt een grote vriendenclub op internationaal niveau.” Toekomst Hoewel Annemiek inmiddels door een nieuwe baan haar functie als districtsvertegenwoordiger heeft neergelegd, blijft ze betrokken als gewoon lid. “Zolang ik me goed kan inzetten, blijf ik lid van Rotaract. Daarna wil ik graag overstappen naar de Rotary. Dit blijft onderdeel van mijn leven. Ik zie hoeveel positieve energie en kansen het biedt, bij mij en bij mijn vader. De mensen, het netwerk, de impact; het verrijkt je leven.” Tekst: Yvon van der Laan Beeld: Rotaract Groningen

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Wanneer je in de Oosterparkwijk door het onkruid de tuin niet meer ziet, kun je als wijkbewoner de hulp inroepen van Tuinteam Oosterpark. Een viertal vrijwilligers gaat maandag- en woensdagochtend op pad om bewoners te helpen in hun tuin. Ze doen lichte werkzaamheden zoals grasmaaien, onkruid verwijderen en tot op ooghoogte snoeien. Het team bestaat uit Cryselda, Jan, Henk en Sandrine. Sandrine Audouy zit vier jaar bij het tuinteam en heeft zelf ook een tuin. Maar dat was haar niet genoeg. Ze is sinds kort ook tuinvogelconsulent bij de Vogelbescherming en adviseert mensen hoe ze hun tuin vogelvriendelijk kunnen maken. Tekst en beeld: Henk Kuipers

https://www.youtube.com/watch?v=aPtksiAv33Q Werkpodium Kraack is een creatieve dagbesteding in Groningen met de nadruk op theater en dans in een veilige en inspirerende omgeving. Wij spreken met Mirthe en René. Beiden komen uit de zorgsector en René heeft ook ervaring met theater (regie). Er zijn zowel zorgmedewerkers met een creatieve achtergrond als theater docenten om beide vragen te kunnen bedienen. Want bij Kraack draait het niet om de zorgvraag maar om de spelers. Maar er wordt wel rekening mee gehouden daar waar nodig. Vrijwilligers: heb je interesse en wil je graag (vrijblijvend) kennis komen maken of wil je meer informatie na het zien van de film? Neem dan telefonisch contact op met Mirthe Jonker (06-42956053, op woensdag en vrijdag goed bereikbaar) of via de email ( info@werkpodiumkraack.nl ). Beeld: Bart Nieuwold Tekst: Annette Doornbosch

Vorig jaar bestond kringloopwinkel Red een Kind vijf jaar.  De start was aan het Hoendiep, maar dat pand was niet langer beschikbaar en daarom verhuisde de winkel naar de Peizerweg. Eerst was men niet zo gelukkig met de overgang, maar nu ze er eenmaal zitten, heerst er grote tevredenheid: de winkel loopt als een trein, de inkomsten zijn aanmerkelijk hoger en de locatie is prima. Jansje Kruisinga “Ja, deze plek is echt heel fijn,” vertelt Jansje Kruisinga, één van de vrijwilligers van Kringloop Red een kind. “We trekken hier veel publiek dat de omliggende bouwmarkten en tuincentra bezoekt. En deze winkels zijn ook blij met onze kringloop op hun terrein.” Jansje is bijna vanaf de oprichting betrokken bij de winkel. Hoewel ze vroeger nauwelijks geïnteresseerd was in kringloopbedrijven, is ze nu heel enthousiast. Zij en haar man zijn elke week tenminste twee dagdelen in de kringloop aan het werk. Red een Kind In Groningen zijn meerdere inbrengwinkels die een deel van hun opbrengst schenken aan goede doelen. De volledige opbrengst van  deze kringloopwinkel wordt geschonken aan de stichting Red een Kind. Deze stichting wil aan kinderen, waar ook ter wereld, die in armoede leven een nieuwe toekomst geven. Medewerkers Als medewerker bij deze kringloop  weet je dus dat jouw vrijwillige werk kinderen ten goede komt. Dat is voor veel van de medewerkers ook een belangrijke motivatie. De kringloop telt op dit moment zo’n tachtig vrijwilligers en om de roosters te vullen zijn er, zeker met de zomervakantie in zicht, nog wel meer nodig. Verreweg de meesten werken één dagdeel per week. Jansje: “En op elk moment van de dag moeten er toch minimaal acht mensen aanwezig zijn om de winkel draaiende te houden.” Indeling vrijwilligersgroepen Als vrijwilliger word je ingedeeld bij een groep. Er zijn medewerkers die bij de inbreng werken. Zij nemen de goederen aan en sorteren die in de werkplaats. Dan komen de andere vrijwilligers in actie. Zij zijn verdeeld over verschillende groepen, onder andere de boekengroep, de kledinggroep, het team dat zich bezig houdt met huisraad en decoratie. Deze mensen zorgen dat de spullen schoongemaakt en geprijsd worden waarna ze een plekje in de winkel krijgen. Daarnaast zijn er nog de kassamedewerkers. Nette winkel Jansje is onder andere floormanager: ze houdt een oogje in het zeil voor wat betreft het geheel van de winkel. Daarnaast maakt ze deel uit van de huisraad- en decoratiegroep. “Dat is echt wel mijn ding. Ik houd ervan om de artikelen op een aantrekkelijke manier uit te stallen. Het moet er verzorgd uitzien. En ik kan wel zeggen dat wat dat betreft onze kringloop er zijn mag. Wij krijgen van onze klanten vaak positieve feedback: wat ziet jullie winkel er schoon en gezellig uit!” Juweeltjes? Een enkele keer hoor je dat iemand een artikel in een kringloopwinkel heeft gevonden wat meer dan de moeite waard is. “Wij hadden ooit een keer de overtuiging dat er een paar gouden tientjes waren ingebracht, maar uiteindelijk bleek het om duplicaten te gaan. Maar we hebben wél eens een schilderijtje gehad van één van de schilders van De Ploeg.” Sfeer Er heerst een heel prettige werksfeer bij deze kringloop. De meeste vrijwilligers zijn nogal op leeftijd. “Wat jongere mensen erbij, dat zou wel heel prettig zijn,” vindt Jansje. “Maar daarmee wil ik al die ouderen niet tekort doen. Het is toch top dat zij zich belangeloos inzetten voor dit goede doel.” Tekst en beeld: Jan de Koning

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Het Lentefestival in de Oosterparkwijk is drie dagen muziek, theater, lekker eten en gezelligheid in het laatste weekeinde van maart. Op het plein voor JOP staat dan een draaimolen, clowns en acrobaten lopen rond, er is een poppenvoorstelling in een mini-theater en nog veel meer. Het festival wordt georganiseerd door talloze vrijwilligers. Xandra Bardet doet al jaren mee. Ze beschilderde alle sta-meubels, zit de ene keer te schminken en dan weer voorziet ze iedereen van een drankje bij de limonade-kabouter. Overigens is Xandra ook een van de aanstichters achter het Zwerfvuilteam, dat iedere maandagochtend een opruimrondje door de wijk doet. Tekst en beeld: Henk Kuipers

TeamUp is een gezamenlijk programma van Save the Children en War Child om gevluchte kinderen te ondersteunen in hun sociaal emotionele ontwikkeling. Dit doen zij in Nederland in ruim 60 opvanglocaties en wereldwijd in ruim 30 landen. Het TeamUp programma heeft inmiddels ruim 700.00 kinderen bereikt. Tsila de Lang werkt als regiocoördinator en trainer in Noord-Nederland. Zij begeleidt vrijwilligers die het programma uitvoeren in de azc’s in het noorden. “Ik begeleid de vrijwilligers dus ik ben wel veel op reis, maar dat is hartstikke leuk,” vertelt Tsila enthousiast. “En natuurlijk doe ik ook mee aan de sport- en spelactiviteiten, want door middel van die activiteiten kun je de kinderen helpen. Begin maart zijn we ook begonnen in het azc in Groningen. Elke locatie is anders; op sommige locaties doen we de activiteiten binnen in een gymzaal of in een recreatieruimte. Met mooi weer proberen we zoveel mogelijk lekker naar buiten te gaan.” Meer dan sport en spel “We beginnen elke sessie met een check-in in de groep. We vragen aan de kinderen hoe het met ze gaat, en de kinderen laten dit zien met hun duimen (goed of niet goed). Na de check-in doen we een warming up, zoals bewegen op muziek. Daarna doen we twee hoofdactiviteiten aan de hand van een thema. Zo’n thema kan zijn pesten, assertiviteit, vriendschap, respect, angst, etc. Tijdens TeamUp oefenen de kinderen spelenderwijs met vaardigheden die gelinkt zijn aan het thema van die dag. De kinderen oefenen bijvoorbeeld met samenwerken, hulp vragen, voor jezelf opkomen of grenzen aangeven. Na de activiteiten gaan we evalueren met de kinderen. Hoe vonden jullie het?” Er is een spellenboek en een tweedaagse training die vooraf gegeven wordt aan nieuwe vrijwilligers. In dat spellenboek staan veel voorbeelden van sport en spel en hoe je dat kunt gebruiken. “Bijvoorbeeld lopen met een pittenzak op je hoofd. Als die van je hoofd valt kun je andere kinderen vragen je te helpen hem weer op je hoofd te leggen,” legt Tsila uit. “Dit is een voorbeeld van het oefenen met de vaardigheid ‘elkaar helpen’, passend bij het thema vriendschap”. Weinig taalgebruik “Wat heel belangrijk is”, vertelt Tsila: “is dat er weinig taal wordt gebruikt. We doen alles met voorbeelden, want er zijn ook nieuwkomers bij die nog geen woord Nederlands spreken. We laten gewoon zien hoe iets moet, zodat iedereen mee kan doen, ook al ben je net in Nederland. En kinderen helpen elkaar met taal, dat is ook belangrijk voor samenwerking en groepsgevoel.” Vaste structuur Heel belangrijk is de vaste structuur en daarmee de voorspelbaarheid van TeamUp. TeamUp wordt overal op dezelfde manier gegeven. Kinderen in asielzoekerscentra moeten regelmatig verhuizen en weer wennen aan een nieuwe omgeving. Dan is het fijn als TeamUp hetzelfde blijft en voorspelbaarheid biedt in een onvoorspelbare omgeving. “Ook vinden we het belangrijk dat kinderen zoveel mogelijk dezelfde gezichten blijven zien, daarom vragen we ook van de vrijwilligers om minimaal 9 tot 12 maanden te blijven.” De TeamUp-sessies duren een uur. Maar van de vrijwilligers wordt gevraagd een uur eerder te komen ter voorbereiding en een uur erna te blijven voor de evaluatie. Een belangrijke taak van TeamUp is ook het signaleren van zorgelijke signalen. “Wanneer we zorgelijke signalen zien bij de kinderen, is het onze taak om dat te registreren en door te geven aan het COA,” legt Tsila uit. Sport en spel Op mijn vraag wat voor spelletjes ze zoal doen zegt Tsila: “bijvoorbeeld Annamaria Koekkoek. We moeten allebei lachen want dat ken ik niet. Maar dan doe je je handen eerst voor je ogen en dan haal je je handen weg en roep je Annamaria Koekoek en dan moeten de kinderen ineens stilstaan in de houding waarin ze liepen. Maar ook doen ze Staarten Tikkertje (lintjes afpakken), trefbal, voetbal, etc. De kinderen genieten dus je krijgt er veel voor terug! In Groningen zijn er op dit moment TeamUp sessies voor de leeftijdsgroepen 6-9 jaar en 10-12 jaar.” Voor de nieuwe vrijwilligers in Groningen: de sessies zijn op maandag van 16-17 uur en van 17.15 tot 18.15 uur. “Je bent dan volop in beweging en rent heel wat af”, lacht Tsila. Dus je moet wel een beetje conditie hebben…maar de kinderen maak je er erg blij mee! Interesse? Bekijk de vacature onder dit artikel of neem een kijkje op de website van TeamUp voor meer informatie https://www.savethechildren.nl/wat-we-doen/wat-we-doen-in-nederland/teamup-in-opvanglocaties Tekst en beeld: Annette Doornbosch

Voordat de Groningse Vierdaagse van start kan gaan moet er nog heel wat gebeuren, schreven we in een vorig artikel over dit evenement . Jolien en Lisa vertelden toen over de voorbereidingen waar zij mee bezig waren. Harry Greven Maar er zijn meer coördinatoren al druk met de komende Vierdaagse. Eén van hen is Harry Greven. Hij is verantwoordelijk voor de vergunningen en de veiligheid op het parcours. Het bestuur van de Groningse Vierdaagse heeft met Harry een man binnen haar organisatie met veel expertise op dit gebied. Harry was ook al betrokken bij de eerste uitvoering van de Vierdaagse. “Ik ken één van de organisatoren al heel wat jaren en ik hoefde er niet lang over na te denken toen hij mij vroeg om mee te doen. Het is een geweldig leuk evenement en nu het groeit, wordt het alleen maar interessanter.” Veiligheid De veiligheid is bij de Vierdaagse een belangrijk aandachtspunt. Omdat het aantal deelnemers dit jaar behoorlijk toeneemt, houdt Harry zich in deze fase van de voorbereidingen vooral bezig met de verkeersplannen en de mogelijke knelpunten die te verwachten zijn. “Hoeveel verkeersregelaars heb ik straks nodig en waar op de route moeten die worden ingezet? Zijn er voldoende EHBO-ers beschikbaar? Gelukkig hebben we de ondersteuning van het Rode Kruis en ook met hen moet ik in overleg.” Er zijn dus behoorlijk wat meer vrijwilligers nodig? “Zeker, maar gelet op het enthousiasme van vorig jaar, heb ik er alle vertrouwen in dat dat dit jaar ook wel goed komt.” Vergunningen “Ik zal me de komende tijd ook weer bezig gaan houden met de vergunningen. De route is nagenoeg dezelfde als vorig jaar, maar door het toenemend aantal deelnemers zal er in de aanvragen wel hier en daar wat moeten worden herschreven. En omdat de deelnemers dit jaar naast de twintig en de veertig kilometer ook kunnen kiezen voor de dertig kilometer, zal dat ook weer aanpassingen vragen.” Motivatie Harry geniet van zijn betrokkenheid bij de Vierdaagse. “Ik zie de passie binnen de organisatie en daar ben ik in meegezogen. Ik vind het hartstikke leuk om mijn kennis en kunde toe te passen bij dit evenement en het steeds weer te verbeteren op kwaliteit. Het is ook prachtig om te merken hoe enthousiast wandelaars en andere vrijwilligers zijn en hoe dat tot verbinding leidt!” Betrokkenheid Harry is in de aanloopmaanden gemiddeld een uurtje per week bezig met zijn taak. ”Maar hoe dichter we bij de uitvoering in augustus komen, hoe drukker ik het krijg. Dan neemt het overleg met het bestuur en de andere coördinatoren toe vooral met die van de route: waar plannen we de rust- en schuilpunten, hoe volgen we de deelnemers, waar komen de verkeersregelaars et cetera.” Toekomstverwachting Nu bekend is dat het aantal deelnemers dit jaar aanmerkelijk hoger ligt dan vorig jaar, is het nog belangrijker om de spits in het verkeer zoveel mogelijk te vermijden. De meeste wandelaars zijn al voor de ochtendspits de stad uit en voordat de avondspits begint is iedereen weer binnen. Van Harry mag het evenement nog veel meer groeien. “Het is toch geweldig om onze provincie op deze manier te promoten! Twintigduizend deelnemers, ik zou het prachtig vinden!” Tekst en beeld: Jan de Koning

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. De Semmelstee is het buurtcentrum van de Hoornse wijken en heeft de ambitie om de huiskamer van de wijk te zijn. Op de woensdagochtenden is een van de zalen gereserveerd voor multiculturele vrouwengroep Lotus, waar vrouwen uit allerlei landen elkaar kunnen ontmoeten. Ferrie Dabir verzorgt dan een afwisselend activiteitenprogramma. Dat kan een kookworkshop, een knutselproject of een discussieochtend zijn. Soms is er voorlichting over regelingen en voorzieningen in Nederland en daarnaast zijn er themabijeenkomsten over voeding of beweging.  Deze woensdag was het plan om te gaan wandelen, maar door de harde wind gingen de dames aan de slag met voorjaarsbloemen. Tekst en beeld: Henk Kuipers

De Stichting zit in een bedrijfsverzamelgebouw aan de Atoomweg in de wijk Vinkhuizen en heeft daar een mooie grote ruimte. Ik spreek met Tjerk Riemersma, die vertelt dat ze altijd wel vrijwilligers kunnen gebruiken, momenteel vooral groepenbegeleiders maar andere vrijwilligers zijn altijd welkom. De stichting vindt de ontmoeting tussen mensen minstens zo belangrijk als het klaren van een klus. Door vrijwilligers te koppelen aan mensen met een hulpvraag brengt ze verschillende werelden bij elkaar. De groepenbegeleider maakt deze koppelingen. Projectcoördinatoren gevraagd “We hebben projectcoördinatoren en groepenbegeleiders. Ieder met een eigen rol en taak,” legt Tjerk uit. “We hebben veel projecten, meestal kortdurend. Een groepenbegeleider ondersteunt de groep vrijwilligers in de voorbereiding en uitvoering van een project en zoekt naar een geschikte hulpvraag waar de groep kan helpen. Als de vraag aan de voorwaarden voldoet onderneemt de begeleider actie. Hulpvragen kunnen van alles zijn, een muurtje verven, de tuin op orde brengen, etc. Dat zijn de praktische klussen. We kijken dan wel of de vrager geen andere mogelijkheden heeft om de vraag op te lossen. We gaan geen klussen doen als de bank bij wijze van spreken vol zit met vrienden of familieleden die dit ook op kunnen pakken,” lacht Tjerk. Praktische en sociale hulpvragen Hulpvragen komen binnen via maatschappelijke organisaties, zoals Wij-teams, Humanitas, bewindvoerders of andere organisaties. Stichting Present kan deze hulpvragen bedienen dankzij subsidies, fondsen en donateurs. “Naast praktische hulpvragen hebben we ook sociale hulpvragen. Die zijn gericht op ontmoeten, zoals spelletjes doen, bingo en andere gezellige dingen. Zo doen we elk jaar een Sinterklaas project, een van onze grootste projecten. Maar we gaan ook naar COA’s om kinderen te laten bewegen of leuke dingen met hen te doen,” vertelt Tjerk. Flexvrijwilligers De groepenbegeleider kijkt naar de groep vrijwilligers wat ze willen en kunnen doen. Vrijwilligers zitten nergens aan vast, ze mogen 4 uur per week inzetbaar zijn maar ook meer of minder. “Daarom hebben we ook flexvrijwilligers, daarvoor is een appgroep en kun je kiezen of en wat je wilt doen. Je zit sowieso nergens aan vast, alles is projectmatig, want de meeste activiteiten zijn eenmalig. En we zijn een gezellig team,” benadrukt Tjerk. “Elke maandag om 12 uur gaan we samen lunchen en daarna bespreken en evalueren we de afgelopen en volgende week. Maar ook daar is het niet verplicht om erbij te zijn.” De stichting bestaat in Groningen inmiddels 20 jaar en in augustus wordt een groot feest gegeven dat voor iedereen te bezoeken is. Hou daarvoor de berichtgeving in de gaten op de socials en website van stichting Present. Tekst en beeld: Annette Doornbosch

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Michi-Noeki in de Oosterparkwijk is een huiskamer in de wijk. Je kunt er naar toe gaan om een kopje koffie te drinken, de krant lezen of met andere bewoners een praatje te maken. Voor veel oudere wijkbewoners is het een reden om even de deur uit te gaan. Frans Geubel is iedere week een middag gastheer, maar doet nog veel meer in de wijk. Frans verzorgt de buurtmail en de wijkkrant Oosterpark en is vaak in de wijk op pad met zijn camera. Een foto van hem maken was prima, maar dan wel met gastvrouw en partner Frederika de Vries. Tekst en beeld: Henk Kuipers

Maritha haar eigenschappen komen goed van pas als receptionist bij Multicultureel Vrouwencentrum Jasmijn. Iedere maandagmiddag ontvangt ze bezoekers, neemt ze de telefoon aan en verricht ze hand- en spandiensten waar dat maar nodig is. Maritha Wolff (55) is mensgericht, en geniet er van om mensen te helpen. Soms zijn dat mensen die gebrekkig Nederlands spreken en met handen en voeten iets duidelijk proberen te maken. Haar geduldige aard helpt dan om er achter te komen wat iemand wil en wat zij voor iemand kan betekenen. Maritha heeft een Surinaamse achtergrond en voelt zich erg thuis tussen alle verschillende nationaliteiten in het vrouwencentrum. Ze hield de website al geruime tijd in de gaten. Er wordt namelijk veel georganiseerd bij Jasmijn, zoals wandelgroepen, schilderen, fietslessen en Japans koken. Toen ze een keer een kijkje nam bij de vacatures, sprak de baan als receptionist haar meteen aan. Door haar verschillende taken als receptionist heeft ze een centrale rol in de dagelijkse gang van zaken bij het vrouwencentrum. Ze is allereerst gastvrouw en het visitekaartje van Jasmijn. Zij is immers het eerste gezicht dat mensen zien bij binnenkomst. Met haar vriendelijke uitstraling ontvangt en helpt Maritha bezoekers bij inschrijvingen, deelt ze informatie over het cursusaanbod, assisteert ze bij workshops en nog veel meer. Zoals ze zelf zegt: “Ik ben het type dat alles wel wil leren.” De tekst gaat verder onder de afbeelding. Vrouwencentrum Jasmijn bestaat al sinds 1987. Toen begonnen als buurtcentrum en inmiddels uitgegroeid tot een ontmoetingsplek en een trainings- en activiteitencentrum waar altijd wel iets te doen is en waar mensen heel laagdrempelig naar toe kunnen gaan. Ook voor een praatje en een kop koffie. Of om met andere vrouwen ervaringen te delen. Maritha had al veel positieve verhalen gehoord over Jasmijn. Ze draagt vrouwenemancipatie en -intergratie een warm hart toe en is erg blij met haar huidige werkplek. Iedereen gaat respectvol met elkaar om en het is een plek om te leren. Je wordt er geholpen je eigen kracht te herkennen en je verder te ontwikkelen. Maritha is ook actief in het zogenaamde wijkplatform in haar eigen wijk Selwerd. Een platform voor haar eigen buurtbewoners en tegelijkertijd ook een verbindend platform tussen de gemeente, instanties en de bewoners in de wijk. Maritha vertelt heel enthousiast over een initiatief dat zij samen met anderen heeft bedacht. Het is een pubquiz die ze gaan organiseren voor jongeren in de wijk. Het vergt veel overleg met veel verschillende mensen maar dat geeft Maritha juist energie. Vroeger had ze de ambitie om een actrice te worden, en acteren wil ze nog steeds graag, wie weet is er een toneelgroep bij Jasmijn? En anders richt ze er ‘gewoon’ zelf eentje op toch. Ben je ook geïnteresseerd iets te gaan doen bij Vrouwencentrum Jasmijn? Er zijn regelmatig vacatures. Zoals vrijwilligers voor fietslessen, zwemmen of andere begeleiders. Kijk de website van Link050 en of die van Jasmijn voor het actuele aanbod. Tekst en beeld: Esther Halma

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Op een mistige zaterdagochtend fiets ik naar het Stadspark. Daar vindt iedere zaterdagochtend de Parkrun plaats; het parcours is 5 km. Zo'n vijftien vrijwilligers zorgen voor aanmoediging tijdens de loop en tijdmeting bij de finish. Na afloop is er koffie en thee, gemaakt door Jan van der Schans. Hij vertelt dat de Parkrun zes jaar geleden in Groningen startte, maar na twee keer afgebroken werd door corona. Vanaf de herstart is Jan erbij betrokken. Inmiddels doen er iedere zaterdag ruim honderd mensen mee. Voor aanvang heet de run director iedereen welkom; nieuwe deelnemers en 'parkrun-toeristen' worden met een applaus begroet. Tekst en beeld: Henk Kuipers

Tegenover mij zitten twee gedreven jonge meiden van wie het enthousiasme afstraalt terwijl ze mij het één en ander vertellen over de voorbereidingen van de Groningse Vierdaagse. Ze verheugen zich enorm op de volgende editie van dit evenement. De Groningse 4daagse Jolien en Lisa steken meteen van wal. Het meerdaagse wandelevenement dat vorig jaar voor het eerst plaatsvond, was een groot succes. De wandelaars waren erg tevreden en dat gold zeker ook voor de vele vrijwilligers die erbij betrokken waren. Lisa: “Bijna iedereen wil dit jaar weer meehelpen! En daar zijn we heel blij mee.” “Dat is ook hard nodig, ” vult Jolien aan, “want er doen deze keer veel meer deelnemers mee. Vorig jaar waren er ongeveer 1200 wandelaars, dit jaar mogen er zich 4500 inschrijven.” Dit Groningse evenement lijkt een schot in de roos, want de aanmeldingen stromen binnen. Werving vrijwilligers Het bestuur van de Groningse Vierdaagse heeft een aantal mensen bereid gevonden om hoofdcoördinator te worden. Jolien en Lisa zijn twee van hen. Jolien is verantwoordelijk voor de organisatie van de inschrijving en de start en finish en Lisa heeft de leiding over alle vrijwilligers. “Op dit moment ben ik druk bezig met de werving van vrijwilligers en ik weet pas hoeveel ik echt nodig heb als het definitieve deelnemersaantal bekend is.” De mensen die zich als vrijwilliger aanmelden mogen meteen aangeven welke taken ze zouden willen uitvoeren. “De één wil graag zoveel mogelijk betrokken zijn bij de wandelaars, de ander kiest meer voor een uitvoerende taak, zoals bijvoorbeeld het plaatsen van de borden op de route.” Andere voorbereidingen Voor de hoofdcoördinatoren beginnen de werkzaamheden al vroeg in het jaar. Jolien is nu druk met de logistieke organisatie. “Er moet een goed plan komen voor de inschrijving op de maandag voorafgaande aan de wandeldagen. Er komt nu veel meer bij kijken, nu er zoveel deelnemers zijn. Maar ik ben ook aan het nadenken over de registratie tijdens de dagen en hoe we de uitreiking van de medailles dit jaar gaan doen!” Jolien hoeft het bij de uitvoering niet alleen te doen; ze heeft enkele vrijwilligers van vorig jaar gevraagd om haar te assisteren. “Dat komt helemaal goed. Ik heb er veel plezier in, vooral ook door het enthousiaste reacties van de wandelaars.” Kortlopend vrijwilligerswerk Van de coördinatoren wordt een flinke tijdsinvestering gevraagd in de maanden die aan de Groningse Vierdaagse voorafgaan. Voor de andere vrijwilligers ligt dat heel anders. De meeste zijn bijna alleen in de week dat het evenement plaatsvindt betrokken. Lisa: “Het is de bedoeling de vrijwilligers voor een instructiebijeenkomst uit te nodigen en daarna zien we hen weer tijdens de uitvoering. Sommigen worden ingeschakeld bij de inschrijving en/of bij de start en finish, anderen hebben een taak ergens op de route.” Lisa is al even enthousiast over haar taak als Jolien. “Ik vind het geweldig aan bij de organisatie van dit evenement mee te werken. Vooral de betrokkenheid en het enthousiasme van de vrijwilligers stimuleert mij enorm.” En nu maar wandelen Voordat de wandelaars van start kunnen gaan moet er nog heel wat gebeuren, maar daar schrikken deze beide doorzetters niet voor terug. “Groningen staat door dit wandelevenement toch maar mooi weer een paar dagen in de schijnwerpers en daar werken wij met veel plezier aan mee!” Tekst en beeld: Jan de Koning

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Met haar 18 jaar is Tina Ahmed de jongste vrijwilliger bij Het Grote Gebeuren, een groot literair evenement van Noordwoord in Forum. Ze ontvangt sprekers en bezoekers, scant toegangsbewijzen en is zaalwacht bij  Spelen met taal . Eerder was ze actief bij Dichters in de Prinsentuin en ze is ook nog vrijwilliger bij de Weekendschool. Na het eindexamen doet ze een tussenjaar en werkt ze bij een tandtechnisch lab als opmaat voor een studie tandheelkunde. Gevraagd naar haar literaire ambities zegt Tina dol te zijn op poëzie, schrijft ze gedichten en brieven en zou ze ooit wel een dichtbundel willen publiceren. Tekst en beeld: Henk Kuipers

“Met een maatje sta je er niet alleen meer voor. Het stukje motivatie dat een maatje kan bieden als je financiële problemen hebt, kan net dat steuntje in de rug zijn dat je nodig hebt,” zo reageerde één van de hulpvragers. Ton van der Heuvel Ik heb er een gesprek over met één van de coördinatoren van stichting Schuldhulpmaatje in Groningen. Ton van de Heuvel is bijna 65 jaar en al voor een deel met pensioen. Sinds een paar jaar is zijn leven in wat rustiger vaarwater gekomen en via de vacaturebank van link050 kwam hij met dit vrijwilligerswerk in contact. Wat doet stichting Schuldhulpmaatje? Stichting Schuldhulpmaatje wil mensen met financiële problemen in een zo vroeg mogelijk stadium bereiken om hen te begeleiden en te ondersteunen. Er melden zich bij de stichting mensen uit allerlei lagen van de bevolking en ook uit verschillende culturen. Ton is blij dat hij in dit werk wat voor mensen kan doen die het moeilijk hebben. Dat motiveert hem. Type hulpvrager De financiële problemen zijn heel divers. Er zijn hulpvragers die nog geen schulden hebben, maar uit onzekerheid hulp zoeken, er zijn mensen met kleine schulden, bijvoorbeeld door een echtscheiding of werkloosheid. In deze groep zitten ook veel jongeren, die nooit geleerd hebben om hun financiën te regelen en al vrij snel in de problemen zijn gekomen. En dan heb je nog een kleine groep met veel schulden. Maatjes Bij de stichting zijn op dit moment 22 maatjes betrokken. Die begeleiden één of twee hulpvragers. Ton: “We hebben een grote groep jongeren maar ook een aantal ouderen als maatje. Het is heel belangrijk de juiste persoon bij een hulpvrager te zoeken. Daarom loopt het eerste contact ook altijd via één van de coördinatoren. Vooral bij mensen met een migratieachtergrond steekt het nauw omdat zij vaak de Nederlandse taal onvoldoende beheersen en in die situaties is het juiste maatje nog belangrijker. Mocht er onverhoopt toch geen klik zijn tussen hulpvrager en maatje, dan zoeken we naar een andere oplossing.” Op dit moment zijn er beduidend meer mannen dan vrouwen als maatje betrokken bij de stichting. Het zou mooi zijn als er zich wat meer vrouwen zouden aanmelden, want de verhouding tussen mannen en vrouwen onder de hulpvragers is ongeveer gelijk. Voorbereiding van de maatjes Als iemand zich heeft aangemeld als maatje volgt een kennismakingsgesprek en als dat gesprek positief is, volgt een driedaagse training. Op deze trainingsdagen worden de maatjes geïnstrueerd over allerlei financiële problemen, over het begeleiden van een hulpvrager en over allerlei ingewikkelde situaties die zich kunnen voordoen in de relationele en psychosociale sfeer; dat laatste omdat schulden vaak niet het enige of zelfs het grootste probleem zijn. Op je handen zitten Tijdens de begeleiding is het de bedoeling dat een maatje de hulpvrager zoveel mogelijk stimuleert en ondersteunt, want als de persoon zelf het initiatief houdt zal hij sneller het probleem oplossen en minder gauw opnieuw in moeilijkheden komen. “Het maatje moet dan ook zoveel mogelijk op zijn handen zitten en de boel niet gaan overnemen en regelen voor de hulpvrager,” aldus Ton. “Daarom is het erg belangrijk dat een hulpvrager vertrouwen krijgt in zijn maatje.” De meeste begeleiders hebben een financieel-administratieve achtergrond en juist door dit vrijwilligerswerk krijgen ze meer inzicht in de breedte van de schuldenproblematiek. Tekst en beeld: Jan de Koning

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. In het UMCG zijn zo'n 400 vrijwilligers actief. Hun motto is: Net dat beetje meer. Op de verpleegafdelingen zorgen ze voor afleiding of een goed gesprek. Op de poliklinieken helpen ze met de aanmelding of geven ze je een kopje koffie of thee. Wanneer je niet zo goed ter been bent, brengen ze je gewoon even naar de juiste afdeling.  Ellie Arons is al heel lang actief als vrijwilliger in het UMCG. Aanvankelijk ging ze langs de patiënten met een rijdende bibliotheek maar sinds een jaar of zes is ze met veel plezier een van de 30 enthousiaste gastenvervoerders. Tekst en beeld: Henk Kuipers

Sybrand Alle de Groot wilde vroeger architect worden, een creatief beroep waarmee je ook een financieel zeker bestaan op kan bouwen. Hij vertelt dat hij als kind al in de gaten had dat het leven van een kunstenaar ook zwaar kan zijn. Daarom koos hij niet voor een kunstzinnige opleiding maar een studie Bedrijfskunde. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Hij voelde zich erg ongelukkig in de wereld van bedrijfssystemen en kreeg uiteindelijk een burn-out. Het was een kantelpunt in zijn carrière en hij besloot dat hij het anders wilde. Hoe dat er uit kon zien, wist Sybrand Alle toen nog niet. Als jong kind kwam hij al in aanraking met tekenen. Zijn vader werkte als illustrator/cartoonist met Oost-Indische inkt en zodoende ontdekte Sybrand Alle ook het tekenen en ontwikkelde net als zijn vader een liefde voor pen en inkt. Zijn pentekeningen zijn opgebouwd uit honderden lijnen. Het zijn organische en vrije vormen waarin de compositie tot in alle lijnen heel secuur is opgebouwd. Naast zijn bijzondere tekentalent is Sybrand Alle ook muzikaal. Hij speelt verschillende instrumenten, zoals een zelfgebouwde mandoline, en kan ook zingen. Kortom de juiste man voor het initiatief van Vrijdag In de buurt: De Slak. Deze elektrische tuk-tuk toert sinds augustus 2024 door alle wijken van de stad en is bedacht door Azer Mammadov, cultuurcoach Barakat Alsaleh en Vrijdag in de buurt. Een bijzonder initiatief om tegenwicht te bieden aan het hectische bestaan zoals veel mensen dat tegenwoordig ervaren. De Slak is een plek waar je even niks hoeft, waar alles mag en je ook ‘gewoon’ even kunt zitten, voor koffie of een goed gesprek. Samen met Vrijdag heeft Sybrand Alle een plan gemaakt om nog meer met de tuk-tuk te gaan doen. Naast het aansluiten bij bestaande activiteiten en festivals, zoals Noorderzon, de Week van de Mediawijsheid op de basisschool, of een kerstmarkt in de wijk, komt er nu ook een eigen programma met allerlei kunstzinnige experimenten. De tuk-tuk leent zich daar uitstekend voor; het is immers een klein wendbaar autootje dat overal - op elke straathoek of plein in Groningen - een plek kan vinden en door zijn formaat zelfs een gebouw in kan rijden. Wat Sybrand Alle zelf als heel bijzonder ervaart als hij met De Slak aan het toeren is, zijn de mooie ontmoetingen die hij heeft met allerlei mensen. De verrassende reacties die hij krijgt en vooral ook dat hij geraakt wordt door de creativiteit van anderen. Toen hij zelf kunst maakte, ging het over zijn eigen werk en nu ervaart hij het werk van anderen als heel inspirerend. Zoals die keer dat kinderen selfies gingen tekenen tijdens de Week van de Mediawijsheid. Alle nieuwtjes over De Slak of waar mensen De Slak tegen kunnen komen, gaan via Instagram en de nieuwsbrief van Vrijdag. Maar er kan nog wel wat gedaan worden aan specifieke promotie volgens Sybrand Alle. Dus iedereen wie dit ook leuk lijkt kan zich aanmelden bij Vrijdag! Tekst en beeld: Esther Halma

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Sinds jaar en dag kun je in het Poortershoes heerlijk eten voor een schappelijke prijs. Fred Warta is een van de vrijwilligers in de keuken. Vanaf 12 uur helpt hij mee om te zorgen dat er om half zes gegeten kan worden. Petra Zijlema is al een jaar of zeven actief achter de bar en in de bediening. Ze vindt het leuk om de mensen uit de buurt blij te maken met een praatje en lekker eten en kent inmiddels iedereen. Je kunt komen eten op dinsdag-, woensdag- en donderdagavond vanaf half zes. Er is keuze uit vis, vlees en vega. Tekst en beeld: Henk Kuipers

Dit artikel verscheen eerder in ons  themamagazine over jongeren . Regelmatig verschijnen ze op de Groninger stoepen en straten: in gekleurd krijt geschreven quotes die er van een afstand vrolijk uitzien. Wie dichterbij staat, ziet al snel dat het tegenovergestelde waar is. De tekeningen zijn in werkelijkheid intimiderende opmerkingen, die eerder op diezelfde plek zijn gemaakt, meestal gericht tegen vrouwen. Deze stoepkrijttekeningen worden gemaakt door Catcalls of Grunn, een collectief van jonge vrouwen die straatintimidatie zichtbaar willen maken in de hoop dat het op termijn helemaal verdwijnt. Online en offline De krijttekeningen zijn niet alleen op straat te zien, maar ook op het Instagramkanaal @catcallsofgrunn. “Het account is in de zomer van 2019 opgericht door Roos de Boer”, vertelt Birgit Eggink, die sinds een paar jaar deel uitmaakt van het collectief. “In die zomer ontstond er een soort trend van dit soort catcall-accounts. Het originele idee kwam uit New York, maar verspreidde zich al snel naar steden over de rest van de wereld.” Samen met Robin, Shannon en Joëlle zet Birgit zich in om het probleem van straatintimidatie in Groningen zichtbaar te maken. “Het kan ongemakkelijk zijn om die nare uitspraken en scheldwoorden te zien in het straatbeeld”, vervolgt Birgit. “Maar misschien is het ook goed dat mensen zich er ongemakkelijk bij voelen, want dan snap je hoe iemand zich op diezelfde plek ooit heel onveilig en nog ongemakkelijker heeft gevoeld.” Juist door de uitspraken in de publieke ruimte op te schrijven, hoopt het collectief de ernst van het probleem duidelijk te maken. “Doordat je ziet dat het op die plek bij jou in de buurt is gebeurd, komt het dichter bij huis. We nemen ook een foto van elke tekening die we maken en posten die op het Instagramkanaal. Als je daarop kijkt, krijg je een idee van hoe vaak het gebeurt.” Studentenleven Birgit studeert nu psychologie, maar raakte betrokken bij de organisatie aan het einde van haar eerste studie. “Ik zat echt diep in het studentenleven en had elke avond wel iets te doen met vrienden. In die tijd was ik ook al ‘feministische Birgit’ en sprak ik me regelmatig uit. Toen ik mijn scriptie moest schrijven besloot ik dat te doen over catcalling en kon ik onze eigen database gebruiken.” “Er zijn heel veel manieren waarop vrouwen lastiggevallen worden op straat”, gaat Birgit verder. “Vaak zijn het opmerkingen over iemands lichaam, of iemand in de billen knijpen. Dat soort dingen komen ook in het studentenleven veel voor. Maar soms is het ook onverwachter. Iemand binnen ons collectief verft haar haar vaak, telkens een andere kleur. Het is bizar hoe vaak onbekenden zonder een woord te zeggen aan haar haar gaan zitten als we samen de deur uit zijn.” Honderden incidenten Van alle incidenten die plaatsvinden komt maar een klein deel bij Catcalls of Grunn terecht. Toch stroomt hun inbox vol met meldingen van vervelende ervaringen. “Iedereen die een catcall-situatie meemaakt kan ons een berichtje sturen. Wij houden alles anoniem. De meldingen die we binnenkrijgen zetten we allemaal in een database, zodat we een overzicht hebben van de uitspraken en de locaties. We krijgen gemiddeld twee meldingen binnen per week, en proberen elke week een incident te tekenen.” Normaal gesproken gaat het collectief koffie drinken in een café om te bespreken wat ze gaan doen. “Daarbij kijken we meestal naar wat er op dat moment speelt en zoeken we een incident op in ons bestand dat daarbij aansluit. Op een warme dag krijten we bijvoorbeeld een nare opmerking die gemaakt is over iemand in een kort rokje.” Straatintimidatie komt zó veel voor, dat het collectief niet eens de tijd heeft om alle meldingen van incidenten om te zetten in tekeningen. “In onze database hebben we nu meer dan 600 incidenten staan, waarvan er meer dan 400 nog getekend en online gezet moeten worden.” Een gesprek Door het probleem op deze manier zichtbaar te maken hoopt Catcalls of Grunn dat straatintimidatie op een gegeven moment uitgebannen is. “Alle vrouwen die ik spreek hebben wel eens zo’n situatie meegemaakt, maar niemand lijkt bevriend te zijn met iemand die zelf catcallt. Dus daar klopt iets niet. We hopen bewustwording te creëren zodat het makkelijker wordt om met iemand het gesprek aan te gaan over zijn of haar gedrag. Want ja, hoewel het in bijna alle gevallen een vrouw is die het overkomt, krijgen we ook wel eens een berichtje binnen van een man die door een vrouw gecatcalld is.” Vrijheid Uit de voorbeelden die Birgit opnoemt blijkt dat straatintimidatie geen eenmalige nare ervaring is, maar langdurige gevolgen heeft. “Het tast niet alleen je veiligheidsgevoel aan, maar ook je vrijheidsgevoel”, vertelt ze. “Je denkt na over welke weg je wel of niet kunt nemen en bent constant op je hoede. Het is zo genormaliseerd in de maatschappij dat we niet eens meer doorhebben hoeveel we ons eigenlijk aanpassen.” Birgit heeft zelf ook de gevolgen ondervonden van catcalling. “Helaas hebben veel vrouwen toch het idee dat ze zelf iets verkeerd doen. Een paar jaar geleden had ik dat ook. Ik was het toen zo zat dat ik besloot me kaal te scheren. Na een paar dagen dacht ik, ‘Ik ga naar buiten met mijn nieuwe kapsel’. Toen ik de deur uitstapte werd ik direct nageroepen door een vreemde man, over mijn kale hoofd. Het werd me toen gelukkig wel duidelijk dat het niet aan mij lag. Maar victim blaming, het slachtoffer het gevoel geven dat zij het zelf uitlokt, is ook een groot probleem rond straatintimidatie.” Bereiken Met de honderden berichten over incidenten die Catcalls of Grunn binnenkrijgt, is het niet altijd makkelijk om opgewekt te blijven. “Als je in je eentje al die informatie moet verwerken is het niet te dragen. Daarom is het heel fijn dat we met een groep zijn. We zijn allemaal eigenlijk best verschillend, maar dat maakt het juist ook tof - dat we ook verbonden zijn doordat we ons samen inzetten voor een gedeeld probleem. En we bereiken veel. We willen het gesprek aanwakkeren, jonge meiden bereiken en een plek zijn waar iemand haar hart kan luchten na een nare ervaring. Dat lukt goed.” Naast het krijten en posten gaat het collectief ook op andere manieren het gesprek aan. Zo zijn ze op uitnodiging van de gemeente betrokken geraakt bij Orange the world, een internationale campagne tegen geweld tegen vrouwen. “We werken ook vaak samen met de GGD en Centrum Seksueel Geweld, bijvoorbeeld door deel te nemen aan panelgesprekken. En we krijgen vaak interviewverzoeken van jongeren die journalistiek studeren. Het is fijn om te zien dat veel jongeren geïnteresseerd zijn in wat we doen.” Laagdrempelig Juist vanwege de digitale kant van Catcalls of Grunn lukt het goed om jongeren te bereiken. “Bijna iedereen zit op sociale media. Daardoor is ons werk makkelijk te volgen, maar kunnen mensen ook op een laagdrempelige manier contact zoeken.” Daarnaast is het fijn dat jongeren het over dit soort problematiek kunnen hebben met andere jongeren, denkt Birgit. “Ik denk dat veel jongeren zich toch minder serieus genomen voelen door de oudere generatie. In de oude generatie was het nog meer genormaliseerd. Dit soort situaties werden vaak geaccepteerd. Jongeren willen die ervaringen juist graag bespreken.” Zes jaar nadat het collectief begon, heeft het Instagramaccount duizenden volgers uit Groningen en omstreken. “Onze volgers zijn heel betrokken. We reageren zelf nooit op de comments, maar als iemand een vervelende reactie achterlaat zitten onze volgers er direct bovenop. Dat motiveert ons ook om door te blijven gaan. Hopelijk tot straatintimidatie helemaal is gestopt.” Tekst: Johnno Bosma Beeld: Eline Doornbos

Hij straalt enthousiasme en energie uit als hij begint te vertellen over zijn vrijwilligerswerk bij de stichting Move. “Als ik zie wat dit werk met kinderen doet tijdens het project, dan word ik daar heel blij van. Ja, ik ben heel positief over de activiteiten die stichting Move ontwikkelt.” Guus Schilder Aan het woord is Guus Schilder, een 22-jarige student Pedagogische Wetenschappen aan de universiteit in Groningen. In het derde jaar van zijn opleiding is een korte stage verplicht en Guus ontdekte het vrijwilligerswerk bij stichting Move als mogelijke invulling van deze stage. Sinds november 2025 draait hij mee in twee van de projecten die door deze stichting worden aangeboden. En hij heeft er nog geen moment spijt van gehad. Stichting Move Talenten zijn in deze wereld eerlijk verdeeld, maar dat is helaas niet het geval met de kansen die mensen krijgen. Nog veel te vaak worden die bepaald door de plek waar iemand opgroeit. Stichting Move, een organisatie die in heel Nederland actief is, wil dat veranderen. Met hun projecten worden kinderen, jongeren en studenten samengebracht om van elkaar te leren, hun talenten te ontdekken en iets te doen voor hun buurt. Zo kunnen kansen worden vergroot en komt er meer begrip in de samenleving. “Move your world” Guus onderschrijft deze doelstelling volledig. “En ik merk dat het werkt. Ik ben vanaf het begin betrokken bij een project “Move your world”. Dat was een kortlopende activiteit die georganiseerd werd voor leerlingen van een Internationale Schakel Klas. Het groepje dat ik begeleidde wilde graag iets doen met kleuters en ik heb genoten van het enthousiasme van deze leerlingen en hun betrokkenheid op de spelende kinderen.” Andere projecten Stichting Move heeft nog meer projecten, waarbij “Move Maatje” misschien het dichtst de doelstelling benadert: studenten helpen leerlingen met de overstap naar de middelbare school. “Ik heb nog geen ervaring met dit project, maar ik ben wel druk met een andere,” vertelt Guus. Hij draait ook mee in “Move je buurt”, een project waarbij een basisschoolklas iets onderneemt voor anderen in de buurt. “We zitten nu in de afronding van een project in Bedum waar leerlingen uit groep 7 een activiteit hebben voorbereid met ouderen. Ook hier zie ik hoe enthousiast en gedreven deze kinderen ermee bezig zijn en ik ga dan ook elke keer weer met plezier naar een volgende stap in het project.” Coaching en training Guus en de andere studenten worden goed voorbereid op hun vrijwilligerswerk. Het begint met een training waarbij snel duidelijk wordt welke talenten ze zelf hebben om in te zetten. Guus blijkt een echte regelaar te zijn en voelt zich in die rol als een vis in het water. Verder krijgen ze in de voorbereiding duidelijke instructies over de verschillende stappen in een project en ook de pedagogische begeleiding tijdens de uitvoering krijgt veel aandacht. Tijdens het gehele proces worden de studenten gecoacht door medewerkers van stichting Move en met hun feedback kunnen ze een volgende stap zetten in de begeleiding. Tijdsbesteding Guus is gemiddeld twee uur per week met dit vrijwilligerswerk bezig, de ene week wat meer dan de andere. “Het is tussen het lopen van colleges een welkome afwisseling. Ik geniet van de projecten en kijk al weer uit naar een volgende. Het is goed mogelijk dat ik mij na mijn studie aanmeld als echte vrijwilliger bij deze stichting, want ze doen fantastisch, zinvol werk!” Tekst en beeld: Jan de Koning

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Vier jaar geleden zag Jan Duim een advertentie waarin vrijwilligers gezocht werden om een wijkbibliotheek te starten in de Oosterparkwijk. Het begon met een paar dozen boeken van de initiatiefnemer én de inventaris van de opgeheven Leeskamer van Kantens. Inmiddels staat De Leeskamer in wijkcentrum bij Van Houten vol met boekenkasten. Je vindt er thrillers, kinderboeken en non-fictie. Wat vooral opvalt, is het enorme aanbod aan literatuur. Jan Duim en vier andere vrijwilligers beheren deze charmante bibliotheek. Het lenen is gratis en op elke werkdag mogelijk. Op maandag- of donderdagmiddag is er een vrijwilliger aanwezig voor het geven van informatie. Tekst en beeld: Henk Kuipers

In een monumentaal pand werkt een bevlogen team aan behoud en hergebruik van erfgoed. Maar zonder communicatie blijft zelfs het mooiste verleden onzichtbaar. Een nieuwe PR-duizendpoot moet dit gaan veranderen. Ewa die de functie nu uitvoert, vertelt over de stichting en de vacature . Oude bouwmaterialen en archeologie Stichting ‘Monument en Materiaal’ bevindt zich in een mooi, oud en groot pand op de hoek van de Westerbinnensingel en de Verlengde Visserstraat. De stichting heeft een depot waarin ze diverse oude bouwmaterialen afkomstig uit sloop en verbouwingen of van schenkingen bewaart. Deze zijn beschikbaar voor hergebruik. Inwoners van Groningen, Drenthe en Friesland met huizen van vóór 1960 kunnen hier bij hun huis passende authentieke bouwmaterialen kopen of inleveren of advies krijgen over hergebruik en passende materialen. Ook voert ze voor de gemeente Groningen specialistisch archeologisch onderzoek uit op verschillende vondstmaterialen. Monument en Materiaal heeft gespecialiseerde werkplaatsen voor behandeling van metaal, glas, botten én oude zaden. De geselecteerde vondsten worden getekend, gefotografeerd, opgenomen op een digitale kaart en gedocumenteerd. Dit allemaal om het historisch bouwerfgoed te behouden. Vrijwilligers met een gedeelde passie Er werken 20-25 vrijwilligers. “Onze vrijwilligers hebben allerlei verschillende achtergronden, maar wat we gemeen hebben is de interesse in archeologie en bouwhistorisch erfgoed. Je hoeft er niet in opgeleid te zijn. Hier werken ook mensen die in hun betaalde baan psycholoog of administratief medewerker waren. We werken allemaal in het gebouw, of op werklocatie. Dat verwachten we ook van de communicatie- en PR-medewerker. We werken hard, maar houden gemeenschappelijke pauzes. Dan leer je elkaar ook beter kennen. En we gaan op excursies of doen gezellige activiteiten samen.” Duizendpoot Ewa Er is een vacature voor een duizendpoot met communicatietalent, die momenteel deels door Ewa uitgevoerd wordt. In Polen heeft Ewa kunstgeschiedenis gestudeerd met een specialisatie architectuurgeschiedenis. Toen ze in 1995 naar Nederland kwam, waren er hier geen betaalde banen op dat gebied voor buitenlanders. “Daarom ben ik toen als vrijwilliger begonnen bij Monument en Materiaal, bij de afdeling bouwhistorie. Toen er een gesubsidieerde baan kwam op kantoor bij de stichting, heb ik die kans gegrepen. Ik heb vooral een breed takenpakket van administratieve werkzaamheden uitgevoerd tot 2007. Daarna heb ik vooral de financiële kant gedaan”. Na de coronaperiode is haar functie breder geworden. Als allrounder verzorgt Ewa nu de kantoortaken, financiën, enkele werkzaamheden rondom de bouwmaterialen en de PR en communicatie. Dat is te veel en daarom zoekt de stichting er iemand bij die vooral de PR en sociale media verder gaat ontwikkelen en uitvoeren. Tijd voor een nieuwe communicatieslag Ewa vertelt dat er veel meer PR nodig is om de mogelijkheden van Monument en Materiaal bekend te maken. “Inwoners weten soms niet dat ze dit bij Monument en Materiaal kunnen halen en brengen. Daarom moet er meer contact in de wijken gelegd worden. Voorheen gaf ik veel voorlichting, presentaties aan geïnteresseerden en interviews aan wijkkranten. Het zou mooi zijn als iemand die PR-rol weer oppakt en ook bij aannemers en bouwers onze stichting en mogelijkheden op de kaart zet. Daar is nu te weinig tijd voor, terwijl we tegelijkertijd wel vanuit onze provincie voorgedragen zijn voor de landelijke Erfgoedvrijwilligersprijs!” Dus: vind je PR en sociale media leuk om te doen, heb je interesse in de stichting en ben je bereid om in rustige tijden ook kantoorwerkzaamheden te doen, meld je dan bij ‘Monument en Materiaal’ aan. Je bent van harte welkom en de vrijwilligers zijn alvast erg blij met een nieuwe medewerker! Tekst en beeld: Yvon van der Laan

Vaak weet je van tevoren niet wat een bepaalde ontmoeting of gebeurtenis teweeg kan brengen. Zo bezocht Karsten Cramer (44) afgelopen december de Promotiedagen in Martiniplaza. Op deze beurs ontmoette hij Erwin Sturing van Kringloop+ en raakte met hem in gesprek. Karsten vertelde over zijn wens om vrijwilligerswerk te gaan doen en nu werkt hij twee ochtenden per week bij BouwHub050. Hij heeft het daar erg naar zijn zin. De ene dag is hij bezig materialen te sorteren -  hij kijkt of het hout nog bruikbaar is, verwijdert eventuele spijkers en als het nodig is kort hij het hout af. De andere dag werkt hij op het kantoor en denkt hij mee over het vermarkten van de BouwHub. Verduurzaming De BouwHub is een gezamenlijk initiatief van onder andere Kringloop+, Alfa college, gemeente Groningen, Coöperatie Suikerbiedt en verschillende ondernemers. Samen zetten zij zich in voor de circulaire en duurzame bouwsector in Groningen. Het is nog kleinschalig maar de ambities zijn groot. Op dit moment wordt er in samenwerking met sloopbedrijven gewerkt aan een stroom geschaafde houten balken. Het idee is stapje voor stapje meerdere stromen toevoegen. Zodat afnemers zoals timmermannen en interieurbouwers weten dat ze voor bepaald materiaal altijd bij de BouwHub terecht kunnen. Verbindend Vlakbij het Suikerterrein, aan de Energieweg, heet een aantrekkelijk uithangbord (uiteraard van hout) de bezoeker welkom. Binnen in de hal ligt overal hout. Keurig geselecteerd, gestapeld of verticaal tegen rekken geplaatst. Gemiddeld zijn hier 10 mensen op een dag aanwezig. Dit zijn vrijwilligers van de BouwHub maar ook van andere bedrijven die ruimtes huren in het gebouw. Nauwe samenwerkingsverbanden zijn er met de FoutHout Academy. Hier leren mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt onder begeleiding te werken aan duurzame producten van hergebruikt hout. Ook wordt er samengewerkt met het Alfacollege, en met het COA. “Er gebeurt dus van alles en de mogelijkheden zijn oneindig”, aldus Karsten, “Er is hier ruimte om te experimenteren, heb je een idee over wat je wilt proberen, dan ga je daarmee aan de slag.” Karsten was al langer op zoek naar iets nieuws, al wist hij nog niet precies wat. Hij is in Canada geboren, heeft Nederlandse ouders, en is in 2018 met zijn vrouw in Groningen terecht gekomen. Hij werkte de afgelopen jaren voor 2 buitenlandse opdrachtgevers als zzp’er en verzorgde de marketing voor deze bedrijven. Mooi werk maar hij voelde zich daardoor ook weinig verbonden met zijn eigen omgeving, Groningen en de stadjers. Ontwikkeling Hij besloot weer te gaan leren en is begonnen met een master in duurzaam ondernemen (Sustainable Business/Entrepreneurship). Deze opleiding richt zich op het integreren van ecologische, sociale en economische waarden in bedrijfsstrategieën. Precies wat hij zoekt en het programma sluit perfect aan bij zijn vrijwilligerswerk bij de BouwHub. “Ik wil iets doen waar ik iets positiefs kan bijdragen aan de wereld, ook al is het er maar een klein onderdeel van.” Karsten heeft op de dag van ons interview ook twee leuke klussen, de ene is uitwerken hoe een goede werkbank met gereedschappen ingericht kan worden en de andere gaat over de Week van de Circulaire Economie. De Bouwhub organiseert in die week op 21 maart een MakersMarkt, waarbij makers, kunstenaars en stadjers kunst en objecten kunnen tonen en verkopen. Karsten mag bedenken hoe hij dit gaat promoten. Dat belooft iets heel mooi te gaan worden. Tekst: Esther Halma Beeld: Esther Halma en Karsten Cramer Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij de BouwHub? Op het moment staan er vacatures open voor een medewerker die beschikbaar is op donderdagen , en een algemene vrijwilliger .

Voor veel nieuwkomers biedt vrijwilligerswerk de kans om te beginnen met hun inburgering voor ze in Nederland mogen werken. Door zich vrijwillig in te zetten kunnen ze kennis maken met de Nederlandse taal en cultuur, zichzelf blijven ontwikkelen en een netwerk opbouwen. Een van die vrijwilligers in de gemeente Groningen is Sefa. Hij was jarenlang vliegtuigonderhoudstechnicus in Turkije en kwam in 2022 naar Nederland als politiek vluchteling. Na zijn aanmelding in Ter Apel kwam hij via vijf andere opvangplekken in Groningen terecht en melde hij zich aan als maatje bij Humanitas. “In de opvanglocaties waren er vaak mensen van Vluchtelingenwerk Nederland”, vertelt Sefa. “Ik was erg onder de indruk van hoeveel mensen er waren die iets voor ons wilden doen. In Turkije blijven de meeste mensen thuis na hun pensioen en gaan ze af en toe het huis uit om te winkelen of een kopje koffie te drinken. Dus het viel me op hoeveel mensen in Nederland vrijwilligerswerk gaan doen en onder andere vluchtelingen helpen.” Dat inspireerde hem om zelf ook vrijwilligerswerk te gaan doen. “Ik dacht bij mezelf ‘Ik heb ook veel tijd, dus ik ga zelf ook zoiets doen’. Daarom nam ik contact op met Humanitas om iemands maatje te worden.” Via Humanitas werd hij het maatje van een oudere man. Ze drinken af en toe een kopje koffie, maken een praatje met elkaar en houden contact via WhatsApp. “Af toe gaan we ook samen op een uitje. Zo organiseerden de studenten van Vindicat een dag om iets samen met senioren te doen. Mijn maatje werd uitgenodigd om mee te gaan op een rondvaart door de grachten en ik mocht ook mee.” Sefa en Monique Inmiddels is Sefa ook betrokken geraakt bij Buddy to Buddy, een project waarbij nieuwkomers aan locals worden gekoppeld om samen dingen te gaan doen. Maar er zijn ook veel evenementen waar de grotere groep van de deelnemers heen gaat. “We zijn laatst bijvoorbeeld naar een basketbalwedstrijd van Donar gegaan,” vervolgt Sefa, “en hebben deze winter samen Sinterklaas en kerst gevierd. Via dit project heb ik ook de mensen ontmoet bij wie ik nu in huis woon. Een van de deelnemers, Monique, had nog een kamer vrij en bood me aan om bij haar en haar man te komen wonen.” Naast de projecten van Humanitas en Buddy to Buddy spreekt Sefa ook elke week af met zijn taalmaatje. “Vrijwilligerswerk doen helpt erg met het leren van de taal. Daarnaast heb ik via deze weg veel geleerd over menselijkheid en vrijgevigheid. Ik vind Nederlanders heel aardige mensen.” Ondertussen is hij hard bezig zijn toekomst hier verder op te bouwen. Zo is hij gaan studeren om een ander soort werk te kunnen gaan doen. Het is namelijk moeilijk om zonder de specifieke Nederlandse diploma’s weer aan de slag te gaan als technicus in de luchtvaart. “Ik heb een diploma gehaald om Data Engineer / Data Analist te kunnen worden. Nu solliciteer ik op banen en traineeships in de IT. Hopelijk krijg op termijn een eigen huis en is het proces van gezinshereniging snel rond zodat mijn vrouw en kinderen ook naar Groningen kunnen komen.” Tekst: Johnno Bosma Beeld: aangeleverd door Sefa Dit artikel is geschreven in samenwerking met Nieuwsflits, de nieuwsbrief van de Gemeente Groningen over migratie en vluchtelingen. Wil je deze nieuwsbrief ook enkele keren per jaar ontvangen? Mail dan naar nieuwkomers@groningen.nl .

Rik Wever (25) telt sinds 2016 broedvogels voor Natuurmonumenten. Hij werkt met het Broedvogel Monitoring Project (BMP) van Sovon. Dit project startte in 1984 en volgens deze standaard worden jaarlijks door vele vrijwilligers meerdere tellingen gedaan. Rik heeft een prachtig telgebied vlakbij Smeerling, ten zuiden van het Metbroekbos. Hier telt hij in de periode van maart tot en met juli niet alleen alle vogels, maar registreert hij ook het gedrag van de vogels. Is de vogel bijvoorbeeld aan het zingen of transporteert hij voedsel? Elk gedrag wordt weergegeven met een code en hoe hoger de code, hoe sneller je een territorium van een dier kunt vaststellen. Met code 0 registreert Rik een wintergast. Deze code geeft dus aan dat dit een tijdelijke gast betreft en telt niet mee als indicatie voor bepalen van territorium. Telcode 16 daarentegen is de hoogste code en staat voor een nest met jongen. Met deze waarneming weet je zeker dat het om het territorium van een vogel gaat en daarom mag je de hoogste code gebruiken. Rik heeft Bos- en natuurbeheer gestudeerd aan de Hogeschool Van Hall Larenstein in Velp. Het stond namelijk al vroeg vast dat hij later “iets met natuur zou gaan doen.” Bijvoorbeeld als boswachter. Tijdens zijn studie kwam hij echter in aanraking met nachtvlinders en werd hier zo door gegrepen dat hij na het afronden van deze studie is gaan werken bij de Vlinderstichting in Wageningen. Naast de vlinders is Rik heel gepassioneerd over vogels. Het zaadje is waarschijnlijk geplant door zijn opa die hem vaak meenam naar buiten. En dat was al voordat hij naar school ging. Samen met opa was hij altijd buiten te vinden. Dan gingen ze bijvoorbeeld vissen en zo kwam het dat Rik al op 3-jarige leeftijd heel veel van zijn opa leerde. Nu gebeurt het wel dat hij zijn opa en zijn jongere broer uitnodigt om in het vroege voorjaar samen te gaan tellen. Met z’n drieën genieten ze hier van. Lekker buiten zijn, mooie waarnemingen doen en het gebied steeds beter leren kennen. Als ik hem vraag of hij ook een nadeel kan verzinnen bij dit type werk, zegt hij na een lange stilte, “Misschien dan het vroege opstaan. Om tellingen te kunnen doen bij zonsopgang betekent dit dat ik in het voorjaar om 4.30 uur buiten moet zijn. Maar”, zegt hij, “zodra je dan in het gebied bent, ben je dat ook snel weer vergeten. En is het alleen maar genieten”. Tellingen doen is ook heel rustgevend. Het is een soort van meditatie. Je bent in de natuur, en je hoort enkel vogels om je heen. Rik kan het iedereen aanbevelen. “Ook als je misschien denkt dat je niet genoeg weet, gewoon doen.” Want door te doen, leer je steeds meer. Geduld en doorzettingsvermogen zijn ook belangrijk omdat je meerdere keren op pad gaat om data te verzamelen. Belangrijke data die van cruciaal belang zijn voor onderzoekers, beleidsmakers, beschermers en natuurliefhebbers. Want alleen met behulp van vrijwilligers is het mogelijk inzicht te krijgen in het wel en wee van de vogelbevolking. Tekst: Esther Halma Beeld: Rik Wever Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij Natuurmonumenten? Op het moment staan er vacatures open voor Wijknatuurgidsen in Groningen Stad en vogeltellers in het Norger Esdorpenlandschap in Noord-Drenthe.

Stichting Computers voor Minima verzamelt gebruikte laptops en desktops en knapt ze op voor een tweede leven. De apparaten worden gratis of tegen een betaalbaar bedrag verstrekt aan mensen met een laag inkomen, zodat ook zij kunnen meedoen in een samenleving die steeds digitaler wordt. Vrijwilligers repareren, testen en voorzien de computers van veilige, gebruiksklare software. In de werkplaats op industrieterrein Euvelgunne, tussen stapels laptops, toetsenborden en kabels, spreek ik refurbisher Bert Keuter over zijn werk. Waarom ben je dit vrijwilligerswerk gaan doen? Na mijn pensioen zocht ik iets dat aansloot bij mijn interesse, hardware. Ik heb veel zittend werk gedaan en veel met mijn hoofd gewerkt, nu vond ik het tijd om lekker met mijn handen bezig zijn. Ook het doel van de stichting spreekt mij aan, we helpen minima en we werken mee aan het verminderen van de afvalberg van apparatuur. We gooien namelijk veel te makkelijk van alles weg. Wat vind je het leukst aan werken met gebruikte computers en laptops? Al sleutelend ontdekken of een half werkende computer weer tot leven te wekken is, vind ik het leukst. Het geeft voldoening wanneer een systeem na een upgrade met snellere onderdelen weer probleemloos draait. Daardoor kunnen we laptops en desktops aanbieden aan mensen die ze hard nodig hebben, zodat zij er weer een tijd mee vooruit kunnen. Wat doe je het meest, repareren, demonteren of installeren? Het is een mix van werkzaamheden. Ik begin altijd met testen of een computer nog opstart. Lukt dat niet, dan begin ik met demonteren, en gebruik onderdelen van andere machines om er weer iets bruikbaars van te maken. Zodra alles weer werkt, installeer ik de software. Volledig defecte apparatuur haal ik uit elkaar, de onderdelen die nog goed zijn leg ik apart. Daarnaast maak ik de laptops en computers schoon, ik poets de buitenkant en verwijder stof aan de binnenkant als dat nodig is. Denk je wel eens, ik weet niet of ik dit apparaat nog aan de praat krijg? De praktijk leert dat 60% na upgraden met onderdelen nog herbruikbaar is en jaren mee kan. Dus het is uitproberen. Als het echt kapot is, het beeldscherm is kapot en de computer gaat niet meer aan, dan houdt het op. Maar zelfs die apparaten verkopen we aan handelaren die er de waardevolle metalen uithalen. Alles is wat ons betreft herbruikbaar. Welke tips heb je voor iemand die het ook leuk lijkt om dit werk te doen? Als je handig bent met hardware en een fijne motoriek hebt voor de schroefjes, is het een hele leuke tijdsbesteding. Je werkt zonder tijdsdruk aan een goed doel in een goede sfeer. Je kunt zowel in je eigen werkhoek sleutelen als collega’s helpen. Er is zoveel variatie in laptops en merken en modellen, je kunt je ideeën kwijt aan collega’s die tegen problemen aan lopen. Ook geïnteresseerd in een vrijwilligersfunctie bij Stichting Computers voor Minima? Bekijk hier de vacatures voor Refurbisher/ICT-techneut en Webdesigner/E-commerce specialist . Tekst en beeld: Esther Compaan

Wie op maandagochtend de Herstelacademie van Sedna binnenloopt, wordt vaak begroet door Jeltje. Jeltje is hier binnengekomen als deelnemer, maar besloot na een tijdje ook actief te worden als vrijwilliger. “Ik dacht: ik vind het hier zo’n mooie plek, ik wil hier wel mijn steentje aan bijdragen.” Jeltje is begonnen als gastvrouw, iets wat ze nu een jaar doet. “Ik zet thee en koffie, maak alles netjes, deels verricht ik werkzaamheden voor Sedna en deels mag ik dingen voor mezelf doen of aan een activiteit meedoen. Op maandag is er open inloop. Dan ontvang ik ook gasten. Het leukste als host vind ik het om mensen te ontmoeten. Soms heb ik vertrouwelijke gesprekken als mensen daar behoefte aan hebben. De aandacht, het luisterend oor, dat vind ik als host het mooiste om te bieden. Dat je de dag van iemand anders mag kleuren.” Ruimte om nieuwe talenten te ontwikkelen Over de sfeer bij de Herstelacademie hoeft ze niet lang na te denken. “Heel prettig omdat je hier mag zijn zoals je wilt zijn. Veilig, gemoedelijk, met aandacht, betrokken. Maar ik vind het ook een hele creatieve omgeving. Wat hier allemaal bedacht en georganiseerd wordt! Ik voel me hier een onderdeel van allemaal creatieve mensen.” “Wat ik zelf leuk vind, is de ruimte die je krijgt om jezelf te kunnen ontwikkelen, maar daar is misschien niet iedereen naar op zoek. Ik had een aantal jaren geleden niet kunnen bedenken dat ik mee zou spelen in een toneelvoorstelling. Maar hier ben ik als deelnemer mee gaan doen aan een theaterproject. We hebben vorig jaar een uitverkochte voorstelling gegeven in het Prinsentheater. Dat vond ik een hele belevenis, dat je naar een voorstelling toewerkt. Dat was voor mij een hoogtepunt. Ik doe nu weer mee.” Van meedoen naar meebouwen Het is niet bij theater gebleven. Jeltje ging ook assisteren bij groepsactiviteiten en organiseert en begeleidt inmiddels zelf ook community-activiteiten zoals het schrijfcafé, het wandeluurtje en de collageclub. Daarvoor heeft ze eerst de training Herstelondersteunend werken bij Sedna gevolgd. Daarin leer je hoe het gaat bij een herstelacademie, het gedachtengoed, hoe je mensen begeleidt en hoe je met elkaar omgaat. Je krijgt ook huiswerk en je oefent met de groep. “Ik heb nu de ruimte om te assisteren, workshops te geven en om community activiteiten op te zetten. Ik ben al trots op deze drie activiteiten die ik begeleid, het zou mooi zijn als er nog meer community activiteiten bij gaan komen. Mijn persoonlijke wens is om een cursus Reiki te volgen en dit misschien dan hier ook wel aan te bieden.” “Het is hier echt, ik mag mezelf zijn” Jeltje zit heel erg op haar plek bij Sedna. “Ik beleef hier veel mooie momenten en hou er ook bijzondere herinneringen aan over. Je kunt door de activiteiten die je doet, je met anderen verbinden. Dat mis ik in het gewone leven wel eens, dat vind ik oppervlakkig, je doet net of het goed gaat om aan het ideale plaatje te voldoen. Maar hier ben je echt, dat vind ik mooi. Als ik een mindere dag heb, doe ik hier wel wat ik moet doen, maar ik mag mezelf zijn. Ik hoef geen toneel te spelen, dat is een hele opluchting. Hier presteer ik beter omdat er ruimte is om mezelf te zijn. Ben je geïnteresseerd in een bestuursfunctie bij Sedna of in de rol van host/gastvrouw/-heer ? Bekijk dan de openstaande vacatures in de vacaturebank of maak een afspraak voor een kennismakingsgesprek via http://kennismakingsgesprek.paperform.co/ Tekst: Yvon van der Laan Beeld: Herstelacademie Sedna

Klik op de afbeelding om de hele nieuwsbrief te lezen.

Klik op de afbeelding om de hele nieuwbrief te lezen.

Sinds 2023 wordt er elk jaar in december een kerstmarkt georganiseerd in Multifunctioneel Centrum de Wijert. De markt wordt georganiseerd door vrijwilligers Gea en Maria. “We noemen ons ook wel grappend het zzp-team van MFC De Wijert”, zegt Gea. “We denken over van alles mee en organiseren evenementen.” Een drankje doen Gea raakte via de crea-ochtenden betrokken bij MFC de Wijert nadat ze een keer naar binnen was gelopen voor een kopje koffie. “Nadat mijn man was overleden kwam ik een tijd weinig de deur uit. Dankzij het MFC ben ik weer uit dat dal gekomen. Eerst door hier te komen haken op de vrijdagochtend. Daarna raakte ik betrokken bij andere activiteiten.” Ook Maria kwam eerst binnen voor een kopje koffie toen ze een tijdje met pensioen was. “Bij de eerste kerstmarkt werden we gevraagd om mee te doen en dat was heel leuk. Het is hier een warm bad.” Van alles wat Naast de kerstmarkt waren ze afgelopen jaar ook betrokken bij het organiseren van het 25-jarig jubileumfeest en de wekelijkse crea-ochtend. “Wij zijn altijd aan de slag hier”, gaat Gea verder. “Soms pakken we klusjes op zoals het vouwen van de was of zijn we bezig met het voorbereiden van een evenement. Andere keren zijn we gewoon gezellig aan het doen met elkaar, daardoor ontdooien de bezoekers ook. Ze kunnen ons voor van alles vragen, maar we houden het graag flexibel.” Kerstmarkt Normaal gesproken zien Gea en Maria elkaar 2 à 3 keer per week, maar in de weken voor kerst spreken ze vaker af. Ze bespreken o.a. welke kraampjes er moeten komen en hoe de markt het best ingericht kan worden. “Op de dag zelf bouwen we met vrijwilligers de markt op en maken Maria en ik samen snert”, vertelt Gea. Maria vult aan: “We organiseren ook elk jaar een tombola. Samen gaan we bij alle winkeliers in de wijk langs om te vragen of ze prijzen willen doneren. Sommige winkels geven bonnen, maar er zijn ook winkels die de dag van te voren verse producten aan ons geven. We krijgen eigenlijk nooit nee te horen.” Van de opbrengst van de kerstmarkt wordt er een andere sociale activiteit in de wijk georganiseerd. “Van het geld dat we op de kerstmarkt binnenkrijgen organiseren we komend jaar een ouderenmiddag in de Wijert”, vertelt Gea. “Zo kunnen we dankzij deze kerstmarkt ook weer een leuke andere activiteit houden.” Samen zijn Dergelijke activiteiten zijn belangrijk, want ondanks dat er in MFC de Wijert veel mensen samenkomen is er ook eenzaamheid in de wijk. “Voor veel mensen is het fijn dat er een plek is waar ze makkelijk even naar binnen kunnen lopen voor een praatje en een drankje. Sommige mensen vinden het hier eerst maar niks als iemand ze meeneemt. Maar ze komen daarna vaak weer terug en vinden hier hun draai.” Door binnen te lopen bij het MFC kunnen buurtbewoners over koetjes en kalfjes praten, maar ze kunnen het er ook over diepere zaken hebben. Maria: "Het is goed om het gezellig te hebben, maar we zijn er ook om een luisterend oor te bieden als het over serieuze onderwerpen gaat." Doorgaan “Aan het einde van zo’n dag rond de kerstmarkt lopen we soms ook rond met de tong op de grond. Maar het is vrijwel altijd ook heel gezellig”, vertelt Maria. Voorlopig gaan Gea en Maria vrolijk door met hun vrijwilligerswerk, want het heeft hen allebei veel te bieden. Gea: “Ik ben heel blij dat ik deel uit mag maken van het MFC. Hier mee kunnen doen heeft me uit een heel diep dal gehaald. Er moet niets, maar ik kan door me hier in te zetten ook bij blijven dragen aan de maatschappij.” Tekst: Johnno Bosma

Dit artikel verscheen eerder in ons  thema magazine over nieuwkomers . Terwijl het voor de rest van Nederland een goed bewaard geheim is gebleven, weet iedereen die in Groningen woont dat het tegelijk een nuchtere stad én een bruisende internationale metropool is. Voor alle internationals die in Noord-Nederland komen wonen of werken, huisvest Groningen het International Welcome Center North. Deze organisatie biedt iedereen die het nodig heeft informatie over wonen, werken, studeren en ondernemen in het Noorden, en brengt internationals en locals bij elkaar via het programma My local friend. Via dit programma leerden Sinem en Wiebe elkaar in 2024 kennen. Wiebe, de local, werkte voor zijn pensioen op de Rijksuniversiteit Groningen en begon het internationale contact te missen. Dus meldde hij zich aan bij dit internationale maatjesproject. Sinem werkte vroeger als docent Engels op een universiteit in Turkije en is in Nederland komen wonen omdat haar man een baan als ingenieur in Nederland kreeg. Terwijl ze op zoek was naar een baan als docent Engels op een middelbare school, wilde ze ook graag Groningers leren kennen. “Omdat mijn man en veel van zijn collega’s expats zijn is het niet altijd makkelijk om Nederlandse vrienden te maken. Daarom meldde ik me aan voor My local friend.” En zo ontmoette ze Wiebe. Vriendschap Normaal gesproken ontmoeten ze elkaar één keer per week en praten ze over koetjes en kalfjes, in het Nederlands. De gedachte achter het project is dat mensen de taal kunnen oefenen, maar voor Wiebe en Sinem is het project waardevoller dan dat. Wiebe houdt erg van de internationale context en contact hebben met andere culturen: “Naast dit project zijn er ook allerlei andere evenementen via het IWCN, dus daar kunnen we ook heen en mensen uit verschillende landen ontmoeten.” Sinem vult aan: “Ik wilde graag met meer vertrouwen Nederlands kunnen spreken met mensen, maar ondertussen word je ook vrienden. Dus het is heel leuk om zo ook iemand uit je stad beter te leren kennen.” Elkaar begrijpen Volgens Sinem zit er een verschil tussen de taal begrijpen en de taal goed spreken. “Het blijft moeilijk om lastige woorden ook te gebruiken. Zo hadden we het laatst over versplinteren. Van veel van dat soort woorden weet ik wat ze betekenen, maar als ik zelf spreek gebruik ik toch vaak makkelijkere woorden.” Volgens Wiebe is Sinem ook een beetje een perfectionist. “Ze spreekt echt al heel goed Nederlands. Maar het is belangrijk om vaak te oefenen. Binnenkort gaan we drankjes doen bij Sinem thuis, samen met haar man. En dan gaan we de hele avond Nederlands praten.” Omdat Wiebe zelf een paar jaar in Namibië heeft gewoond, weet hij ook hoe het is om een expat te zijn in een andere stad. “Ik herinner me nog goed hoe lastig het kan zijn om mensen te leren kennen in een nieuw land. Dat maakt het extra leuk om nu voor iemand anders een lokale vriend te zijn.” Een tekort Het maatjesproject My local friend is bedoeld voor mensen die al op taalniveau A2 of B1 zitten. Zo kunnen de gesprekken ook echt in het Nederlands gevoerd worden. Sinem woonde voor ze in Groningen kwam al even in Amsterdam. Zodoende wist ze al een en ander over Nederland en had ze al wat van de taal geleerd. Toen ze zich aanmeldde werd ze toch eerst op de wachtlijst geplaatst voor ze aan iemand werd gekoppeld. Er is namelijk een tekort aan locals. Daarom is de aanmelding voor nieuwkomers tijdelijk gesloten, terwijl mensen wiens moedertaal Nederlands is zich nog wel kunnen aanmelden. Sinem: “Ik zou graag zien dat meer locals zich aanmelden zodat de wachtlijst verdwijnt. Het is echt heel fijn om op deze manier stadsgenoten te leren kennen. Dankzij mijn gesprekken met Wiebe ben ik veel zelfverzekerder als ik Nederlands spreek.” Wiebe kan het de locals aanbevelen: “Ik zou meedoen zeker aanraden. Het is heel leuk om te doen. En als je het leuk vindt om ook aan andere activiteiten mee te doen, leer je heel veel mensen uit andere culturen kennen.” Tekst: Johnno Bosma Beeld: Eline Doornbos

Je kunt gerust zeggen dat dit vrijwilligerswerk een keerpunt lijkt te worden in zijn leven. Hij is hier in zijn element en ziet mogelijkheden om in een heel andere richting een vervolg aan zijn carrière te geven. Burn-out Jarenlang was Arjen Maat werkzaam in de techniek, onder meer als projectleider, totdat hij te maken kreeg met een heftige burn-out. Gelukkig kreeg Arjen al snel weer een drive om andere werkzaamheden op te pakken en via link050 ontdekte hij dit vrijwilligerswerk bij De Weide Blik in Hoogkerk. De Weide Blik Stichting De Weide Blik biedt mensen met uiteenlopende zorgvragen een zinvolle en leerzame begeleide werkplek op maat aan. De stichting heeft twee locaties. In Aduard is er een zorgboerderij en in Hoogkerk een leer-werkbedrijf. Kleine projecten Arjen las dat ze bij De Weide Blik iemand zochten die een oude boerenwagen zou willen opknappen. “Dat leek me een leuke uitdaging en de afgelopen maanden heb ik, samen met een collega, heel wat uurtjes aan deze wagen besteed. Ik werk hier twee dagen in de week en ik merkte dat het me goed deed.” Inmiddels is hij met diezelfde collega bezig met de bouw van een overdekte fietsenstalling bij De Weide Blik. Klein team In dit leer-werkbedrijf werken ongeveer zes mensen onder leiding van één werkbegeleider. De deelnemers kunnen bezig zijn met allerlei projecten. Er is een timmer- en een fietsenwerkplaats. Verder is er een grote tuin. Alle producten die gemaakt worden, worden in het kleine winkeltje van het leerbedrijf te koop aangeboden. De meeste deelnemers werken met veel plezier in deze instelling. Arjen: “Er heerst een hele veilige, prettig sfeer en de mensen hebben respect voor elkaar.” Motivatie Arjen kwam hier bijna een jaar geleden binnen als vrijwilliger, maar voelt zich inmiddels ook al wel een beetje een begeleider. “Ik trek veel op met één bepaalde deelnemer en ik kan de anderen ook veel leren door mijn technische achtergrond.” Arjen geniet vooral van de sociale component van dit werk: er is ruimte en aandacht voor elke deelnemer. Die kant heeft hij in het bedrijfsleven erg gemist. “Ik zie mensen opbloeien en dat boeit mij enorm. Een dag op De Weide Blik geeft mij heel veel voldoening. Ik mag weer meedoen!” Perspectief Arjen merkt dat deze adempauze in zijn leven heel goed voor hem is geweest. “Ik ben op het persoonlijke vlak enorm gegroeid en heb mezelf veel beter leren kennen.” Hij heeft weer voldoende vertrouwen in zijn toekomst. “Een baan bijvoorbeeld als werkbegeleider in een setting als deze, lijkt me fantastisch. Een leuke mix van sociale en technische vaardigheden. Dat zou erg goed bij mij passen. Ik zal dan wel weer aan de studie moeten, maar dat heb ik er graag voor over, want hoe mooi is het om van je werk te genieten!” Tekst en beeld: Jan de Koning

Midden in het Noord-Drentse dorp Vries staat het prachtige, onlangs gerenoveerde buurthuis, waarin de stichting  “Plaats de wereld”, gehuisvest is. Deze organisatie is al ruim 16 jaar een begrip in Vries en omgeving. Wat is “Plaats de wereld”? “Plaats de wereld” is een initiatief van Johan en Yvonne Westerhof om als kleinschalig project van de wereld een betere plaats te maken. Langzamerhand is het uitgegroeid tot een aansprekende sociale onderneming, gekenmerkt door ontmoeting en groene leefstijl. Vrijwilligers De stichting werkt voor het overgrote deel met vrijwilligers. De meesten van hen zijn één of meerdere dagdelen in één van de ateliers in het gebouw. Zo vind je er een naaiatelier, een houtwerkplaats en een ruimte waar met wol gewerkt wordt. Ook de tuin rond het gebouw is een atelier, waar verschillende groenten en kruiden worden verbouwd. Alle producten worden te koop aangeboden in het winkeltje. Coördinatoren De stichting telt 135 vrijwilligers en een aantal van hen zijn gevraagd om de coördinatie binnen het bedrijf te doen. Een coördinator zorgt dat de vrijwilligers die zich aanmelden op de plek komen waar ze zich thuis voelen en houdt feeling met hen. Coördinatoren hebben ook onderling overleg en organiseren onder meer de vrijwilligersdag. Paula Smit Eén van deze coördinatoren is Paula Smit. Paula woont al jaren in Vries en ze is sinds twee jaar betrokken bij deze stichting. Als je met haar praat, merk je dat ze die taak met veel plezier doet. Omdat er een tekort aan coördinatoren is, is Paula wel wat vaker dan één dagdeel aanwezig, maar ze leert steeds meer mensen kennen en daar geniet ze van. Paula: “Ik ken nu veel meer mensen uit het dorp en ik vind het fijn om op deze manier zinvol bezig te zijn en iets te betekenen voor de wereld om mij heen.” Het coördineren is Paula op het lijf geschreven. “Ik zet mensen graag in hun kracht op een plek waar ze zich prettig voelen.” Groepsproces De vrijwilligers komen uit alle lagen van de bevolking. Sommigen zitten in een re-integratieproces of hebben afstand tot de arbeidsmarkt, anderen zijn met pensioen en willen graag iets terugdoen voor de samenleving. Ook melden mensen zich aan uit asielzoekerscentra. “En al deze verschillende mensen zitten in de groep. Je begrijpt dat groepsprocessen dan ook de nodige aandacht vragen. Maar ik vind dat heel leuk en leerzaam om daarin de mensen te begeleiden.” Uitbreiding Paula vertelt ook enthousiast over de uitbreidingsplannen van de stichting. “Naast de dorpslunch en het dorpsdiner iedere maand, zijn we bezig een theeschenkerij op te zetten voor wandelaars en fietsers die ons dorp aandoen. Daarnaast zijn we begonnen met avonturenclub voor kinderen in het dorp om hen meer bewust te maken van de natuur om hen heen.” Het concept van deze stichting spreekt Paula heel erg aan. “Mensen met elkaar verbinden en de zorg voor de natuur meer onder de aandacht brengen heeft mijn hart.” Vacatures Naast coördinatoren heeft de stichting ook plaats voor vrijwilligers in de horecasector en voor gastheren of -vrouwen . Die vervullen een rol in het winkeltje, zijn verantwoordelijk voor de ontvangst van bezoekers en verzorgen de koffie voor de vrijwilligers. Tekst en beeld: Jan de Koning

Bijna geheel in het groen verscholen ligt het intieme sportpark Stadspark waar de voetbalvereniging met dezelfde naam haar wedstrijden speelt. De club heeft elf seniorenelftallen en ook nog een flink aantal juniorenteams. Die moeten allemaal gebruik maken van het anderhalve veld waar het sportpark over beschikt. Dat betekent dat er op zaterdagen soms al om half negen gestart wordt en dat de laatste wedstijd pas rond acht uur ‘s avonds is afgelopen. Een man met jarenlange ervaring In 2014 fuseerde voetbalclub De Vogels die hier speelde met Gronitas en sindsdien is de naam veranderd in SC Stadspark. “Het is een hele fijne, gezellige club. Ik ben al vanaf mijn tweeëndertigste  bestuurlijk bij de club betrokken,” zo vertelt de bijna 80-jarige Gerhard Nijdam. Pas dit jaar heeft Gerhard zijn bestuurlijk werk aan anderen overgedragen, maar hij is elke morgen nog op het sportpark aanwezig. Eén van zaken die hij nog steeds coördineert is het rooster voor de vrijwilligers. “En hoewel we geen grote vereniging zijn, zijn er toch best veel mensen nodig om aan alles draaiende te houden en dat valt niet mee.” Leden Vaak willen leden naast hun sportieve activiteiten best nog weleens een keer een klus doen op de vereniging, maar ze voelen er niets voor om structureel ingezet te worden. Die trend zie je bij veel sportclubs en omdat er wel het één en ander naast het voetballen moet gebeuren is men druk op zoek naar vrijwilligers. Gerhard: “Gelukkig hebben we al wel een aantal mensen kunnen vinden. Daardoor zijn de bestuurlijke functies ingevuld en ook het onderhoud van het veld en de gebouwen krijgen we gelukkig rond.” Nederlandse taal Het grootste probleem is de bezetting voor de kantine. “Kantine-inkomsten zijn voor een vereniging erg belangrijk en gelukkig wordt er door de leden ook veel gebruik gemaakt van de kantine. Voor het vrijwilligerswerk heb ik ook contact met mensen uit een asielzoekerscentrum, maar het probleem is dat zij vaak de Nederlandse taal nog onvoldoende beheersen, terwijl dat echt wel nodig is om achter de bar te staan. De vrijwilliger werkt vaak alleen in de kantine en treedt dan ook zo af en toe op als gastheer.” Kantinewerkzaamheden Iemand die in de kantine werkt, moet een biertje kunnen tappen, een kroketje of een patatje kunnen bakken en kunnen omgaan met de kassa. Dit soort vaardigheden leert iemand ook gaandeweg. Als afsluiting van de werkzaamheden moet er natuurlijk nog wel worden opgeruimd. Werktijden en een vrijwilligersvergoeding De kantine op het sportpark is voornamelijk in de avonduren open en natuurlijk op de zaterdagen en zondagen als de teams er voetballen. Gerhard: “Het zou al mooi zijn als iemand één of twee dagdelen zou willen komen helpen.” De vrijwilligers krijgen elke maand een kleine vergoeding voor hun werkzaamheden, maar de  belangrijkste beloning zijn de sociale contacten die door dit werk worden opgebouwd. Gerhard is daar heel duidelijk over: “Dit is een warme, betrokken club, waar de derde helft altijd gezellig is!” Kijk hier voor de openstaande vacatures. Tekst en beeld: Jan de Koning

In veel Forumbibliotheken in Groningen ondersteunen taalvrijwilligers van het Taalhuis anderstaligen bij het leren van de Nederlandse taal. Els Loeff is één van die taalvrijwilligers en spreekt elke week af met taalmaatjes in de bibliotheek in de Wijert. Actief in de eigen buurt Els is taalvrijwilliger bij het Taalhuis geworden na haar pensioen, nu drie jaar geleden. “Andere culturen trekken mij aan, vanwege mijn achtergrond in het onderwijs en betrokkenheid bij internationale projecten. Daarom wilde ik graag iets doen met anderstaligen, het liefst in mijn eigen buurt. Dat maakt het extra waardevol.” Als taalvrijwilliger heeft ze inmiddels zes taalmaatjes begeleid. “Het contact is leuk, ik geniet van de gesprekken, het uitwisselen van ideeën en het vergelijken van culturen. Juist die verschillen maken het boeiend.” Het taalmoment Een taalmoment duurt anderhalf uur. Veel anderstaligen kunnen goed lezen en schrijven in hun eigen taal, maar vinden het lastig om in het Nederlands vloeiende zinnen te maken. “Nederlands is geen makkelijke taal, dus het is belangrijk om het te gaan doen . En dat is waar wij als taalvrijwilligers voor zijn, elke week gewoon oefenen.” Els overlegt altijd met het taalmaatje wat ze gaan doen. “Gaan we focussen op lezen, of op zinnen maken? Gaan we een krantenartikel doornemen?” Lachend: “Sommigen zijn heel serieus, en dan moet ik hard werken.” Vorderingen Het is leuk om na verloop van tijd vorderingen te zien. “Ik zij bij sommige deelnemers dat het verhaspelen van zinnen minder wordt, en de zinnen soepeler lopen. Soms wel aarzelend, maar wel gewoon perfect. Een traject kan een jaar tot anderhalf jaar duren. Je krijgt dus ook de kans om een flinke periode met iemand op te trekken. Zo leer je veel van elkaar.” Goed lopende organisatie Els is blij met de ondersteuning van het Taalhuis. “Als vrijwilliger voel ik me echt onderdeel van een professionele organisatie. De taalhuiscoördinator doet een voorintake met nieuwe deelnemers en kent zo hun achtergrond en taalniveau. Vervolgens vraagt ze wie beschikbaar is om iemand te begeleiden, bijvoorbeeld op vrijdagochtend. Dan kunnen wij reageren en aangeven of het past.” Materiaal is ruim beschikbaar. “Als ik bijvoorbeeld wil oefenen met zinnen maken en woordvolgorde, dan zoekt zij passend materiaal en legt dat klaar in de bibliotheek.” Ook zijn er regelmatig bijeenkomsten waar vrijwilligers ervaringen delen en tips uitwisselen. “Tijdens materiaalavonden bespreken we de taalmiddelen en vertellen aan elkaar wat prettig werkt en hoe je iets aanpakt. Dat is heel leerzaam.” Advies aan nieuwe taalvrijwilliger Het Taalhuis zoekt regelmatig taalvrijwilligers in verschillende wijken van Groningen.  “Het is extra leuk als je een plek bij jou in de buurt vindt. Het werk is niet moeilijk, als je goed Nederlands kan praten en geïnteresseerd bent in andere culturen, is het al goed. Zodra je je aanmeldt, krijg je een training van vier middagen met goede uitleg. Ik ben zelf geen docent Nederlands, en dacht, waar begin ik? Heel fijn is dat je op weg geholpen wordt met materiaal en ideeën.” Tekst en beeld: Esther Compaan

Twintig jaar geleden werd de stichting Vier het Leven opgericht en in de afgelopen jaren is ze uitgegroeid tot een organisatie die met een kleine 2000 vrijwilligers actief is in bijna 250 gemeenten. Doel van de stichting De stichting Vier het Leven zorgt ervoor dat mensen van 65 jaar en ouder verschillende culturele activiteiten kunnen blijven bezoeken. Vrijwilligers van de organisatie begeleiden ouderen die niet alleen naar het theater, de bioscoop of een andere voorstelling kunnen of durven te gaan. Op deze manier hoopt de stichting eenzaamheid onder ouderen te verlichten en de kwaliteit van hun leven te verhogen. Vier het Leven maakt met verschillende culturele instellingen in Groningen afspraken over een aantal arrangementen voor ouderen per kwartaal en de deelnemers kunnen daar een keuze uit maken. Vrijwilligers In de regio Groningen zijn ongeveer 30 vrijwilligers voor de stichting actief. Gelukkig zijn er veel mensen die iets cultureels doen en het leuk vinden om ook ouderen daarin te betrekken. Maar voordat de vrijwilligers met de deelnemers op stap kunnen, moet er heel wat georganiseerd worden en ook daarvoor heeft Vier het Leven vrijwilligers nodig. Willy Hummel Eén van de vrijwilligers die organisatorisch actief is voor deze stichting is Willy Hummel. Zes jaar geleden raakte ze betrokken bij Vier het Leven, vooral door haar vrijwilligerswerk bij de stichting De Zonnebloem. Willy is één van de drie coördinatoren in de regio Groningen. Zij is verantwoordelijk voor de planning van alle bezoeken. Een andere collega onderhoudt de contacten met alle vrijwilligers en de derde maakt afspraken met diverse culturele instellingen over de arrangementen. Planning Omdat de organisatie nog steeds groeit, wordt de planning ook steeds ingewikkelder. Vrijwilligers kunnen aangeven op welke momenten ze wel willen begeleiden. Willy maakt daar dan een rooster van. Soms vallen vrijwilligers uit of zijn er nog extra kaarten beschikbaar voor een evenement. Willy regelt dan via haar laptop en een telefoontje de vervangers of extra vrijwilligers. Willy: “Ik vind dit werk heel leuk. Het is altijd weer een uitdaging om het rooster rond te krijgen en het is ook lief om – nadat alles weer goed is verlopen - een compliment te krijgen. Maar omdat er steeds meer ouderen meegaan wordt het langzamerhand te omvangrijk en besteed ik er meer tijd aan dan ervoor staat.” Daarom zoekt Vier het Leven nu een vrijwilliger die samen met Willy de planning zal gaan doen. Motivatie “Als iemand het leuk vindt om samen te werken, dan kan ik dit werk alleen maar aanbevelen,” zegt Willy. “En ik geniet ervan als ik hoor dat ouderen door onze initiatieven een fijne avond hebben gehad. Hoewel mijn werk grotendeels bestaat uit organisatorische zaken, kan ik als ik dat wil ook mijzelf inroosteren om een groepje te begeleiden. En een enkele keer doe ik dat ook.” Vrijwilligers van de stichting Vier het Leven krijgen geen vergoeding, maar de entree van de voorstellingen die worden bezocht wordt vergoed. En als je toch al graag culturele evenementen bezoekt, is zo’n tegemoetkoming mooi meegenomen! Ook geïnteresseerd in een vrijwilligersfunctie bij Vier het Leven? Naast een coördinator planning staat er ook nog een vacature open voor het telefoonteam . Tekst: Jan de Koning Foto: Willy Hummel

De MXT-conferentie is één van de toonaangevende tech events van Nederland - en hét tech event van Noord-Nederland. “Maar we willen nog groter worden,” vertelt Bjorn Boes, lid van het operational team. “Zoals South by South West in de Verenigde Staten en Slush Helsinki in Finland. Het is meer dan een conferentie: het is een ontmoetingsplek voor innovatie en inspiratie. Hier komen technologiegedreven en wereldveranderende ondernemers samen voor baanbrekende ideeën en grensverleggende gesprekken.” Move Forward with Tech Move Forward with Tech is de slogan die MXT gebruikt. Het heeft met muziek te maken omdat het onderdeel is van ESNS: Eurosonic Noorderslag. Daar komen veel professionals uit de muziekindustrie samen, maar ook uit andere tech- gerelateerde gebieden. “Wij willen mensen laten zien dat de muziekbranche een voorbeeld kan zijn voor andere branches, hoe het zichzelf continue weer opnieuw heeft uitgevonden als een echte disruptieve markt, net als bijvoorbeeld AirBNB en Uber, die de vakantiewereld en de taxibranche hebben veranderd, gewoon met tech. Of zoals Spotify dat heeft gedaan met de muziekwereld. Het waren allemaal innovaties die hun basis in technologie hadden. Soms gewoon alleen met software,” legt Bjorn uit. “Maar ze hebben veel in positieve zin veranderd.” Investeerders en ondernemers zijn de doelgroep “Wij willen investeerders en innovatieve ondernemers uit heel Europa bij elkaar brengen door middel van workshops, netwerkbijeenkomsten, lezingen, keynotes, panels en drinks and diners.  Maar ook met feestjes,” lacht Bjorn. “Dit jaar ligt de focus op deep tech , life science en AI. Bij deep tech moet je denken aan automatisering en robotisering, vaak gericht op het oplossen van grote maatschappelijke uitdagingen. Dat speelt ook bij life science . De focus is dit jaar dus breder dan voorheen. Maar muziek blijft toch een belangrijke insteek, en technologie is de overkoepelende factor en de inspiratie,” aldus Bjorn. MXT wordt in 2026 voor de vierde keer georganiseerd in Groningen, omdat de koppeling met ESNS veel voordelen biedt en het een van de leukste weken in Groningen is. De hide out, het ontmoetingspunt en de thuisbasis, is dit jaar in het voormalige stripmuseum aan de Westerhaven. Daar vinden ook alle bijeenkomsten plaats. Inmiddels maken al zo’n 700 ondernemers en investeerders deel uit van MXT. Duizelt het je al? Niet nodig want als vrijwilliger hoef je geen tech-nerd te zijn maar alleen te helpen al die events in goede banen te leiden. De vacature voor MXT 2026 staat hieronder. Tekst: Annette Doornbosch Beeld: MXT Conference

Woensdag 5 november was het zover! Samen met 100 netwerkpartners en vrijwilligersorganisaties hebben wij ons 10-jarig bestaan gevierd met een conferentie rondom het thema Verbinding. Een droom die werkelijkheid werd Wat ooit begon als een droom van een aantal medewerkers van de MJD is inmiddels uitgegroeid tot een bloeiende organisatie met negen medewerkers en een breed aanbod aan diensten. De naam Link staat voor Locatie voor Ideeën, Netwerken en Kennis , maar verwijst ook naar wat we doen: verbinding leggen tussen bewoners, organisaties en professionals in de gemeente Groningen. Link050 verbindt, inspireert en versterkt bewoners in hun betrokkenheid bij hun buurt, dorp en/of stad om zo samen te werken aan een levendige , betrokken gemeenschap. We zijn trots op de centrale rol die we al 10 jaar mogen spelen in het zichtbaar maken en ondersteunen van vrijwilligerswerk in Groningen. Wat we samen hebben bereikt In de afgelopen tien jaar hebben we ontzettend veel bereikt. Zo hebben we vanuit link050: (Tien)duizenden inwoners geholpen aan een passende vrijwilligers- participatiebaan Honderden gratis workshops en trainingen aangeboden Een netwerk opgebouwd van bijna 900 organisaties en partners Meer dan 500 vrijwilligersverhalen gedeeld Meer dan 100 initiatieven ondersteund via het F onds Goed Idee Meer dan 100 vrijwilligers begeleid op onze locatie richting opleiding of werk Gastsprekers Pieter Busman en Willem Dieleman De conferentie begon met twee lezingen waarin verschillende ideeën rondom verbinding werden aangestipt. De eerste spreker was Pieter Busman, documentairemaker over o.a. buitenbeentjes, die hij Paradijsvogels noemt. Zijn werk is ontwapenend, eerlijk en raakt je recht in het hart. In 2024 won hij de Best Social Award voor Positive impact. Tijdens zijn lezing nam hij ons mee in zijn persoonlijke verhaal. Zijn zoektocht naar verbinding met anderen en zichzelf toen hij jong was, zijn ontwikkeling tot documentairemaker en zijn nieuwsgierigheid naar de paradijsvogels in onze maatschappij. Door zijn eigen kwetsbaarheid te laten zien was er veel herkenning bij de aanwezigen. Als tweede spreker was auteur/kunstenaar Willem Dieleman aan de beurt. Beter bekend als "De Pannenkoekenman". Willem heeft over de wereld gereisd met een koekenpan aan zijn rugzak. Waar ook in de wereld, in grote steden of dunbevolkte gebieden, vond hij ingrediënten om pannenkoeken te bakken volgens zijn oma's recept. Door de pannenkoek kwam hij in gesprek met bouwvakkers in Dubai en bewoners van het afgelegen "laatste dorp" in Pakistan voor de bergen en de grens. Zoiets simpels als een pannenkoek was tijdens zijn hele reis een verbindend element. Vol inspiratie en ideeën om verder over na te denken, kon iedereen vervolgens een workshop volgen. Bijvoorbeeld een korte kennismaking met gebarentaal, verbinding maken door voorzorgcirkels of creativiteit als middel om verbinding te maken. De middag hebben we afgesloten met een borrel waar iedereen de mogelijkheid had om nieuwe verbindingen te leggen of bestaande verbindingen te verstevigen. Wij kijken terug op een prachtig middag!

Klik op de afbeelding om naar de nieuwsbrief te gaan.

Klik op de afbeelding om naar de nieuwsbrief te gaan.

Buurtcentrum Plutozaal is een ontmoetingsplek voor bewoners in de wijk Paddepoel. Het centrum organiseert activiteiten zoals een koffieochtend en een spelletjesmiddag. Ook is de zaal te huren voor bijvoorbeeld workshops, vergaderingen en lezingen. Vrijwilligers Etie Boerma (92) en Carla Lustig (81) zijn al jaren actief om de gasten die afkomen op de activiteiten te verwelkomen en van koffie en thee te voorzien. De rol van de Plutozaal De Plutozaal in Paddepoel is al jaren een plek van ontmoeting. Iedereen die behoefte heeft aan gezelschap is welkom, of je nou jong bent of oud, benadrukt Eti. Ook de mensen die begeleid wonen via Lentis kunnen er terecht voor spelletjes, koffie, cursussen en muziek. Gastvrouwen met hart voor de wijk Etie werkte haar hele leven met mensen en toen ze met pensioen ging greep ze de kans om als gastvrouw aan de slag te gaan bij het Buurtcentrum in Paddepoel. Ze doet dit werk met plezier, omdat ze geniet van het contact en de gezelligheid. Carla is al jaren een vertrouwd gezicht in de zaal. Voor haar is het vanzelfsprekend om iets voor de wijk te betekenen. Niet ingewikkeld, wel waardevol Etie en Carla zijn de gastvrije schakel tussen de zaal en haar bezoekers. Het werk is niet ingewikkeld maar wel waardevol. Etie: “Voorafgaand aan de activiteit maken we de zaal klaar, zetten koffie en thee, en creëren een sfeer waarin mensen zich op hun gemak voelen. Tijdens de activiteiten bieden we een luisterend oor, en na afloop ruimen we op.” Samen plannen Carla: “Elke donderdag bespreken we samen met het bestuur de planning voor de komende week. Op donderdag hebben we standaard een koffieochtend en een spelletjesmiddag. Er wordt fanatiek gesjoeld en de Rummikub komt op tafel. Elke laatste vrijdag van de maand staat in het teken van muziek: dan is er een gezellige muziekavond. Omdat de zaal verhuurd wordt, zijn we ook aanwezig bij vergaderingen of andere bijeenkomsten. In dat geval stemmen we onderling af wie wanneer gastvrouw kan zijn.” Extra gastvrouw Eti en Carla hopen op een extra gastvrouw voor versterking van het team. Eti: “Het zou fijn zijn het werk te kunnen verdelen over meer mensen. We zoeken iemand die zich prettig voelt in een omgeving met verschillende soorten mensen, en die niet schrikt van een beetje flexibiliteit: soms zijn er extra activiteiten of bijeenkomsten waarbij we spontaan inspringen.” Carla vult aan: “We zoeken een betrokken, gastvrije collega die met ons meedenkt en meehelpt om van elke bijeenkomst een warme, goed georganiseerde ervaring te maken.” Een zaal in beweging Op dit moment krijgt de Plutozaal een frisse impuls: er komt een nieuwe bar en een keuken met meer mogelijkheden. Zo blijft het Buurtcentrum van betekenis voor de Paddepoelsters en kunnen nieuwe activiteiten georganiseerd worden. Voor een nieuwe gastvrouw is dat een extra leuke reden om aan te haken: je stapt in een plek die vernieuwt en kansen biedt om iets moois neer te zetten. Tekst en beeld: Esther Compaan

Een grote man met een zachtaardige uitdrukking lacht me vriendelijk toe wanneer ik het kantoor van Stichting WelMobiel binnenstap. Hessel Boersma (69) werkt sinds 2021 als chauffeur bij de stichting. De naam zegt het eigenlijk al, door deze organisatie kunnen ouderen en mensen die minder mobiel zijn, toch de deur uit en op plekken komen waar steeds minder bussen rijden. Het werkt als volgt. In de verschillende wijken staat een elektrische auto gereed. Alle chauffeurs hebben een speciale app waarmee ze kunnen zien welke ritten er zijn gepland, en wanneer deze plaatsvinden. Zo staat er in Hoogkerk ook een auto gereed. Voor Hessel heel handig want hij loopt zo vanuit zijn huis naar de auto. Omdat er nog niet in alle wijken een auto gereed staat, moeten sommige chauffeurs vanuit hun huis eerst een stukje fietsen naar de plek van de auto. Bij de auto aangekomen, wordt de deur geopend en gesloten met dezelfde slimme app. Dit werkt heel goed, want chauffeurs hoeven nu onderling geen sleutels meer uit te wisselen. Hessel geniet zichtbaar van zijn werk. Als hij praat, is duidelijk waarom dit werk goed bij hem past. Hij vraagt of ik het televisieprogramma ‘Taxi’ ken, waarin Joris Linssen hetzelfde werk doet als Hessel, namelijk mensen van A naar B brengen. De interactie met deze mensen is waar het Hessel om gaat. Het zijn gewone mensen met alledaagse verhalen en toch is het bijzonder als iemand iets persoonlijks deelt wat hem of haar bezighoudt. Soms is enkel luisteren al genoeg en is dat net wat iemand nodig heeft. De bestemming van de passagiers kan ook erg verschillen. Van het bezoeken van een vriend of vriendin, boodschappen doen in het winkelcentrum, tot een bezoek aan het ziekenhuis. Dat laatste kunnen ingrijpende bezoeken zijn. Voor mensen die dan thuiskomen in een leeg huis, “de muren praten immers niet terug,” aldus Hessel, kan een vriendelijk gesprek met de chauffeur heel veel verschil maken. Er werken totaal zo’n 40 chauffeurs en 7 personen op kantoor bij de stichting. Het zijn vrijwilligers maar ook mensen met een participatiebaan. Nieuwe collega’s worden zorgvuldig ingewerkt. Dat doen de chauffeurs met elkaar. Ze rijden eerst mee en wanneer ze er aan toe zijn, verzorgen ze zelf ritten. “Je moet natuurlijk wel van autorijden houden,” grapt Hessel. Maar je moet ook vertrouwd kunnen rijden, geïnteresseerd zijn in je medemens en een luisterend oor kunnen bieden. Hessel werkt 2 dagdelen à 4 uur. Dat past hem goed omdat hij ook tijd wil overhouden om andere dingen te doen. Met zijn vrouw of met de kleinkinderen. Op het werk organiseert hij trouwens ook activiteiten. Samen met collega’s organiseert hij ieder jaar een leuke activiteit voor het hele team. Als chauffeur ben je natuurlijk altijd op pad en tref je je collega’s niet vaak. Juist daarom is het belangrijk elkaar ook op een andere manier te zien. En een gezellige pubquiz of met z’n allen bowlen leent zich daar goed voor. Tekst & foto: Esther Halma

In de Rivierenbuurt in het gebouw waar vroeger het Talmahuis was, is tegenwoordig het Multifunctioneel Centrum (MFC) De Stroming gehuisvest. Dit wijkcentrum biedt tal van creatieve activiteiten, zoals een biljart- en een spelletjesmiddag en een avondje bridgen. Op werkdagen kun je er terecht voor een lunch, en op donderdag zelfs voor een warme maaltijd. Inez Grondhuis Inez heeft een jarenlange horeca-ervaring in Groningen en Amsterdam, vooral op het gebied van management. Toen ze nog niet zo lang geleden met pensioen ging, wilde ze haar expertise graag blijven inzetten vanuit de gedachte: “Ik heb de maatschappij nog wel wat te bieden.”  Daarom doet ze ook vrijwilligerswerk in de keuken van een zorginstelling. Toen kwam ze de oproep tegen voor een hobbykok bij De Stroming. Structuur aanbrengen Inez heeft zich het afgelopen jaar vooral toegelegd op het aanbrengen van structuur in de keuken. Daar was naar haar overtuiging behoefte aan en ze hoort binnen het bedrijf dat haar initiatieven gewaardeerd worden. Inez: “Wat ik hier probeer neer te zetten moet voor iedereen herhaalbaar en uitvoerbaar zijn, iedereen moet het kunnen nadoen.” Nu zou Inez wel wat meer variatie willen aanbrengen in het menu. Dat geldt niet alleen voor de warme maaltijd maar ook voor de lunch. “De gasten zijn hier gauw tevreden, een stamppotmaaltijd, een pasta of snert zijn favoriet. Maar soms ben ik wat ondeugend en kom ik onverwacht met iets nieuws. Zo heb ik vandaag heb ik een Thaise bonensoep gemaakt en de gasten vonden het heerlijk.” Nieuwe keuken Maar een meer gevarieerd menu is alleen mogelijk als de keuken vernieuwd wordt. “Gelukkig wordt de keuken binnenkort aangepakt. Er komt bijvoorbeeld een nieuwe afzuiginstallatie. Het moet ook. Je moet meegaan met je tijd en de hygiënevoorschriften zijn er niet voor niets. Ik moet er niet aan denken dat mensen die hier de maaltijd gebruiken ziek worden omdat wij ons niet aan de regels hebben gehouden.” Inez merkt dat haar inbreng al resultaten geeft en dat stemt haar positief voor de toekomst. Wat moet een hobby-kok doen? In De Stroming komen elke donderdag ongeveer 50 mensen op de warme maaltijd af: buurtbewoners, kantoorpersoneel, maar ook studenten. Om iedereen tegelijk een goed gerecht te kunnen serveren, moet de kok strak plannen. Boodschappen moeten op tijd worden gedaan, en soms vraagt de maaltijd al om voorbereiding op een eerder moment. Inez: “Het zou mooi zijn als hier een kook-fanaat met veel know-how zou solliciteren. Dat zou de kwaliteit van ons diner enorm kunnen verhogen. En natuurlijk krijgt de nieuwe vrijwilliger alle steun van de andere medewerkers!” Verbinden Samen eten is erg waardevol. Het verbindt mensen. Het is een sociaal gebeuren en als het eten dan ook nog heel lekker is, is dat mooi meegenomen. Inez: “En zelfs als het eten niet smaakt, is er tenminste nog iets om over te klagen, en dat werkt ook verbindend,” zo zegt Inez lachend aan het einde van ons gesprek. Een hobbykok gevraagd Het centrum is al langere tijd op zoek naar een goede hobbykok. Een jaar geleden solliciteerde Inez Grondhuis op deze vacature, maar in de afgelopen periode heeft zij een andere invulling aan haar taak binnen De Stroming gegeven, zodat deze functie nog steeds niet is ingevuld. Tekst & foto: Jan de Koning 

‘Wat zie je, wat hoor je, wat ruik je en wat proef je.’ Als het aan Lianne van den Brand ligt, zou elk kind op deze manier uitgedaagd moeten worden. Zo ontdekken jonge kinderen van alles over natuur en wat er allemaal leeft en groeit. Deze verwondering kan er later voor zorgen dat ze zich bewuster zijn van hun omgeving en er op een goede manier mee om willen gaan. Lianne is vrijwilliger bij de werkgroep Natuurkids. Deze werkgroep is een van de 7 werkgroepen van IVN Haren/Groningen. Andere zijn bijvoorbeeld insecten en meer, stadsecologie en wilde planten tuinen. Als jong meisje is Lianne al met de natuur begaan. Ze was altijd buiten, zat bij de scouting en zette zich in voor de natuur. Toen ze zelf kinderen kreeg, wilde ze hen ook de liefde voor natuur meegeven, door planten en dieren te observeren en ze te leren hoe bijzonder en mooi de natuur in elkaar zit. Tegelijkertijd wilde ze ook graag iets doen om nog meer kinderen enthousiast te maken en is ze via IVN, een natuurgidsopleiding gaan doen. Daar leerde ze ze veel over natuur maar ook hoe je activiteiten organiseert en begeleidt. Bij Natuurkids bedenken ze ieder jaar met elkaar, een zestal activiteiten. Sommige zijn vast prik, zoals Uilenballen pluizen, Slootjesdag en vleermuizen spotten. Ook wordt er samengewerkt met andere organisaties zoals de Zoogdiervereniging of het NDE (Natuur Duurzaamheid Educatie) in Stadspark Groningen. De verschillende activiteiten zijn over het jaar verdeeld en vinden plaats op een inspirerende plek in Haren, de stad Groningen en Ten Boer. De werkgroep bedenkt alles zelf, welke locatie, wat ze gaan doen en wie ze er bij betrekken. Ook worden ze geregeld gevraagd om aan te sluiten bij een natuurevenement. Zo waren de Natuurkids aanwezig op het mini natuurfestival tijdens de week van de biodiversiteit in het Stadspark. Lianne vertelt over een zeer succesvolle terugkerende activiteit, het uilenballen pluizen. Dit kan natuurlijk niet zonder uilenballen, een opgezette uil, Petri-schaaltjes en pincetten. En dan maar pluizen. In de ballen komen kinderen van alles tegen, veel muizenbotjes, haren van zoogdieren en ook schedels van kleine vogels. Door de botjes op een papier te leggen, komen kinderen (en ouders) er achter met welk dier ze te maken hebben. Lianne merkt vaak dat kinderen al heel veel weten en door het stellen van de juiste vragen, vertellen ze eigenlijk zelf het verhaal. Dat is het allerleukste. En ze komen altijd samen met een ouder/verzorger, waardoor de beleving en het gesprek thuis verder kunnen gaan. Aantrekkelijk is ook dat iedereen mee kan doen en deelname gratis is. Bij de werkgroep Natuurkids staat een vacature open voor een vrijwilliger. Ben jij net zo enthousiast als Lianne over natuur en heb je een drive om kinderen te leren hoe leuk en spannend natuur in hun eigen omgeving kan zijn? Neem dan contact op met de afdeling IVN Haren/Groningen. Lianne kan het iedereen aanraden. Je leert er veel van, en qua tijdsbesteding valt het ook erg mee. En het is ook nog eens heel gezellig met elkaar. Tekst: Esther Halma Foto: Lianne van den Brand

Het is er nu nog kaal en stil, maar dat zal over enkele weken anders zijn. Dan hoopt het Respijthuis in Groningen zijn eerste gasten te ontvangen. Deze nieuwe stichting heeft onderdak gevonden in de Gabriëlflat in Hoogkerk, waar op de begane grond de achterste vleugel van het gebouw gehuurd wordt. Kwartiermakers Sinds enkele maanden zijn Sarah Blaauw en Els Eerelman in dienst van de stichting. Zij zijn druk bezig met de laatste voorbereidingen voor de opening. De kamers hebben allemaal een opknapbeurt gehad en diverse reparaties zijn uitgevoerd. Er is al veel werk verricht en er zal de komende weken ook nog veel moeten gebeuren. Initiatiefgroep Een aantal enthousiaste mensen met veel bestuurlijke en zorginhoudelijke ervaring hebben zich de afgelopen vijf jaar ingezet om dit project te realiseren. Zij constateerden dat er in de zorg steeds minder tijd en ruimte kwam voor menselijk contact. Vooral voor mensen met psychische problemen is de zorg ingewikkeld: óf men komt te snel terecht in de crisisopvang óf men krijgt te maken met lange wachtlijsten. Met dit project wil de initiatiefgroep bijdragen aan het voorkomen van een crisis door in een vroeg stadium mensen de mogelijkheid te bieden op krachten te komen en te werken aan herstel en perspectief. Projectleiding In het Respijthuis is ruimte voor tien mensen. Men kan maximaal 14 dagen gebruik maken van deze opvang zonder kosten. De gasten krijgen een eigen kamer met badkamer en er zijn gezamenlijke ruimten voor de maaltijden en de ontspanning. Sarah en Els zijn in deze weken druk bezig vrijwilligers te werven. “Er zijn minstens 30 vrijwilligers nodig om de roosters in te kunnen vullen,” zegt Sarah, “en die hebben we op dit moment nog niet. Ik weet dat vooral gepensioneerden zich niet te veel willen binden en daarom is het goed om te vermelden dat we ook al blij zijn met iemand die alleen in de wintermaanden dit werk zou willen doen.” Wij bieden een vrijwilliger- en een  reiskostenvergoeding en natuurlijk schuiven de vrijwilligers aan bij de gezamenlijke maaltijden. Ont-moeten “Wij bieden de gasten een plek om tot rust te komen,” vult Els aan, “en de benadering is die van mens tot mens.” Vrijwilligers moeten het fijn vinden om wat voor een ander te betekenen: samen een kopje koffie drinken, een wandeling maken of een spelletje doen. Gewoon menselijk contact. Sarah: “De professionele jas moet aan de kapstok. Gasten moeten hier het gevoel krijgen dat de vrijwilligers naar hen luisteren en begrip tonen.” De gasten blijven zelf volledig verantwoordelijk. Ze blijven hun eigen beslissingen nemen. De vrijwilligers bieden een luisterend oor en benaderen de gasten zoals goede buren dat doen. Vrijwilligers gezocht Het Respijthuis is een nieuw maatschappelijk project en het zal moeten blijken of het inderdaad in een behoefte voorziet. De initiatiefnemers hebben er in de voorbereidingstijd voor gezorgd dat er een gezonde financiële basis is en de gemeente Groningen staat de eerste drie jaar garant voor de exploitatie. Vrijwilligers kunnen een belangrijke bijdrage leveren aan het slagen van dit project. Zij bepalen voor een groot deel de sfeer binnen de woonvorm. “Mocht iemand het idee hebben dat dit vrijwilligerswerk wel bij hem of haar zou passen, dan zou ik zeggen: maak een afspraak, we vertellen je er graag wat meer over,” besluit Sarah het interview. Tekst en foto: Jan de Koning Op dit moment zoekt het Respijthuis:  Huiskamer host

En daar, bij bij van Houten , ontmoet ik Grietje in het mooiste wijkcentrum van Groningen aan de Oliemuldersweg. De eerste keer dat we afspraken stond Grietje groenten te snijden in de kleine keuken voor de verse mosterdsoep. Onze afspraak moest verzet worden want ze had nu even geen tijd voor een interview. Leuk team Grietje werd, vanuit de speeltuinvereniging Oosterpark waar ze allerlei klussen deed, gevraagd om bij bij Van Houten mee te werken. Voordat ze daar aan de slag ging was ze al vaak te vinden in de keuken om te helpen. Grietje werkt samen met een fijne groep vrijwilligers (gastvrouwen en -heren) die de keuken bemensen, koffie en thee schenken, bezoekers ontvangen en allerlei andere klussen doen. Warme ontvangst Er komen vaak groepen mensen van de gemeente vergaderen en de coaches van de gemeente voeren in bij Van Houten  gesprekken met hun cliënten. Alle gasten worden vriendelijk begroet en opgevangen. De catering voor alle groepen wordt verzorgd door het team waar Grietje deel van uitmaakt. Samen zorgen ze ook voor verse soep en één keer in de week op vrijdag koken ze voor 60 mensen. Met veel plezier werkt ze tussen 20 en 24 uur per week met vaste collega’s die op elkaar kunnen bouwen. Vaste gasten Naast de vele activiteiten die in het wijkcentrum plaatsvinden, zijn er veel vaste gasten die graag bij bij Van Houten komen en dat geeft een gemoedelijke sfeer. Grietje merkt wel dat ze soms wordt herkend als ze boodschappen doet. Ze woont zelf ook in de Oosterpark en doet haar boodschappen in de buurt. Ruimte voor ontspanning Maar naast het werken is er ook ruimte voor ontspanning; een keer per twee weken geniet het team van de Karaoke avond. De zoon van Grietje komt dan ook mee en geniet met volle teugen. Vorig jaar hebben ze een personeelsuitje gehad met eten en bowlen. Motto Bij Van Houten staat momenteel in de steigers en wordt gerenoveerd. Niet alleen de buitenkant, maar ook binnen worden ruimtes aangepakt. Grietje en haar collega’s werken nu op enkele kookpitjes in de kleine omgeving achter de balie. Dat wordt straks anders; er komt een hele nieuwe keuken in het gebouw met veel ruimte en apparatuur. Grietje wil nog zo lang als mogelijk blijven werken in het wijkcentrum. Haar motto is: “Wees jezelf, dan kom je een heel eind”. Tekst: Ans Straatman Foto: Peter Oosterhuis

Vlakbij het Zuidlaardermeer staat een prachtige gerestaureerde molen, gebouwd rond het midden van de 19 e eeuw. Deze olie-, koren- en specerijenmolen maakt deel uit van het museum De Wachter dat op hetzelfde terrein te vinden is. Je vindt er een klompenmakerij, een smederij, een houtzagerij en een tentoonstellingszaal met talloze oude gebruiksvoorwerpen. Twee bestuursleden Het museum wordt helemaal gerund door vrijwilligers. Bijna 200 mensen dragen bij aan de instandhouding van De Wachter. Antje van Timmeren en Jan Jansen vertellen er meer over. Antje is er al ruim 15 jaar vrijwilliger, eerst onder meer als rondleider. Tegenwoordig heeft ze een bestuursfunctie en de meeste tijd besteedt ze aan de groepsreserveringen. Jan Jansen is sinds enkele jaren betrokken bij De Wachter en tegenwoordig voorzitter van het bestuur. Hij begeleidt de vrijwilligers bij allerlei werkzaamheden in het museum en netwerken is een belangrijk onderdeel van zijn functie. De basis is stoom Aanvankelijk werkte de molen op windkracht, later werd stoom de belangrijkste energiebron. In De Wachter draait heel veel op stoom, niet alleen in de molen, maar ook bij de rondvaartboot en het treintje die bij het museum horen. Jansen is één van de kapiteins op het rader-stoombootje dat in de zomermaanden diverse rondvaarten op het Zuidlaardermeer verzorgt. Soorten vrijwilligerswerk Binnen het museum zijn allerlei mensen aan de slag. In de zomermaanden, als het museum geopend is voor het publiek, zijn er rondleiders, suppoosten en medewerkers in de horeca actief en uiteraard verschillende ambachtslieden die de apparaten in het museum bedienen. In de wintermaanden is er veel werk in het onderhoud van het machinepark en dan zijn voornamelijk de deskundigen aanwezig. “Het is tegenwoordig verdraaid lastig om de juiste ambachtslieden te krijgen in het museum. De huidige vrijwilligers worden er niet jonger op en zullen te zijner tijd moeten worden afgelost”, vertelt Jansen. “Zo hebben we dringend behoefte aan bakkers voor onze ambachtelijke bakkerij.” Leerplek Om ook de nieuwe generatie, die veel minder opgroeit met techniek, vertrouwd te maken met de oude ambachten, wordt binnenkort een leerplek in het museum gecreëerd. In een nieuw ingerichte ruimte komen enkele stoommachines waar jongeren het vak kunnen leren. Zo hoopt De Wachter ook een nieuwe groep vrijwilligers aan zich te binden. Wat wordt van de vrijwilliger verwacht? Rondleiders gaan met een groep het museum door en kunnen in algemene zin iets vertellen over wat er te zien is. Op de verschillende afdelingen vertellen de ambachtslieden zelf waar ze mee bezig zijn. Op verschillende plekken in De Wachter zitten ook suppoosten. Zij vertellen wat er zoal op hun afdeling te beleven is. In de horeca werken vrijwilligers in de winkel van de bakkerij of in het restaurant van De Wachter. Vrijwilligersvergoeding Vrijwilligers kunnen tijdens hun dienst gratis gebruik maken van de lunch en van koffie en thee en aan het begin van het seizoen krijgen ze een tegoedbon waarmee ze bijvoorbeeld brood kunnen kopen in de bakkerij van De Wachter. Motivatie “Mensen die hier vrijwilliger willen worden moeten het leuk vinden om met mensen om te gaan. Ik geniet zelf van de samenwerking en de gezellige sfeer in dit team. Het werk geeft me erg veel voldoening, vooral als ik merk dat bezoekers met een tevreden gevoel naar huis gaan,” sluit Antje het gesprek af. Met zo’n prachtig museum kan dat ook bijna niet anders. Tekst: Jan de Koning

Ik ontmoet Ruth in een hotel in de stad. De locatie van het Overweeghuis zelf blijft geheim, om de veiligheid van de bewoonsters te beschermen. In dit huis vinden vrouwen die vastlopen in de prostitutie tijdelijk onderdak. Het huis biedt ze rust, veiligheid en de mogelijkheid om te ontdekken hoe ze hun leven een andere richting kunnen geven. Een burgerinitiatief met hart Doordat de tippelzone en de huiskamer voor prostituees in de Bornholmstraat opgeheven werden, verloren de vrouwen een belangrijke plek waar ze terecht konden voor steun. De gemeente, politie en hulpverleningsinstanties raakten het contact met de vrouwen kwijt. Zij maakten zich zorgen over de (straat)prostituees. In gesprek met ervaringsdeskundigen en betrokken inwoners, is een plan bedacht voor een veilige en kleinschalige plek voor 24-uurs opvang. Hieruit is het burgerinitiatief ontstaan dat het Overweeghuis opgericht heeft. Een gewoon huis met een bijzondere betekenis Van buiten oogt het huis als een normale woning in een rustige wijk. Binnen zijn er een woonkamer, keuken, slaapkamers en het heeft een tuin. Vijf vrouwen kunnen hier tegelijk verblijven en er is een extra crisisplek voor spoedopnames. De leeftijden lopen uiteen van jong tot oud. De vrouwen komen uit Groningen, uit andere delen van Nederland en uit het buitenland.  Veel van hen zijn onvrijwillig in de prostitutie terecht gekomen, vaak door dwang, misleiding of armoede. Anderen hebben te maken met verslaving, huiselijk geweld of mensenhandel. Voor velen ontbreekt een netwerk of een andere manier van bestaan. Begeleiding vanuit gelijkwaardigheid Er werken twee professionals van het Leger des Heils als hulpverlener. Zij ondersteunen de vrouwen bij het traject om uit de prostitutie te stappen. De kracht van het huis ligt in de gelijkwaardige benadering: de vrouwen bepalen zelf wat zij willen en nodig hebben. Omdat het geen instelling is, maar een burgerinitiatief, wordt het huis gerund door zo’n 40-50 vrijwilligers. Overdag zijn er steeds twee gastvrouwen aanwezig, ’s avonds en ’s nachts een slaapwacht. De rol van vrijwilligers Als vrijwilliger ben je geen hulpverlener. Je bent aanwezig in de huiskamer voor een praatje, een spelletje, kopje thee, samen wat bakken of om met iemand te wandelen. “Geen dag is hetzelfde” zegt Ruth.  “Sommige vrouwen willen veel praten, anderen weinig. Soms zijn ze allemaal op hun eigen kamer en ben ik alleen in de woonkamer en soms zijn ze allemaal in de woonkamer. De ene keer is het heel gezellig. De andere keer is er spanning en soms is er ruzie.” Training en ondersteuning Vrijwilligers starten met een basiscursus. Als vrijwilliger ben je verantwoordelijk voor de sfeer: dat het veilig en vriendelijk blijft. Daar moet je op anticiperen. Je leert de do’s en dont’s over het huis en je krijgt inzicht in hoe je kunt werken met afstand en nabijheid. Er worden ook thema-avonden voor de vrijwilligers georganiseerd. Bijvoorbeeld over seksualiteit en transgender-zijn, trauma’s en wat dat met een mens doet, en over soorten drugs. “In het begin vond ik het wel overweldigend” zegt Ruth. “Het voelt heel verantwoordelijk, terwijl je nog niet precies weet hoe je het kunt invullen als vrijwilliger. Maar door de thema-avonden en contacten met andere vrijwilligers leer je ook weer veel. Buiten kantoortijden is er de bereikbaarheidsdienst. Je kunt altijd iemand bellen bij een vraag of een dilemma.” Betekenis en ertoe doen Ruth werd ooit door iemand uit haar kerk gevraagd om mee te doen. “De situatie van deze vrouwen raakte me. Hoe houden ze dit vol, waar halen ze hun kracht vandaan? Vanuit mijn vrouw-zijn wil ik niet dat dit met andere vrouwen gebeurt. Ik wil een positieve bijdrage leveren aan een plek waar ze weer mens kunnen zijn, niet gezien als probleem, maar als persoon. Ik doe dit al vanaf de oprichting en blijf het ook nog wel een tijdje doen.” Tekst: Yvon van der Laan Geïnteresseerd in een vrijwilligersfunctie bij het Overweeghuis? Bekijk hier de vacature voor Gastvrouw of raak betrokken door het draaien van bereikbaarheidsdiensten .

De week gezellig afsluiten: daarvoor komen elke vrijdagmiddag bewoners van woonzorgcentrum Bloemhof in Ten Boer naar het bruin café. Ze doen spelletjes, drinken een kopje koffie of thee en praten met elkaar. Na de spelletjesronde komen de hapjes en drankjes op tafel. Aly Groenhuis en Anneke Visser begeleiden met veel plezier de middagen samen met andere vrijwilligers en doen dit al jaren. Omdat de aanwas van cafébezoekers groot is, zijn twee of drie extra vrijwilligers welkom. De cafégangers Zo’n 50 bewoners van het tehuis komen naar het bruin café in de brasserie van Bloemhof. De ouderen hebben beginnende dementie of een chronische ziekte en kunnen niet langer thuis wonen. De meeste bewoners maken gebruik van een rolstoel of rollator. Maar dat weerhoudt hun niet van een gezellige middag. Aly vertelt: “Veel mensen komen uit de regio en kennen elkaar van vroeger, dat hoor je terug in de gesprekken. De mensen bekommeren zich om elkaar, leven met elkaar mee. Iemand die er niet is, wordt gemist.” Een echte afsluiting van de week De vrijdagmiddag is voor de bewoners een echte afsluiting van de week. Er worden spelletjes gedaan, gesprekken gevoerd en er zijn hapjes en drankjes. Mensen kunnen sjoelen, er is een knikkerspel en rummikub. Op de achtergrond draait een gezellig muziekje. Anneke vertelt: “Het café is een plek waar de mensen elkaar kunnen ontmoeten, ze zitten veel op hun kamer en vinden het leuk om bij elkaar te zijn. Door de week zijn er ook verschillende activiteiten, maar op vrijdag is het extra gezellig met de cafésfeer.” Warmte en aandacht aan de speltafel Anneke: “We proberen er een gezellige middag van te maken en zorgen ervoor dat de bewoners zich gezien en gehoord voelen. We bieden een luisterend oor voor hun vragen en verhalen, en assisteren bij de spelletjes. Sommige bewoners kunnen bijvoorbeeld niet meer schrijven of tellen of de dobbelsteen doorgeven. Dat doen wij dan voor hen.” Een goed geregelde middag Aly: “De vrijwilligers zijn er tegen 14:00. Eerst zetten we de tafels klaar, dan halen we de bewoners op van de étages die niet zelfstandig naar beneden kunnen komen. We schenken koffie en thee, helpen bij de spelletjes. Tegen half vier zijn de spelletjes afgelopen en komen de hapjes op tafel. Rond half vijf gaan de bewoners weer naar hun kamers, sommigen gebracht of ondersteund door de vrijwilligers. Daarna doen we de afwas nog, zetten we de tafels weer terug zoals ze stonden en ruimen we de spelletjes op. Dan is het een uur of 17:00 als we klaar zijn.” Voldoening Voor beide dames geeft dit werk veel voldoening. Aly wilde iets doen na haar pensioen, en deze vrijwilligersbaan past haar als een jas. Na een vakantieperiode merkt ze dat ze blij is om weer naar Bloemhof te gaan. “De mensen zijn heel belangstellend en missen je als je een periode weg bent.” Anneke had niet echt ervaring met werken met ouderen, maar vindt het geweldig om te doen. “Er is interesse in elkaar, en dat zorgt voor verbinding.” Extra vrijwilligers welkom De aanwas van bewoners die graag naar het café komen is zo groot dat er twee à drie vrijwilligers aan het team toegevoegd kunnen worden. En soms sluit Bloemhof aan bij festiviteiten in het dorp waar meer mensen op af komen. Dan is er nog meer hulp en ondersteuning van vrijwilligers welkom. Het vrijwilligersteam van het bruin café is nooit helemaal compleet, dus is het altijd fijn om een groter team te hebben. Bent u enthousiast over deze vrijwilligersbaan of geïnteresseerd in een andere functie bij Bloemhof? Bekijk dan de vacatures in onze vacaturebank, bijvoorbeeld voor een fietsmaatje , samen zingen of koken , of als activiteitenbegeleider bij het sjoelen . Tekst en beeld : Esther de Boer

“Dit vrijwilligerswerk past precies bij mij. Ik houd van fietsen en door dit te doen maak ik ook nog een bewoner van Noorderbrug erg blij.” Jaap Molenaar Aan het woord is Jaap Molenaar, werkzaam bij een bedrijf in Bedum als verandermanager. Jaap is 63 jaar en is bezig zijn werkzame leven te combineren met vrijwilligerswerk. “Ik wil, ook na mijn pensionering, graag actief blijven en daarom ben ik gaan zoeken naar vrijwilligerswerk waarbij ik in beweging kan blijven. Via link050 kwam ik uit bij Beatrixoord.” Daar zochten ze een buddy voor een bewoner om samen te fietsen op een duo fiets en dat was precies van Jaap zocht. Freddy, zijn fietsmaatje Eenmaal per week gaat hij naar het wooncentrum Groningen - een wooncomplex van stichting ’s Heeren Loo de Noorderbrug in Groningen-Zuid - waar Freddy, zijn fietsmaatje woont. Freddy is 60 jaar en zit na een auto-ongeluk al ruim 30 jaar in een rolstoel. Jarenlang kon Freddy zelfstandig met een driewieler rondfietsen door Groningen, maar langzamerhand was dat niet meer vertrouwd. Gelukkig beschikt de instelling over een duofiets en toen men een buddy voor hem had gevonden, konden de fietstochten een vervolg krijgen. Fietstochten Omdat Freddy jarenlang alleen had gefietst, kende hij heel wat plekjes in de stad. Eén daarvan was de kraam van de visboer en Jaap en Freddy bezoeken tegenwoordig dan ook regelmatig deze ondernemer. “Ik merk dat Freddy geniet van deze fietstochten en dat geeft mij ook veel voldoening.” De beide mannen laten zich niet snel door de weersomstandigheden beïnvloeden. Alleen als het heel hard regent, blijven ze binnen en drinken ze een kopje koffie. Een tochtje rond het Paterswoldse Meer is favoriet en dan keuvelen de mannen heel wat af. Soms maken ze een fietstocht van wel twee uur lang. Sponsoractie Jaap is een echte fietsfanaat. Afgelopen voorjaar fietste hij een maand lang alleen door Italië. Hij had toen al ruim een half jaar elke week met Freddy gefietst en inmiddels had hij ontdekt dat de duofiets zijn beste tijd had gehad. “Eigenlijk zou er een nieuwe fiets moeten komen, maar de financiële middelen van deze zorginstelling laten dat niet toe.” Tijdens het fietsen in Italië kwam bij Jaap het idee op om zijn fietstocht te koppelen aan een sponsoractie. Hij bracht zijn familie en vrienden op de hoogte en toen hij terugkwam in Nederland had de actie al bijna 1000 euro opgebracht. Een mooi startbedrag maar nog lang niet voldoende. Daarom wil Jaap, in overleg met Noorderbrug, kijken of zijn actie nog een vervolg kan krijgen, zodat er binnen afzienbare tijd toch een nieuwe fiets gekocht kan worden. Zwaarte van het werk? “Iemand die fietsen leuk vindt en ook graag een ander daarin wil meenemen, zou ik sterk aanraden voor dit vrijwilligerswerk te kiezen. Je moet wel wat conditie hebben, maar voor de meeste mensen moet dit te doen zijn, vooral ook omdat de fiets elektrische ondersteuning heeft. Je moet tijdens het fietsen wel alert zijn en je bewust zijn dat je wat breder bent. Maar als ik zie hoe mijn duopassagier geniet van deze aandacht, kan mijn middag niet meer stuk.” Tekst: Jan de Koning

Klik op de afbeelding om naar de nieuwsbrief te gaan.

Klik op de afbeelding om naar de nieuwsbrief te gaan.

Klik op de afbeelding om naar de nieuwsbrief te gaan.

Klik op de afbeelding om naar de nieuwsbrief te gaan.

De Dierenambulance Groningen staat los van de landelijke dierenambulance, die je momenteel veel op de radio hoort, op zoek naar vrijwilligers. Maar ook in Groningen is er behoefte aan medewerkers zoals op de meldkamer, bijrijder op de ambulance of chauffeur en bij de uitvaartservice. Wat dit allemaal inhoud vertellen Debby Seubers, waarnemend manager, en Therese Smit, vrijwilligster meldkamer, chauffeuse en uitvaartdienst. Beiden zijn het erover eens dat er een hele leuke sfeer heerst. De belangrijkste eis is dat je wel affiniteit met dieren moet hebben. En aan gewonde of dode dieren kun je wennen, bovendien krijg je een EHBO-opleiding en je werkt altijd samen. Ook mensen met een participatiebaan zijn welkom! Op het moment staan er bij de Dierenambulance Groningen vacatures open voor een algemeen medewerker/chauffeur , een klusser/tuinman , en een schoonmaker .

Dit artikel verscheen eerder in ons thema magazine over sport . Hij en zijn jongere broer hebben het al van huis uit meegekregen: je moet wat over hebben voor de sportclub waar je kinderen lid van zijn. “Mijn ouders waren ook vaak bezig voor onze vereniging in onze geboorteplaats Emmen. Dat vonden ze normaal. Daardoor konden wij ook blijven sporten. Want sportactiviteiten zijn alleen maar mogelijk bij de gratie van veel vrijwilligheid.” Elzo Dijkhuis Aan het woord is de 62-jarige Elzo Dijkhuis. In het dagelijks leven projectmanager bij de gemeente Groningen. Elzo is zijn leven lang al fanatiek waterpoloër en hij speelt vanaf 1986 bij de zwemclub Trivia in de stad. Daarnaast zwemt hij meerdere keren per week in open water, zowel in de zomer als in de winter. In zijn jonge jaren was hij actief betrokken bij het team dat in de competitie meedraaide en omdat de club ook verplicht was scheidsrechters te leveren, volgde hij daar een cursus voor en leidde hij vele jaren diverse wedstrijden. Tijdens het opgroeien van zijn kinderen stopte hij met het fluiten, maar toen deze zelf ook weer betrokken raakten bij de sport, pakte hij de draad weer op en sindsdien is Elzo tijdens de competitie elk weekend in een zwembad te vinden als scheidsrechter. Ervaring Langzamerhand heeft Elzo veel ervaring opgebouwd en hij merkt dat daardoor het leiden van een wedstrijd een stuk gemakkelijker wordt. Jonge collega’s hebben er nog weleens moeite mee om vol te houden als scheidsrechter. “Het is ook geen eenvoudige klus omdat er zich ook veel (al of niet onrechtmatig) onder water afspeelt. Om een beslissing te nemen moet je daarom vaak ook afgaan op de reacties en lichaamshouding van de spelers en daarvoor is ervaring nodig.” Duidelijkheid geven Daarnaast is grondige kennis van het spel en de regels heel belangrijk. “Ik heb jarenlang op een hoog niveau gespeeld en ik weet zo langzamerhand wel wat zich voordoet gedurende een wedstrijd. Ik ben heel duidelijk tijdens het spel en na afloop blijf ik altijd aanwezig om mijn beslissingen toe te lichten. Ik merk dan dat veel spelers de regels eigenlijk niet goed kennen en dat ze die meestal graag willen leren.” Fysiek Waterpolo is fysiek de zwaarste teamsport. Het aanleren van een goede techniek is daarom ook erg belangrijk. “Ooit was er enige animositeit tussen het handbalteam en de waterpoloërs in onze gemeente en wij daagden het handbalteam uit voor een confrontatie. Het potje handbal verloren wij grandioos, maar de waterpolowedstrijd werd niet eens uitgespeeld: de handballers waren na één periode al volkomen total loss.” Motivatie Het is niet alleen de liefde voor de sport die Elzo voor dit werk motiveert. Hij vindt het ook mooi om op deze manier zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen. Als mensen zoals hij zich beschikbaar stellen voor dit soort activiteiten, kunnen anderen van de sport blijven genieten. Elzo en zijn collega’s krijgen geen vergoeding voor dit werk. Ze betalen zelfs gewoon de contributie voor de vereniging. Maar hij merkt wel dat zijn inspanningen erg gewaardeerd worden en dat is voor hem voldoende. Mensen zoals Elzo zijn er gelukkig nog voldoende, maar als we met elkaar in beweging willen blijven, is er nog veel vrijwilligheid nodig.

Dit artikel verscheen eerder in ons thema magazine over nieuwkomers . Terwijl het voor de rest van Nederland een goed bewaard geheim is gebleven, weet iedereen die in Groningen woont dat het tegelijk een nuchtere stad én een bruisende internationale metropool is. Voor alle internationals die in Noord-Nederland komen wonen of werken, huisvest Groningen het International Welcome Center North. Deze organisatie biedt iedereen die het nodig heeft informatie over wonen, werken, studeren en ondernemen in het Noorden, en brengt internationals en locals bij elkaar via het programma My local friend . Via dit programma leerden Sinem en Wiebe elkaar in 2024 kennen. Wiebe, de local, werkte voor zijn pensioen op de Rijksuniversiteit Groningen en begon het internationale contact te missen. Dus meldde hij zich aan bij dit internationale maatjesproject. Sinem werkte vroeger als docent Engels op een universiteit in Turkije en is in Nederland komen wonen omdat haar man een baan als ingenieur in Nederland kreeg. Terwijl ze op zoek was naar een baan als docent Engels op een middelbare school, wilde ze ook graag Groningers leren kennen. “Omdat mijn man en veel van zijn collega’s expats zijn is het niet altijd makkelijk om Nederlandse vrienden te maken. Daarom meldde ik me aan voor My local friend.” En zo ontmoette ze Wiebe. Vriendschap Normaal gesproken ontmoeten ze elkaar één keer per week en praten ze over koetjes en kalfjes, in het Nederlands. De gedachte achter het project is dat mensen de taal kunnen oefenen, maar voor Wiebe en Sinem is het project waardevoller dan dat. Wiebe houdt erg van de internationale context en contact hebben met andere culturen: “Naast dit project zijn er ook allerlei andere evenementen via het IWCN, dus daar kunnen we ook heen en mensen uit verschillende landen ontmoeten.” Sinem vult aan: “Ik wilde graag met meer vertrouwen Nederlands kunnen spreken met mensen, maar ondertussen word je ook vrienden. Dus het is heel leuk om zo ook iemand uit je stad beter te leren kennen.” Elkaar begrijpen Volgens Sinem zit er een verschil tussen de taal begrijpen en de taal goed spreken. “Het blijft moeilijk om lastige woorden ook te gebruiken. Zo hadden we het laatst over versplinteren. Van veel van dat soort woorden weet ik wat ze betekenen, maar als ik zelf spreek gebruik ik toch vaak makkelijkere woorden.” Volgens Wiebe is Sinem ook een beetje een perfectionist. “Ze spreekt echt al heel goed Nederlands. Maar het is belangrijk om vaak te oefenen. Binnenkort gaan we drankjes doen bij Sinem thuis, samen met haar man. En dan gaan we de hele avond Nederlands praten.” Omdat Wiebe zelf een paar jaar in Namibië heeft gewoond, weet hij ook hoe het is om een expat te zijn in een andere stad. “Ik herinner me nog goed hoe lastig het kan zijn om mensen te leren kennen in een nieuw land. Dat maakt het extra leuk om nu voor iemand anders een lokale vriend te zijn.” Een tekort Het maatjesproject My local friend is bedoeld voor mensen die al op taalniveau A2 of B1 zitten. Zo kunnen de gesprekken ook echt in het Nederlands gevoerd worden. Sinem woonde voor ze in Groningen kwam al even in Amsterdam. Zodoende wist ze al een en ander over Nederland en had ze al wat van de taal geleerd. Toen ze zich aanmeldde werd ze toch eerst op de wachtlijst geplaatst voor ze aan iemand werd gekoppeld. Er is namelijk een tekort aan locals. Daarom is de aanmelding voor nieuwkomers tijdelijk gesloten, terwijl mensen wiens moedertaal Nederlands is zich nog wel kunnen aanmelden. Sinem: “Ik zou graag zien dat meer locals zich aanmelden zodat de wachtlijst verdwijnt. Het is echt heel fijn om op deze manier stadsgenoten te leren kennen. Dankzij mijn gesprekken met Wiebe ben ik veel zelfverzekerder als ik Nederlands spreek.” Wiebe kan het de locals aanbevelen: “Ik zou mee doen zeker aanraden. Het is heel leuk om te doen. En als je het leuk vindt om ook aan andere activiteiten mee te doen, leer je heel veel mensen uit andere culturen kennen.” Tekst: Johnno Bosma Beeld: Eline Doornbos Wil jij ook een maatje zijn voor My local friend? Bekijk dan de details op deze aanmeldpagina .

Dit artikel verscheen eerder in ons thema magazine over nieuwkomers . De 39 jarige Syriër Ehsan Kamel besloot ruim drie jaar geleden zijn land te ontvluchten en hij vroeg asiel aan in Nederland. Hij kreeg een plek in een asielzoekerscentrum in Groningen. Enige tijd later kwamen ook zijn vrouw en hun twee kinderen naar ons land en na verloop van tijd konden ze een woning krijgen in de stad. Inmiddels is in het gezin opnieuw een baby geboren en zitten de oudste twee kinderen op de basisschool. Vrijwilligerswerk Ehsan was nog niet zo lang in ons land toen hij op zoek ging naar werk. Zijn contactpersoon bij de gemeente Groningen begeleidde hem daarin en wees hem op de mogelijkheid van vrijwilligerswerk. Dat kennen ze in Syrië helemaal niet, maar hij nam het werk bij een kledingbank met beide handen aan. Ehsan wilde de vrijwilligersbaan graag hebben, want, zo vertelde hij: “Ik wil graag met mensen in contact komen en zo gauw mogelijk de Nederlandse taal leren.” Hij besefte dat hij in Nederland meer mogelijkheden zou hebben als hij de taal van dit land zou spreken. Zodra het hem was toegestaan, meldde hij zich ook aan voor de inburgeringscursus en afgelopen jaar werd hij toegelaten. Ook zijn vrouw heeft zich inmiddels ingeschreven om aan de cursus te beginnen. Mamamini In de afgelopen jaren bezocht Ehsan regelmatig kringloopwinkels in Groningen en zo kwam hij ook bij Mamamini in de wijk Helpman. Hier zag hij nieuwe kansen en op de website van het bedrijf vond hij een sollicitatieformulier dat hij invulde en opstuurde. Niet lang daarna werd hij aangenomen als vrijwilliger. Vier maanden geleden is Ehsan bij dit bedrijf begonnen. Op maandag- en vrijdagmorgen is hij in het pand aan de Helper Oostsingel te vinden en hij houdt zich vooral bezig met het kleingoed dat binnenkomt. Hij sorteert en prijst de spullen en vervolgens geeft hij ze een plek in de winkel. Hij werkt in een groepje van ongeveer vijf personen en het werk bevalt hem uitstekend. Het principe van een kringloopwinkel spreekt Ehsan erg aan: mensen die het financieel niet zo ruim hebben tegemoetkomen door een aanbod van gebruikte artikelen. “Ik prijs de goederen dan ook nooit zo hoog,” zegt hij met een glimlach. Motivatie Wat Ehsan vooral erg belangrijk vindt is het leggen van contacten. Hij heeft daar niet zo heel veel moeite mee, want hij is een betrokken, sociale man. Daarnaast heeft hij ontdekt dat het samenwerken ook heel goed is voor het aanleren van de taal. Hij verplicht zichzelf dan ook zo veel mogelijk Nederlands te praten op zijn werk. Dat hij bij Mamamini ook een vrijwilligersvergoeding krijgt vindt hij fijn, maar dat was niet zijn belangrijkste motief om hier te solliciteren. De andere dagen van de week gaat Ehsan naar school. Tijdens de lessen, die hij samen met ongeveer twintig andere nieuwkomers volgt, ligt de nadruk op het ontwikkelen van taalvaardigheden. Ehsan kan zich in de korte tijd dat hij de lessen nu volgt al heel goed in de Nederlandse taal uit drukken. Zodra hij examen gedaan heeft, hoopt Ehsan een opleiding te kunnen gaan volgen aan het Noorderpoortcollege. De Nederlandse samenleving Ehsan en zijn gezin genieten van hun verblijf in Nederland: de mensen zijn vriendelijk en het voelt hier heel veilig. Natuurlijk denkt hij vaak aan Syrië. Zijn ouders wonen er en ook nog veel andere familieleden. En hij maakt zich zorgen om hun veiligheid. Toen Ehsan nog in Syrië woonde was hij timmerman. En hij hoopt door zijn opleiding ooit te kunnen starten met een eigen timmerbedrijf in Nederland. “Ik zal er alles aan doen om die droom werkelijkheid te laten worden.” Aan initiatief en doorzettingsvermogen ontbreekt het hem in ieder geval niet. Tekst: Jan de Koning Beeld: Dominique Krauts

Bij binnenkomst bij Maggie’s valt mijn mond open van verbazing. Wat een mooi gebouw, aangenaam ingerichte ruimtes en wat een prettige sfeer! De grote ontvangstruimte is heel licht, met zitjes en een grote leestafel, een mooie frisse keuken en met uitzicht op de spreek-, rust- en activiteitenruimtes. En vele buitenzitjes rondom! De vrijwilligers Ineke en Fleur staan mij trots en vrolijk op te wachten. Ik heb met Ineke afgesproken om meer te weten te komen over het vrijwilligerswerk in Maggie’s en over Ineke zelf. Fleur en Ineke bij de ontvangst Brede ondersteuning en hulp Maggie’s Center Groningen bestaat ruim 1 jaar en Ineke werkt er sinds april. Ineke vertelt dat Maggie’s open is voor iedereen geraakt door kanker: de patiënt, de ex-patiënt, de familie en naasten. Mensen kunnen in Maggie’s koffiedrinken, tot rust komen, lotgenoten ontmoeten of praten met de kankersupportspecialisten. Die kijken samen met de bezoeker waar zij ondersteuning bij wensen en wat het beste bij hun vraag past. Het is mogelijk om individuele gesprekken te voeren met verschillende professionals, mee te doen met gespreksgroepen, workshops te volgen zoals schilderen, fotografie, herstellende yoga of mee te doen met een wandelgroep. Ook komen patiënten uitrusten tussen de bestralingen door. “Het is hier huiselijk en veilig”, zegt Ineke. De gastvrouw/heer in Maggie’s Vrijwiligers werken in de rol van gastvrouw/heer. Ineke licht haar werk toe. “Als gastvrouw ben je degene die de mensen als eerste zien als ze binnenkomen. We willen zorgen voor een warme ontvangst. We maken binnen 30 seconden contact, heten de mensen welkom en vertellen wie we zijn. We zorgen ervoor dat mensen zich gezien voelen. We vragen wat we voor hen kunnen betekenen. Soms willen ze een rustige plek vinden of informatie halen of steun vinden of hebben ze een concrete vraag. We brengen ze dan met aanwezige professionals in contact. Ook zorgen we ervoor dat alles netjes is, spullen aangevuld worden en dat mensen wat te drinken krijgen. We helpen ook bij het klaarzetten van de spullen voor de workshops.” Drijfveer “Waarom heb je voor dit vrijwilligerswerk gekozen?”, vraag ik Ineke. “Ik ben met betaald werken gestopt, maar wilde nog wel wat blijven doen. Ik heb een achtergrond als manager in de acute zorg en ik woon hier vlakbij. Bij mijn man was kanker gediagnosticeerd. Toen was er nog geen Maggie’s waar je terecht kon voor psychosociale hulp. Als vrijwilliger wil ik nu bijdragen aan Maggie’s omdat ik vanuit onszelf weet en hier ook zie dat het in een behoefte voorziet.” “Ook vind ik het fijn dat ik weer bij een club hoor, collega’s heb en bijdraag aan iets waardevols en dat ik het zelf ook leuk heb. Je moet wel een beetje van mensen houden en ertegen kunnen dat de mensen ziek of verdrietig zijn. Soms is het wel confronterend in de zin van het besef dat kanker mensen overkomt en je weet dat het leven dan helemaal op de kop staat. Wat me ook aantrekt is dat het onvoorspelbaar is wat er de middag gaat gebeuren, wie je aantreft en hoe je diegene het beste kan steunen.” Teamwerk “Ik vind dat de organisatie goed met de vrijwilligers omgaat. Ik voel me echt onderdeel van het Maggie’s team en dat we samen voor het werk en de goede resultaten staan. Als je begint met dit werk, word je goed ingewerkt in hoe de organisatie werkt, wat Maggie’s wil bereiken en wat er van je verwacht wordt. Bij iedere dienst vindt er een overdracht plaats en we hebben een gezamenlijke appgroep voor allerlei zaken. Ik heb het erg naar mijn zin bij Maggie’s.” Ook vrijwilliger worden bij Maggie’s? Op het moment is Maggie’s op zoek naar een enthousiaste gastheer/gastvrouw . Tekst en beeld: Yvon van der Laan

Bij Stichting Ongestoord draait alles om het bieden van een veilige en ondersteunende omgeving voor mensen met mentale problematiek. Justin van Lierop is één van de vrijwilligers die zich inzetten voor deze missie. Hij werkt al 1,5 jaar bij de stichting en heeft een belangrijke rol als strategieontwikkelaar en adviseur van het bestuur. Een Veilige Haven voor Iedereen Stichting Ongestoord biedt een plek waar mensen zichzelf kunnen zijn, zonder oordeel of stigma. Justin vertelt: “Het uitgangspunt is dat iemand meer is dan een ziekte of diagnose. Wij zijn er voor de mensen die over wat anders willen praten dan hun problematiek, maar wel moeite ervaren in het contact met anderen, vanwege stigma en dergelijke. Wij bieden geen zorg of hulp, maar juist een plek waar iemand gewoon mag zijn. ” Justin heeft de missie en visie van de stichting helpen vormgeven. Hij gelooft sterk in het verminderen van stigma en het bevorderen van positieve beeldvorming rondom mentale gezondheid. Door samen te werken met andere organisaties en te netwerken, probeert hij de impact van de stichting te vergroten en duurzame verbindingen te leggen. De stichting organiseert verschillende activiteiten, zoals open middagen waar mensen hun ervaringen kunnen delen en steun kunnen vinden bij elkaar, inloop-huisfeesten en de "Levende Bieb”.  In de “Levende Bieb” wordt één op één een gesprek aangegaan door een vrijwilliger of bezoeker met iemand of een instelling die meer wil weten over een bepaalde problematiek.” Justins ervaringen en motivatie Justins eigen ervaringen met mentale problematiek hebben hem gemotiveerd om bij de stichting te gaan werken. Na een lange weg van medicatie en therapieën, vond Justin bij Stichting Ongestoord een plek waar hij zijn talenten kan inzetten en anderen kan helpen. “Allereerst vind ik het erg fijn dat ik weer wat ben gaan doen. Ik leer er veel van, ben een stuk beter geworden in het netwerken. Het is erg leuk om allerlei andere organisaties te ontmoeten. Het geeft me een goede reden om de deur uit te gaan. Omdat ik zelf ook uit de doelgroep kom, voelt het goed om op mijn manier hier een steentje aan bij te dragen. Naar mijn mening heeft deze organisatie anderen een hoop te bieden.” Ontwikkeling website Nieuw is de website voor jongeren, die nog in doorontwikkeling is. Het bedrijf Mett heeft een prijs uitgereikt voor vrijwilligersorganisaties aan Stichting Ongestoord. Mett bouwt en onderhoudt voor vijf jaar deze website. Met de website wil de stichting wat meer jongere bezoekers bereiken. Uit een door Justin georganiseerd behoefteonderzoek is gebleken dat jongeren interesse hebben in ervaringsverhalen van andere jongeren. “Via en op de website willen we jongeren zelf ervaringsverhalen laten vertellen in de vorm van een blog of eenmalig verhaal.” Iedereen in de organisatie telt mee Het is hier een platte organisatie zegt Justin. “Wat leuk is aan deze organisatie, is dat je altijd welkom bent om je mening te geven of een idee te opperen. Wat je functie ook is. Iedereen is evenveel waard en belangrijk. Er is geen hiërarchie, je wordt gewaardeerd voor jouw talenten. Dat bevalt me hier heel erg.” Alle hulp is welkom, veel vacatures Als mensen geïnteresseerd zijn, zijn ze van harte welkom. Er zijn vacatures voor een bestuurslid , sponsor- en fondsenwervers , een contentschrijver voor de website en voor een gastheer/-vrouw die de inloopmiddag begeleidt. De meeste haast ligt bij het werven van een bestuurslid. Maar als iemand een andere rol wil vervullen of ideeën heeft, dan is die ook altijd welkom!” Meer weten of contact? Kijk op www.stichtingongestoord.nl of mail voor vrijwilligerswerk naar stichtingongestoord@gmail.com Tekst: Yvon van der Laan Beeld: Stichting Ongestoord

De Groningse 4daagse is een nieuw evenement voor Groningen. Van 5 tot en met 8 augustus leggen meer dan 1000 wandelaars een parcours af van 20 of 40 kilometer door stad en ommeland. Er zijn activiteiten op de route en op de Grote Markt, start en finishplek van elke wandeldag. André Pater, één van de bedenkers van het evenement en bestuurslid van Stichting Groningse 4daagse vertelt hoe vrijwilligers onderdeel zijn van dit evenement. En welke leuke en uiteenlopende vacatures er zijn.   Het belang van vrijwilligers “Dit evenement is ondenkbaar zonder vrijwilligers, ze zijn onmisbaar voor de veiligheid, de sfeer en het contact met wandelaars en gasten. We hebben al 70 vrijwilligers, en kunnen nog veel meer enthousiastelingen inzetten.” Het evenement beslaat namelijk een heel groot terrein met routes van 40 en 20 kilometer. Op de route helpen vrijwilligers de wandelaars de juiste afslag te nemen, of geven hulp bij de rustposten. Ook zijn er veel activiteiten op de Grote Markt waar vrijwilligers wandelaars en gasten van dienst kunnen zijn. “Vrijwilligers doen ertoe en mogen trots zijn dat ze een steentje bijdragen,” aldus André. Een ervaring vol zorg, sfeer en verbinding Op de dag zelf krijg je de gekozen taak, wordt goed gezorgd voor eten, drinken en rustmomenten. Soms werk je samen met professionele organisaties. Een professionele verkeersgroep helpt verkeersvrijwilliger met het reguleren van het verkeer. Een technisch bedrijf legt licht en geluid aan voor het podium op de Grote Markt, samen met handige vrijwilligers. Medische ondersteuners werken samen met het Rode Kruis. Ook kom je als vrijwilliger in een warm team met een sterk saamhorigheidsgevoel. “Dat samengevoel is geweldig,” zegt André. Hij is zelf ook vrijwilliger bij grote evenementen. Kies je rol De Stichting heeft veel vacatures voor vrijwilligers. Zo is bij de informatiepunten en activiteiten op de Grote Markt behoefte aan gastheren en -vrouwen. Zij wijzen wandelaars en gasten de weg, verkopen merchandise of eten en drinken. Op- en afbouwteams zorgen voor de routebewegwijzering en podia. Medische ondersteuners, route-stewards en rustposthelden helpen de wandelaars. Contentmedewerkers zorgen voor het maken van beeldmateriaal. Een duidelijke taak Als je je aanmeldt, weet je waar je aan toe bent. Er is bijvoorbeeld een vrijwilligersbriefing op 22 juli. Daar ontmoeten de vrijwilligers elkaar en wordt informatie gegeven over de taak en de locatie. Je weet waar je verwacht wordt, waar je kunt eten en drinken en waar je even kunt rusten. Op de dag zelf begint de shift met een briefing en krijg je alles wat je nodig hebt voor je taak. Flexibele shifts Voorkeur voor dag en tijdstip kun je aangeven, maar de Stichting vraagt een minimale bijdrage van 6 uur. Wil je de hele week erbij zijn, dan kan dat ook. Vroege vogels kunnen zich aanmelden voor de ochtenddienst die om 4:30 of 7:00 begint. Past ’s ochtends niet, dan kun je ’s middags beginnen. En zelfs ’s avonds. Het op- en afbouwen van de routes kan bijvoorbeeld naast je werk. Die shifts beginnen om 18:00. Een combinatie van rollen is ook mogelijk. Je kunt bijvoorbeeld op maandag op een informatiepunt staan, en op dinsdag op de route. Ervaring niet nodig, enthousiasme is genoeg Mensen die op de routes gaan staan, krijgen een verkeersregelaarscursus. Voor andere taken geldt dat er geen ervaring nodig is. Een dosis enthousiasme en een gastvrije houding is voldoende. De eerste Groningse 4daagse, een groots evenement. Wil jij erbij zijn, kijk bij een van de vacatures. Het evenement is inmiddels afgelopen. Volgend jaar is er weer een nieuwe 4daagse dus hou onze site in de gaten wanneer er weer vrijwilligers nodig zijn. In de toekomst zijn er weer vrijwilligers nodig voor de bemensing van het Start & Infopunt, de rustposten, de merchandise en horecastands, en zoekt de organisatie nog naar gastheren/gastvrouwen en verkeersbegeleiders. Om deelnemers te helpen bij medische situaties wordt er gezocht naar EHBO'ers en naar medisch ondersteuners die deelnemers kunnen begeleiden onderweg naar de EHBO'ers. Voor de digitale promotie is de Groningse 4daagse ook nog op zoek naar een contentmaker. Toch liever analoog de handen uit de mouwen steken? Bekijk dan de vacatures voor het op- en afbouwteam, nauwkeurige route en duurzaamheidsvrijwilligers, en een sociale podiumassistent. Tekst: Esther Compaan Beeld: Groningse 4daagse

Als je regelmatig een kringloopwinkel bezoekt, weet je dat elke winkel weer een beetje anders is, net als iedere kringloper. De een komt graag in een zorgvuldig op kleur gesorteerde en overzichtelijke winkel. De ander houdt van wat serieuzer schatgraven tussen een allegaartje van snuisterijen om precies datgene te vinden wat hen een gevoel van kringloopgeluk geeft. Kringloop Fairback aan de Ulgersmaweg valt duidelijk in die laatste categorie. Dat vraagt ook iets van de medewerkers vertellen Marijke en Marga. Samen met hun collega’s Erika en Kassandra, die niks liever doen dan wat orde aanbrengen in de chaos van boeken die zij binnenkrijgen, runnen zij de winkel. Beiden kwamen via hun buurman, die eigenaar is van Fairback, bij deze gezellige winkel terecht. In eerste instantie om tijdelijk te helpen bij het wegwerken van grote stapels boeken, maar daarna waren ze eigenlijk niet meer weg te slaan. Inmiddels zijn zij en hun collega’s specialist geworden op de enorme boekenafdeling van de winkel en willen zij niet meer weg. Beiden vinden het vooral leuk om structuur aan te brengen in de grote hoeveelheid spullen die dagelijks binnen komt. Ook het ontdekken van echte ‘pareltjes’ tussen alle spullen blijkt een leuke sport. Doordat Marijke en Marga als winkelmedewerker ook veel contact hebben met de klanten, weten zij goed waar vraag naar is. Voor vaste klanten worden soms zelfs boeken vastgehouden. Bij Kringloop Fairback werken veel vrijwilligers die elk minimaal 2 dagdelen per week werken. Ze hebben vaak hun eigen “specialiteit”, passend bij de interesse van de persoon. Op dit moment is er vooral behoefte aan mensen die het leuk vinden om met kleding te werken, van CD’s en DVD’s houden, technisch inzicht hebben of sterk genoeg zijn om in de meubelhal te werken, maar ook andere kennis en kunde is van harte welkom! De sfeer binnen Fairback omschrijven de dames als gezellig, gemoedelijk en sociaal. Iedereen helpt elkaar en maakt een praatje met elkaar of de klanten. Kijk hier voor de openstaande vacatures bij Fair Back. Tekst en beeld: Maaike Krijnen

In het wijkcentrum Trefpunt in Beijum heb ik een gesprek met Ronald Oostmeijer over de Spel- en Spijkerweek die dit jaar voor de 17 e keer wordt gehouden. In het kantoor waar het interview plaatsvindt zijn de voorbereidingen van de week al goed te zien: allerlei materialen, vooral voor het knutselprogramma, staan in dozen of op stapels gereed voor gebruik. Ronald Oostmeijer Ronald is vanaf zijn 18 e jaar al bestuurlijk betrokken bij het wijkcentrum en samen met twee andere vrijwilligers, Liesbeth Laan en Ricardo Mulder, vormt hij het kernteam dat verantwoordelijk is voor de algehele organisatie van de Spel- en Spijkerweek, die ook dit jaar weer in de laatste vakantieweek in augustus gehouden wordt. Voorbereidingen In de loop van januari zijn de eerste voorbereidingen voor de week gestart. Er zijn subsidies aangevraagd en het werven van vrijwilligers is begonnen. Om de week te kunnen laten doorgaan zijn tenminste vijftig vrijwilligers nodig en gelukkig melden zich elk jaar weer veel dezelfde mensen aan om mee te werken. Met de vrijwilligers die zich beschikbaar hebben gesteld worden tijdens de voorbereiding een aantal avonden georganiseerd om het programma door te spreken, bestellijsten te maken en vooral om kennis met elkaar te maken. In de periode voorafgaande aan de Spel- en Spijkerweek worden met vrijwilligers heel veel pallets en schoon hout bij diverse bedrijven verzameld. Activiteiten De Spel- en Spijkerweek kent verschillende activiteiten. Meestal wordt het programma geopend met een dans onder leiding van een deskundige, de zogenoemde work-out. Daarna gaan de kinderen naar de verschillende onderdelen. Sommigen zijn buiten bezig met het timmeren van allerlei bouwwerken, anderen doen fanatiek mee met diverse sportwedstrijden, weer anderen zijn binnen aan allerlei klusopdrachten bezig. Op elke activiteit wordt een aantal vrijwilligers gezet om de veiligheid te waarborgen en de deelnemers te motiveren. Maaltijden Elke morgen begint met een ontbijt. “Sommigen kinderen komen met een lege maag,” weet Ronald uit ervaring. “En tussen de middag krijgt iedereen een warme maaltijd. Ook voor die activiteit zijn vrijwilligers nodig. Zo zie je dat iedereen wel een passende rol kan krijgen!” Motivatie Ronald hoeft niet meer gemotiveerd te worden voor dit werk. Hij weet hoe belangrijk zo’n week kan zijn voor veel kinderen. Vooral voor die kinderen die helemaal nooit op vakantie kunnen. “Die zien hun vriendjes een paar weken op vakantie gaan en zij blijven thuis. Juist zij genieten van deze week.” Thema Vrijwilligers zijn doorgaans heel enthousiast. Sommigen komen ook met leuke ideeën. Ronald: “In het begin heette de week Bonte Beijum Express. Dan zochten we elke dag een andere activiteit in de wijk. Totdat een vrijwilliger op het idee kwam kinderen te laten timmeren op het speelveld bij het Trefpunt. Toen is ook de naam veranderd in Spel- en Spijkerweek.” Vrijwilligers Aan de vrijwilligers worden geen bijzondere eisen gesteld. Iedereen die het leuk vindt kan zich aanmelden en wordt ingezet.  Mensen kunnen zich voor de hele week aanmelden, maar iemand die een dag- (deel) wil helpen is ook van harte welkom. Een vrijwilliger krijgt € 10 per dag als vergoeding. “Het enige wat we van een vrijwilliger vragen is doorzettingsvermogen,” zegt Ronald. “Als iemand zich heeft aangemeld rekenen we ook op hem of haar. Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend!” Tekst en beeld: Jan de Koning

Sarina Veenstra is coördinator activiteitenbegeleiding en ze staat mij bij de deur van het woonzorgcentrum Mercator op te wachten voor het interview. Ik word allerhartelijkst ontvangen. We stappen binnen in de ruime en gezellige hal die ook dienstdoet als activiteitenruimte. Die zit vol met bewoners die ik zie genieten van het optreden van een pianist en een zangeres. Ik val met mijn neus in de boter zo op de dinsdagochtend. Sarina stelt mij voor aan Eric Hofstee. Met Eric ga ik praten over de vrijwilligersvacature Duo-Fiets Bestuurder. Zingeving, plezier en ontspanning “Waarom ben je dit vrijwilligerswerk gaan doen?”, vraag ik aan Eric. “Ik werk al 36 jaar bij de Spoorwegen en wil buiten dit werk om iets anders doen. Voor zingeving en plezier voor mijzelf en voor de mensen met wie ik werk. Ik heb al 15 jaar ergens anders gewerkt als vrijwilliger en sinds 1 jaar doe ik dit vrijwilligerswerk op de duo-fiets.” “Mijn ouders hebben ook in een instelling gewoond. Mijn moeder had dementie en mijn vader had lichamelijke problemen. Ik zag dat er heel veel gedaan werd vanuit de instelling, maar het naar buiten gaan was toch vaak afhankelijk van de familie. Het is belangrijk dat mensen er even uit kunnen, naar buiten kunnen. Het is mooi dat ik dat nu voor deze bewoners kan doen. En ik vind het heerlijk om te fietsen, de wind in de haren te voelen en het geeft mijzelf ook ontspanning.” Meer dan naar alleen naar buiten gaan In het gesprek met Eric blijkt dat hij er wel meer van maakt, dan alleen even naar buiten te gaan. Bij iedere fietsroute die Mercator heeft uitgezet, heeft Eric een verhaal bedacht. Eric: “Ik sta met de bewoners stil bij wat we onderweg zien. Ik vertel iets over de planten, hoe ze heten, wanneer ze in bloei staan. We bekijken de bloemen en plukken soms ook een bloem die de bewoner dan weer thuis in een vaasje in de kamer zet. Ik vertel iets over de vogels die we onderweg tegenkomen. Als iemand de wind wil voelen, pak ik de route langs het kanaal. Vaak pak ik ook de groene route van Kardinge. Daar is van alles te zien. Niet iedereen doet dit zo, maar ik vind dit mooi op deze manier.” Bewoners knappen ervan op Eric merkt dat de bewoners opknappen van de fietstocht en de aandacht. “Er is minder verveling omdat ze naar buiten zijn geweest en er echt even uit zijn geweest. Ze maken wat mee en hebben wat te vertellen als ze weer terugkomen. Ik merk dat mensen het gevoel hebben dat ze weer meedoen. En dat ze meer ontspannen zijn.” De kunst is om er een leuke tijd van te maken Op mijn vraag of je speciale eigenschappen moet hebben om dit vrijwilligerswerk te doen, geeft Eric aan dat hij wil dat de mensen plezier en een leuke tijd hebben. Het zijn veelal mensen met beginnende dementie. “Ik heb vrij snel in de gaten wat handig is om te doen bij verschillende emoties. Rust brengen en uitstralen, verdriet benoemen, iemand uit de stoom van emotie halen en de emotie ombuigen. Je moet een open instelling hebben, niet snel iemand veroordelen, maar onderzoekend zijn naar waarom het gedrag vertoond wordt.” Flexibiliteit Mercator vraagt vrijwilligers op vaste uren, maar het kan ook flexibel. Dat is voor Eric erg prettig, want hij werkt in onregelmatige diensten en is in zijn werk altijd planmatig bezig. Bij dit vrijwilligerswerk wil Eric een vrij gevoel hebben. De instelling heeft een app waarin hij de dag van tevoren aangeeft wanneer hij komt om met bewoners te fietsen. Ideaal, vindt Eric. Ook vrijwilliger worden? Er is nog plek voor nog een vrijwilliger voor de duo-fiets. Geïnteresseerd? Neem dan contact op met Sarina Veenstra via sveenstra@tsn-thuiszorg.nl. Tekst en beeld: Yvon van der Laan

Toen hij de deur van het notariskantoor, waar hij als juridisch medewerker jaren met plezier gewerkt had, definitief achter zich dichttrok, stond er één ding vast voor Rein Bijzet: “Nu ga ik heel wat anders doen!” En toen hij vlak na zijn pensionering een folder van het Groninger Landschap in zijn brievenbus aantrof, was de keus snel gemaakt: “Dat is net iets voor mij. Dat lijkt me fantastisch!” Feeling met de natuur Het is inmiddels al weer acht jaar geleden dat Rein zich aanmeldde als vrijwilliger bij het Groninger Landschap . “Ik heb veel feeling met de natuur en ik vind het geweldig om kinderen daarmee vertrouwd te maken.” Rein voelt zich zo langzamerhand aardig thuis op het bezoekerscentrum Reitdiep van de stichting. In het voor- en najaar is hij er elke week minstens één dagdeel aanwezig. Team Educatie Als vrijwilliger kun je meedraaien in één of meerdere teams. Rein is aangesloten bij twee teams. “De meeste tijd besteed ik aan het team Educatie. Dan begeleid ik schoolklassen die hier een dagdeel op bezoek komen. We bieden deze groepen heel gevarieerde programma’s aan, die de scholen van te voren ontvangen. Als de kinderen binnenkomen, vertellen we ze wat het programma inhoudt en wat hier op het centrum zoal te beleven is. Daarna worden er groepen gemaakt en onder leiding van de vrijwilligers gaan de kinderen aan de slag.” Op het moment van ons gesprek is er ook een schoolklas aanwezig. De ene helft doet een “levend ganzenbord”, waarbij ze verspreid over het terrein allerlei vragen en opdrachten doen. De andere helft heeft gekozen voor een slootactiviteit. Iedereen krijgt een schepnet en dan gaan ze op onderzoek uit in de diverse slootjes achter het centrum. Na de pauze wisselen de groepen van activiteit. “Ik word hier heel enthousiast van,” vertelt Rein, “vooral als ik zie hoe leergierig kinderen zijn en hoe ze genieten van deze excursie!” De andere teams Daarnaast is hij ook betrokken bij het team Gastgevers. Deze vrijwilligers werken vooral op zaterdag en zondag, als het centrum open is voor bezoekers. Het derde team is dat van de gidsen. Deze vrijwilligers trekken er wandelend of fietsend op uit met groepen belangstellenden. Vakanties en het Hunzefestival op zondag 22 juni Tijdens de schoolvakanties worden er voor kinderen regelmatig knutselmiddagen georganiseerd. Dan kunnen ze bijvoorbeeld nestkastjes maken. Eenmaal per twee jaar organiseert Het Groninger Landschap het “Hunzefestival” in en rond het bezoekerscentrum. Dan kunnen ouders, kinderen en andere belangstellenden meedoen aan allerlei activiteiten. Dan kan men het “zeven-sloten-tegelijk-pad” ervaren, waar deelnemers op zeven verschillende manieren de sloten kunnen oversteken. Verder kan men uilenballen pluizen, een hindernis over water nemen of meedoen aan verschillende knutselactiviteiten. “En wie daar wel naar toe wil treft het, want het festival is zondag 22 juni,” zegt Rein aan het slot van ons gesprek. Vrijwilligers welkom Elk jaar zijn er weer nieuwe vrijwilligers nodig bij het Groninger Landschap. En Rein kan iedereen die de natuur een warm hart toedraagt een vrijwilligersbaan bij deze instelling van harte aanbevelen. “Vooral als ik zie hoe kinderen enthousiast genieten van een morgen in de natuur!” Tekst en beeld: Jan de Koning

Dat is de vraag waarbij de geestelijke verzorgers en de bestuursleden van de Stichting Geestelijke Verzorging Aardbevingsgebied (GVA) zich mee bezighouden. Bestuurslid Nicole van Eijkern vertelt me erover. Te veel nadruk op de scheuren in het huis, te weinig aandacht voor de scheuren in de ziel “Bij de aanpak van de aardbevingsproblematiek ligt de nadruk nog vooral op het oplossen van de schade, het versterken van de woningen, het bouwen van nieuwe woningen en de financiële kant. Er is te weinig aandacht voor de existentiële kant: de geestelijke problemen en de passende zorg, ondersteuning en begeleiding daarbij”, vertelt Nicole. Waarom overkomt mij dit, hoe moet ik dit dragen? “Het fysieke proces van restaureren, slopen of nieuwbouw duurt erg lang. Het wachten en de onzekerheid waar de bewoners mee geconfronteerd worden kost bewoners heel veel energie. Je weet niet waarom dit jou overkomt en hoe je dit moet dragen. Doe ik er wel toe, vragen inwoners zich af. Daardoor ontstaat er een gevoel van miskenning, eenzaamheid en onmacht. Veel mensen weten niet hoe ze dit moeten volhouden. Jouw eigen plek is niet meer veilig. Je moet tijdelijk of permanent ergens anders gaan wonen, ergens waar je soms helemaal niet wil zijn. Anderen beslissen voor jou: over jouw huis, jouw buurt en dorp. Dit doet heel veel met een mens. Het gaat soms ook ten koste van relaties met partners, kinderen en buurtgenoten. En dat jarenlang. Dat sloopt mensen”, zegt Nicole en ze vertelt dat ze dat zelf ook heeft meegemaakt. “Dat moet anders.” Stichting GVA Daarom is in 2018 GVA opgericht. Nicole is sinds 2023 bestuurslid van de stichting. Er werken zeven geestelijke verzorgers en een teamleider. De stichting biedt geestelijke verzorging aan inwoners en richt zich op het beïnvloeden van de aanpak van de aardbevingsproblematiek. “We begeleiden bewoners, individueel of in groepen. We luisteren naar de verhalen en de ervaringen van eenieder. We praten met bewoners over wat de aardbevingstoestanden met hen doen als mens. Bewoners ondersteunen elkaar met hun verhalen.  Met hun verhalen laten wij anderen zien wat de aardbevingen en de huidige aanpak ervan, met mensen doen.” Nicole is als ervaringsdeskundige gevraagd om bestuurslid te worden. “Ik geloof er erg in en realiseerde me dat ik juist die geestelijke verzorging en aandacht voor mij als mens, heel erg had gemist. Deze andere aanpak is heel erg nodig. Als voorzitter kan ik er meer aandacht voor vragen en heb ik meer invloed. Er gebeuren mooie dingen. Ik krijg er ook echt energie van. En ik heb veel bewondering voor wat de geestelijke verzorgers voor elkaar krijgen. Het helder krijgen van de rode draad in de problemen en dit zichtbaar maken voor anderen. Het team brengt structuur en realiseert goede samenwerking met andere partijen. Ik ben hier heel trots op.” Bestuurslid nodig Er gebeurt al heel veel, maar we hebben nog wel een bestuurslid nodig. “We zijn een bestuur op afstand. Het team doet het meeste werk. Het bestuur volgt en ondersteunt het team en zet samen met het team de koers uit. We zoeken een nieuw bestuurslid die kennis heeft van geestelijke verzorging en begrijpt wat het verschil is tussen onze dienstverlening en dat van anderen.” Geïnteresseerd in een bestuursfunctie bij Stichting Geestelijke Verzorging Aarbevingsgebied? Bekijk hier de vacature. Wil je graag meer informatie over Stichting GVA? Mail naar voorzitter@gvagroningen.nl of bel Nicole van Eijkern op het telefoonnummer 06-12245095. Tekst: Yvon van der Laan

In het weekend van 14-15 juni wandelen 7000 deelnemers door heel Nederland om aandacht te vragen voor een actuele, maar ook vergeten crisis in de wereld. Samen halen zij zoveel mogelijk geld op voor noodhulpprojecten van Stichting Vluchteling. “Dit jaar organiseren we De Nacht van de Vluchteling voor het eerst in Groningen”, vertelt Saskia Manusama enthousiast. Saskia is een van de producenten voor de regio Groningen en is verantwoordelijk voor de vrijwilligerscoördinatie. Samen “We kunnen dit natuurlijk niet alleen. Om alles in goede banen te leiden, zijn we nog op zoek naar enthousiaste vrijwilligers. Of je nu helpt bij het routeteam, deelnemers verwelkomt, werkt bij de registratie of ondersteuning biedt langs de route — jouw inzet maakt het verschil. We zoeken met name voor de zaterdagavond, de nacht zelf en de zondagochtend nog mensen. Op basis van jouw beschikbaarheid kun je je inschrijven voor een dienst. Samen met vrienden, familie of collega’s is uiteraard ook mogelijk! Ben je alleen? We doen dit allemaal samen dus alleen ben je nooit." Deelnemers in de watten leggen Deelnemers worden onderweg goed verzorgd met koffie, thee, snacks, muziek en een warm welkom op de rustlocaties. Voor de 10 en 20 km is de rustlocatie bij Van der Valk Hotel Groningen-Hoogkerk. De 40 kilometer route heeft als rustlocaties De Biotoop, ’t Loughoes, Kaap Hoorn en HFC'15. Start en finish Alle routes beginnen én eindigen bij het Stadslab op het Suikerunieterrein. “Met muziek van een DJ, eten, drinken en mooie ontmoetingen is het de centrale plek van dit evenement.” aldus Saskia. Donaties Het opgehaalde bedrag, want je mag doneren of deelnemers sponseren, gaat dit jaar naar vluchtelingenkampen en humanitaire hulp in Myanmar, Bangladesh, Congo, Niger en Syrië. Vorig jaar is er maar liefst 608.315 euro opgehaald! “In de andere deelnemende steden is het al een groot evenement”, vertelt Saskia trots. “We hopen dat in Groningen ook op te bouwen. We horen al hele mooie en ook persoonlijke verhalen van mensen waarom ze mee gaan lopen of mee willen werken aan dit evenement. Zo’n nacht samen iets doen voor het goede doel blijft iets heel bijzonders.” Grote betrokkenheid “De betrokkenheid is groot. Al die mensen die zich willen inzetten, of dat nu met een donatie is, door te gaan lopen of door mee te werken als vrijwilliger. Het is hartverwarmend om te zien hoeveel mensen in actie willen komen. Wil jij hier ook deel van uitmaken? Meld je dan aan. We kunnen je hulp goed gebruiken!” Klik hier om de vacature te bekijken. Tekst: Annette Doornbosch

Het is nog rustig in het Parrelcafé. De dienst van Elmyro is net begonnen en hij heeft al het lekkers al klaargezet op de balie. Alle stoelen en tafels staan er netjes bij en hij staat paraat om zijn gasten te ontvangen. Elmyro begroet mij met een vriendelijke glimlach en we gaan aan een tafeltje zitten dat uitkijkt over het zwembad, waar op dat moment vooral kinderen aan het zwemmen zijn. Gewoon aan het werk Elmyro werkt al 4 jaar bij het Parrelcafé en heeft hier een basisbaan via de gemeente Groningen. Hij is blij dat hij na jaren ‘rondhangen’ op straat op deze mooie plek terecht is gekomen. Hij wilde niet weer een traject van de gemeente gaan volgen maar gewoon aan het werk. En dat is hem gelukt! Hij werkt niet alleen bij het Parrelcafé, maar ook nog als assistent-kok in het restaurant van “Buurten bij Bernlef”. Daarmee is hij voor de wijken Selwerd en Paddepoel een ware parel! Zwembadcafé in Selwerd Terwijl we zitten te praten, komen de eerste klanten binnen. Het café zit in het gebouw waar zwembad de Parrel zit, naast de Vensterschool, buurthuis de Sonde, het Wij-team en de bibliotheek van Selwerd. Daardoor lopen hier veel mensen langs, die ook regelmatig komen vragen waar ze moeten zijn. Elmyro ontvangt hen en wijst ze de weg. Maar dat is slechts één van zijn taken. Daarnaast neemt hij bestellingen aan, maakt deze klaar en rekent ook af met de klanten. Verder zorgt hij ervoor dat het café er altijd netjes en schoon uitziet en houdt hij bij of er nog voldoende voorraad is. Kindercharmes Er komen hier vooral kinderen met hun vader of moeder die bijvoorbeeld zwemles hebben. Het leukste vindt Elmyro dan hoe kinderen het voor elkaar krijgen om iets lekkers te krijgen. “Dan moet ik wachten totdat de ouder zegt: ok, vooruit dan!”. Ook komen hier veel scholieren van de naastgelegen middelbare school. Die kopen vooral chips en snoep. Altijd blijven lachen Als je hier werkt, moet je dan ook goed met kinderen kunnen omgaan. Soms is het erg lawaaiig door rondrennende en schreeuwende kinderen. Daar moet je wel een beetje geduld voor hebben. “Altijd blijven lachen” zegt Elmyro daarover. Dat is hem wel toevertrouwd als gastheer. Zwemdiploma-feestjes Het leukste vindt Elmyro het diplomazwemmen, wanneer de kinderen afzwemmen en samen met hun familie hun zwemdiploma in ontvangst nemen. Dan is het lekker druk met “een praatje hier en een praatje daar”. Gelukkig is het niet altijd zo druk en zijn er ook wel momenten dat er weinig klanten zijn. Dan kun je rustig de boel een beetje aan de kant maken en de voorraad weer een beetje aanvullen. Tekst en beeld: Maaike Krijnen Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij het Parrelcafé? Op het moment wordt er gezocht naar een horecamedewerker voor in de middag.

Deze week is ons nieuwe themamagazine Nieuwkomers gelanceerd tijdens een wervelende thema-avond  op 14 mei over nieuwkomers op de vrijwilligerswerkvloer. Link050 heeft dit samen georganiseerd met Buro Mix. Meer dan 30 mensen uit heel verschillende organisaties namen deel aan een avond vol taal-loze oefeningen (hoe red je je als je geen taal kunt gebruiken?), situatie-theater en het maken van een collage over de inclusieve werkvloer. Hard werken dus, maar ook ontzettend leuk, actief en inspirerend. De avond heeft bij velen een mooi denkproces op gang gebracht. Na afloop kreeg iedereen een mooi thema magazine mee naar huis vol met leuke interviews en informatie. Je kan het magazine digitaal lezen of een exemplaar ophalen bij ons in de Herestraat 100.

De Kiosk in het Diamantpark in de wijk Vinkhuizen zoekt meer vrijwilligers. Op een hele zonnige dag eind april spreek ik met Emma Bel en Leendert Tholen op het terras voor de kiosk. Het is een soort koffie- en theehuis, maar met meer. Niet alleen de rollatorbende “We hebben ook thee, fris, ijs en snacks,” vertelt Emma. “Er komen door de week zo’n 10-20 bezoekers per middag, veelal 50-plussers, maar ook vrouwen met kinderen. Het gaat om ontmoeten en gezelligheid. Want wat moet je als alleenstaande in je huis, de hele middag TV kijken? Dat is saai en hier kun je buurtgenoten ontmoeten en zoals vandaag lekker in het zonnetje zitten.” “Ja,” lacht Leendert, “ik noem het soms wel eens de rollatorbende. Maar er komen ook anderen hoor. Vooral in het weekend is het druk. We hebben elke maand een evenement, waar veel mensen op af komen. Zo hadden we met Koningsdag een vrijmarkt die druk bezocht werd. Wat zeg ik, het was smoordruk!” Container gekocht Emma en Leendert hebben Stichting Kiosk Diamantpark opgericht. Ze hadden dit idee gekregen toen bleek dat er een wijkbudget te verdelen was waar je op kon stemmen. En er was gemis aan een laagdrempelige ontmoetingsplek. “En wat gebeurde? Wij werden tweede” vertelt Leendert enthousiast. “Dus kregen we budget om het op te starten.” “Ja,” gaat Emma verder, “we kochten een grote container en die hebben we zelf ingericht, met hulp van de gemeente voor de water- en elektriciteitsaansluiting. Gelukkig is mijn man heel handig en die heeft een keukenblokje en andere dingen erin gemaakt. En natuurlijk het mooie klapluik met een bar van waaruit wij de bezoekers kunnen bedienen.” “Wij zaten al jaren in het wijkoverleg maar toen deze kans voorbijkwam hebben we die meteen aangegrepen,” legt Leendert uit. “En nu doen we dit alweer zes jaar, met behulp van vrijwilligers.” Laagdrempelig Wat moeten vrijwilligers doen? “De kiosk openen en gastheer en -vrouw zijn. Want wij blijven niet in de container zitten. Wij maken altijd een praatje buiten met de bezoekers, want daar komen ze ook voor. Als vrijwilliger ben je dus heel vrij. Wij maken de roosters natuurlijk, maar je mag kiezen voor maar een dagdeel per twee weken of vaker, “legt Leendert uit. “En je bent altijd met zijn tweeën, dat vinden wij veiliger en gezelliger. Want je zal maar naar het toilet moeten,” lacht Emma. Dat kan overigens aan de overkant, maar een eigen toilet staat nog op hun wensenlijstje. En als het regent mogen de vrijwilligers zelf besluiten of ze open willen. Emma en Leendert doen dit naast hun eigen baan, van 28 en 36 uur per week, respect! Doe mee De openingstijden zijn van woensdag tot en met zondag van 14-17 uur. Maar bij evenementen gaan ze wat langer door. Er staan nog een zomermarkt, een shantykoor en een kinderfeest op het programma. Dus hou de agenda in de gaten op hun facebookpagina Kiosk Diamantpark, op Vinkhuizen.nl of Wijknieuws Vinkhuizen, die zijn heel actueel. Tekst en beeld: Annette Doornbosch Ook als vrijwilliger bijdragen bij de kiosk in het Diamantpark? Hier vind je de vacatures voor een medewerker en een beheerder van het koffie- en theehuis.

Gezellig sjoelen in het Poortershoes Stien van Keulen is al meer dan 20 jaar begeleidster van de sjoelclub in het buurthuis Poortershoes in de Oosterpoort in Groningen. Ze vindt het nu wel welletjes. Ze is dan ook al bijna 90! “Maar ik blijf wel sjoelen hoor,” vertelt ze enthousiast. “Het is een leuke club oudere dames. De jongste is nu 75 en ik ben de oudste.” Opvolger gezocht De sjoelclub is onderdeel van de Ouderen Sociëteit Oosterpoort, net als de klaverjasclub en de biljartclub. Stien wil graag een opvolger, zodat zij het wat rustiger aan kan doen. “Maar het begeleiden valt erg mee hoor”, vertelt Stien. “Koffie en thee worden voor ons klaargezet in de ruimte en ze helpen mij altijd mee met het klaarzetten van de sjoelbakken. Ik doe de eindtelling van de stand, je moet dus wel een beetje kunnen rekenen.” Stien doet dat uit haar hoofd maar een rekenmachine mag ook. “En je moet een computer met printer hebben, maar dat kun je natuurlijk ook ergens anders doen”, aldus Stien. Geen mannen Er zijn 17 deelneemsters en er is een wachtlijst. Mannen deden in het verleden ook mee maar die waren te fanatiek, dus nu nemen we alleen vrouwen erbij”, lacht Stien. “Mannen kunnen terecht bij de biljartclub of de klaverjasclub. We houden ook een traktatielijst bij, dat kan variëren van cake tot koekjes, maar net wat je wilt en wat je kunt betalen. Niets is verplicht”, benadrukt Stien. De jaarlijkse bijdrage is 35 euro en de koffie en thee kosten 50 cent. Zelf staat ze nu op de tweede plek in de ranglijst van winnaars. Vroeger was ze ook begeleidster van de klaverjasclub, maar nu doet ze daar gewoon mee. De sjoelbakken zijn eigendom van de club, met dank aan de gemeente die erachter kwam dat deze leeftijdsgroep ‘vergeten’ was. “We krijgen nu subsidie, als bijdrage in de kosten, want het Poortershoes moet ook betaald worden, zoals de huur van de ruimte.” Elke week op donderdag, van 14 tot 15.30 uur wordt er gesjoeld, en de meesten blijven dan nog een uurtje hangen, voor de gezelligheid. En gezellig is het! Dus hou je van sjoelen: wordt dan begeleidster ! Tekst en beeld: Annette Doornbosch Poortershoes zoekt nog meer vrijwilligers voor uiteenlopende vrijwilligersvacatures. In de vacaturebank van Link050 vind je vacatures voor een duurzame klusser , een medewerker bediening , een baliemedewerker en een afwasser in de spoelkeuken .

Klik op de afbeelding om naar de nieuwsbrief te gaan.

Al bijna 40 jaar is er in Groningen een stadswerkplaats. Het pand bevindt zich aan de voet van de imposante A-Kerk. Iedereen die graag met hout of metaal dingen in elkaar zet of daarin een cursus wil volgen kan hier terecht. Het pand heeft twee werkplaatsen voorzien van alle nodige gereedschappen. Ivo Eshuis In de Stadswerkplaats werken alleen maar vrijwilligers. Eén van hen is Ivo Eshuis. Al op jonge leeftijd was Ivo erg geïnteresseerd in houtbewerking. Als jong volwassenen werd hij om medische redenen arbeidsongeschikt verklaard, maar dat was geen reden voor hem om bij de pakken te gaan neerzitten. “Een vriendin van mij was vrijwilliger in de Stadswerkpaats en zij vroeg mij of ik een keer meewilde.” Ivo ontdekte dat deze plek precies paste bij zijn situatie. “In mijn jonge jaren wilde ik graag meubelmaker worden en hier kon ik in mijn eigen tempo mijn hart ophalen. Toen zich de kans voordeed om hier vrijwilliger te worden, greep ik die met beide handen aan.” Werkzaamheden Iedere vrijdag is Ivo in de werkplaats te vinden. Op die dag is hij naast het werk in de houtafdeling ook beheerder. Dat betekent onder meer dat hij het pand moet openen en sluiten, de bezoekers ontvangt, de verhuur van bakfietsen regelt en verantwoordelijk is voor de kas. Klanten komen dikwijls met een opdracht. Soms lukt het Ivo een aantal van die kleine restauratieopdrachten uit te voeren, maar de wat grotere opdrachten worden uitgevoerd door andere vrijwilligers. Cursussen Mensen kunnen zich ook inschrijven voor een cursus in de Stadswerkplaats. Ivo verzorgt sinds kort de cursus Japanse houtbewerking, waarbij vooral het gereedschap erg verschilt van dat van de klassieke houtbewerking. Leergierig “Ik ben altijd al heel leergierig geweest,” zegt Ivo. “Ik heb verschillende cursussen gevolgd, onder andere een cursus klokkenmaker. Ik doe in die branche tegenwoordig ook vrijwilligerswerk. Dat is wel erg priegelwerk, maar ik geniet daarvan en het sluit ook heel mooi aan bij mijn lichamelijke mogelijkheden.” Motivatie Ivo vindt het werk in de Stadswerkplaats geweldig. Het levert hem niet alleen veel nieuwe contacten op, maar ook veel waardering voor de producten die hij maakt en de cursus die hij geeft. De collega’s zijn heel coöperatief en het werk is heel afwisselend. Vrijwilligers gezocht Het team in de Stadswerkplaats bestaat uit ongeveer 8 personen. “Er is de laatste tijd wat wisseling geweest. De meeste vrijwilligers zijn al met pensioen, maar er lopen ook dertigers en veertigers tussen.” Ivo geeft mensen die de Stadwerkplaats nog niet kennen met plezier een advies: “Wil iemand graag skills ontwikkelen in de hout- of metaalbewerking of wil iemand die al wat ervaring heeft op dit gebied en zijn kennis en vaardigheden delen met anderen of een cursus geven, laat deze persoon dan vooral een keer langskomen om de sfeer te proeven. Ik werk hier met heel veel plezier en kijk er elke keer weer naar uit om hier aan de slag te gaan.” Tekst en beeld: Jan de Koning

Nog niet zo lang geleden hadden we ook al een interview met deze vrijwilliger van het internetmagazine Senioren in Woord en Beeld. Graag brengt hij de vacatures op de website van link050 nog een keer onder de aandacht. Een enthousiast verhaal Dirk Goudberg is nog altijd enthousiast over zijn vrijwilligerswerkzaamheden bij deze stichting. “Ik kom graag bij allerlei activiteiten in en rond Groningen om er mensen te spreken en een filmpje te maken voor ons magazine.” Dirk heeft in de jaren dat hij voor het magazine werkt al heel wat evenementen bezocht en er verslag van gedaan. Zo maakte hij opnamen bij de nostalgietour in Ten Boer en bij het loopvoetbal voor ouderen. Vooral het bezoek aan het 65+ theatergezelschap maakte indruk op hem. Ouderen bij de tijd houden “Je ziet dat je als journalist van ons magazine op heel veel interessante plekken komt. Onze verslaggevers krijgen ook een perskaart mee, zodat ze van verschillende voorstellingen verslag kunnen doen.” Dat kunnen films zijn of theatervoorstellingen die voor de doelgroep mogelijk interessant zijn. “Je ziet dat we met onze artikelen en filmpjes proberen de ouderen jong te houden. We hopen ze te blijven interesseren voor verschillende dingen in de samenleving. Daarom bezoekt één van onze verslaggevers regelmatig een bioscoop op zoek naar films die ouderen kunnen boeien. En, je vindt dat misschien vreemd, maar we recenseren ook geschikte jeugdfilms, want hoe leuk is het om daar een keer met je kleinkinderen naar toe te gaan!” Vlaiger Het magazine draagt de naam “Vlaiger” en het logo is een vlieger. Dat is geen alledaagse naam. De stichting hoopt dat met deze naam haar internetkrant een begrip wordt en steeds meer ouderen het magazine onder ogen krijgen. De symboliek van deze naam is wat de stichting wil: met een zekere bevlogenheid een Groninger internetkrant voor senioren in de lucht houden. Gelukkig krijgt de stichting ook overheidssubsidie, want de gemeente is blij met dit senioreninitiatief. Wie schrijft die blijft “Wie graag diverse evenementen bezoekt en er met plezier iets over wil schrijven, moet echt een keer contact met ons zoeken,” zegt Dirk. “Er zijn nog zoveel onderwerpen waar we wel meer informatie over zouden willen geven, maar we hebben op dit moment onvoldoende vrijwilligers om er aandacht aan te kunnen besteden.” Een medewerker bij de stichting mag ook gerust een jongere zijn. “Misschien iemand die tijdelijk zonder werk zit en toch graag wat om handen wil hebben!” Hoe maak ik een kort informatief filmpje Ook mensen die het leuk vinden om een filmpje te maken voor de internetkrant zijn heel erg welkom. “En mocht iemand onvoldoende kennis van zaken hebben op het gebied van filmen, dan zorgen wij voor een opleiding. Ik heb hier zelf in de afgelopen jaren ook veel mogen leren. Bovendien heeft de stichting goede apparatuur beschikbaar voor het maken van opnamen. “Als je van afwisselend werk houdt, moet je echt een keer langskomen voor overleg. Wie weet, misschien word je wel net zo enthousiast als ik!” tekst en beeld: Jan de Koning Ben jij ook geïnteresseerd om een bijdrage te leveren aan Vlaiger ? In onze vacaturebank vind je onder andere vacatures voor een journalist , een cameraman/-vrouw , een secretaris , een IT-medewerker en een PR-medewerker .

Klik op de afbeelding om de hele nieuwsbrief te lezen.

“Wat me in dit werk vooral veel voldoening geeft, zijn de reacties van mensen die we blij hebben gemaakt met een gratis vakantieweek.” Aan het woord is Annemiek Hijlkema, één van de medewerkers van De Vakantiebank. De Vakantiebank Sinds 2011 is in Groningen Stichting De Vakantiebank actief. Deze organisatie maakt het voor mensen die moeten rondkomen van een bijstandsuitkering mogelijk om gratis ergens een week op vakantie te gaan. Door sponsorgelden, fondsenwerving en betrokkenheid van diverse vakantieparken lukt het de stichting om elk jaar meer vakantieweken aan te bieden. Vorig jaar kon de stichting 800 vakantieweken aanbieden, verspreid over het hele land. Annemiek Sinds 2023 is Annemiek Hijlkema betrokken bij het werk van de stichting. Annemiek zat thuis in een re-integratie-traject en wilde graag weer werk om handen hebben. Op de website van link050 ontdekte ze de vacature voor vrijwilligerswerk bij De Vakantiebank en dat werk sprak haar meteen aan. Het belang van een vakantie Annemiek weet uit ervaring hoe belangrijk het is om op vakantie te kunnen gaan. Haar ouders hadden de financiële ruimte om er regelmatig een paar weken op uit te gaan en ze heeft daar heel goede herinneringen aan. Dat De Vakantiebank mensen voor wie normaal gesproken een vakantie onhaalbaar zou zijn een week op een vakantiepark kan aanbieden, vindt ze een prachtig initiatief. Vrijwilliger Annemiek begon als vrijwilliger en ze hield zich vooral bezig met administratieve taken en met het promoten van De Vakantiebank op de sociale media. Na een paar maanden probeerde ze haar baan in de zorg weer op te pakken, maar dat verliep niet zoals ze het graag wilde. Gelukkig kon ze bij De Vakantiebank op dat moment een vaste baan krijgen. Werkzaamheden Annemiek is nu veel nadrukkelijker bij het werk van de stichting betrokken en ze kan er enthousiast over vertellen. De aanmeldingen voor een gratis vakantieweek komen uit het hele land. Soms schrijven mensen zichzelf in, anderen worden aangemeld via een hulpverlener. De meeste aanmeldingen zijn van gezinnen en het is De Vakantiebank gelukt om juist in de schoolvakanties verschillende weken te kunnen aanbieden. “Ik geniet van dit werk, het is heel afwisselend, ik houd van netwerken en van organiseren.” Vakantieparken en particuliere recreatiewoningen De Vakantiebank heeft in de loop der jaren veel contacten gelegd met vakantieparken. Omdat deze bedrijven graag maatschappelijk verantwoord willen ondernemen, kon de Vakantiebank bij deze parken enkele vakantieweken inkopen tegen een laag bedrag. Daarnaast hebben ook een groot aantal particulieren hun recreatiewoning voor enkele weken beschikbaar gesteld. Vakantievreugd Mensen die geselecteerd zijn na screening door onze vrijwilligers krijgen een gratis vakantieweek en twintig euro zakgeld per persoon mee. Dit extraatje heeft de naam “vakantievreugd” gekregen. Vrijwilligers gezocht Juist omdat De Vakantiebank zo enorm groeit, zijn er steeds meer vrijwilligers nodig, vooral voor alle  administratieve zaken. Deze stichting dankt haar bestaan aan het werk van vrijwilligers en zorgt dan goed voor hen. Iedere vrijwilliger krijgt de maximale vergoeding. Annemiek: “Maar de grootste beloning zijn de dankbare verhalen van de deelnemers. Dan weet je weer: daar doen we het voor!” tekst en beeld: Jan de Koning

Wil je de nieuwsbrief voor organisaties teruglezen dan kan dit via deze link Wil je voortaan deze nieuwsbrief ook ontvangen?  Je kan je abonneren via deze link .

In Groningen is, net als in veel andere plaatsen in ons land, de Stichting Spaarkracht actief. De stichting streeft ernaar om mensen, door met elkaar in groepsverband te sparen, zowel financieel als sociaal nieuwe perspectieven te bieden. Het lijkt erop dat dit initiatief ook in Groningen in een duidelijke behoefte voorziet. Van spaarkring naar spaarlab Spaarkracht promoot al jaren verschillende spaarkringen voor volwassenen. In 2024 vierden ze het 5-jarig bestaan en er zijn inmiddels meer dan 140 spaarkringen gestart. Sinds kort heeft de stichting ook spaarlabs geïntroduceerd, speciaal bedoeld voor jongeren. Het spaarlab dat nu een aantal maanden in de wijk Lewenborg draait, is één van de eersten in het noorden. Samira en Amanie Twee deelnemers aan het spaarlab zijn Samira en Amanie. Hun groep bestaat in totaal uit acht jongeren in de leeftijd van 12 tot 17 jaar. Eens in de veertien dagen komt de groep bijeen in het knusse buurthuis midden in de wijk. Het spaarlab is geïnitieerd door Maryam, één van de buurtmoeders in Lewenborg. Door jongeren persoonlijk uit te nodigen is in het najaar van 2024 de groep gevormd. De deelnemers hebben zich verplicht het project, dat tien bijeenkomsten duurt, tot het einde te volgen. Hoe werkt het spaarlab? Tijdens elke bijeenkomst leggen de deelnemers geld in. Dat wordt genoteerd en bewaard door één van de jongeren. Sommigen leggen wat van hun zakgeld in, anderen hebben al een baantje en geven wat van hun verdiende loon in bewaring. Samira heeft gemerkt dat er gaandeweg steeds meer gespaard wordt. “Deed men eerst nog wat lacherig over het sparen, inmiddels is het veel serieuzer geworden.” En Amanie gaat nu ook al veel bewuster met geld om. “Ik gaf mijn geld altijd direct uit, maar ik denk nu veel meer na voordat ik iets koop!” Wat leer je van het Spaarlab? Naast het verzamelen van het geld wordt er ook tijd ingeruimd voor thema’s die met geldbesteding te maken hebben. Lionell, coach in dienst van de Stichting Spaarkracht, begeleidt het jongerengroepje in Lewenborg. Hij bespreekt met hen verschillende onderwerpen, zoals het kasboek en de geldboom (de takken zijn de uitgaven en de wortels de inkomsten), waardoor de deelnemers meer inzicht krijgen in hun bestedingspatroon. Samen sparen Maryam vindt dat jongeren wanneer ze samen sparen, zich sneller bewust worden van hun uitgavenpatroon. Jongeren hebben in veel zaken invloed op elkaar en met dit project wordt daar op een positieve manier gebruik van gemaakt. Aan het einde van de spaarperiode krijgen de deelnemers hun geld terug. “Ik kan van het gespaarde geld inmiddels al de rekening van mijn rijexamen betalen,” zegt Samira trots. Begeleiders gezocht Hoewel Lionell de begeleiding van het groepje graag doet, wordt een spaarlab normaal bijgestaan door een speciaal opgeleide vrijwilliger, die een training van twee volledige dagen krijgt, waarin de methodiek van het begeleiden wordt uitgelegd. Amanie en Samira vinden het project zo leuk dat ze eraan denken later zelf ook een volgend spaarlab voor jongeren te gaan coachen. Buurtmoeder Maryam is erg blij met het spaarlab. “Als buurtmoeders organiseren wij allerlei activiteiten in de wijk, in het bijzonder voor jongeren. Ik denk dat we met het spaarlab een mooi initiatief hebben genomen.  In deze veilige groep leren jongeren bewuster om te gaan met geld en bovendien ze krijgen andere waardevolle sociale contacten.” tekst en beeld: Jan de Koning

Wil je de nieuwsbrief voor organisaties teruglezen dan kan dit via deze link . Wil je voortaan deze nieuwsbrief ook ontvangen?  Je kan je abonneren via deze link .

Gea is vrijwillig onderneemster van haar weggeefwinkel in de wijk Vinkhuizen. Ook al werken er wel 22 medewerkers, ze heeft het er heel druk mee. En ze is op zoek naar meer mensen. “De meesten werken hier op parttimebasis en dat betekent soms maar een paar uur per week. En er is alle dagen werk te doen, ook al zijn we niet alle dagen open.” vertelt Gea. “Alles wat binnenkomt moet ook gecontroleerd en neergezet worden.” Dat zie ik als ik met haar rondloop in het gigantische pand! Alles staat en hangt er heel netjes bij en is goed te vinden. Gele en blauwe mandjes “Dat moet ook wel want er komen per middag heel veel mensen langs, daar heb ik een apart systeem voor ontwikkeld,” vertelt Gea trots. “Er zijn gele en blauwe winkelmandjes. Eerst mogen de gele mandjes 20 minuten per gezin winkelen en dan moeten de blauwe mandjes zolang in de kantine wachten. Dan heb ik ook tijd voor een praatje en kan ik ze eventueel helpen met andere mogelijkheden, zoals de voedselbank of fondsen voor armoede.” En er komen wel 150 mensen op een middag, dus logistiek is zeker een dingetje. Grote klantenkring De klanten (zo’n 3800 gezinnen) komen van heinde en verre, van Emmen tot Delfzijl en zelfs uit Bunde. En dat allemaal zonder subsidie, want Gea wil gratis blijven. “ik krijg de spullen immers ook gratis dus vind ik het niet terecht daar geld voor te vragen. De enige bijdrage die ik krijg is het gratis pand van de gemeente Groningen, maar dat is heel fijn!” vindt Gea. Om toch een bijdrage aan fondsen te kunnen vragen is Gea inmiddels een stichting geworden. “Om zicht te houden op wie wat haalt vraag ik alleen de naam en het adres, want ik heb wel regels,” lacht Gea. “Het is niet de bedoeling dat alle gezinsleden ieder voor zich komen winkelen. Ook mag een gezin per week 5 stuks speelgoed, 2 paar schoenen, 5 stuks kleding en 5 huishoudelijke apparaten meenemen en 1 keer per maand 1 elektrisch apparaat. Ook krijg ik incontinentiemateriaal en hygiënisch verband om gratis uit te delen van het armoedefonds.” Gelukkig dat zoiets bestaat! Participatiebaan Helaas kan Gea de vrijwilligers niets betalen. Wel kun je hier met een participatiebaan werken. En dat kan Gea voor je bij de gemeente regelen. “Dan moet je in de bijstand zitten en bereid zijn minimaal 16 uur per week vrijwillig te werken. Dan krijg je 2 keer per jaar 800 euro extra. En ik ben natuurlijk heel blij met die werkenden.” Pakjesdag Ondertussen heeft Gea het maar druk, de telefoon gaat voortdurend en er staat al een rij voor de deur. Maar ze vindt het werk superleuk, het is één grote gezellige familie hier. Gea organiseert ook feestjes en uitjes voor kinderen. Zo geeft ze kerstpakketten weg en organiseert pakjesdag, dan mogen de kinderen zonder hun ouders (die moeten in de kantine blijven) winkelen voor Sinterklaas. “En Trikesday, dan komen hier zo’n 40 Trikes en mogen de kinderen achterop een ritje maken. Er kwam eens een meisje terug en omhelsde mij en zei dat de mooiste dag van haar leven was!” En daar doet Gea het voor. Maar Gea wil heel graag iemand naast haar die het eventueel over zou kunnen nemen, ook al heeft ze al veel hulp. “Maar graag iemand die jonger is en verstand heeft van fondsen en die op termijn dit over wil nemen Maar iedereen is welkom om te komen helpen, al is het maar voor een paar uur per week!” tekst en beeld: Annette Doornbosch Ook helpen bij Gea's Weggeefwinkel? Er staan vacatures open voor Winkelmedewerkers en een Gastheer/gastvrouw .

Ik spreek aan de Spilsluizen met Marius en Juhi. Het is er erg druk, want het regent hard en veel mensen willen graag naar binnen. Hier is de dagopvang van het Leger des Heils, die vrij toegankelijk is voor iedereen die dak- of thuisloos is. Ze kunnen hier eten of drinken en bijvoorbeeld gebruikmaken van een computer met internet. Ook is het mogelijk om een verpleegkundige te zien. Dak- en thuislozen vinden hier een luisterend oor. Locatie met de meeste vrijwilligers Marius is medewerker dakloze EU migranten en houdt zich bezig met de dakloze EU-burgers in de regio Noord-Oost. Daarnaast is hij ook coördinator van de Soep- en Ontbijtfiets. Juhi coördineert alle vrijwilligers bij de dagopvang. “Dit is de regio met de meeste vrijwilligers in Noord Nederland, meer dan 60,” vertelt Juhi. “Er zijn hier de hele dag vrijwilligers nodig. Registratie, bardienst, etc.” Meer drukte door de winternoodopvang “Er zijn nu drie shifts voor de vrijwilligers in verband met de aansluiting op de Winternoodopvang,” vertelt Marius. “Want nu zijn we wat langer open.” “De winternoodopvang aan de Sontweg is per 1 december geopend. Je kunt je aanmelden via het aanmeldpunt van Wender. Daar zijn 80 bedden beschikbaar. Om 20.00 uur mag je naar binnen en de dag erna moet je voor 9.00 uur weer vertrekken,” vertelt Juhi De Soepfiets “Elke vrijdag gaan we met iemand van het Leger des Heils en een vrijwilliger met de soepfiets op pad. Dan gaan we eerst de soep halen. We werken samen met een aantal horecazaken, waaronder De Drie Gezusters, WERKMAN, Feithhuis en The Market Hotel. Niek Strous van het Market Hotel coördineert dit en daar zijn we natuurlijk heel blij mee. Hij heeft contact met verschillende horeca in stad. De soepfiets staat aan de Dirk Huizingastraat, ook een locatie van ons. Daar pakken we koffie en broodjes en fietsen we naar de restaurants, waar we onze soeppan vullen,” vertelt Marius. “Dan gaan we eerst naar de Grote Markt waar we een half uur staan. Daarna hebben we een vaste route door stad. De meeste mensen kennen die route.” Juhi vult aan: “Zoals langs supermarkten en de Vismarkt.” Ontbijt op bed met de ontbijtfiets “De ontbijtfiets gaat elke woensdagochtend op pad, van 7 tot 9 uur, en ik ga ook altijd mee” vertelt Marius. Echt iets voor vroege vogels dus. “Dan brengen we alle dakloze Groningers ontbijt op bed,” vertelt Marius. Want sommigen slapen ergens buiten…en dat kan overal zijn. Bankhoppen “We zien nu wel een toename van mensen uit Oost-Europa,” vertelt Marius. “Zoals arbeidsmigranten die hun baan en daarmee vaak ook hun huis kwijtraken.” “Ook zien we steeds meer jongeren,” vertelt Juhi. “Maar die blijven wat langer uit beeld omdat ze nog wel bij vrienden kunnen bankhoppen, zoals we dat noemen. Want die hebben nog een netwerk.” Hoe vinden de daklozen de mogelijkheden? “De soep- en ontbijtfiets hebben ook een signalerende functie, zij kunnen de mensen wijzen op de mogelijkheden tot dag- en basisopvang,” vertelt Marius. “Zo hebben we op de fietsen een A4’tje met een plattegrond waar de opvang zit. Dat is een belangrijke functie van het veldwerk, om de mensen te vinden.” Je kunt je ten alle tijden aanmelden voor vrijwilligers werk bij het Leger des Heils en je hoeft niet een christelijk geloof te hebben. En er is werk genoeg! tekst: Annette Doornbosch

Ze werd geboren op Goeree, vlak voor de watersnoodramp. Honderden mensen uit haar dorp overleefden de overstromingen niet, maar haar gezin werd gered. In haar jeugd zag ze de wederopbouw van haar provincie en ze begon haar werkende leven in het onderwijs. Daarna startte ze met haar toenmalige echtgenoot een eigen bedrijf. Joke van der Ven Na haar Zuid-Hollandse jaren kwam Joke van der Ven naar Groningen en ze leek het ondernemerschap afgezworen te hebben, maar ze kon het niet laten en startte het bedrijf “BriefopBestelling”, dat uitgroeide tot een internationale onderneming. In de jaren ervoor was er wat ruimte voor vrijwilligerswerk: ze zag een vacature bij de seniorenomroep en daar werkte ze met veel plezier. Een persoonlijke herinnering Twee jaar geleden luisterde Joke naar een programma over de Luisterlijn. “Ooit heb ik, tijdens een moeilijke periode in mijn leven, midden in de nacht een telefoonnummer gedraaid dat achter op een telefoonboek stond. Ik denk dat dat de voorloper was van de Luisterlijn. Dat gesprek heeft me destijds enorm geholpen. Die herinnering deed me de stap zetten om me aan te melden bij deze telefonische hulpdienst.” Kwaliteiten voor de Luisterlijn Vrijwilligers bij de Luisterlijn krijgen een gedegen opleiding voordat ze het werk mogen gaan doen; na een motivatiegesprek volgt een training van acht dagdelen over thema’s als: hoe bouw je een gesprek op en hoe stel je de vraag achter de vraag en hoe ga je om met weerstand. “De belangrijkste eigenschap bij dit werk is dat je oordeelloos kunt luisteren. Wat heb ik op dat punt al veel geleerd!” Alle vrijwilligers doen ook mee aan een intervisiegroep. “Al met al vind ik dat deze organisatie een hele professionele begeleiding heeft.” Heftig Als vrijwilliger werk je gemiddeld vier uren per week. Dat kun je in één dienst van vier uur doen, je kunt het ook opsplitsen in twee diensten van twee uur, want je krijgt in die paar uur heel wat voor je kiezen. Veel mensen zijn verdrietig, voelen zich eenzaam, hebben psychische- of relatieproblemen of zijn suïcidaal. Joke: “Onze samenleving is sterk geïndividualiseerd, de zuilen zijn verdwenen en de geestelijke gezondheidszorg functioneert lang niet altijd optimaal.” Loslaten Wat je in dit werk vooral moet leren is dat je de gesprekken ook weer loslaat. Want na het telefoongesprek is het contact verdwenen. Dan kun je er niets meer aan doen. Maar het is goed om je te realiseren dat het de beller ook niet om een oplossing te doen is. Die weet hij zelf meestal wel. Motivatie Joke geniet van dit vrijwilligerswerk. “Ik heb een commerciële achtergrond, maar ik heb ervaren hoe waardevol ik dit werk vind. Het is zo mooi als je zo dicht bij mensen mag komen en een luisterend oor kunt bieden. En vooral ook wanneer je merkt dat het gesprek ze goed heeft gedaan. Als dit werk je past, is het het mooiste werk wat er is.” tekst en beeld: Jan de Koning Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij de Luisterlijn? Bekijk hier de vacature.

In zijn jonge jaren wilde hij coupeur worden maar hij werd treinmachinist. Nu hij met pensioen is, is zijn jongensdroom toch nog een beetje werkelijkheid geworden. Harm Thie Als jongeman ontwierp Harm al kleding en hij was dan ook vast van plan om coupeur te worden. Maar toen hij uit militaire dienst kwam, waren de meest confectiefabrieken verdwenen en moest hij zich op een ander beroep oriënteren. Dat hij daarna 42 jaar als machinist zou werken, had hij zelf nooit gedacht. Maar hij heeft intens genoten van al die jaren op de bok van een trein. Machinist én kleermaker Bij het spoor wisten zijn collega’s vrij snel dat Harm handig was met naald en draad en het kwam regelmatig voor dat een collega aan hem vroeg of hij een broek voor hem wilde verstellen. Ook zijn werkgever wist hem te vinden en gaf hem opdrachten om uniformen te repareren. Pensioen Zes jaar geleden ging Harm met pensioen. In de jaren bij het spoor fietste hij vanuit Bedum altijd naar zijn werk op het Hoofdstation in Groningen. En op één van die fietstochten ontdekte hij het pand aan de Oosterhamriklaan, waar Studio Draadkracht was gevestigd. “Ik aarzelde niet en stapte het bedrijf binnen en bood me aan om er na mijn pensionering als vrijwilliger aan de slag te gaan.” Studio Draadkracht Studio Draadkracht is een textielwerkplaats en naaiatelier waar iedereen zelfstandig of onder begeleiding aan de slag kan gaan met naaien, haken, breien en dergelijke. “Dit concept sprak mij erg aan en toen de coronapandemie voorbij was, meldde ik me aan en kon ik direct aan het werk.” Genieten Harm is in Studio Draadkracht helemaal in zijn element. Op zijn vaste donderdagmiddag is hij bezig met kledingreparaties, maar hij is ook actief in het naaicafé. Dan begeleidt hij mensen die wat handiger willen worden met textiel en vertelt hen wat ze met de verschillende machines die in het bedrijf staan kunnen doen. Verder is Harm ook bij het onderhoud van de inventaris betrokken. Zo heeft hij onder meer een draaibaar paneel voor de etalage gemaakt. Workshops “Soms geef ik een workshop buitenshuis. Zo waren we onlangs in het Forum. Dan laten we belangstellenden zien wat we doen en geven we een demonstratie van de machines die we bezitten.” Daadkracht met Draadkracht Eén van de projecten binnen het bedrijf is Daadkracht met Draadkracht, waarin men een plek biedt aan vrouwen die behoefte hebben aan verbinding en sociale activiteiten. “Eén van de wensen is om een dergelijk project ook voor mannen te starten waar ik dan de begeleiding zou moeten doen.” Motivatie Harm is een enthousiaste vrijwilliger. “Ik vind het geweldig dat ik mijn hobby in het werk bij Draadkracht kan combineren. “Ik fiets hier elke keer met plezier naartoe en het werk geeft me veel voldoening. Vooral als ik zie dat ik andere mensen kan helpen en een beetje gelukkiger kan maken.” Naast het werk bij Draadkracht doet Harm op zondagmiddag ook nog vrijwilligerswerk in het restaurant van ’s Heeren Loo in Bedum, een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking. tekst en beeld: Jan de Koning Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij Studio Draadkracht? Bekijk hier de vacature voor een Begeleider sociaal project Daadkracht met Draadkracht .

Ze werken allebei als vrijwilliger bij de stichting zaVie (zorg en aandacht voor iedereen), een collectieve belangenorganisatie in de provincie Groningen die zich inzet voor groepen inwoners die net iets meer zorg, aandacht en ondersteuning kunnen gebruiken. Met Kimberley en Bart heb ik een interview over hun werkzaamheden bij de stichting. Kimberley doet via Whatsapp mee aan het gesprek. Zoals de meeste medewerkers bij zaVie hebben Kimberley en Bart zelf ervaren wat het is om een tijdje wat minder mee te kunnen komen. Bart Bart, één van de oudere vrijwilligers, werkte jaren op de sociale werkplaats en toen hij daar uitviel zocht hij naar zinvol vrijwilligerswerk. Dat vond dat hij bij de werkgroep WAO&Psyche van het GGz Belangenplatform Groningen, één van de voorlopers van zaVie. Hij bekwaamde zich verder in de wet- en regelgeving voor mensen die een beroep konden doen op de WAO en toen de stichting zaVie in het leven werd geroepen, werd hij daar vrijwilliger. Kimberley Kimberley, één van de jongste vrijwiligers bij zaVie, werkte een aantal jaren als persoonlijk begeleider in de gehandicaptenzorg. Maar dat werk werd haar te zwaar en ze moest een poosje afstand nemen. Toen ze weer een beetje was opgeknapt, leek het haar verstandig eerst wat vrijwilligerswerk te gaan doen. Werkzaamheden Vrijwilligers bij zaVie kunnen aan de slag in verschillende projectgroepen. Kimberley heeft gekozen voor de projectgroep die zich bezighoudt met Stigma. Deze organiseert tenminste twee keer per jaar een bijeenkomst - Stigma Café - voor belangstellenden, bijvoorbeeld over zelfacceptatie. De werkgroep nodigt daarvoor enkele (ervarings)deskundigen uit. Deze bijeenkomsten voorzien duidelijk in een behoefte. PR-groep en lokale versterking Daarnaast zit Kimberley in de PR-groep en is daar onder meer verantwoordelijk voor het schrijven van de vacatures. Ook Bart maakt deel uit van deze groep. Hij vindt het een uitdaging de stichting goed op de kaart te zetten in de provincie. Daarnaast zit hij in de werkgroep Lokale Versterking. Deze heeft een manifest opgesteld waarin staat wat belangrijk is voor mensen met een beperking. Daarover gaat de projectgroep in gesprek met gemeenten. Daarnaast zit Bart in de projectgroep Themamiddagen, die bijeenkomsten organiseert in Stad en Ommeland. Binnenkort bijvoorbeeld over het omgaan met “Levend verlies”. Enthousiasme Zowel Bart als Kimberley genieten van hun werk bij zaVie. “Ik wil straks een opleiding gaan doen aan de Hanzehogeschool en met het werk bij deze stichting krijg ik al veel informatie mee”, vertelt Kimberley. “Ik merk dat ik in het jaar dat ik er nu vrijwilliger ben al veel heb geleerd. Ik was erg afwachtend en ik neem nu veel meer initiatief.” Ook Bart is enthousiast. “Ik vind het fijn om mijn ervaring en kennis in te kunnen zetten en zinvol bezig te zijn en te zien dat zaVie iets voor de samenleving kan betekenen en dat ik daaraan kan bijdragen.” Samenwerking Een ander punt waar beiden enthousiast over zijn is de samenwerking binnen de organisatie. De motivatie en behulpzaamheid bij zaVie werken aanstekelijk. “Ik merk,” zegt Kimberley, “dat deze paar uurtjes vrijwilligerswerk mij sterker hebben gemaakt. Ik krijg energie van dit werk en ik kan mijn grenzen beter aangeven.” Ook Bart zou mensen die zelf op zoek zijn naar een zinvolle invulling van hun tijd willen adviseren eens contact op te nemen met zaVie. “Ik geniet vooral ook van de afwisseling binnen dit werk.” tekst en beeld: Jan de Koning Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij zaVie? Er staan o.a. vacatures open voor een algemeen bestuurslid , een notulist , medewerkers in de PR of belangenbehartiging , medewerkers voor de werkgroep Themadagen , de werkgroep Toegankelijkheid en de werkgroep Lokale versterking , een Organisator bijeenkomsten , een gastvrouw/heer en een Voorzitter projectgroep .

Caroline Bekhof is één van de vijf werkbegeleiders bij De Kindertelefoon, locatie Groningen. Ze begeleidt en traint de vrijwilligers bij De Kindertelefoon. “Vrijwilligers moeten zonder oordeel kunnen luisteren en gerichte vragen kunnen stellen zonder een oplossing voor het kind te bedenken. Het kind helpt eigenlijk zichzelf. Daarbij moet je je wel goed in het kind kunnen inleven. Hier is veel aandacht voor in onze basistraining,” legt Caroline uit. Niet beslissen voor het kind “Tijdens het selectiegesprek wordt dan ook gekeken of jouw kwaliteiten passen binnen de kwaliteiten die bij De Kindertelefoon worden gezocht. De basishouding is om goed te luisteren, met het kind mee te denken, maar het niet over te nemen. “Wij helpen het kind om zichzelf te helpen, want na ons eenmalig anonieme gesprek moet het kind hier zelf mee verder kunnen. Dit doen we door veel vragen te stellen. En soms informatie te geven als daar behoefte aan is. Bijvoorbeeld waar je meer informatie vindt over een bepaald onderwerp” vertelt Caroline. “Natuurlijk zijn we in het gesprek ook op zoek naar de vraag achter de vraag”. Zelfredzaamheid Onze visie is dat kinderen zelfredzaam zijn, zelf in staat zijn om aan de slag te gaan na een gesprek met ons. Wij proberen het kind in zijn of haar kracht te zetten. Elke vrijwilliger wordt daarop getraind. Elk gesprek is in vertrouwen. Bij zwaardere problematiek kunnen wij doorverwijzen naar professionele hulp, als het kind dit zelf wil.” Aanbod Kinderen hebben eenmalig contact via de telefoon of chat. Voor sommige kinderen is er behoefte aan meer contact, dat kan bij de terugkomchat. Kinderen hoeven dan niet steeds het hele verhaal opnieuw te vertellen. Daarnaast is er voor jongeren die graag peer-to-peer contact willen een jongerenchat. Vrijwilligers kunnen hier worden ingezet nadat ze veel ervaring hebben opgedaan en een training hiervoor hebben gevolgd.“ Ook tijd voor grapjes Per dag voert De Kindertelefoon gemiddeld 1.000 gesprekken. De Kindertelefoon is overigens een landelijke organisatie en er zijn vijf locaties in Nederland: Groningen, Nijmegen, Tilburg, Amsterdam en Utrecht. “Ook worden er wel grapjes gemaakt, pranks in jargon, maar dat hoort erbij. Wij vinden het belangrijk dat elk kind zich welkom voelt om over alles te praten. Kinderen zijn gewoon heel nieuwsgierig en dat hoort er ook bij.” In totaal zijn er landelijk zo’n 700 vrijwilligers werkzaam bij De Kindertelefoon waar kinderen elke dag gratis en anoniem kunnen bellen of chatten, ook op zon- en feestdagen. Naast reguliere vrijwilligers is De Kindertelefoon ook opzoek naar jongerenchatvrijwilligers. Dit zijn jongeren tussen de 16 en 18 jaar oud die een luisterend oor bieden aan leeftijdsgenoten. “Hier zijn we nog niet zolang mee begonnen. We zitten nog volop in dat opbouwproces,” sluit Caroline af. Respect voor de vrijwilligers van De Kindertelefoon! tekst en beeld: Annette Doornbosch Wil je ook een bijdrage leveren als vrijwilliger bij De Kindertefoon? Bekijk hier de vacature voor Jongerenchatvrijwilliger en een Algemene medewerker .

Op de parterre van appartementengebouw Bernlef in de wijk Paddepoel is het gezellige wijkrestaurant “Buurten bij Bernlef” gehuisvest. In de afgelopen jaren heeft deze plek zich steeds meer ontwikkeld tot een huiselijk wijkrestaurant. Het wordt voor een groot deel door vrijwilligers gerund. Anwar Mohamud Eén van de vrijwilligers in het restaurant is Anwar Mohamud. Ruim drie jaar geleden kon hij er als medewerker aan de slag en in de loop der jaren heeft hij zich zo dienstbaar gemaakt dat hij steeds meer verantwoordelijkheden kreeg en niet meer weg te denken is uit het restaurant. Tegenwoordig is hij bij veel mensen geliefd als gastheer en heeft hij deze rol goed ingevuld. Activiteiten Buurten bij Bernlef is zeven dagen per week geopend. “Er worden tussen de 90 en 100 maaltijden per dag gemaakt die we onze gasten serveren in het restaurant en of thuis.” Anwar is dan al vaak aanwezig om zijn collega’s te helpen bij het klaarzetten en opruimen. In de loop van de middag zijn de andere activiteiten waar hij ook bij betrokken is. Om de week wordt er in samenwerking met DIGNIS een welbezochte Bingo georganiseerd, daarnaast hebben we een klaverjasgroep, een wijkpraat en een koor.  Anwar verzorgt hierbij de koffie thee en helpt, alleen of samen met collega’s, waar nodig. Buurten bij Bernlef is zeven dagen per week geopend. Sfeer Anwar zorgt dan voor een gemoedelijke, ontspannen sfeer. “Ik wil gastvrij en behulpzaam zijn en ik hou van positiviteit. Daar word ik zelf ook mentaal sterker van en de gasten waarderen het.” Anwar voelt zich helemaal thuis in het restaurant. Hij werkt op verschillende tijden in de week en is altijd oproepbaar. “Ik kijk nooit naar het aantal uren dat ik hier ben; als ik nodig ben, ben ik er.” Motivatie “Ik werk vanuit mijn hart,” zegt Anwar. “Ik hou ervan kwetsbare mensen te helpen en aandacht te geven.” Ouderen genieten van de zorg die Anwar aan hen besteed.  De meeste bezoekers kennen hem goed en zodra hij er niet is wordt hij gemist. “Soms mis ik ook wel mensen en dan kan het zijn dat ik ze opzoek en vraag of ze ziek zijn.” Door deze instelling wordt Anwar erg gewaardeerd in het wijkcentrum. Waardering Vorig jaar kreeg hij de bloem van de maand uitgereikt. Dat is een initiatief van de wijkkrant voor mensen die zich op bijzondere wijze verdienstelijk maken in de wijk. Daarnaast is het ook de leiding van Buurten bij Bernlef niet ontgaan dat Anwar zich zo heeft ingezet voor dit vrijwilligerswerk en daarom krijgt hij  vanaf 1 maart een basisbaan in samenspraak met de gemeente. Zijn projectleider staat volledig achter dit besluit: “Op Anwar kun je altijd rekenen en hij heeft oog voor de mensen.” Uiteraard is Anwar trots op deze erkenning, maar hij blijft bescheiden. “Het is toch normaal dat je ook oudere mensen nog wat plezier in het leven kunt geven!” Humor Humor is nog een belangrijke eigenschap waarover Anwar beschikt en die kwaliteit komt bij dit werk goed van pas. Daarnaast is hij dankbaar dat hij inmiddels ook een Nederlands paspoort heeft gekregen. “Ik mag wonen en werken in dit mooie land en ik ben nu een halve kaaskop,” zegt hij lachend aan het einde van ons gesprek. tekst: Jan de Koning Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij Buurten bij Bernlef? Bekijk hier de vacatures voor gastheer/gastvrouw in het restaurant , een keukenmedewerker , en een gastvrouw/gastheer bij het informatiepunt .

Ruim vier uur in de week is hij actief als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Hij geniet volop van de verschillende activiteiten waarbij hij wordt ingezet en hij vertelt er enthousiast over. Hans Stam Sinds 2022 is Hans Stam vrijwilliger bij het Rode Kruis. “Tijdens mijn middelbare schoolperiode wilde ik graag in de gezondheidszorg aan het werk”, maar het liep anders en na een technische opleiding kon hij aan de slag als adviseur bij de Gasunie, waar hij inmiddels 36 jaar werkt. Telefonische hulpdiensten Tijdens de coronapandemie meldde Hans zich als vrijwilliger aan bij het Rode Kruis om telefonisch hulp te geven aan thuiszittende coronapatiënten. Na een halfjaar zat dat werk erop, maar niet veel later belde het Rode Kruis hem met de vraag of hij vaste vrijwilliger wilde worden en “daar hoefde ik niet lang over na te denken.” Opleiding Na een intakegesprek kon hij beginnen aan het online opleidingstraject en het doorlopen van enkele stages. Eenmaal gecertificeerd kon hij zich aanmelden bij de verschillende activiteiten waarbij het Rode Kruis wordt ingezet. De organisatie heeft vier locaties in Groningen en Hans richtte zich met name op de evenementen in de stad Groningen en in zijn eigen regio, Noord-West Groningen. Al snel na de basisopleiding, haalde Hans ook andere certificaten, waardoor hij breder inzetbaar werd. “Dat vind ik ook het mooie aan deze organisatie, je kunt er doorgroeien en zo in aanraking komen met veel andere disciplines.” Martiniplaza Eén van de locaties waar Hans vaak te vinden is, is Martiniplaza, een plek waar veel grote evenementen plaatsvinden waarbij het Rode Kruis wordt ingehuurd. “Zodra ik binnen ben meld ik mij bij de huismeester, ik controleer mijn EHBO-tas en kijk of de AED’s en de portofoons aanwezig zijn. Daarna woon ik de briefing bij, waar voor Rode Kruismedewerkers belangrijke informatie gegeven wordt en zodra de deuren voor het publiek opengaan zorg ik dat ik op mijn post ben waar ik de mensen goed kan observeren. Er zijn altijd situaties waarbij onze hulp wordt ingeroepen, gelukkig gaat het meestal om kleine incidenten.” Tineke Schouten Hans herinnert zich ook een wat ernstiger geval. Het gebeurde na afloop van de voorstelling die Tineke Schouten had gegeven. “Er was bij het uitgaan van de zaal een man onwel geworden en wij oordeelden dat 112 gebeld moest worden. De man werd door het ambulancepersoneel afgevoerd via de artiestenfoyer. Maar daar zat Tineke Schouten met haar crew na te praten over haar optreden. Tineke loopt op de man af en roept: “Och meneer, was mijn voorstelling zo slecht?” Ondanks zijn toestand genoot de man zichtbaar van deze aandacht.” Motivatie Het werk bij het Rode Kruis is Hans op het lijf geschreven. Hij geniet van de heel verschillende mensen waarmee hij in contact komt, hij kan zich aanmelden voor heel uiteenlopende activiteiten - zoals de 4 Mijl van Groningen of het openluchttheater in Oosterwijtwerd - en door dit werk is zijn netwerk enorm uitgebreid. Zijn jongensdroom is, nu hij wat ouder geworden is, dus toch nog een beetje uitgekomen. tekst en beeld: Jan de Koning Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij het Rode Kruis? In onze vacaturebank kunt u vacatures vinden voor o.a. Voorlichter Humanitair Oorlogsrecht , Basis Eerstehulpverlener en Gastdocent Basisscholen .

Je zou het zo niet zeggen als je het eenvoudige optrekje van dit museum in Eelde nadert, maar in dit gebouw is de grootste klompencollectie van de wereld te bewonderen. Eenmaal binnen wordt je verrast door de duizenden klompen die er tentoongesteld staan. Internationaal karakter Nederland mag dan bekend staan klompenland, maar in veel andere landen heeft de klomp een langere traditie. Eén van die landen is Frankrijk, waar jaarlijks bijna 40 miljoen klompen werden gemaakt. Het is het museum in Eelde in 2009 gelukt een grote collectie uit Frankrijk aan te kopen. Met daarnaast klompen uit Spanje en zelfs uit diverse Aziatische landen, heeft het Museum in Eelde een belangrijk internationaal karakter gekregen. https://www.youtube.com/watch?v=LA9AilapMUg Bertus van den Hof Het Klompenmuseum draait volledig op het werk van vrijwilligers. Eén van de langstzittende medewerkers is Bertus van den Hof. Bertus heeft zich zijn leven lang al als vrijwilliger nuttig gemaakt en vanaf 1998 is hij volop betrokken bij het werk van dit museum. Bertus houdt zich vooral bezig met de PR. Hij heeft wereldwijd contacten en alle nog in Nederland actieve klompenmakers kent hij persoonlijk. Bertus doet dit werk nog steeds met heel veel plezier en toewijding. “Overal waar ik het museum in beeld kan brengen, daar ga ik op af. Ik krijg daar energie van.” Gastvrouw/gastheer Naast Bertus zijn er op dit moment nog zo’n 55 andere vrijwilligers, maar het museum heeft meer mensen nodig, zoals bijvoorbeeld gastvrouwen en gastheren. Zij verwelkomen de bezoekers, die uit alle landen van de wereld komen. Ze zorgen voor koffie en thee en wanneer de bezoekers iets willen kopen in het winkeltje kunnen ze bij hen afrekenen. Rondleider Andere vrijwilligers verzorgen de rondleiding. Zij vertellen de verhalen die bij de verschillende klompen horen en zij brengen de bezoekers in de expositieruimte en de werkplaats, waar diverse instrumenten tentoongesteld staan die gebruikt werden bij het vervaardigen van klompen. Eén van de belangrijkste eigenschappen die van de vrijwilligers gevraagd wordt is gastvrijheid en gelet op de reacties in het gastenboek is het museum daar volledig in geslaagd. Verhalen De meeste klompen hebben een eigen verhaal. Ergens in het museum staan de Marker bruidsklompen. Als een jongeman zijn meisje wilde vragen om met hem te trouwen dan gaf hij haar bij zijn vertrek uit de haven op maandagmorgen de door hem zelf gemaakte klompen. Wanneer zij hem vrijdagavond bij thuiskomst opwachtte en de klompen droeg, dan wist hij dat ze zijn bruid wilde worden. Uiteraard ontbreekt de smokkelklomp niet in het museum: de klomp waar aan de onderkant de hak en de zool waren verwisseld om zo de douane om de tuin te leiden. Enthousiasme Bertus verbaast zich er elke keer weer over dat de bezoekers zo enthousiast het museum uitkomen. Veel mensen lijkt een bezoekje aan een Klompenmuseum niet direct een erg boeiende dagbesteding, maar dat pakt vaak anders uit, want in dit Museum komen de klompen tot leven. “Mensen verwachten een verzameling gele klompen, maar als ze eenmaal binnen zijn, verandert dat beeld volkomen. Juist het internationale karakter verrast de bezoeker. De meesten gaan als onze beste ambassadeurs weer de deur uit.” Ook ambassadeur worden voor het Klompenmuseum? Bekijk hier de vacatures voor rondleiders en gastvrouw/gastheer . tekst en beeld: Jan de Koning

De Wasplaats is onderdeel van WerkPro en biedt verschillende vormen van hulp aan dak- en thuislozen. Chris Amerika werkt al sinds 1994 met dak- en thuislozen. “Daklozen hebben natuurlijk niets maar ook thuislozen hebben niet altijd een douche of wasplaats voor hun kleding ter beschikking” vertelt Chris. Douchen soms verplicht “We zijn in 2001 begonnen voor deze doelgroepen. Bij thuislozen moet je denken aan bijvoorbeeld maatschappelijke opvang, zoals 24 uurs opvang. Maar ook sommigen die wel in een instelling wonen houden gewoon niet van douchen” lacht Chris. “Als ze stinken zeg ik dat gewoon en moeten ze hier douchen. Want als ze hier hun dagbesteding willen doen dan wil ik daar niet naast staan.” Chris is daar erg nuchter onder maar kan het heel goed vinden met haar klanten. “We zijn hier in 2011 begonnen en er is geen dag geweest dat ik met tegenzin naar het werk ging. Ze zijn heel hartelijk en altijd in voor een praatje. Toen ik een tijdje ziek was begroetten ze mij zo lief toen ik weer aan het werk ging. In al die jaren spraken ze mij eerst aan als zus, toen ik ouder werd als tante, maar nu is het yo mama, en dat heeft alles te maken met respect” vertelt ze glunderend. Wasplaats voor meerdere instanties “Het zijn niet alleen dak- en thuislozen die hier hun was laten doen, we werken ook voor gemeentelijke instanties en bijvoorbeeld voetbalverenigingen. En daarom zijn we dringend op zoek naar chauffeurs want we willen al die wasjes ophalen. Daar hebben we een auto voor ter beschikking” vertelt Chris enthousiast. En Chris heeft de naam De Wasplaats bedacht en een mooi logo laten ontwerpen. De dak- en thuislozen krijgen overigens een dagvergoeding voor hun werk hier. En het is populair want er komen zo’n 6 mensen op een dag douchen en zo’n 35 mensen die hier elke maand hun eigen was inleveren. Leuk werk met leuke mensen Chris is heel tevreden met haar baan. “Ik heb redelijk veel vrijheid, de collega’s zijn leuk en de aanloop ook. En de meeste dak- en thuislozen zijn gelukkig positief ingesteld. En zo niet dan wijs ik ze op hun keuzevrijheid. In Nederland is het heel gemakkelijk om drank en drugs te gebruiken maar niemand heeft hen het pistool op het hoofd gezet om dat te doen” aldus Chris. Goede opvang Groningen is volgens haar heel goed bezig. Het is hier bijna een walhalla voor dak- en thuislozen, voor zover dat kan natuurlijk. “Ze worden hier heel goed opgevangen en daar zijn ze ook dankbaar voor. Ze kunnen hier de hele dag koffie- en theedrinken en tussen de middag een warme hap krijgen bij onze buren, het Twaalfde Huis. Daar werken we veel mee samen. Maar er is sinds de jaren dat ik dit werk doe wel een toename, vooral uit Oost-Europa.” De Wasplaats heeft behoefte aan chauffeurs. Lijkt het je leuk in deze warme omgeving te werken? Neem dan contact op met De Wasplaats, Chris Amerika, email c.amerika@werkpro.nl . De wasmachines hebben namen want anders wordt het lastig aan te wijzen welke machine bedoeld wordt. Sommige machines hebben namen van overleden medewerkers. tekst en beeld: Annette Doornbosch

Een bijzondere samenloop van omstandigheden kun je het wel noemen. Stond er in september een verhaal van Els Brouwer als vrijwilligster bij Edanz op onze website , een paar weken later werd ze opnieuw geïnterviewd, maar nu bij een andere instelling. Els doet op meerdere plekken vrijwilligerswerk en daarom is een tweede interview meer dan verdiend. Lentis Els is jarenlang psychiatrisch verpleegkundige geweest bij Dennenoord, dat tegenwoordig onder de GGZ-organisatie Lentis valt. De laatste jaren voor haar pensioen werkte ze op de locatie Begeleid Wonen aan de Helper Westsingel in Groningen. In die periode is ze gestart met het geven van ontspanningsoefeningen aan bewoners die daar behoefte aan hadden. Voorzien in een behoefte “Al heel lang ben ik geïnteresseerd in de spirituele kant van het leven. Ik heb kennis gemaakt met de verschillende oosterse godsdiensten en heb cursussen en videolezingen gevolgd over zowel het hindoeïsme als het boeddhisme en heb in al die jaren veel geleerd over meditatie- en ontspanningsoefeningen. Ik heb gemerkt dat ik er zelf veel baat bij had en door zelf korte cursussen met dit soort oefeningen te geven wil ik anderen graag laten delen in die ervaring.” Verbinding Els heeft altijd al een zwak gehad voor mensen aan de zelfkant van de samenleving. De keuze van destijds om psychiatrisch verpleegkundige te worden was daarom heel bewust en het is ook één van de redenen waarom ze het vrijwilligerswerk bij Edanz doet. De meditaties die ze bij Begeleid Wonen doet, gaf ze ook al toen ze er nog werkte en na haar pensioen was de organisatie blij dat ze er vrijwillig mee door wilde gaan. Na de oefeningen is er altijd gelegenheid om ervaringen uit te wisselen en Els merkt dat het de deelnemers niet alleen ontspant, maar ook met elkaar verbindt. “Juist naar die verbinding ben ik veel op zoek en daarom geeft het mij veel voldoening om deze cursus te geven.” Inhoud/deelnemers Els komt één keer in de veertien dagen naar deze locatie en de ene keer zit de kamer vol met deelnemers, terwijl er de andere keer maar een paar belangstellenden zijn. “Ik weet dat vooral deze mensen er voor in de stemming moeten zijn om mee te doen”. Er schuift ook weleens één van de personeelsleden aan. Sommigen komen in aansluiting op het werk graag even tot rust en vinden deze meditatie daarvoor heel geschikt. Andere vrijwilligers Behalve de 32 bewoners hebben ook enkele studenten een kamer bij Begeleid Wonen. Lentis is een jaar of zeven geleden begonnen met een pilot om de bewonersgroep meer te integreren in de samenleving door een paar kamers beschikbaar te stellen aan studenten, die er goedkoop kunnen wonen in ruil voor vijf uur vrijwilligerswerk per week. Zij doen dan bijvoorbeeld spelletjes met de bewoners of gaan met hen naar een winkel. Eigen ervaring Voorafgaande aan dit interview nodigde Els mij uit om mee te doen aan de meditatie en ik moet eerlijk toegeven: mijn gedachten gingen nog steeds alle kanten op, maar zo’n half uurtje ontspannen is best prettig. tekst en beeld: Jan de Koning Meer weten? In Groningen wordt er gezocht naar een Gastvrouw / Gastheer , een Assistent Gastvrouw / Gastheer restaurant  en iemand die het leuk vind om met mensen te koken en te kletsen . In Zuidlaren wordt er gezocht naar een  Lid Cliëntenraad / Commissie , een lid voor de  Familieraad en een  Lid Centrale Cliëntenraad.

“Door de coronacrisis bouwde ik een grote belastingschuld op en ik heb geen idee hoe ik dit moet gaan terugbetalen” en “Door zakelijke financiële problemen is er beslag gelegd op mijn woning”. Twee citaten van ondernemers die in de afgelopen jaren het hoofd amper boven water hebben kunnen houden. Gelukkig zijn er organisaties in het leven geroepen om mensen met dit soort problemen te helpen de boel weer op orde te krijgen. Sarah Imming Sinds mei van dit jaar is Sarah Imming één van de vrijwilligers van de stichting Over Rood . Dat is zo’n organisatie die ondernemers met schulden wil adviseren en begeleiden. Sarah was samen met haar partner ondernemer van een horecabedrijf. Helaas moesten zij ook de beslissing nemen het bedrijf te verkopen en zich te richten op andere dingen. Sarah besloot de rechtenstudie, waar ze in 2019 mee was begonnen, weer op te pakken. Maar daarnaast wilde ze wel graag betrokken blijven bij het werk van ondernemingen en toen ze de vacature van Over Rood tegenkwam, had ze direct door dat dit werk haar op het lijf was geschreven. Know-how Door de ervaringen die ze met haar eigen bedrijf had gehad, kon ze anderen die in vergelijkbaar vaarwater terecht waren gekomen goed helpen. In hun onderneming had Sarah al veel boekhoudkundige kennis opgedaan en door haar rechtenstudie weet ze inmiddels ook al aardig de weg in de wereld van de regelgeving. Daarnaast is er veel expertise onder de collega’s binnen de organisatie en als medewerker krijg je ook de tip daar goed gebruik van te maken. Bovendien kun je een korte cursus volgen waarin alle aspecten van het proces aan de orde komen. Emotie “Als een klant zich aanmeldt, neem ik eerst telefonisch contact met deze persoon op om me te oriënteren op wat er precies speelt. Meestal vraag ik ook of men de boekhouding wil opsturen. Op basis van deze informatie doen mijn collega’s en ik een intakegesprek en proberen we helder te krijgen wat precies de hulpvraag is. Daarna gaan we met deze persoon aan de slag en adviseren hem bij de route die hij moet lopen. De problematiek is vaak veel omvangrijker dan alleen maar de cijfers en de schulden. Klanten hebben veel vragen en zodra ze merken dat daar eerlijke en geruststellende antwoorden op gegeven worden is er vaak al veel gewonnen. Zo proberen we een vertrouwensband op te bouwen en de emotie eruit te halen!” De verhalen die Sarah hoort zijn soms schrijnend, maar voor haar meestal heel herkenbaar en ze laten haar niet koud. Toch neemt ze de verhalen niet mee naar huis. Motivatie Sarah vertelt enthousiast en heel betrokken over haar vrijwilligerswerk. Met dit baantje is ze helemaal in haar element. “Ik merk ook dat ik best al wel veel weet en mijn eigen expertise goed kwijt kan in dit werk.” Over Rood is een landelijke stichting, maar is in het noorden van het land nog maar weinig vertegenwoordigd. Sarah nodigt dan ook iedereen uit die enige affiniteit met het ondernemerschap heeft, oplossingsgericht kan werken en goed overzicht kan houden, te overwegen om het team in Groningen en omstreken te komen versterken. tekst en beeld: Jan de Koning

De kinderboerderij in het Stadspark van Groningen is al jaren voor veel gezinnen een gewilde bestemming voor een bezoek. De plek waar de boerderij is gelegen is prachtig en de omgeving nodigt uit voor een mooie wandeling. Om deze attractie aantrekkelijk te houden wordt er hard gewerkt en het resultaat mag er zijn. Vrijwillige klussers Naast een aantal betaalde krachten werken er ook enkele vrijwilligers op de boerderij. Eén van hen is Klaas Elzes. Klaas werkte jarenlang bij het Waterbedrijf Groningen en sinds 2019 is hij met pensioen. De afgelopen jaren deed hij spontaan al wat klussen voor de schooltuin in Paddepoel. Deze tuin wordt net als de kinderboerderij beheerd door Natuur- en Duurzaamheid Educatie van de gemeente Groningen. Kippenhok Op het terrein van de schooltuin stond een kippenhok en dat werd een paar jaar geleden verplaatst naar de kinderboerderij. Aan die verhuizing werkte Klaas ook mee en zo maakte hij kennis met de kinderboerderij in het Stadspark. Aangezien er steeds meer aan onderhoud moest worden gedaan, was een extra klusser van harte welkom en Klaas voelde zich er snel thuis en gewaardeerd. Teamwork Klaas is alle woensdagen op de boerderij. Hij werkt dan samen met twee andere enthousiaste vrijwilligers, Jannes en Peter, die er al langer hand- en spandiensten verrichten. Dit drietal verzet veel onderhoudswerk op de woensdag: ze repareren hekken, ze leggen een klinkerpad aan en in coronatijd plaatsten ze nieuwe daken op enkele dierenverblijven. Binnenkort gaan ze aan de slag met de ingang van het terrein, want deze moet rolstoelvriendelijk gemaakt worden. Gezelligheid Klaas geniet van de woensdag op de kinderboerderij en hij maakt op die dag geen andere afspraken. Zelfs zijn familie weet: Klaas is op woensdag niet beschikbaar. Wat hij vooral heel prettig vindt is de samenwerking met zijn collega’s. Ze vullen elkaar mooi aan en in al de jaren dat hij er werkt is er nog geen verkeerd woord gevallen. Een enkele keer werken ze ook samen aan een project voor de schooltuin in Paddepoel. Zo hebben ze daar onder meer een overdekt buitenverblijf gemaakt waarin ook lessen gegeven kunnen worden. Schommels Een leuke en bijzondere opdracht voor het klusteam waren de schommels voor het kippenhok. Uit onderzoek was gebleken dat kippen graag op een schommel zitten en daarom vervaardigden de mannen speciale kippenschommels. Ander vrijwilligerswerk Klaas is naast het klussen op de kinderboerderij ook al jaren een actieve vrijwilliger bij de wijkraad in Paddepoel en de buurt- en huiseigenarenvereniging. Daarnaast is hij ook nog een enthousiaste hobbyfotograaf. Beloning De beloning zit voor Klaas vooral in de waardering die hij ontvangt van de medewerkers op de kinderboerderij en in de plezierige samenwerking met Jannes en Peter. De vrijwilligers krijgen als dank voor hun werkzaamheden een prachtig kerstpakket en samen met de andere werkers op de boerderij wordt er aan het einde van het jaar een hapje gegeten bij de Chinees! tekst en beeld: Jan de Koning

Als je er langs rijdt valt het nauwelijks op: de tijdelijke opvanglocatie voor asielzoekers aan de Peizerweg. De huisvesting ligt wat verscholen achter een aantal bedrijfsgebouwen. In dit centrum worden verschillende activiteiten aangeboden en één daarvan is een cursus Nederlands. Ipe Westerdijk Eén van de docenten is Ipe Westerdijk. Ipe is na een loopbaan als ambtenaar eerder gestopt met werken en “omdat ik vind dat ik niet met pensioen gegaan ben om alleen voor mezelf te leven, ben ik gaan kijken wat ik zou kunnen betekenen voor anderen”, zo vertelt hij. “Ik wilde wel graag werk doen wat bij mij past en toen kwam dit vrijwilligerswerk op mijn pad.” “Taal is mijn ding” Ipe vertelt enthousiast over de lessen die hij verzorgt. Aanvankelijk gaf hij Nederlands aan enkele immigranten die zich voorbereidden op het examen voor taalniveau B1. Op een informatiebijeenkomst van het COA hoorde hij dat er behoefte was aan een docent Nederlands op dít AZC en na een rondleiding door het gebouw besloot hij zich hier aan te melden voor dit werk. “Ik heb wel enkele voorwaarden gesteld,” vertelt Ipe. Eén van zijn eisen was dat hij alleen gemotiveerde leerlingen zou krijgen. En zo begon Ipe een paar maanden geleden aan zijn tweede baantje als vrijwilliger in een rol waar hij zich helemaal thuis voelt. “Taal is mijn ding, ik heb er feeling voor.” Betrokken leerlingen Ipe begeleidt een klein groepje enthousiaste asielzoekers die allemaal hun uiterste best doen om Nederlands te leren spreken omdat ze heel graag in ons land een toekomst willen opbouwen. Tijdens de lessen maakt hij gebruik van het boek “Taalcompleet A2, Nederlands voor anderstaligen”, dat speciaal voor deze groep asielzoekers is geschreven. Hij probeert zijn lessen, van ongeveer twee klokuren, zoveel mogelijk in het Nederlands te laten verlopen. Meer dan alleen taalles Ipe is zich bewust dat er momenteel veel te doen is over het onderwerp asiel. “Maar ik ben heel erg voor gastvrijheid en ik kan goed meevoelen met oorlogsmigranten. Ik zou ook graag, als ik zou moeten vluchten, gastvrij willen worden opgevangen!” Tijdens de lessen komt het onderwerp ook weleens ter sprake en zijn leerlingen vinden dat ze in ons land heel fijn worden opgevangen, maar dat Nederland ook wel wat strenger zou mogen zijn in zijn asielbeleid. Ipe geniet van het contact met zijn leerlingen, maar hij weet dat hij zich niet aan hen moet binden, want ze kunnen ook zomaar weer vertrokken zijn. Voldoening De waardering die Ipe krijgt voor zijn werk in het AZC komt vooral bij zijn leerlingen vandaan. De sfeer tijdens de lessen is heel ontspannen. Er wordt hard gewerkt en de deelnemers maken grote vorderingen. Soms zijn er serieuze gesprekken, maar er wordt ook veel gelachen. Zo kan Ipe ervan genieten dat zijn leerlingen al heel goed zijn in het opschrijven van wat ze horen. Tijdens de warme dagen viel het woord ‘tropisch’ in de les. “Schrijf dat woord eens op het bord”, vroeg Ipe aan één van de deelnemers. Even later stond er ‘tropies’. “Nederlands is echt niet zo gemakkelijk”, zo besluit Ipe ons gesprek. tekst en beeld: Jan de Koning

Van Liesbeth hoor ik dat er ruim 600 gezinnen in de gemeente Groningen slachtoffer zijn van het toeslagenschandaal. Deze mensen kunnen gratis hulp krijgen van de Stichting (Gelijk)Waardig Herstel. Bij deze stichting gaat het niet alleen om een goede financiële afhandeling: financieel èn emotioneel herstel gaan samen. Het Feitenrelaas Liesbeth is als vrijwilliger verbonden aan de stichting. Ze is Luisterend Schrijver. Dit betekent dat ze met een ouder- de Verteller-  gaat zitten en naar haar of zijn verhaal luistert. Het verhaal noemen ze het Feitenrelaas, daarin staat alles wat er gebeurt is vanaf het moment dat de eerste envelop van de belastingdienst op de deurmat viel met een onrechtmatige terugvordering van de kindertoeslag. Dat kan 10-15 jaar geleden zijn. De Luisterend Schrijver schrijft in samenspraak met de Verteller het Feitenrelaas op. Belangrijk is dat Verteller zelf de regie heeft; zo bepaalt deze waar en wanneer de gesprekken plaatsvinden, en werkt de Verteller op eigen tempo aan het Feitenrelaas . Dit is belangrijk voor het emotionele herstel, de regie over het eigen leven zijn de ouders immers al jarenlang kwijt. De schade analyse Is het Feitenrelaas klaar dan gaat het naar een onafhankelijke Schade Analist (dit is een professional) die aan de hand van het verhaal een analyse maakt van het bedrag waar de ouders recht op hebben. Als de ouder de  schade analyse accepteert en een Vaststellingsovereenkomst met de Staat tekent wordt het schadebedrag uitgekeerd. Inmiddels hebben zich in heel Nederland al meer dan 3500 Luisterend Schrijvers aangemeld. Het proces van vertellen en luisteren Liesbeth is Luisterend Schrijver van één Verteller (een moeder) geweest, en denkt erover dit proces nog een keer door te lopen met een andere Verteller.  Ze vertelt dat ze ongeveer vijf keer samen is gekomen on te luisteren naar het verhaal van haar Verteller. “Ik stelde vragen en soms als ik het ‘savonds nog eens overlas kwam ik met nog een andere vraag en bij haar kwamen er gedurende de week ook vaak dingen boven die gebeurd waren. Als we elkaar dan weer zagen bespraken we eerst deze zaken en gingen daarna weer verder. Zo hebben we samen het verhaal vormgegeven. Het schrijven gebeurt in een (beveiligd) online portaal waar de Verteller en Schrijver beiden toegang tot hebben. Uiteindelijk kwam daar een verhaal uit van zo’n 15 kantjes, waar dus van begin tot eind beschreven is wat de Verteller helaas heeft  moeten meemaken. Kippenvel Liesbeth: “Ik vond het een hele mooie ervaring omdat je zo dicht bij iemand komt. De Verteller stelt zich kwetsbaar op door zo open te zijn en dat maakt nederig. Voor haar is het emotioneel want ze rakelen zaken op die ze soms heel ver hebben weggestopt, daarom het is goed om erover te kunnen praten met iemand. Ik heb ook wel met tranen in m’n ogen en met kippenvel op m’n armen zitten luisteren. Dat je denkt ‘hoe was het mogelijk?’ Sommige verhalen zijn te bizar om te bevatten. Ik heb ook veel respect voor haar  want ze heeft gevochten als een leeuw om haar kinderen te behouden en dat is haar ook gelukt.” Iemand die opstaat om dit te doen “Het was bijzonder om te horen hoe ze omging met al die tegenslagen en toch maar door ging. Voor haar is dit een erg belangrijke ervaring. Alleen al het feit dat iemand uit de samenleving opstaat om dit te doen, om Luisterend Schrijver te worden, betekent voor haar al zoveel. Het betekent dat ze hier niet meer alleen in staat.”    In de vacature voor Luisterend Schrijver lees je meer Tekst: Jeanet Verveer Foto: Kumtanom Pexels

“Mag ik dat zo maar meenemen?” De kleuter kon bijna niet geloven dat dat leuke speelgoed gewoon mee naar huis mocht. Dit soort reacties horen Joanne van der Tuin en Maartje Brunt regelmatig in de Speel-O-Theek in Haren. Joanne en Maartje Maartje heeft een baan in de zorg maar ze is daarnaast vrijwilliger in deze speelgoedbibliotheek, want het werken met kinderen heeft al jaren haar hart. Joanne heeft de opleiding Sociaal Pedagogisch Werk gedaan en werkt inmiddels al tien jaar met veel voldoening in de Speel-O-Theek. Beiden zijn bestuurslid van deze stichting en door die functie zijn ze er nog meer bij betrokken. Maartje: “Ik kwam met de Speel-O-Theek in aanraking toen mijn kinderen tot de doelgroep gingen horen en ook enkele buurvrouwen er lid waren geworden”. De Speel-O-Theek De Speel-O-Theek in Haren werd al in 1987 opgericht en naast het uitlenen van speelgoed was destijds een belangrijke doelstelling om ouders in hun opvoedkundige taken te ondersteunen. De Speel-O-Theek was gehuisvest in het centrum van Haren bij de bibliotheek, maar ongeveer vijftien jaar geleden kon zij een accommodatie krijgen in het nieuwe pand de Octopus aan de Mellensteeg. Daar heeft ze een mooie ruimte tot haar beschikking waar talloze spelletjes en heel veel speelgoed overzichtelijk zijn uitgestald. “Ja, er zijn zelfs nog spelletjes bij die al gekocht zijn bij de start van de Speel-O-Theek”, vertelt Joanne lachend. Gebruikers Er maken ongeveer 150 gezinnen gebruik van de diensten van de Speel-O-Theek en tijdens de openingsuren komen diverse ouders met hun kinderen langs om speelgoed te lenen. Vier weken mag er thuis mee gespeeld worden en dan moet het weer worden ingeleverd. Een enkele keer wordt er beschadigd speelgoed teruggebracht, maar in het algemeen gaan de leden erg zuinig met het materiaal om. Werkzaamheden De vrijwilligers hebben verschillende taken. Eén groep zorgt ervoor dat het uitleenmateriaal in goede staat blijft. Een andere groep houdt zich bezig met de aanschaf van nieuw speelgoed. Daarvoor is een budget beschikbaar en het internet en speelgoedwinkels worden wekelijks afgestruind op zoek naar degelijk en aantrekkelijk maar ook actueel speelgoed. De kosten van aanschaf worden gefinancierd uit de opbrengsten van de contributie van de leden en van de jaarlijks terugkerende kinderkledingbeurzen die onder verantwoordelijkheid van de Speel-O-Theek wordt georganiseerd. En natuurlijk zijn er vrijwilligers die werken tijdens de uitleenochtenden. Nieuwe collega’s De Speel-O-Theek is enkele morgens in de week geopend en wanneer er zich meer vrijwilligers  melden kunnen de openingsuren verruimd worden. Eén van de taken is het werk aan de balie. Daar wordt het teruggebrachte weer in ontvangst genomen, gecontroleerd en verwerkt in het systeem en als de bezoekers nieuw speelgoed hebben uitgezocht wordt dat eveneens in het systeem opgeslagen. “Werken in deze Speel-O-Theek is heerlijk ontspannend en bovendien hartstikke gezellig”, zegt Maartje. Aandoenlijk De Speel-O-Theek heeft ook verkleedkleren te leen en na verloop van tijd is het materiaal versleten. Maartje: “Laatst wilde een jongetje een spidermanpak lenen. Ik bekeek het kostuum en eigenlijk kon het niet meer uitgeleend worden. Daarom zei ik dat hij  het pak wel mocht houden. Zelden heb ik een kind zo blij de Speel-O-Theek uit zien gaan.” Joanne: “Ja, zoiets wil je toch niet missen!” Tekst en beeld: Jan de Koning

Hun vrijwilligerswerk heeft maar weinig met sport te maken. Ze fluiten geen wedstrijden en ze zijn ook geen coaches, maar hun werk is minstens zo belangrijk. Als dit soort vrijwilligers het bijltje erbij neergooit, zal de vereniging over niet al te lange tijd met al haar activiteiten moeten stoppen. Aaldrik Ruitinga en Wiebe Schoonhoven Aaldrik Ruitinga en Wiebe Schoonhoven verzorgen de verschillende technische klussen in de gebouwen van voetbalvereniging Oranje Nassau. “Ik was een minder getalenteerde voetballer,” vertelt Aaldrik, “maar ik heb daarnaast altijd met heel veel plezier vrijwilligerswerk gedaan bij de club; eerst als jeugdleider en later als functionaris van dienst op zaterdagmiddag. Dat betekende dat ik verantwoordelijk was voor de ontvangst van de scheidsrechter en de tegenstander van het eerste elftal.” Wiebe was er ook al vroeg bij. Als tienjarige voetbalde hij al bij Oranje Nassau. Vrijwilligerswerk deed hij in zijn jongere jaren in de kerk en in de buurt waar hij woonde. Vanaf zijn vijftigste keerde hij terug bij zijn oude club voor een wekelijks partijtje seniorenvoetbal en vanaf dat moment vormde hij samen met Aaldrik en Henk Kwant het klusteam van de vereniging. Coendersborg Al sinds jaar en dag heeft Oranje Nassau een paar velden op sportpark Coendersborg. Net als de meeste andere verenigingen heeft de club te maken met nogal wat ledenverlies. Sinds kort zijn de jeugdelftallen van de verenigingen op Coendersborg gefuseerd en dat heeft er mede toe geleid dat er steeds minder vrijwilligers gevonden konden worden, want de binding met de club, zoals die vroeger ervaren werd, is daardoor een stuk minder geworden. Toch is het vrijwilligerstekort niet alleen iets van deze tijd. Aaldrik vertelt: “Ik vond oude clubbladen in het archief en in 1949 werd er al geschreven dat er moeilijk vrijwilligers waren te vinden!” Werkzaamheden Het drietal klussers houdt zich voornamelijk bezig met herstelwerkzaamheden aan het clubhuis en de kleedruimten. De mannen krijgen geen opdrachten, maar zoeken zelf de klussen op. Tijdens een storm verdween het dak van de kleedruimte en een aanzienlijk deel van de reparatie werd in eigen beheer uitgevoerd. Het kleedkamergebouw is grotendeels door het klusteam vernieuwd evenals de containerruimten. Er liggen zonnepanelen op het dak en alle ruimten zijn sindsdien energiezuinig. De klussers hebben van de vereniging een klein eigen budget toebedeeld gekregen en hoeven dus niet voor elke reparatie aan te kloppen bij de penningmeester. Aaldrik en Henk zijn de meeste morgens van de week aan het werk in het clubgebouw en Wiebe in ieder geval twee morgens. Wat motiveert? Wiebe: “Och, soms leer je nog iets heel anders. Wij waren bezig de ijzeren omheining rond het hoofdveld te verwijderen en voor het oude ijzer lieten we een handelaar komen. Dan leer je te onderhandelen. Erg leuk!” Maar het is vooral de liefde voor de club die hen beiden motiveert. Bovendien leggen ze ook veel nieuwe contacten. En ze weten dat mede door hun inspanningen jongeren kunnen blijven sporten. Tips De mannen hebben nog wel enkele tips: “Wij weten dat iedereen in de club het werk vrijwillig doet, dat geldt voor de bestuursleden evenals voor de man achter de bar. Maar hoe dan ook, wees zuinig op je vrijwilligers en toon ook regelmatig belangstelling voor hun inspanningen.” Tekst en beeld: Jan de Koning

Het Simplon Hostel, gelegen naast Poppodium Simplon, biedt betaalbare overnachtingsmogelijkheden. Het hostel beschikt over 83 bedden, verdeeld over verschillende kamers. Simplon is onderdeel van WerkPro, een sociale onderneming, die mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt een werkplek biedt. Truus van Rijn is projectleider bij het hostel, maar werkt ook actief mee in de dagelijkse werkzaamheden. Vandaag is de receptiemedewerker ziek, dus springt ze af en toe bij om gasten te helpen. “Dat is trouwens een populaire taak hier,” vertelt Truus. “We krijgen veel aanmeldingen van vrijwilligers voor de receptie. Op Link050 hebben we veel vacatures staan, en we kunnen altijd extra mensen gebruiken. Sommige mensen hebben wat meer begeleiding nodig dan anderen, maar dat vinden we geen probleem. Sterker nog, dat maakt het werk juist leuk.” Verschillende werkzaamheden Simplon Hostel biedt afwisselende en gezellige werkplekken voor vrijwilligers, participatiebanen of andere trajecten. Je kunt bij hen ervaring opdoen in verschillende werkgebieden, zoals huishoudelijke dienst, ontbijt, receptie, horeca, onderhoud of beveiliging. “We hebben een heel enthousiast team van mensen met diverse achtergronden. Tijdens het kennismakingsgesprek bespreken we altijd iemands interesses en ontwikkeling en houden we rekening met persoonlijke voorkeuren,” zegt Truus. “Een combinatie van werkzaamheden is ook mogelijk. Zo zoeken we bijvoorbeeld schoonmakers, hoewel dat wat minder in trek is. Maar je kunt ook algemeen hostelmedewerker worden, waarbij schoonmaken slechts een klein deel van het werk is. We zoeken daarnaast ontbijtmedewerkers, die hun werkzaamheden ook kunnen combineren met andere klusjes. We bieden onze gasten namelijk een voordelig en uitgebreid ontbijt aan.” Hoewel het Simplon Hostel al een tijdje geen directe banden meer heeft met Poppodium Simplon, was dat wel hoe het ooit begon. “Het hostel is in 1993 opgericht om artiesten die optraden in Simplon een slaapplek te bieden, maar in de loop der tijd is het uitgegroeid tot een normaal hostel. We zijn begonnen met vrijwilligers, maar inmiddels zijn er meer betaalde krachten bij gekomen. We bieden vrijwilligers een betekenisvolle werkplek aan waar ze hun talenten kunnen ontdekken, ontwikkelen en inzetten.” Gezellig team Truus werkt inmiddels al 24 jaar bij het hostel en heeft het nog steeds erg naar haar zin met zowel de vrijwilligers als de vaste medewerkers. “We beginnen de ochtend altijd met koffie of thee en bespreken dan samen wat er die dag moet gebeuren. Rond de middag lunchen we samen, wat goed is voor de motivatie en wat de onderlinge banden versterkt. Verder werkt het hostel eigenlijk net als elk ander hostel, dus je kunt hier veel ervaring opdoen,” vertelt Truus trots. “Het gaat allemaal op een ontspannen manier, zodat iedereen mee kan doen, en we houden altijd rekening met alle medewerkers.” Op dit moment overnachten er ook studenten in het hostel, vooral internationale, die nog geen kamer hebben kunnen vinden. “Onze langst verblijvende gast was een studente die hier een jaar heeft gewoond, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling; we zijn een shortstay,” lacht Truus. “Vrijwilligers moeten wel een beetje Engels kunnen spreken om met de internationale gasten te communiceren. Je leert hier veel mensen en verschillende culturen kennen,” voegt ze toe. Wil je hier als vrijwilliger aan de slag? Simplon is nog op zoek naar een receptionist voor de nacht, een medewerker huishoudelijke dienst , een ontbijt medewerker en een algemeen hotel medewerker.  tekst en beeld: Annette Doornbosch

Een beetje wijk of dorp heeft tegenwoordig een kringloopwinkel. Zo ook Haren, waar ze het al 40 jaar een Rommelmarkt noemen. Dat is tenminste de officiële naam: Rommelmarkt Haren. Maar als ik op een woensdagmiddag binnenkom, zie ik geen rommel. De winkel, die niet heel erg groot is, ziet er prachtig verzorgd uit met mooie vitrines en goede spullen. Er lopen flink wat mensen rond tussen de schappen en rekken met servies, sieraden, kleding, speelgoed, kunst, boeken, Cd’s en elektronica. De winkel Zo’n 35 vrijwilligers houden samen de winkel draaiende, 16 daarvan staan geregeld in de winkel. Ik spreek Roelie en Marianne. Ze zijn beiden al een paar jaar actief bij de Rommelmarkt. Roelie bedient de kassa, helpt de klanten en houdt de winkel netjes. Marianne doet ook winkeldiensten en zit in de kledingcommissie die de kleren uitzoekt en er prijskaartjes aanhangt. “Na selectie hebben we wel eens tien kratten kleding die geprijsd moet worden en dan vervolgens in de winkel komt te hangen. ”We zijn daar dan nog een hele ochtend mee bezig”, vertelt ze. De winkel  is maandag en dinsdag gesloten want dan doen ze al het sorteer- en uitzoekwerk. De leeftijd Beiden zijn zestiger en daarmee horen ze tot de niet-zo-ouden, want Marianne vertelt dat het gros van de vrijwilligers 70+ is, maar er zijn ook enkele jongere medewerkers. “De gemiddelde leeftijd maakt ons wel kwetsbaar”, vult Roelie aan. “Opvallend is overigens wel dat we met elkaar alles telkens weer op orde hebben. Het is ook leuk en daardoor zijn we ook bereid flexibel te zijn als dat nodig is”, vertelt Marianne. Commissies Behalve de kledingcommissie zijn er commissies voor sieraden, speelgoed, kunst, boeken, servies enzovoort en dan zijn er nog de chauffeurs, de mensen die de elektronica controleren, waterkokers ontharden om maar wat te noemen, Cd’s controleren en speelgoed nakijken. Het klinkt allemaal heel degelijk en professioneel. Geen wonder dat de winkel er zo goed uitziet. De bezoekers Roelie geniet van het werk. “Het is echt erg leuk. Nadat ik mijn baan had opgezegd vanwege een burn-out wilde ik graag weer wat doen en ik had ook behoefte aan contact met meer mensen. Soms komen er mensen in de winkel die iets speciaals zoeken en dan gaan we samen zoeken. Een week geleden kwam een stel uit Australië binnen dat op zoek was naar echt Hollandse souvenirs. Ze zijn weggegaan met o.a. een puzzel met typisch Nederlandse afbeeldingen en nog zo wat van die spulletjes. Het werk hier in de Kringloopwinkel heeft me gestimuleerd om mijn eigen huis rigoureus op te ruimen en nu zie ik mijn eigen spulletjes soms voorbijkomen bij de kassa. Ook op deze manier steun ik goede doelen.” De goede doelen De Kringloopwinkel maakt winst na aftrek van alle kosten. Elk jaar beslissen de vrijwilligers met elkaar (na een voorstel van de selectiecommissie) waar dat bedrag naar toegaat. “Dat zijn veelal kleinschalige projecten in arme gebieden buiten Europa”, vertelt Marianne, “en het is heel variabel; we hebben geld gegeven voor de bouw van scholen, schoolboeken, waterputten, fietsambulances en de ontwikkeling van mensen met een beperking.” Deze Kringloop is dus ook een ideële organisatie, waar niemand betaald krijgt, maar iedereen wordt beloond. Vrijwilligers voor de verschillende commissies zijn altijd welkom. Op dit moment zoeken ze vrijwilligers die winkeldiensten draaien en medewerkers die elektrische apparatuur controleren , maar ook voor andere klussen worden vrijwel altijd mensen gezocht. Informatie over vacatures is ook te vinden op de website van de Rommelmarkt . tekst en beeld: Jeanet Verveer

Stichting Rechtskracht is een kleinschalige organisatie die zich ervoor inzet om het recht toegankelijker te maken. Iedereen kan bij hen terecht met juridische vragen. De vrijwilligers geven een vrijblijvend en kosteloos advies. En als de vraag ingewikkeld is en buiten hun expertise valt, kunnen ze doorverwijzen naar de juiste persoon of instantie. Huis- tuin en keukengeschillen Alexandra Sloot is één van de dertien vrijwilligsters en is studente rechten. Momenteel is ze bezig met haar master. “Het is waardevol werk,” vertelt ze. “In het strafrecht, als je verdacht wordt van een strafbaar feit, krijg je over het algemeen juridische bijstand op toevoeging, als je niet voldoende middelen hebt voor een advocaat. Dat geldt niet voor andere zaken, als je bijvoorbeeld een huurgeschil hebt. Dan zijn er minder mogelijkheden en zul je zelf een advocaat moeten betalen. En dat kost veel geld. In zulke gevallen kunnen wij advies geven over het juridische probleem om de cliënt op weg te helpen. Indien wij de client niet zelf verder kunnen helpen, zullen wij diegene doorverwijzen naar de juiste persoon.” Alexandra heeft als specialisatie straf- en ondernemingsrecht. “Maar wij krijgen niet vaak ondernemers of mensen die verdacht worden van een strafbaar feit op ons spreekuur. Het zijn meestal huis- tuin en keukengeschillen die wij op ons bordje krijgen. Juridische problemen waar iedereen tegenaan kan lopen. Het zijn bijvoorbeeld geschillen met online gamebedrijven, situaties met werkgevers, verhuurders of ruzies met buren. Moeilijk genoeg dus,” legt Alexandra uit. “In deze gevallen zijn wij er om naar de cliënt te luisteren, de client op weg te helpen en te adviseren over welke vervolgstappen hij of zij zou kunnen nemen.’’ Feeling met het veld Het is mooi dat studenten dit doen want de werkdruk voor studenten is groot. “Veel studenten moeten er tegenwoordig een betaald baantje bij nemen, gezien de hoge kamerhuren en de afnemende studiefinanciering,” legt Alexandra uit. Daarom is het geweldig dat ze dit vrijwilligerswerk er ook nog bijdoen! “Ik doe het ook om contact te houden met de doelgroepen en te leren hoe de juridische boodschap over te brengen op begrijpelijke wijze. Met andere woorden; om feeling te houden met hulpvragers. Je leert natuurlijk veel inhoud, maar ook hoe simpele vragen op te lossen. Hoe hou je contact met iemand, hoe leg je uit. Omgaan met emoties is niet veel aandacht voor op de opleiding, en die zijn er natuurlijk wel. Net als verschillende technieken om gesprekken te voeren, terwijl dat heel belangrijk is. Want je moet de kern eruit halen om een goed advies op te kunnen stellen. In dit vrijwilligerswerk doe je daar veel ervaring mee op.” Gelukkig hebben de vrijwilligers veel steun aan elkaar, tijdens het maandelijkse spreekuur en in de groepsapp. De groepsapp is wat dat betreft heel belangrijk, aldus Alexandra. “Eigenlijk is dit werk een serieuze praktische aanvulling op de studie. En we halen veel voldoening en motivatie uit dit werk.” Op de vraag of ze ook gezellige borrels met elkaar houden is het antwoord nee. “We hebben het daarvoor veel te druk…”. Respect voor deze vrijwilligers! Meer weten? Zie de vacature voor juridisch adviseur tekst en beeld: Annette Doornbosch 

Twee keer in het jaar organiseert vrouwencentrum Jasmijn een fietscursus, in het voor- en najaar. Vrijwilligers ondersteunen de cursisten tijdens het praktijk gedeelte van de cursus (dus tijdens het oefenen op de fiets). Je fietst dan samen met een of twee cursisten, eerst vlakbij op een plein en daarna in de omgeving. Fietsen in het buitenland? Kan gevaarlijk zijn! Patricia Wikkeling is al 30 jaar activiteiten coördinator bij Jasmijn. “Jasmijn bestaat al sinds 1987 en sinds 1989 geven we fietslessen. Daar was grote behoefte aan. Kinderen leren hier in Nederland als eerste om te fietsen, dat is heel gewoon bij ons. Nederland is immers een fietsland, maar vrouwen uit andere landen zijn fietsen niet gewend. In de meeste landen waar onze cursisten vandaan komen wordt niet gefietst, het is gewoon te gevaarlijk en er zijn geen fietspaden. Gelukkig nam het vrouwencentrum uit Tilburg het initiatief om dit op te zetten en hebben ze andere vrouwencentra benaderd om dit ook te doen, en dat leek ons wel wat.” Jasmijn kon gebruikmaken van een fietsboekje met verkeersregels dat in Tilburg ontwikkeld was. Fietsboekjes met verkeersregels “Intussen heeft de provincie Groningen ook een boekje ontwikkeld, in allerlei talen en met veel plaatjes, dus nu gebruiken we beide. Maar we hebben nog steeds behoefte aan begeleiders.” De cursisten krijgen een theoriemap met beide boekjes en een veiligheidshesje, daarna beginnen ze in het Molukkenplantsoen in de Indische buurt. “Daar mogen we het schoolplein van de school gebruiken, daar krijgen de cursisten de eerste vier lessen. Daarna gaan we de weg op. We hebben de beschikking over tien fietsen, dus de cursisten hoeven hier niet op een eigen fiets naartoe,” lacht Patricia. Geen ongelukken “Er zijn hier al honderden vrouwen geweest die nu kunnen fietsen en er zijn nauwelijks ongelukken gebeurt. Er is nog nooit iemand naar de dokter of ziekenhuis geweest. Cursisten moeten wel een formulier ondertekenen dat ze bij eventuele ongelukken hun eigen verzekering aan kunnen spreken. Maar dat is nog nooit aan de hand geweest. En na afloop krijgen ze een certificaat; er is geen examen want ze krijgen feedback gedurende de cursus. We zouden graag vijf fietsvrijwilligers in totaal willen hebben, maar meer mag natuurlijk ook. Een docente hebben we ook. We fietsen in groepjes van tien. De fietsvrijwilligers zijn heel divers, met een baan ernaast, gepensioneerd of studenten, alles is welkom. En het is heel gezellig met een groepje te gaan fietsen,” vertelt Patricia enthousiast. “En na de praktijkles is er elke keer de theorieles.” Na afloop van de cursus wordt de tip gegeven een 2 e hands fiets te kopen, soms kan dat via de gemeente. “Vroeger kregen we nog wel eens een fiets uit de buurt maar sinds de lockdown is dat veranderd, misschien door het gebruik van internet, zoals verkoopsites,” aarzelt Patricia dat te verklaren. “Overigens is Jasmijn heel laagdrempelig, ook al spreek je de taal nog niet goed.” In de vacature voor fietsbegeleider vind je alle informatie. tekst: Annette Doornbosch beeld: Patricia Wikkeling, op de foto Wilma en Caroline, beide fietsbegeleider 

Sinds november is ze één dagdeel in de week vrijwilligster in Maartenshof. Ze maakt dan de warme maaltijd klaar op een psycho-geriatrische afdeling, voor zover mogelijk met de bewoners. Koken is haar hobby en ze vindt deze vorm van vrijwilligerswerk dan ook erg leuk. Yvonne Ladenius Yvonne heeft 22 jaar een verantwoordelijke baan gehad bij het Leger des Heils. Ze werkte daar met een forensische doelgroep. Twee jaar geleden raakte ze uit haar werk en ze is nog niet in staat om aan een nieuwe betaalde baan te beginnen. Maar Yvonne, alleenstaande moeder van een zoon in de puberleeftijd, wil wel graag zinvol bezig zijn. Toen vond ze op de website van LINK050 de advertentie voor dit vrijwilligerswerk. Koken met bewoners “Rond half vier zorg ik aanwezig te zijn op de afdeling voor een kopje koffie en een praatje met de bewoners. Daarna begin ik aan de voorbereidingen voor de maaltijd. Ik probeer de bewoners als het even kan te betrekken bij het werk. Dat kan door ze de aardappelen te laten schillen of de groente te laten snijden.” Bij verjaardagen komt de favoriete kost van de jarige op tafel en ook op bijzondere feestdagen wordt de maaltijd extra feestelijk gemaakt. Gesprekken Tijdens deze werkzaamheden worden diverse gesprekjes gevoerd. De meeste bewoners zijn vrouwen en die vertellen dan graag over hun kookervaringen van vroeger. “Zo vertelde iemand die vroeger een boerderij had over groentesoorten waar ik nog nooit van gehoord had.” Soms krijgt Yvonne ook wel commentaar op haar kookkunst. “Je hebt de paprika verkeerd gesneden, zei een bewoner een keer tegen mij. Ook daar kan ik van genieten.” Het mes snijdt naar drie kanten “Ik vind dit werk om verschillende redenen erg mooi: ik heb een zinvolle, fijne avond gehad, de bewoners hebben een paar gezellige uren beleefd en het personeel heeft er veel baat bij.” Op de andere dagen zorgen de medewerkers op de afdeling zelf voor de maaltijd en dan is het qua tijd een uitdaging om er veel aandacht aan te besteden. Zinvol maar soms ook moeilijk “Mijn vader is ooit overleden aan Alzheimer. Ik had destijds al kennis gemaakt met deze doelgroep en daarom vond ik het ook niet moeilijk om met deze bewoners om te gaan. Ik geniet van de mensen. Ze zijn zo onbevangen.” Op sommige momenten vindt Yvonne het ook lastig. “Je bouwt een band op met deze mensen terwijl je weet dat ze aan hun laatste levensfase zijn begonnen. In het afgelopen jaar zijn al vier bewoners overleden.” Waardering Yvonne krijgt niet alleen waardering van het personeel op de afdeling, ook van de familie van de bewoners krijgt ze regelmatig te horen dat er prijs gesteld wordt op haar betrokkenheid. En ook de leiding van Maartenshof vergeet haar vrijwilligers niet. Ze krijgen onder meer een goed gevuld kerstpakket. Maar de mooiste reactie krijgt ze van haar zoon als hij vraagt als ze thuiskomt: “En mam, was het leuk vandaag?” Bij Maartenshof is altijd veel te doen voor vrijwilligers, ze zoeken maatjes, mensen die bij activiteiten assisteren, vrijwilligers in het restaurant enzovoort. Klik hier voor alle vacatures bij het Maartenshof. Tekst en beeld: Jan de Koning

EdanZ huisvest en organiseert activiteiten die de persoonlijke ontwikkeling bevorderen. Gevestigd in een voormalige school in de Hoogte vinden hier activiteiten plaats zoals dans, toneel, muziek, eetcafé, creatief café, yoga, meditatie, een pluktuin en meer. In de gezellige huiskamer is iedereen van 9.00 tot 22.00 uur welkom en je kunt er lunchen en dineren of gewoon koffie of theedrinken. Of aan een activiteit deelnemen. Daarvoor zijn er maar liefst 11 ruimtes beschikbaar. Creatief Café Els is hier nu zeven jaar vrijwilligster, ook al toen ze nog werkte. “Ik heb het via facebook ontdekt en ben naar een open dag gegaan. Het sprak mij direct aan. Het is echt een multi culti gebeuren en alle leeftijden zijn vertegenwoordigd. Omdat ik naast mijn vroegere werk bij Lentis ook kunstenaar ben werd mij gevraagd of ik een creatief café wilde oprichten, en dat heb ik toen gedaan,” vertelt Els opgewekt. “Ik leid daar nog steeds het Creatief Café en geef ook workshops, maar doe ook aan andere activiteiten mee.” Het Creatief Café is elke donderdagmiddag van 14.00 tot 17.00. Iedereen neemt eigen werk mee om mee bezig te gaan. Dat kan een klein schilderij of tekening zijn, een borduur-of breiwerk, sieraden, kleding verstellen of iets soortgelijks. Zelfstandig kunnen werken is een voorwaarde, omdat er geen lesgegeven wordt. Het gaat om het samenzijn, elkaar inspireren en gezelligheid. Vrijwilligers runnen de tent “Er is een betaalde coördinator maar verder wordt EdanZ helemaal door vrijwilligers gerund. Voor sommige werkzaamheden is wel een vrijwilligersvergoeding. En er zijn meerdere organisaties en buurtclubs actief, zoals het Sangha Café dat de catering verzorgd. EdanZ heeft een buurthuisfunctie maar het is veel meer dan een buurthuis,“ aldus Els. “Iedereen die dat wil kan hier een cursus geven.” Wilfred schuift ook even aan. “Ik doe hier veelal klusjes, binnen, maar ook op het buitenterrein. Vooral de weggeefkast loopt als een tierelier, maar dat heeft ook nadelen want soms zit er echt rotzooi in, en dat moet ik dan weer opruimen…” lacht Wilfred. En hij roemt de moestuin, als je daar werkt mag je de producten meenemen. Sfeer van verbondenheid Op de vraag wat er nu het leukste is aan het vrijwilligerswerk wordt Els enthousiast: “de sfeer van verbondenheid, niemand wordt buitengesloten. En er komen ook psychisch kwetsbaren en mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, ook als vrijwilliger. Het is heel laagdrempelig.” Als dit er niet was zouden veel mensen in een gat vallen, concludeert Wilfred. “De cursussen zijn vooral verbindend, ook na zo’n cursus is het een heel sociaal gebeuren, met gezellig na kletsen”. Els noemt ook de incidentele ‘ecstatic dansavonden’, de ‘conscious Club Night’ en andere community events die voor iedereen worden georganiseerd. “Ik voel mij hier helemaal thuis, want het is eigenlijk één grote gezellige familie”. Enthousiast geworden? EdanZ zoekt een gastheer of -vrouw , iemand die achter de alcoholvrije bar staat en ervoor zorgt dat gasten zich welkom voelen.

De Blije Bodem is een regeneratieve zelfoogsttuin in het Westpark.  Regeneratief betekent: opnieuw voortbrengen, en dat is wat ze doen met de grond en de producten die ze telen. Mensen kunnen deelnemer worden en zelf hun eten, kruiden of bloemen hier oogsten. Het werk wordt gedaan door Bas, de tuinder, en zijn vrijwilligers. Bart, de filmer, en ik spreken met Bas en twee vrijwilligers: Greta en Nienke. In de film leggen ze uit waarom ze dit doen en wat ze ervan vinden. Hopelijk inspireert dit meer mensen want er is nog steeds behoefte aan vrijwilligers. En vrijwilligers mogen zelf ook eten mee naar huis nemen. En alles wat er verbouwd wordt is biologisch en gezond. Dat is ook de bedoeling van De Blije Bodem: doelstelling van de stichting is dat gezond voedsel betaalbaar en toegankelijk wordt voor een zo groot mogelijk publiek. Oogsten mogen de deelnemers zelf, op een moment dat het hen het beste uitkomt. Lokaal en supervers dus. Daar staat een solidair betalingssysteem tegenover; de deelnemers betalen naar inkomen en afname van de producten, ze mogen zelf bepalen wat ze maandelijks betalen voor hun seizoensabonnement. Momenteel zijn er 50 deelnemers maar dit is pas het tweede jaar en het moet nog groeien. Er moeten vooral meer voedselbedden aangelegd worden. Dus genoeg te doen! https://youtu.be/-F5iLfo4KN0 Zoals Bas in de film zegt: er is ruimte voor meer vrijwilligers, bekijk de onderstaande vacatures:

Ze is alweer enkele jaren vrijwilligster in de winkel van GoudGoed in Vinkhuizen. Het is voor haar niet zo eenvoudig om een nieuwe baan te vinden en zolang dat niet lukt voelt ze zich in deze kringloopwinkel helemaal op haar plek. C orina Untied Corina werkte vanaf haar 19 e jaar in diverse functie bij verschillende bedrijven. Maar een bekend telecombedrijf was de werkgever waar ze het langst in dienst is geweest. Hier werd, na bijna 25 jaar, in goed overleg besloten om uit elkaar te gaan. Op een banenmarkt in Hoogkerk maakte ze kennis met een kringloopwinkel in Hoogkerk en daar kon ze meteen als vrijwilliger aan het werk. Helaas moest dit bedrijf al snel haar deuren sluiten. Breed inzetbaar Later solliciteerde ze bij de vestiging van Goud Goed in Vinkhuizen en ook daar was ze van harte welkom. Men had al snel in de gaten dat Corina breed inzetbaar was en op de dagen dat ze in de winkel werkt, verricht ze dan ook allerlei werkzaamheden. Maar het liefst houdt ze zich bezig met de puzzels en spelletjes die aangeleverd worden. Corina is heel precies en het is haar eer te na dat er puzzels of spelletjes in de winkel liggen die niet compleet zijn. Ze telt alles nauwkeurig na en soms gaat ze een puzzel eerst zelf thuis maken. Warme sfeer Corina voelt zich helemaal op haar gemak in deze kringloopzaak. Ze kan met alle medewerkers goed opschieten. “Wat ik vooral erg mooi vind is dat men elkaar in hun waarde laat, daar heb ik ook wel minder mooie ervaringen mee. Ook het contact met de klanten vind ik meestal heel plezierig.” Regelmatig gaat er iemand blij de deur uit met een leuke vondst. Natuurlijk gebeuren er ook minder leuke dingen. Soms worden spelletjes opengehaald en ontbreken er opeens onderdelen. “Een enkele keer wil een klant afdingen, maar dan moet je niet bij mij zijn, hoor, daar ben ik niet van! Dan maak ik het artikel liever nog wat duurder, want het is allemaal al zo goedkoop!” Motivatie Corina heeft geen spijt van haar keus om hier als vrijwilliger aan de slag te gaan. “ Ik vind het leuk om onder de mensen te zijn, tijdens het werk pieker ik minder over de betaalde baan die ik toch wel heel graag wil hebben en ik blijf door dit werk in een mooi ritme. Nee, ik had nooit gedacht dat ik het werk in een winkel mooi zou vinden!” Schouderklopje Ieder mens heeft zo nu en dan behoefte aan een complimentje. “Onlangs kwam een grote man in de winkel en hij zocht een jas. Toevallig wist ik dat er eentje hing van een merk gespecialiseerd in grote maten. “Meneer, we hebben hier een mooi exemplaar hangen voor weinig geld. Voldaan stapte de man de winkel uit, nadat zijn vrouw mij nog had toevertrouwd dat ik een goede verkoopster was. Hahaha.” GoudGoed in de Protonstraat, Vinkhuizen zoekt vrijwilligers voor een paar functies: Magazijnmedewerker , Winkelmedewerker , een Stylist , een Schoonmaker , en een chauffeur tekst en beeld: Jan de Koning

“Het is fijn dat je dit als vrijwilliger kan doen voor mensen die geen hoge opleiding, veel geld of een dominee op de achtergrond hebben. Je komt bij mensen thuis op een verdrietig moment, zeker; maar het is ook een bijzonder moment omdat het echt ergens over gaat, er is geen bla bla en dat is mooi. Ik vind het een prachtig beroep.” Herinneringen “Als ik gevraagd word om te spreken op de uitvaart ga ik met de mensen praten om meer te weten te komen over de overledene. Ik begin het gesprek altijd door te vragen hoe de afgelopen dagen zijn gegaan en dan hoor je iets over het ziekte- en sterfproces. Dan zijn ze dat kwijt en kun je daarna vragen naar jaartallen en feiten uit iemands leven. Dan komen de herinneringen boven. Families vinden het vaak heel fijn om dit te kunnen delen, ook met elkaar. Je hoort vaak hele bijzondere verhalen. Ik vind ieders levensverhaal fascinerend.” Mooie verhalen “Er was die keer dat ik in gesprek was met allemaal broers en zussen vanwege de oudste broer die overleden was. Ze vertelden dat ze als kinderen  uit huis waren geplaatst en dat de oudste broer altijd gezorgd had dat de broers en zussen elkaar bleven zien. Hij voelde zich, zo jong als hij was, toch verantwoordelijk. Ze herinnerden zich ook nog het lekkers dat hij voor ze bij elkaar spaarde. Zo ontroerend. En dat is het: er kan veel ellende zijn maar je krijgt ook altijd het mooiste van iemand te zien.” Een paar dagen “Als er een oproep is ben ik er altijd een paar dagen heel intensief mee bezig en dan heb ik weinig ruimte voor andere dingen. Ik moet ook nadenken over wat voor kleren ik aan trek en daarbij pas ik me bij de familie aan. De toespraak die ik heb geschreven laat ik altijd vooraf lezen en je overlegt met de uitvaartbegeleider. Ik wil bijvoorbeeld niet dat er tijdens mijn toespraak dia’s getoond worden, dat leidt af.” Een rood draadje “Als je dit wil doen moet je echt interesse in mensen en hun leven hebben, empathisch zijn en je moet natuurlijk goed kunnen luisteren. Het is ook belangrijk dat je in de verhalen die de familie vertelt een rode draad weet te ontdekken waaromheen je je toespraak bouwt. Ik probeer altijd met een lichte, troostende toon te eindigen.” Een poule van sprekers “We hebben een poule van sprekers en die zou wel wat groter mogen zijn omdat we soms nee moeten verkopen omdat niemand van ons kan. Dat is echt jammer. Ik heb het nu ongeveer tien keer gedaan in de afgelopen twee jaar. Het is wel fijn dit met een zekere regelmaat te doen zodat je iets van routine kan opbouwen.” Gedegen opleiding “Nieuwe sprekers krijgen een heel gedegen professionele opleiding van twee weekenden, er is intervisie en er zijn terugkomdagen. Tijdens die dagen doen we niets anders dan ervaringen uitwisselen en dat is echt heel mooi. Tijdens de opleiding wordt ook wel duidelijk of je hiervoor geschikt bent.” Interesse? Hier vind je de vacature van Humanistisch spreker bij uitvaarten. Tekst : Jeanet Verveer beeld: Ronald Doevelaar

Ik bel aan bij de achterdeur en Ton doet open. We lopen een wenteltrap omhoog en gaan via een gangetje de Librije binnen; een prachtige kamer met uitzicht op het Martinikerkhof. Ik ben in de Martinikerk waar Ton (78) al twintig jaar vrijwilliger is. Het gebouw, de geschiedenis Nog voor ik een vraag gesteld heb begint hij te vertellen over de kamer, het gebouw, de geschiedenis en wanneer ik even gluur in een grote kast haalt hij er een vaasachtig voorwerp uit en vertelt: “Zo’n veertig van deze ‘vazen’ vind je, met de opening naar beneden, op een bepaalde plek in het plafond van de kerk. Ik ga wel eens met een groepje bezoekers daar onder staan en dan merken ze dat daar geen galm is, omdat de potten dat wegvangen.” Dit is een van de vele verhalen die Ton vertelt in het uurtje dat we door de kerk lopen. Anekdotes en verhalen Ton was leraar Engels aan het St Maartencollege en organiseerde ook nog jarenlang culturele reizen naar Rome dus als leraar met belangstelling voor architectuur en geschiedenis is hij hier helemaal op z’n plek. De vrijwilligers staan bij de balie waar mensen binnen komen en twee euro betalen voor het bezoek. Maar Ton vertelt ook veel. “Als ik zie dat er een paar mensen ergens staan te kijken (en er is veel te zien in de kerk) dan ga ik erbij staan en begin te vertellen en voor je het weet staan er nog tien andere mensen om je heen te luisteren.”  Hij vindt het hartstikke leuk. “Ik heb geleerd aan een groep te zien hoe boeiend of hoe saai ze het vinden dus ik kort het verhaal in of breidt het uit.  Als leraar weet ik dat je niet met feitjes en jaartallen moet komen maar met anekdotes”. Gewelven Ton: “Ik ben in het begin een aantal keer met een rondleiding mee geweest en er is een boek over de geschiedenis van de kerk geschreven, gaandeweg kom je steeds meer te weten.”  Hij leidt ook groepen mensen rond over de gewelven bovenin. “Dat is absoluut spectaculair, ik ga eerst even met ze in de kerk staan en dan wijs ik naar boven en zeg ‘straks sta je daar bovenop’ .” De zeven werken van Barmhartigheid Het is een prachtige kerk waar veel te zien is. In de kooromgang hangen schilderijen van Egbert Modderman, ‘De Zeven Werken van Barmhartigheid’  waar Ton ook heel veel over weet te vertellen. (Achterin de kerk hangt ook een achtste werk: Zorg voor de Schepping/Het milieu Hij vindt de schilderijen prachtig en vertelt dat hij de schilder mag bellen (hij woont vlakbij) als iemand iets wil weten of erg geraakt is. De schilderijen maken vaak veel indruk vanwege hun emotionele intensiteit. In principe heb je één keer in de twee weken samen met een andere vrijwilliger dienst,  maar er zijn wat weinig vrijwilligers, dus is Ton er elke week te vinden. “Elke keer als ik dienst heb gehad gebeurt er iets wat nog nooit eerder is gebeurt en dat hoeven geen spectaculaire dingen te zijn.”  Zo te horen is er afwisseling genoeg. Heb je belangstelling dan vind je hier de vacature. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Zo omschrijven Loes Hogenhuis en Efiena Bil hun team van ongeveer veertig vrijwilligers. Samen zetten zij zich met hart en ziel in voor hun Museum Vosbergen. Het muziekmuseum is gevestigd in een prachtig pand op een prachtige plek: het in de buurt van Eelde gelegen landgoed met dezelfde naam. https://youtu.be/azJzb1-EgT4 Keihard gewerkt Ik keek m’n ogen uit toen Loes en Efiena ons de in de negentiende eeuw gebouwde villa lieten zien. Het pand heeft meerdere organisaties onderdak geboden; het heeft bijvoorbeeld in de jaren vijftig van de vorige eeuw een conferentieoord van de RUG gehuisvest. Het gebouw heeft ook slechtere tijden gekend, o.a. door leegstand. In 2000 werd op initiatief van Dick en Rieteke Verel begonnen met het ‘in oude schoonheid herstellen’ (sic) van het pand.  Een enorme klus! En dan te bedenken dat er in het begin nog maar twee of drie (!) vrijwilligers waren. Na slechts ruim twee jaar werd het pand in november 2002 voor het publiek geopend, met als nieuwe bestemming: een muziekmuseum. Ongeveer 1000 muziekinstrumenten Museum Vosbergen herbergt ongeveer 1000 muziekinstrumenten: van violen tot vleugels, van gitaren tot gongs, van trombones tot trommels, en ga zo maar door. Prachtig uitgestald in meerdere ruimtes, waaronder ook een kleine concertzaal. Wanneer daar concerten voor publiek worden verzorgd, schuiven en tillen (!) de vrijwilligers alle grote instrumenten opzij en maken zo ruimte vrij voor de luisteraars. Deze mensen zijn de echte helden van het museum: ze doen alles, maar dan ook echt alles, zelf. De ontvangst van bezoekers, het voorbereiden en geven van rondleidingen, het verzorgen en onderhouden van de tuin, het zetten en serveren van koffie en thee met wat zelfgebakken lekkers, de was draaien en last but not least de kleine en grote schoonmaak van – gelukkig alleen de binnenkant – van het pand. ‘We mopperen nog wel ’s hoor’ Dat zeggen Loes en Efiena met een grote lach. Want er is al zó enorm veel gedaan en gebeurd; dat zullen ze nooit vergeten. Soms zie je alleen even wat er allemaal nog móet gebeuren en dan vergeet je wat er allemaal al gedaan ís! Ze vertellen: ‘We hebben nog regelmatig contact met Dick’. Hij is inmiddels 85; zijn vrouw Rieteke is overleden. ‘Hij weet zó ontzettend veel en hij kan ook ontzettend veel.’ Zo heeft hij bijvoorbeeld alle uitleg die bezoekers via een koptelefoon kunnen horen, zelf ingesproken. En als voormalig docent exacte vakken kan hij ook precies uitleggen wat geluid is, wat trillingen zijn. Ter geruststelling: dat doet hij alleen wanneer bezoekers daarin geïnteresseerd zijn! Jonger publiek is van het harte welkom! De vrijwilligers steken veel energie in het verwelkomen van een jonger publiek. Ze hebben contact gelegd met de scholen in de regio en hebben inmiddels al heel wat basisschoolleerlingen in hun museum ontvangen. Voorafgaand aan zo’n bezoek krijgen ze eerst op hun eigen school een gastles van een musicus. Daarna komen ze naar Vosbergen, en vervolgens maken ze op school een instrument waar écht geluid uit komt. Wat een prachtig project! Oktobermaand Kindermaand Het team wil in ieder geval in de herfstvakantie (26 oktober-3 november) de hele week open zijn. Er worden rondleidingen gegeven, de kinderen maken een instrument, er is een speurtocht uitgezet… alles in het kader van de ‘anti-vergrijzing’ (sic). Liefst willen ze de hele maand oktober open zijn… of dat lukt hangt ook af van het aantal nieuwe vrijwilligers: Vrijwilligers gezocht! Niet alleen voor de oktobermaand, maar ook voor langere tijd, is het team op zoek naar enthousiaste collega’s. Kijk daarvoor op de website van het museum   Voor alle functies geldt dat je liefst minimaal twee keer per maand beschikbaar bent én dat je jezelf herkent in het compliment dat de vrijwilligers regelmatig krijgen: ‘Het is hier zo gemoedelijk; jullie hebben gelukkig tijd voor een praatje!’ Film : Bart Nieuwold Tekst:  Magda Bootsma

Op een dag won Oma Haas een ei. (Dit is een waargebeurd verhaal). Ze maakte een mooi doosje, met wat stro, een raampje en een kip op de zijkant en ging op pad om haar ei op te halen en veilig thuis te brengen. Het ei was van een kip van Stadsboerderij de Wiershoeck die met een prijsvraag de tuin wilde promoten. Van het een kwam het ander zul je wel merken, want Oma Haas kwam naar de Wiershoeck, bewonderde de tuin en kreeg meteen, creatief als ze was, een idee: “Dit is de ideale plek om kinderfeestjes te geven” en zo geschiede. Inmiddels heeft Oma Haas sinds augustus 2023 al een aantal kinderfeestjes gegeven voor kinderen van vier tot zeven jaar. Borrie de spookhond Ze maakt er een magisch gebeurtenis van voor de kinderen. Het feestje start met cupcakes, drinken en knutselen en dan vertelt Oma Haas het verhaal van de Borrie, een spookhond die door Groningen waart. Hij heeft gemene tanden en vurige ogen als theekopjes zo groot en een lange rechte staart.  Borrie moet opgesloten worden in de bench maar de sleutel is kwijt en samen met de kinderen gaan ze hem in de tuin zoeken. Daarom heet het een ‘scharrelfeestje’, de kinderen scharrelen net als de Wiershoeck kippen door de tuin. In de mooie tuin doen ze opdrachtjes tot ze Borrie en een sleutel vinden en dan volgt een magisch moment waarin een zeepbellenmachine een belangrijke rol speelt. Uiteindelijk gaat Borrie in de bench en als de kinderen draaien aan het mechaniekje van een speeldoosje valt hij heerlijk in slaap. Het feestje eindigt met een klein cadeautje voor elk kind en ze kunnen nog een pannekoek blijven eten. Alles een feestje Oma Haas die negen jaar in een peuterspeelzaal heeft gewerkt (tegenwoordig werkt ze in de zorg) geniet van de kinderen en het hele creatieve proces. Ze zit vol ideeën en grijpt alles aan om er een feestje van te maken. Eigenlijk heet ze Titia, het zijn haar kleinkinderen die haar oma Haas noemen omdat ze al 20 jaar hazen breidt. Inmiddels hangen andere producten van haar in de Wiershoeck. Oma Haas bedenkt en beschildert en andere vrijwilligers zagen het uit. Gratis met een Stadjerspas Voor kinderen met een Stadjerspas zijn de feestjes gratis, voor anderen kost het per kind 12,50 of 15 euro als je de kinderen ook wil trakteren op een pannenkoek. Ze heeft een grote schenking van Fonds Goed Idee gekregen dus dit jaar kunnen daar nog flink wat kinderen van profiteren. Wel zou Oma Haas graag wat hulp krijgen. “Ik zou het leuk vinden om iemand in te werken die mij kan vervangen als ik niet kan, iemand die kinderen en een sprookjeswereld leuk vindt.” Er moeten ook cupcakes en pannenkoeken gebakken worden dus dat is best veel werk naast het begeleiden, vertellen en helpen van (maximaal) acht kinderen. En dan hebben we het nog niet over het klaarzetten en weer opruimen. Heb je belangstelling voor deze functie of voor het kinderfeestje: stuur dan een mail naar titia_koster@hotmail.com tekst: Jeanet Verveer beeld: de Wiershoeck 

“Je moet het leuk vinden anders moet je het niet doen.” Duidelijker kan je niet zijn. Pieta (76) vindt het leuk om een dag in de week op bezoek te gaan bij een groep van tien bejaarden met dementie in het zorgcentrum De Hoprank in Peize.  “Je moet blij komen en met een blij gevoel weer naar huis gaan” zegt ze. In haar geval is dat ook zo. De Hoprank in Peize Ze doet dit bezoekwerk al tien jaar en is van plan dit nog wel een tijdje te blijven doen. Eerder bezocht ze 25 jaar lang één keer per week een dame met een verstandelijke beperking in het  VanBoeyenoord in Assen tot deze vrouw stierf. “Toen dacht ik ‘wat nu?’, want dat vrijwilligerswerk zat helemaal in m’n systeem en toen kwam ik dus hier bij de Hoprank in Peize.” Pieta woont er niet ver vandaan. Bingo en liedjes “De groep is altijd blij als ik kom, ze kennen me ondertussen, nee, niet bij naam, dat vergeten ze. Ik schenk altijd eerst koffie en thee in, dan maak ik met elk even persoonlijk contact door een geintje te maken bijvoorbeeld. Daarna doen we bingo, dat vinden ze echt heel leuk. Het gaat om de spanning van het spel en dat ze een prijsje kunnen winnen. Het vraagt wel veel geduld want je moet het vaak herhalen. Na bingo drinken we iets en dan doen we nog een spelletje of gaan we samen zingen. Ze kennen die oude liedjes allemaal nog uit het hoofd." Verhalen "Soms vertel ik een verhaal of zeg ik bijvoorbeeld dat ik boontjes ga eten ’s avonds en dan komen er altijd verhalen los over vroeger. Over hoe ze boontjes in de pot deden met zout erbij en een steen op de deksel om te wecken. Maar als ik over eten begin worden ze soms wat onrustig, want dan zeggen ze dat ze naar huis moeten om de aardappels te schillen, omdat hun man thuis komt. Dan zeg ik ‘nee joh, je eet hier’. Het is vaak heel aandoenlijk, het zijn echt lieve mensen." Een voldaan gevoel “Ik ben het liefst alleen op de groep, dan kan ik een beetje gek doen en ze aan het lachen maken. Als er iets aan de hand is dan is het personeel immers vlak bij.” Soms blijft ze eten. Ze woont alleen en ze is best moe als ze thuis komt; dan hoeft ze niet meer te koken. De groep vindt dat gezellig. “Dan hebben ze het idee dat ze iemand op bezoek hebben.” Als je naar Pieta luistert hoor je wel dat het dankbaar werk is. Zelf zegt ze: “Als ik na zo’n middag naar huis ga heb ik een voldaan gevoel, dan denk ik ‘oh wat was het weer leuk’.” ’t Paiser  Vermoak Pieta vertelt dat ze ook al 50 jaar verbonden is aan de plaatselijke toneelclub ’t Paiser Vermoak . Al vele jaren is ze regisseuse van het blijspel dat elk jaar op de planken gebracht wordt. Dat is niet niks en ik kan me wel voorstellen dat ze haar demente bejaarden mooie verhalen kan vertellen. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Het UMCG lijkt wel een dorp, zo groot is het en zoveel mensen lopen er rond. Patiënten en familieleden komen er natuurlijk voor de zorg, maar een kop koffie en een luisterend oor kunnen ook heel belangrijk zijn. Ongeveer 400 vrijwilligers helpen op de poliklinieken, verpleegafdelingen en de centrale hal mee om het UMCG een gastvrije uitstraling te geven. Koffie en aandacht Joke is drie jaar geleden als gastvrouw begonnen bij KNO (Keel-,Neus en Oorheelkunde). Inmiddels werkt ze ruim een jaar ook nog een tweede dagdeel op de Spoedafdeling. “Soms moeten mensen lang wachten op de uitslagen van onderzoeken, dan zijn wij er om een praatje te maken en aandacht te geven Patiënten mogen wij vaak geen koffie geven, maar hun begeleiders wel. Het komt ook voor dat de patiënt die dag nog niets gegeten heeft, we kunnen dan een boterham voor hem of haar maken. De verpleegkundigen en de zorgassistenten hebben het soms erg druk en vinden het fijn dat er door de inzet van vrijwilligers aandcht voor de patiënten is.” Ze vertelt dat de spoedafdeling nog niet zolang over gastvrouwen en -heren beschikt. “Soms moet de verpleging er nog aan wennen dat ze ons kunnen vragen om even een boterham te smeren.” Werk van betekenis Als het rustig is op de afdeling loopt ze een rondje door het ziekenhuis en daar spreken mensen haar soms ook aan, om naar de weg te vragen. Joke zegt meermalen dat ze het leuk vindt om hier te werken. “Het werk geeft voldoening, want je kunt hier van betekenis zijn” zegt ze. Voor Joke is vrijwilligerswerk vanzelfsprekend. “Ik heb mijn hele leven vrijwilligerswerk gedaan; ik ben jeugdouderling voor de kerk geweest, heb in de kantine van de sportvereniging gestaan, naaide mondkapjes in coronatijd en ik reed vroeger op zaterdag voor de schaatsvereniging.”  Joke is inmiddels met pensioen en vindt het fijn zo bezig te zijn. Mannen zorgen voor het gastenvervoer Ze werken in principe met zijn tweeën. “Het is altijd gezellig, er ontstaan soms zelfs echte vriendschappen tussen vrijwilligers. De meesten zijn gepensioneerd, hoewel er ook mensen zijn die hiernaast betaald werk doen. Nee, mannen zijn er niet veel; de man vrouw verhouding zal ongeveer 20 -80 zijn.” Ze lacht: “Mannen zorgen vooral voor het gastenvervoer met de elektrische autootjes om minder mobiele patiënten te brengen waar ze moeten zijn.” Alles draait om de bezoekers Het UMCG is altijd opzoek naar gastvrouwen/heren voor de diverse afdelingen. Als ik Joke vraag wat er voor nodig is om dit werk te doen moet ze even nadenken en dan zegt ze: “Als je hier werkt is het belangrijk dat je interesse in en aandacht hebt voor mensen en dat je bij wijze van spreken met een lach op je gezicht rondloopt”. Het woord ‘dienstbaarheid’ gebruikt ze ook. Alles draait hier om de patiënt en z’n familie. Een gerbera Het ziekenhuis is blij met al die vrijwilligers en laat die waardering ook merken. Joke:  “Elk jaar wordt een feest voor alle vrijwilligers georganiseerd en daarnaast is er per afdeling ook nog een uitje dat we zelf mogen bedenken.” Ze moet lachen als ze vertelt dat toen ze vorig jaar op de dag van de vrijwilliger, gerbera’s aan bezoekers en werkenden gaven, vaak te horen kreeg ‘maar wij moeten jullie bedanken!’ Het UMCG is op zoek naar: medewerker van het Familiecentrum Intensive Care medewerkers voor de verpleegafdeling gastvrouwen of heren op de polikliniek , gastheer of -vrouw bij verblijfsruimte de Stee , medewerker informatie Centrum Oncologie ,  medewerker op de verpleegafdeling Kindergeneeskunde gastheer bij het Universitair Centrum Psychiatrie Ook bij Beatrixoord zijn vrijwilligers welkom Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Vlakbij het enorme, moderne gebouw van een woningcorporatie aan het Damsterdiep is, in een oud huis dat ooit een kroeg was, het Steunpunt Huren gevestigd. Als er problemen zijn rond de huur van je kamer of je huis kan je op woensdag zo binnenlopen. Een verhuurder is natuurlijk ook welkom, als hij bijvoorbeeld wil weten hoe hij een rechtsgeldig huurcontract op moet stellen. Studenten Wouter vertelt me dat hij zelden een huurcontract onder ogen heeft gekregen waar geen fouten in zaten. “Dan staat er bijvoorbeeld dat de huurder voor sommig groot onderhoud moet zorgen en dat mag je helemaal niet vragen van een huurder.” Wouter is masterstudent rechten en één van de studenten die z’n vinger op stak toen een bestuurder van Steunpunt Huren in de collegezaal verscheen en vroeg of er studenten waren die als vrijwilliger een aantal uren per week voor het steunpunt wilden werken. Alle vrijheid Het Steunpunt Huren bestaat nu twee jaar en is mede opgericht door de gemeente voor al die mensen die een huis of kamer huren. Er werken vijf tot tien rechtenstudenten die zich allemaal voor een dagdeel per week of vaker inzetten om huurders bij te staan. Wouter heeft de leergang huurrecht gedaan dus hij weet er genoeg van. “De eerste maand is het fijn dat er mensen zijn aan wie je wat kan vragen, verder krijg je hier al snel alle vrijheid om zelfstandig zaken op te lossen, daar leer je enorm veel van.” Van theorie naar praktijk “Het is leuk om hier daadwerkelijk zaken tegen te komen die je alleen uit je boeken kent.” Die voldoening, dat het werkt, dat ze mensen kunnen bijstaan straalt er bij Wouter van af. “Het komt voor dat we huisuitzetting weten te voorkomen of dat we de huur met terugwerkende kracht omlaag kunnen krijgen en dat is echt geweldig.”  Soms bezoeken ze een huis of kamer om met het puntenstelsel in de hand te controleren of de hoogte van de huur correct is. Neutrale partij Het Steunpunt Huren bemiddelt ook bij geschillen en Wouter is daar enthousiast over. “Dan zitten we als derde, neutrale partij aan tafel bij een geschil tussen huurder en verhuurder. Als we dat op deze manier kunnen oplossen, voorkomen we dat een zaak escaleert en mensen een tijdrovende of kostbare gang naar de huurcommissie of de rechter maken.” Borrels Hij doet dit vrijwilligerswerk graag. “Het motiveert me om te studeren, want theorie is leuk, maar het is drie keer zo leuk om het in de praktijk te brengen. Bovendien hebben we het leuk met elkaar en het is hier ook niet zo kantoorachtig.”  Dat laatste is zeker waar; de bar van het vroegere café staat nog steeds midden in de ruimte. Drank is niet te zien, maar Wouter vertelt dat de borrels die ze er soms organiseren erg gezellig zijn. Per 1 juli is de nieuwe wet betaalbare huren ingegaan, deze geldt voor alle nieuwe huurcontracten tot 1158 euro. Het Steunpunt Huren verwacht daarom veel aanloop en is dringend opzoek naar rechtenstudenten. Iets voor jou? In de vacature vind je alle informatie Tekst en beeld: Jeanet Verveer

In Kostverloren, een compacte wijk aan de westkant van de oude binnenstad, wonen ruim 2600 mensen en bijna alle lagen van de bevolking zijn vertegenwoordigd, zeker na de wijkvernieuwing aan het begin van deze eeuw. Van Ostade Sichting Aan de rand van de wijk ligt het wijkcentrum Kostverloren Kwartier, dat beheerd wordt door de Van Ostade Stichting. Deze club, die volledig uit vrijwilligers bestaat, zet zich in om de wijk aantrekkelijk te houden. In het centrumgebouw dat aan de rand van de wijk ligt, organiseert de stichting diverse activiteiten, maar er zijn ook veel kleine verenigingen die gebruik maken van de ruimte. Naast het wijkcentrum ligt een prachtige, moderne, grote speeltuin die ook door de stichting wordt geëxploiteerd. Het centrum is verbonden met de Jenaplanschool, waarmee wordt samengewerkt. Daardoor kan de stichting zo nodig gebruik maken van een grote zaal met een podium. En de school is blij met de speeltuin als verlenging van het schoolplein. Twee bestuurders Jacob Bolhuis woont al 25 jaar in de wijk en doet al heel lang actief en enthousiast vrijwilligerswerk. Hij heeft onlangs samen met anderen gezorgd voor de uitbreiding van de speeltuin en de aanleg van een ontmoetingsplek, inclusief uitlaatgebied voor honden. Jacob is vooral bestuurlijk actief; ook is hij voorzitter van de huurdervereniging in de wijk. Dat alles werd hem wel wat veel en hij is dan ook blij dat 10 jaar geleden Leendert van de Laan het bestuur van de stichting kwam versterken. Leendert woont ruim 20 jaar in de wijk en naast zijn politieke bezigheden vond hij ruimte om ook in de wijk actief te zijn, vooral als bestuurder. Bevlogen Jacob en Leendert zijn enthousiaste, bevlogen vrijwilligers. Ze zien allerlei mogelijkheden om de sterk gedifferentieerde wijk levend te houden en zouden het geweldig vinden als ze meer mensen zouden kunnen vinden om samen met hen de schouders eronder te zetten. “En wij proberen mensen zoveel mogelijk daar in te zetten waar ze het beste in zijn,” licht Leendert toe. Vrijwilligers krijgen allemaal een vergoeding.  De stichting is gelukkig financieel draagkrachtig genoeg om de projecten die ze in de wijk wil realiseren uit te voeren: de subsidie die ze ontvangt van de Speeltuincentrale Groningen en de opbrengsten van weekendverhuur van het centrum staan daar garant voor. Voldoening “Ik merk dat ik na al die jaren nog steeds heel gemotiveerd ben om dit werk te doen. Het ligt mij en ik zie dingen ontstaan door mijn inspanningen en dat geeft mij veel voldoening, “ vertelt Jacob, en Leendert ziet vrijwilligerswerk “vooral als een positief alternatief naast of na het werk. Bovendien breid je je netwerk uit en krijg je soms verrassende nieuwe contacten.” Pareltje Af en toe organiseert de stichting een busreis samen met de huurdervereniging Kostverloren, waarmee  buurtbewoners tegen sterk gereduceerde prijzen bijvoorbeeld een dagje naar Aqua Zoo in Leeuwarden kunnen of naar een Waddeneiland. En soms mag het hondje dan ook mee. Jacob: “Ik zie nog de smile op het gezicht van een oudere mevrouw die ’s avonds uit de bus stapte en verzuchtte: “Wat heb ik hiervan genoten”. Dan weet je waar je het voor doet.” De stichting is op zoek naar een voorzitter of secretaris. tekst en beeld: Jan de Koning

Autisme Digitaal is een (online) platform voor en door mensen met autisme. Autisme digitaal organiseert  webinars , je vindt er  blogs en artikelen , ze organiseren online gespreksgroepen en geven trainingen voor professionals. Autist Douwe is een van de ongeveer 45 mensen die hierbij betrokken is en hij legt uit dat hij liever autist genoemd wordt. “Als ik iemand met autisme ben dan loop ik daar als het ware de hele tijd mee te zeulen, maar als autist ben ik het en zeult het mij.” Behalve autist is Douwe (onder andere) ook Neerlandicus die aan de RUG werkt, stadjer en blogger. Blogger Douwe schrijft niet alleen blogs, hij is ook (samen met iemand anders) hoofdredacteur van Autisme Veelzijdig, de pagina van Autisme Digitaal waar de blogs op verschijnen. In de blogs schrijven mensen met autisme over hun autisme en wat ze tegenkomen in het dagelijks leven. Het is interessant voor autisten zelf maar natuurlijk ook voor hun omgeving en voor professionals die autisten begeleiden. Ervaringsdeskundige Autisme Digitaal is begonnen als een Gronings initiatief maar tijdens de coronaperiode sloten autisten uit andere delen van het land zich aan. Dus als er een gezamenlijk bijeenkomst is doen ze dat in Utrecht. Maar de meeste activiteiten spelen zich online af. De stichting heeft contacten met diverse professionele organisaties, ze zijn onder andere aangesloten bij het Autisme Netwerk Noord (een samenwerkingsverband van professionele organisaties in de drie Noordelijke provincies) waarvoor ze soms vrijwilligers leveren die zich inzetten als ervaringsdeskundigen. Een autismevriendelijke samenleving Het platform bestaat zo’n 6 of 7 jaar vertelt Douwe. “Ze begonnen met z’n tweeën of drieën en inmiddels is het flink gegroeid. We zijn ook wel ambitieus en willen naar buiten treden met onze ervaringsdeskundigheid. Het zou mooi zijn wanneer bijvoorbeeld de politie bij ons zou aankloppen, dan organiseren we een avond en gaan met agenten in gesprek. Ik zeg ook wel eens dat een autisme vriendelijke samenleving een mensvriendelijke samenleving is. We hebben immers allemaal behoefte aan een beetje duidelijkheid en structuur.” Een warm bad Het schrijven van blogs geeft hem veel vertelt Douwe: “Ik schrijf om uit te pluizen wat mij ten diepste bezighoudt. Ik ben dol op schrijven, of ik het nu voor mijn werk doe of als blogger. Ik leer van al die andere blogs het perspectief van andere mensen met autisme kennen, dat ligt misschien voor de hand maar het is echt wel zo. Mijn inzet voor Autisme Digitaal levert me ook leuke gesprekken op. Heel soms als je voor het eerst met iemand staat te praten heb je binnen een paar minuten het gevoel dat je hem al jaren kent. Dit heb ik heel sterk met mensen met autisme. En dat vind ik leuk van Autisme Digitaal, want hier kom je ze tegen.” Zo te horen is Autisme Digitaal  als een warm bad voor mensen met autisme. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

“Werk jij bij de kringloop als vrijwilliger?” “En verdien je er niets mee?” “Dat is bijzonder!“ Zo maar een paar reacties die Annelot te horen krijgt als ze medestudenten vertelt dat ze een dagdeel werkt in een Mamamini-winkel. “Ja, de meeste mensen in mijn omgeving binnen de studentenwereld begrijpen weinig van mijn keuze om een morgen in de week dit werk te doen.” Werken voor de gemeenschap Annelot Wiersma studeert Internationaal- en Europees Recht in Groningen. In haar jeugdjaren woonde ze in Duitsland en daar kreeg ze van jongs af aan mee dat het heel gewoon is om ook wat over te hebben voor de gemeenschap en in die tijd deed ze dan ook al regelmatig vrijwilligerswerk. Toen ze in Groningen kwam studeren vond het ze het vanzelfsprekend om die gewoonte vol te houden en tenminste een deel van haar tijd in te zetten voor de samenleving. In de binnenstad was net een kledingwinkel van Mamamini geopend en vooral de ontspannen sfeer onder het personeel viel Annelot op. Het leek haar wel wat om er aan de slag te gaan en binnen de kortste keren kon ze beginnen. Genieten van dit werk Manuela, adviseur P&O bij Mamamini: “Vrijwilligers die niet op de voorgrond willen werken, kunnen we meestal wel voldoende krijgen, maar om mensen te vinden die achter de kassa willen werken is een stuk lastiger. Iemand met die vaardigheden gaat liever voor betaald werk. Annelot kwam dan ook op het goede moment.” “En ik geniet volop van het werk”, vult Annelot aan. “De contacten met allerlei mensen vind ik geweldig. En je krijgt soms heel wat verhalen te horen!” Annelot krijgt vaak te maken met vaste klanten en van sommige van hen leert ze ook veel. “Eén man komt hier elke week en neemt dan een stapel boeken mee! Hij weet heel veel van literatuur en kan daarover ook leuk vertellen. Een ander weet alles van klassieke muziek!” Kom ook uit je bubbel! Er is nog een reden waarom Annelot deze keuze heeft gemaakt. “Ik merk dat ik het prettig vind om af en toe uit mijn studentenbubbel te stappen en heel andere mensen te ontmoeten en totaal andere gesprekken te voeren.” En in dat opzicht kom ze hier volledig aan haar trekken. Mooi meegenomen Bovendien komt ze regelmatig interessante boeken of leuke  spullen tegen die ze met korting mag meenemen. Ze is vooral gefocust op ovale spiegels, die niet zoveel meer voorkomen. Naast die ene ochtend in de winkel neemt Annelot ook graag deel aan het jaarlijkse vestigingsuitje en aan de Mamamini-dag voor alle medewerkers van deze winkelketen in Groningen. Manuela: “Wij vinden het belangrijk goed te zorgen voor onze medewerkers. Iedereen krijgt elk jaar een kerstpakket en een tegoedbon voor een supermarkt en bovendien krijgt het personeel ook een sportabonnement.” Mooi signaal Annelot kan zo’n vrijwilligersbaantje bij haar medestudenten alleen maar aanbevelen. “Het levert je heel andere ervaringen op en je laat zien dat je de gemeenschap belangrijk vindt en dat is in deze tijd van toenemend individualisme toch een mooi signaal!” tekst en beeld: Jan de Koning

Als je de nieuwe bibliotheek in de Wijert binnenloopt, valt meteen de gezellige, intieme sfeer op met de uitstraling van een grandcafé. Er zijn diverse hoekjes gecreëerd waar mensen rustig achter hun laptop kunnen werken of een krantje kunnen lezen, terwijl in een andere hoek van de bibliotheek een cursus wordt gegeven aan een klein gezelschap. En wat vooral in het oog springt is de grote aandacht voor het kinderboek. Marjan Karsten en Jelle Witteveen Marjan Karsten en Jelle Witteveen werken één morgen in de week als gastvrouw en gastheer in deze bibliotheek. Marjan heeft jaren in de zorg gewerkt en heeft ontdekt dat ze het werken in de dienstverlening, wat ze nu drie jaar doet, ook erg leuk vindt. Jelle was geschiedenisleraar; na zijn pensionering kwam dit werk op zijn pad en het past helemaal bij hem. Gevarieerd werk Jelle begint ’s morgens om acht uur en zorgt ervoor dat, wanneer de bibliotheek om half negen open gaat, alles klaar staat voor de ontvangst van de bezoekers. Er komen dagelijks veel vaste gasten; de eersten lopen binnen om de krant te lezen en een kopje koffie te drinken. Daarna komen andere klanten, waaronder studenten die een plekje zoeken om rustig te kunnen studeren. Dan arriveert ook Marjan en na half tien wordt het drukker in de bibliotheek. Om half tien komt ook de bezorgdienst binnen met diverse kratten met bestelde boeken. Die moeten worden geregistreerd en de klanten moeten een berichtje ontvangen dat hun boek klaar ligt. Terwijl Jelle zich daarmee bezighoudt, legt Marjan een klant uit hoe boeken moeten worden aangevraagd via het computersysteem en maakt ze een nieuwe bezoeker wegwijs in de bibliotheek. Genieten van het werk De beide vrijwilligers genieten volop van het werk en vooral van het omgaan met bezoekers. Ze krijgen vaak te maken met ouderen die niet handig zijn met de computer en nemen dan alle tijd om hen te helpen. Anderen vragen advies bij het kiezen van een boek en omdat Jelle zelf veel heeft gelezen kan hij andere mensen vaak op het spoor zetten van een ander mooi boek. “En of ze nu weglopen met een boek over geschiedenis of met een kookboek, vind ik minder belangrijk. Het belangrijkste is dat er gelezen wordt!” Kinderboeken De bibliotheek in de Wijert heeft een grote collectie kinderboeken en de ruimte die daarvoor beschikbaar is, is zeer aantrekkelijk ingericht. Marjan vindt het erg leuk om kinderen en hun ouders wegwijs te maken in de wereld van het boek. “Het is toch prachtig om te zien dat kinderen lezen leuk gaan vinden!” Taalgroep Elke dinsdagmorgen zit er ook een leesgroep om de grote tafel in de zaal. Deze mensen willen graag de Nederlandse taal nog beter leren beheersen; ze lezen gezamenlijk een boek onder leiding van een vrijwilliger die zo nodig ook de taal toelicht. Breinbieb Tenslotte staat er midden in de zaal een grote tafel met boeken en spelletjes die geschikt zijn voor mensen van wie het geheugen minder wordt: ook een belangrijk initiatief. Al met al is deze Forumbibliotheek een prachtige aanwinst voor de wijk en als het aan Marjan en Jelle ligt, blijven ze hier nog jaren vrijwilligerswerk doen. Lijkt het je ook leuk om je als gastheer/vrouw in te zetten? Ook het taalhuis dat aan de bibliotheek in de Wijert is verbonden zoekt met spoed nog enkele vrijwilligers  www.tijdvoorhettaalhuis.nl Jan de Koning tekst en beeld: Jan de Koning

In het pittoreske Noordlaren is sinds 2022 een zogenaamde B3-school voor voortgezet onderwijs gevestigd in het dorpshuis de Hoeksteen. Een B3-school is particulier en alle kosten van het onderwijs worden door de ouders zelf betaald. De school heeft op dit moment 35 leerlingen en wil uitgroeien tot maximaal 80 in de leeftijd van 11 tot en met 20 jaar. De school draagt de naam Labyrint . De keuze voor deze naam zegt veel over het onderwijsconcept dat er gehanteerd wordt: de leerlingen worden uitgedaagd en begeleid in hun individuele schoolreis. Op het Labyrint gaan ze ervan uit dat iedereen van nature nieuwsgierig is en wil leren. Daarom krijgen de leerlingen er de ruimte om zelf te ontdekken wat hun interesses en talenten zijn en mogen zij op hun eigen manier leren. In dat proces worden zij begeleid door een aantal ervaren coaches. Vrijwilligers gevraagd De onderwijsinspectie constateert in haar rapport over deze school dat de kwaliteit van het onderwijs volledig voldoet aan de wettelijke eisen. Er is de schoolleiding dan ook alles aangelegen om een goed gekwalificeerd schoolteam samen te stellen. En vrijwilligers zijn daarbij zeer welkom. Edwin Spoelstra Zo’n vrijwilliger is Edwin Spoelstra. Edwin, een geboren Groninger,  heeft ooit een universitaire studie farmacie afgerond en werkte de laatste jaren in Zevenaar. Door een burn-out werd hij gedwongen zijn baan op te geven en op zoek te gaan naar een nieuwe, bij zijn omstandigheden passende werkkring. In die zoektocht kwam het vrijwilligerswerk op het Labyrint op zijn pad en de wijze waarop hier onderwijs gegeven wordt sprak hem erg aan. Edwin is twee dagdelen vrijwilliger op het Labyrint en hij verzorgt dan de sportlessen. Locatie De school heeft ook enkele lokalen bij de ijsbaan in Noordlaren en op het veld ernaast kan Edwin naar hartenlust met zijn leerlingen sportief aan de slag. “Elke dag dat ik op het Labyrint gewerkt heb, ga ik voldaan naar huis, want ik zie hoe verschillende leerlingen hier opbloeien na bijvoorbeeld een hele vervelende basisschoolperiode.” Onderwijs? De zoektocht van Edwin naar een nieuwe werkkring gaat ondertussen gewoon door. Maar door de ervaringen die hij op het Labyrint opdoet, vraagt hij zich steeds vaker af of een baan in het onderwijs misschien iets voor hem is. “Maar dan wel graag op een school waar op vergelijkbare wijze de leerling centraal staat.” Waardering Wellicht zien we Edwin nog eens terug als tekenleraar. In zijn jonge jaren ontdekte hij dat hij tekenen leuk vond maar van de ontwikkeling van dit talent kwam weinig terecht. “De laatste tijd teken ik weer meer, vooral diverse Groninger stadsgezichten, en ik ontdek dat ik dat steeds leuker ga vinden. Ik krijg ook veel complimenten voor dit werk en ik merk dat ik dat waardering toch wel heel erg belangrijk vind.” Bij het Labyrint zijn ze in ieder geval blij met Edwin en dat doet hem zichtbaar goed. Nieuwe vrijwillige docenten zijn welkom, meer info vind je hier  tekst en beeld: Jan de Koning

Nieuwkomers die moeten inburgeren krijgen onder andere Oriëntatie op de Arbeidsmarkt (ONA). Met ONA leren ze gedurende 4 weken in vogelvlucht het hele proces kennen van hoe een baan te vinden. Vincent assisteert als vrijwilliger de docent op het Alfa-college. “Vandaag heb ik aan iemand uitgelegd wat een uitzendbureau is, want dat kende hij niet.” Wensberoep Vincent werkt vaak 1 op 1 met een student als ze opdrachtjes moeten doen. “Ze moeten bijvoorbeeld twee vacatures zoeken die  passen bij hun ‘wensberoep’ of drie verschillen opnoemen tussen de werkcultuur in Nederland en die van hun thuisland. "Het sollicitatieproces zoals we dat hier kennen verschilt nogal van waar ze vandaan komen. Hier in Nederland zijn we van de regeltjes en formulieren, dat kennen ze niet”, legt Vincent uit. Hij heeft inmiddels al aardig wat mensen meegemaakt sinds hij in september begon. 20 uur in de week Vincent begon als assistent bij ONA maar inmiddels is hij gevraagd om ook te ondersteunen bij lessen Kennis van de Nederlandse Maatschappij (KNM) een ander onderdeel van het inburgeringsexamen. Hij helpt bij Nederlands voor Oekraïners en bij een club Nederlandse kinderen (15-18 jaar) die na de pandemie weer wat sociale vaardigheden willen oefenen (door middel van spellen). Bij elkaar is hij daar ongeveer 20 uur per week aan kwijt. Dat is best veel.  Vincent: “ik blijf  op zoek naar betaald werk maar ondertussen blijf ik dit doen, ik vind het leuk en ik leer hier ook van. Ik hoop ook dat ik iets met deze ervaring kan doen.” Kwaliteiten ontdekken Vincent hoorde via via van dit vrijwilligerswerk en het leek hem wel wat. Hij heeft een bachelor Psychologie maar  de liefde tussen hem en de studie was een beetje over en hij zat al een tijdje thuis. “Ik heb hiervoor wel gewerkt in vakantiebaantjes en zo maar ik wist nooit wat nou bij mij paste, waarvoor ik geschikt zou zijn en ik heb wat last van sociale angst. Hier heb ik geleerd dat ik kennelijk wel met mensen kan werken en dat het helemaal bij me past. Ik ben geduldig en dat helpt als je met mensen werkt, vriendelijkheid is ook belangrijk. Dus ik heb hier ontdekt wat mijn kwaliteiten zijn. Het heeft me geholpen de draad op te pikken en een beetje normaal ritme te krijgen.” Een fijne, veilige atmosfeer De cursisten zijn blij met de cursus, “Er is een fijne en veilige atmosfeer in de klas, er worden grapjes gemaakt en het feit dat hier iemand is die aandacht voor ze heeft en samen met ze door het proces loopt is heel fijn voor ze. Het is dankbaar werk. Het is niet moeilijk, voor ons zijn de dingen die gevraagd worden heel vanzelfsprekend. Morgen is het anders, dan is er een klas KNM waar je iets af moet weten van Nederlandse geschiedenis en cultuur, daar moet ik wel even over nadenken want dat had ik voor het laatst in groep 3.” Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Binnenkort, 22 juni is het Roze Zaterdag in Groningen. Het wordt een feest waar de hele stad aan meedoet: het begint om 10 uur met een kerkdienst in de Akerk, op de Grote Markt is muziek vanaf 14 uur, er zijn voorstellingen in diverse theaters,  een fototentoonstelling rondom de A-kerk, de Pridewalk start op de Ossenmarkt, er zijn zelfs twee afterparties op twee verschillende plekken in stad, er is een infomarkt achter het museum aan de A, in Het Forum gaat een Drag Queen voorlezen. enz. enz.  Kortom, het is een breed en zeer divers programma. Een drukke en feestelijke dag Roze Zaterdag wordt elk jaar in een andere stad gevierd. Vorig jaar kwamen in Goes ( 40.000 inwoners) ruim 20.000 bezoekers – dat was dus 1 op 2!  In het Groningse geval zou dat betekenen dat  we 100.000 bezoekers kunnen verwachten – maar dat het druk wordt is een ding dat zeker is. Pascal bestuurslid van Stichting Roze Zaterdag: “Wat we willen bereiken is dat het een mooie dag wordt, Dat je je OK mag voelen met wie je bent. We hopen dat iedereen na zo’n feestelijke dag wat vriendelijk en zachter wordt voor de ander en dat mensen elkaar weer accepteren.” Nog 25 vrijwilligers nodig Hij vertelt dat er al 25 vrijwilligers meewerken maar dat ze er nog wel 40 kunnen gebruiken. “Het gaat om het bemannen van de infostands en om artiesten te begeleiden. We hebben iemand nodig die een aanspreekpunt is voor de artiesten, koffie inschenkt, boodschappen rondbrengt, helpt bij het opzetten en afbreken, een veiligheidscoördinator, mensen voor het Awareness Team en gastheren/dames. Zie de vacature op link050 voor meer info.  Het is de bedoeling dat de vrijwilligers in shifts van 4 uur gaan werken. Ervaring is niet echt nodig.” Pascal heeft vorig jaar augustus de Pride georganiseerd. “Dat was hartstikke leuk en dit wordt nog veel groter. Er is een productieteam, er zijn technici, we doen veel aan marketing en communicatie en we huren ook mensen in die dingen voor ons doen want het is te groot om het alleen met het bestuur te doen.” Queer Year “Toen vorig jaar bekend werd dat Groningen Roze Zaterdag mocht organiseren hebben we direct de achterban erbij betrokken. We hebben een presentatie gegeven over Roze Zaterdag en gezegd  ‘wat willen jullie doen?’ Er waren toen veel mensen die iets wilden doen en organiseren en zo is het ontstaan. Omdat er zoveel initiatieven waren hebben we er een Queer Year van gemaakt. Want al die plannen en ideeën pasten niet allemaal op één dag. De aftrap van het Queer Year vond januari plaats tijdens Eurosonic-Noorderslag. We gaan dus na Roze Zaterdag gewoon door met evenementen en dergelijke. Voor iedereen Roze zaterdag zet de queer community centraal. Het is een viering van wie je bent en doorbreekt stigma’s. Maar het is ook een feest voor de hele stad. Want de ervaring leert dat mensen die niet tot de LHBTIQ-gemeenschap horen vrolijk mee-feesten. Het maakt Groningen tot een vrije en inclusieve stad waarin diversiteit wordt gevierd. tekst: Jeanet Verveer beeld: Roze Zaterdag

Xandra Couwenberg is vrijwillig coördinator van Maatschappelijke Begeleiding Vluchtelingen (MBV) bij Humanitas Groningen. Zij koppelt vrijwilligers aan de statushouders. De vrijwilligers helpen mensen om op eigen kracht iets aan hun situatie te veranderen. Ze maken de statushouders  wegwijs in Groningen en kunnen helpen bij het vergroten van het sociale netwerk, maar helpen ook  bij het invullen van formulieren of andere administratieve taken. Vaak duurt het enige tijd totdat de deelnemer kan beginnen met inburgeren. Een maatje van Humanitas kan de deelnemer in de tussentijd helpen met het opbouwen van een sociaal netwerk of het beginnen met leren van de Nederlandse taal. Dankbaar werk “Het betreft statushouders of vergunninghouders, dus vluchtelingen die in Nederland mogen blijven”, legt Xandra uit. Ze zijn al door de procedures heen. “Het is dankbaar werk want de meeste statushouders zijn gemotiveerd en willen graag van alles weten en begrijpen over het leven in Nederland. Bovendien is het voor hun toekomst in Nederland van belang dat ze hier goed inburgeren.” In een leuk team Bij Humanitas Groningen zijn nu zo’n acht vrijwillig coördinatoren actief. “Het is een heel leuk team, waarin ik me gelijk thuis voelde”, vertelt Xandra enthousiast. “Het is een gemengde groep, van jong tot oud en met verschillende culturele achtergronden. We hebben veel aan elkaar. Zo hebben we om de week overleg op de donderdagochtend. Daar worden de lopende zaken besproken, de koppelingen doorgenomen en soms ook collega’s van andere afdelingen van Humanitas Groningen uitgenodigd om te praten over waar we elkaar kunnen aanvullen en helpen, bijvoorbeeld de afdeling Taalondersteuning en ook Thuisin050 van de Gemeente.” Het moet wel klikken “De essentie van ons werk als vrijwillig coördinator is het koppelen van statushouders (de deelnemers) aan vrijwilligers (de maatjes). We kijken dan naar de wensen van zowel de maatjes als de deelnemers. Omdat sociaal contact een belangrijk onderdeel is van de koppeling, zoeken we naar de juiste match. We beginnen altijd met een kennismakingsgesprek met een maatje om te onderzoeken welke deelnemer bij hem of haar past. Er is een lijst met nog te koppelen deelnemers en een systeem waarin de deelnemers geregistreerd staan. Hierin staan gegevens zoals de talen die hij of zij spreekt, de leeftijd, zijn of haar hobby’s maar ook andere aantekeningen die van belang kunnen zijn voor een mogelijke koppeling. De volgende stap is een gesprek met het maatje en de deelnemer samen om te zien of het klikt.” Gezelligheid is ook belangrijk “Het tweewekelijkse overleg van de coördinatoren is behalve nuttig ook gezellig en we gaan ook weleens samen eten. Bovendien hebben we een appgroep waarin we veel bespreken en delen. Hier kun je ook vragen wie er nog iemand ‘in de aanbieding’ heeft. Iedereen vervult z’n rol op z’n eigen manier, in de voor hem of haar beschikbare tijd. Het aantal koppelingen dat iemand onder z’n hoede heeft, verschilt dan ook binnen de groep. Het gaat erom dat je het gevoel hebt dat je een goede match hebt gevonden en daarmee een geslaagde koppeling hebt gedaan, daar doe je het voor,” sluit Xandra glimlachend af. Tekst en foto: Annette Doornbosch

Niet alleen voor het stel dat uit elkaar gaat, maar ook - soms voorál - voor de kinderen, is de scheiding van hun ouders een ingrijpende gebeurtenis. Wat gaat er allemaal veranderen in hun leven? Gelukkig kunnen veel ouders daar zelf afspraken over maken, maar soms is er nog zoveel verdriet en boosheid dat dat niet lukt zonder hulp van een onpartijdige derde. Dan biedt Het Omgangshuis van Humanitas ondersteuning. Klaas Veeninga is al hier al tien jaar met veel voldoening vrijwilliger begeleide omgang: ‘Je wilt het beste voor de kinderen; daar kunnen wij in overleg met advocaten en natuurlijk met de ouders en de kinderen zelf, een bijdrage aan leveren.’ Een neutrale veilige plek Het Omgangshuis is een van de vele Humanitas-projecten en heeft een vaste ruimte in hun pand aan het Akerkhof. Hier komen 1 keer per 14 dagen kinderen – meestal met hun vader, soms met hun moeder - in kleine groepjes bij elkaar. Het kan soms lang duren voor de scheiding er officieel door is en de rechter een omgangsregeling heeft vastgesteld. Het is niet altijd mogelijk dat een ouder zonder begeleiding contact heeft met zijn of haar kind. Bijvoorbeeld doordat er problemen spelen. Humanitas geeft de partner die niet de verzorgende partner is - vaak zijn dit de vaders - de kans het kind te ontmoeten. In deze ruimte is er speelgoed, er zijn boeken, je kunt er rustig praten en spelen. Een belangrijk doel Het doel van dit project is dat de vader na een half jaar of een jaar zijn kind(eren) thuis kan ontvangen en op die manier een band met ze kan opbouwen. Dat is heel belangrijk voor het vertrouwen en de ontwikkeling van het kind. ‘We komen soms best schrijnende situaties tegen’, vertelt Klaas, ‘maar als nieuwe vrijwilliger hoef je dat natuurlijk niet allemaal in je eentje op te lossen. Wij delen onze ervaringen met jullie. Bovendien is onze bemiddeling en de omgang die daaruit voortkomt, altijd op vrijwillige basis. ‘Het werk is ook een feest!’ Klaas benadrukt dat het zeker niet alleen maar kommer en kwel is: ‘Er zijn gelukkig ook veel kinderen die echt strálend binnenkomen. Laatst hadden we hier een vader met meerdere kinderen over de vloer; dat was een groot feest!’  Maar mocht je echt lastige situaties tegenkomen waar je met je collega-vrijwilligers niet uitkomt, dan kunnen we verwijzen naar de professionele coaches van ProTalent of Elker. ‘Je moet wel praktisch en een beetje nuchter zijn natuurlijk’ En tegelijkertijd ben je toch ook een gevoelsmens. Klaas verwoordt het zo: ‘We werken ook met het hart!’ Het belang van het kind staat daarbij altijd voorop. Soms krijg je hierover tegenstrijdige informatie: volgens de moeder heeft de rechter dít gezegd, en volgens de vader dát. Ook dan krijg je advies en feedback van je ervaren collega’s; uiteraard wordt er dus van je verwacht dat je daarvoor openstaat. Dan heb je belangrijk, leerzaam én dankbaar werk! Meer weten? In de vacature vind je alle informatie Tekst: Magda Bootsma

De Dorpscoöperatie Ten Boer bestaat nu zeven jaar en is opgericht om het samenleven in Ten Boer en de bijbehorende dorpen prettig te houden voor iedereen. ”Met het ombouwen van het verzorgingshuis tot een verpleeghuis kwam de leefbaarheid voor ouderen in de aanleunwoningen in het gedring.” Aldus voorzitter Peter Redeker. Samenwerken aan samenleven! "Ouderen konden geen gebruik meer maken van de faciliteiten van het verzorgingshuis. In een gesprek met inwoners kwam naar voren dat ze zo’n plek misten. Ze wilden graag gezelligheid, koffiedrinken en andere activiteiten om samen te doen. Dus daarom hebben we deze coöperatie opgericht, met steun van het WIJ-team en de gemeente Groningen,” vertelt Peter. “Inmiddels hebben we meer dan 160 leden. We hebben, samen met Wij Ten Boer, nu een plek in een voormalige school waar we van alles organiseren, alles om elkaar te ontmoeten. Zoals stoelgymnastiek, 1x per maand een dorpsdiner, creatieve activiteiten en natuurlijk gewoon koffiedrinken. En het mooie is dat het lidmaatschap gratis is, want alles wordt door vrijwilligers gedaan,” vertelt Peter trots. Niet voor maar met de leden “Een coöperatie betekent dat je alles met de leden bepaalt, iedereen is even verantwoordelijk, we bedenken niet voor maar mèt de leden. Daarvoor zijn de ledenbijeenkomsten. We werken veel samen met het WIJ-team en de gemeente faciliteert. Dat is toch een prachtig concept,” vat Peter samen. “Zo hebben we een hulpdienst voor kleine hulpvragen, bijvoorbeeld boodschappen doen, klusjes als een schilderij ophangen, of een lamp, etc. Geen dingen voor vakspecialisten, want daar willen we niet mee concurreren,” aldus Peter. “Onze leden hebben zelf aangegeven wat ze kunnen en willen doen, dus we hebben een grote achtervang. Maar we hebben behoefte aan meer mensen die iets willen doen, bijvoorbeeld iemand die een oudere vrouw wil helpen in de tuin, maar dan wel samen en geen zwaar werk. Het gaat in de advertentie om een tuinmaatje. Maar zoals gezegd, we hebben aan meer vrijwilligers behoefte, zoals iemand die de koffieochtenden wil verzorgen, 1x per twee weken op woensdagochtend, en chauffeurs.” Kleinschalig dorpsvervoer “We hebben samen met het WIJ-team kleinschalig dorpsvervoer opgezet. Daarvoor heeft de gemeente een elektrische auto beschikbaar gesteld. En het mooie is dat de chauffeurs die auto ook voor kleine ritjes privé mogen gebruiken als die niet nodig is voor het dorpsvervoer.” Kortom, de Dorpscoöperatie motiveert de inwoners om iets voor elkaar te doen, en het werkt, en dat is toch geweldig? En Peter is heel tevreden met de herindeling, sinds ze bij de gemeente Groningen horen. Zo hebben ze, met inzet van vrijwilligers, ook het zwembad kunnen behouden. Maar de grootste wens is toch wel een multifunctioneel centrum, want ze zitten nu in een oude school en die wordt waarschijnlijk over drie jaar afgebroken. “We zijn nu aan het ‘proefdraaien’ om te bewijzen dat we echt zo’n centrum nodig hebben, en dat we het draaiende kunnen houden met al onze vrijwilligers,” lacht Peter. En dat gaat vast wel lukken!

Jon is gastheer bij het Hamelhuys aan de Johan de Wittstraat. Dit is een laagdrempelige ontmoetingsplek voor mensen (en hun naasten) die met kanker te maken hebben (gehad).Jon: “Ik ben bij link050 langsgegaan omdat ik weer wat wilde doen en ik wist niet goed wat. Ik had een fijn gesprek met een link050 medewerker, waarin ze me goede vragen stelde waardoor we erop uit kwamen dat werk als gastheer goed bij me zou passen. Ik koos voor het Hamelhuys waar ze een gastheer zochten omdat mijn beide ouders aan kanker zijn gestorven.” Gezellige huiskamer Het Hamelhuys is als een laagdrempelige voorziening waar je zo binnen kan lopen. In de gezellige huiskamer voelen mensen zich snel op hun gemak. Het wordt er de laatste tijd wat drukker zodoende kunnen ze nog wel wat extra gastheren/-vrouwen gebruiken.  “Het gevoel toen ik hier kwam was direct goed. Bij de kringloop had ik ook leuke gesprekken en ik heb er met veel plezier gewerkt maar dat werk was meer een afleiding. Dit gastheerschap, het sociale contact dat je hier hebt, past helemaal bij me.” Stevig in je schoenen staan De gasten zijn (ex-)patiënten, maar ook mantelzorgers die hun verhaal niet altijd kwijt kunnen omdat ze de patiënt niet willen belasten. Verder komen hier ook nabestaanden, vrienden en familieleden van patiënten.  Jon: “Het is niet zo makkelijk om je leven weer op te pakken als je klaar bent met de behandeling. Je hebt een andere kijk op het leven gekregen en de één gaat er makkelijker mee om dan de ander en daar zijn wij voor.”  Op de vraag of hij het niet confronterend vond omdat hij immers zijn ouders aan deze ziekte heeft verloren zegt hij dat hij hun overlijden op zijn eigen manier had verwerkt en het geen probleem was. “Je moet hier als vrijwilliger wel een beetje stevig in de schoenen staan, want ja, soms wordt er over de dood gepraat.” Lotgenoten en afleiding “Het is mooi dat mensen hier hun verhaal kunnen doen. De gesprekken kunnen gaan over de behandeling of dingen waar ze last van hebben maar we praten net zo goed over koetjes en kalfjes of over politiek. De gasten vinden hier lotgenoten en afleiding. Ik miste een dergelijke plek tijdens mijn rouwperiode en ik gun hun een plek waar ze vrijuit kunnen praten. Een luisterend oor, echte belangstelling en goede vragen stellen, daar gaat het hier om. Belangstelling hebben voor de persoon zonder kanker is ook belangrijk.” Een opleiding Inmiddels heeft Jon een IPSO cursus gevolgd ( IPSO staat voor Instellingen Psycho Sociale Oncologie. Hamelhuys is één van de 81 IPSO-centra in Nederland.) Hij vertelt dat hij door zijn werk bij het Hamelhuys ook heeft geleerd dat hij dit soort werk als professional wil gaan doen, dus is hij aan de studie Social Work aan de Hanzehogeschool begonnen en inmiddels zit hij in het tweede jaar. We maken het vaker mee dat mensen door hun vrijwilligerswerk op de plek terecht komen waar ze (eigenlijk) horen. Het Hamelhuys verwelkomt nieuwe gastheren/-vrouwen, maatjes die thuis een handje helpen en dienstverleners ( mensen die hun vaardigheid, kapper, coach etc) willen inzetten. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

https://youtu.be/N-7mNN5m9wc Een paar weken geleden hebben vele vrijwilligers in het hele land de handen uit de mouwen gestoken vanwege NLDoet. Dit is een jaarlijks terugkerend weekend waarin allerlei organisaties gaan klussen, opruimen, schoonmaken, tuinieren, timmeren ...  noem maar op - samen met vrijwilligers die zich speciaal daarvoor hebben aangemeld. Gewoon een gezellig dagje en dan een korte -nuttige- klus doen waar organisaties zelf niet altijd aan toekomen. Onze cameraman Bart is bij drie plekken langs geweest om te filmen wat daar allemaal gedaan werd: Het Groenhuis in de Oosterparkwijk, de Jonge Onderzoekers in de professorenbuurt en Werkpodium Kraack in Beijum.

Dat zegt Jolanda, sinds drie jaar vrijwilliger bij ‘Doedertoe, werkplaats voor blijdschap en verbinding’ in Vinkhuizen. Mensen met handige handen en een creatief oog maken hier van ‘oude’ dingen weer nieuwe, o.a. door te knippen, plakken, verven, naaien, tekenen en schilderen. Dit alles gestoeld op Doedertoe’s visie van sociaal ondernemen: met gesloten portemonnee, volledig gebaseerd op geven en delen. ‘We leven hier van inbreng’, legt Jolanda uit, ‘alles is gerecycled.’ Zelfs de koffie en thee zijn gratis; wie wil mag 0,50 cent in de donatiepot doen (of meer). Want, zo zegt coördinator Marita: ‘wij willen harten verwarmen en vrolijkheid brengen.’ Heel veel materialen, heel veel heerlijke hebbedingetjes Ik kijk m’n ogen uit in de werkplaats aan de Travertijnstraat in Vinkhuizen. De ene helft ervan wordt gebruikt door de vrijwilligers en deelnemers van Doedertoe; in de andere helft zijn de mensen van een – zelfstandige, maar op dezelfde idealen gestoelde – fietsreparatiewerkplaats aan het werk. Er zijn klokken, schilderijen, tafeltjes, krukjes, lampenkappen en nog heel veel meer. Het is één grote kneuterige wirwar van hebbedingetjes en nuttige voorwerpen door elkaar. ‘Als er één een crea-bea is, dan ben ik dat wel!’ Jolanda vertelt dat ze, toen ze drie jaar geleden bij Doedertoe begon, meteen zelfstandig aan het werk kon: ‘ik probeer gewoon van alles.’ Ze laat me foto’s zien van de ‘Happy Stones’ die ze in de corona-periode is begonnen te maken: kleine stenen beschildert ze met vrolijke tafereeltjes of bemoedigende woorden. Wonderlijk hoe je op zo’n kleine oppervlakte zó veel kunt laten zien! Ook ondersteunt ze de deelnemers, ze werkt aan de naaimachine, ze haakt, noem maar op. Elke vrijwilliger heeft een eigen ‘specialisme’: de ene werkt vooral met (kleine) meubels, de ander met papier, een derde is druk met wol. Te veel om op te noemen. ‘Er is hier nooit iemand chagrijnig!’ Het werk dat bij Doedertoe gedaan wordt, heeft natuurlijk een mooie achtergrond en een mooi doel: op een duurzame manier leuke en handige spullen beschikbaar maken voor mensen met weinig geld. Jolanda en haar collega Susanne benadrukken dat daarnaast ook de sfeer in de groep heel belangrijk is: iedereen houdt rekening met elkaar, niemand is chagrijnig. Susanne, geboren in Duitsland, zegt: ‘De Nederlanders zijn een cadeau!’ Nou, daar gaan Jolanda en ik wel van glimmen natuurlijk… en ik voeg er lachend, geboren en getogen in Stad, aan toe: ‘De Grunnegers zijn een cadeau!’ ‘Zien en je gezien voelen’ Zo vat Susanne de filosofie, de gedachte achter Doedertoe samen. Iedereen is welkom; je ontmoet hier mensen die je anders misschien nooit tegen zou komen. Je krijgt een band met elkaar en je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent. Iedereen heeft eigen kwaliteiten en eigen ‘gekkigheden’ en dat is allemaal prima. Altijd wat lekkers erbij Rond het middaguur brengt Tanja kommen zelfgemaakte soep rond. Elke week een andere smaak; deze keer is het rode-bietensoep. Het smaakt prima! En om de calorieën te verbranden begint Jolanda volgende week met een nieuwe activiteit: ‘Doedertoe in beweging’: laagdrempelig bewegen, voor iedereen die dat fijn vindt. Eerst nog binnen, en als het wat later in het seizoen wat warmer wordt, in de buitenlucht. Kortom; voor elk wat wils! Doedertoe kan altijd vrijwilligers erbij gebruiken: vrijwilligers die kinderen of vluchtelingen willen begeleiden, iemand voor de PR en communicatie, iemand die de werkplaats in orde wil houden, of helpt bij het schoonhouden, en iemand die het leuk lijkt meubels op te pimpen. Klik hier en je vindt alle vacatures. Tekst en foto’s: Magda Bootsma

Dat zegt Noelia Luciano Peña, werkzaam bij de vrijwilligersvacaturebank in de Herestraat 100, in hartje Stad. Hier staat de deur open voor iedereen die vrijwilligerswerk of een participatiebaan zoekt in onze gemeente. En nu zoeken ze zelf ook iemand: een Stadjer die goed met computers kan omgaan èn van gezelligheid houdt. Vrijwilligerswerk in de schijnwerpers Het nieuws over vrijwilligerswerk wordt, behalve op de eigen website, op verschillende kanalen gepubliceerd, zoals Facebook, Instagram en LinkedIn. Er verschijnt elke maand een top-tien van vacatures en link050 promoot interviews die geschreven zijn door de redactie van link050. De rol van content creator in het geheel is vooral om de vacatureteksten mooi te herschrijven en op de verschillende media te plaatsen. Noelia geeft een voorbeeld van dit ‘herschrijven’: ‘Je zegt dan dat jullie een lekker bakkie gaan doen in plaats van dat je koffie gaat zetten. Het moet een beetje levendig zijn!’ ‘Het werk is niet moeilijk, wel belangrijk’ Ik hoor meerdere voor mij nieuwe woorden. Noelia heeft het bijvoorbeeld over het ontwerpprogramma CANVA en het mailingprogramma La Posta. ‘Het is geen probleem als je die programma’s nog niet tot in de puntjes beheerst’, zegt Noelia: ‘Ik werk je in en je kunt me altijd om advies vragen. Het is natuurlijk fijn als je al met computers overweg kunt, maar je kunt bij ons ook heel veel nieuwe dingen leren.’ Om die reden wil het team graag dat je op kantoor komt werken; dan is er veel meer contact en overleg dan wanneer je thuis zit. Deadlines halen De opmaak van de teksten, Noelia noemt dit de ‘template’, is al klaar. Je bewerkt ze, zoals in het voorbeeld over de koffie. Je plaatst ze op internet, in buurtkranten, in de nieuwsbrief. En: je haalt de deadlines! Dat klinkt zwaarder dan het is: buurtkranten hebben namelijk allemaal een andere verschijningsdatum. Het is dus niet zo dat je op dezelfde dag een tekst klaar moet hebben voor de wijkkrant van Lewenborg én die Oosterpark én het Centrum. En zoals al eerder gezegd: je doet het niet alleen. Wat krijg je ervoor terug? Als vrijwilliger werk je ongeveer 8 uur per week; verdeeld over 2 of 3 dagen. Je leert in een gezellige sfeer nieuwe mensen kennen, je vergroot je vaardigheden, je levert een bijdrage aan het op de kaart zetten van vrijwilligerswerk. Het geeft voldoening dat het resultaat van je werk tastbaar is: er hangen affiches, ook hier voor het raam van het pand, de verhalen staan in wijkkranten en op social media. Oh ja, nóg een nieuw woord:  het resultaat van je werk hangt letterlijk in de etalage bij link050 en heet ‘Narrow Casting’. Dit is een scherm waar niet alleen de wisselende actuele zaken van link050 op staan, als vacatures of de gratis cursussen voor vrijwilligers, maar ook informatie over bijvoorbeeld Noorderzon of het Bevrijdingsfestival. Tekst: Magda Bootsma Foto: De vrijwilligerscentrale link050

Vrijdagmiddag half drie in zorgcentrum de Veldspaat. Plotseling klinkt er vrolijke muziek uit de geluidsinstallatie: popmuziek uit de jaren zestig. In het atrium, de grote zaal van het centrum zitten al verschillende bewoners klaar voor het maandelijkse muziekspektakel en omdat de muziek door het hele gebouw te horen is, loopt de zaal snel vol met nog meer enthousiaste ouderen. Jan en Greetje Vijftien jaar geleden woonde de moeder van Jan in de Veldspaat en tijdens één van de bezoekjes kwamen hij en zijn vrouw Greetje in gesprek met een activiteitenbegeleidster die daar werkte en weleens een plaatje draaide. “Toen ze hoorde dat wij een behoorlijke collectie singletjes hadden en zo nu en dan wel een muziekmiddag wilden verzorgen, werd ze helemaal enthousiast. Sinds die tijd zijn we elke maand een middag in de Veldspaat en draaien we continue plaatjes uit de jaren zestig: Elvis Presley, Roy Orbison, de Beatles, maar ook Nederlandstalige muziek van bijvoorbeeld Johnny Jordaan.” Enthousiast publiek Als ze naar de Veldspaat gaan, gaat er een kleine stereo platenspeler mee die Jan dan aansluit op de apparatuur van het zorgcentrum. In de week voorafgaand aan het optreden worden de platen uitgezocht. Jan is niet een diskjockey die de muziek aan elkaar praat. “Nee, dat is zonde van de tijd,” meent Jan, “want zolang ik praat kan er geen muziek gedraaid worden.” Het publiek is elke keer weer enthousiast. En terwijl Jan aan de draaitafel zit, maakt Greetje een dansje met één of meerdere bewoners en die vinden het allemaal geweldig. En het kan zo maar gebeuren dat een bewoner, nadat een bekend lied is gedraaid tegen Greetje zegt:  “Mevrouw, wat kunt u mooi zingen!” Andere zorgcentra Jan en Greetje hebben in de afgelopen jaren ook een paar keer een muziekmiddag verzorgd in andere zorgcentra. Ook daar waren de bewoners en begeleiders erg enthousiast en vroegen hen om nog een keer terug te komen. Maar er kwam helaas geen nieuwe uitnodiging. Vermoedelijk heeft de coronapandemie hierin een rol gespeeld en is men voorzichtiger geworden met het organiseren van dit soort bijeenkomsten. Wederzijdse voldoening Op één van de muziekmiddagen kwam er een bewoner naar Jan toe en vertelde hem dat hij zelf ooit zendpiraat was geweest in Hoogkerk, met de zendnaam “Calimero”. Nu wilde het geval dat Jan een plaatje van de zendpiraat in zijn collectie had en op de achterkant stond een lied waarin deze man bezongen werd. Dat plaatje draaide Jan en de middag voor deze man kon niet meer stuk. Later kwam zijn dochter bij Jan om hem te zeggen dat hij haar vader een onvergetelijke middag had bezorgd. Maar Jan reageerde: “Nou, mevrouw, uw vader heeft mìj een prachtige middag gegeven.“ Een gratis optreden De muziekmiddag die Jan en Greetje verzorgen kost niets. Een kopje koffie is voldoende. Zo is het bieden van deze vorm van amusement ook een mooi voorbeeld van vrijwilligerswerk. En wie nog wat kan missen: Jan spaart nog steeds singletjes! Jan is te bereiken via loena@telfort.nl tekst: Jan de Koning

Bij @ease zijn jongeren welkom om te komen praten. De vrijwilligers bieden een luisterend oor. Hilde Althuis is daar eentje van en is het helemaal eens met het speciale concept. Een luisterend oor ‘Het werkt heel goed om alleen maar te luisteren, hoewel je soms wel op je handen moet gaan zitten om geen advies te geven, want dat is niet de bedoeling. En daar hebben de meeste jongeren die bij ons komen ook helemaal geen behoefte aan,’ vertelt Hilde. ‘Maar als er wel iets heftigs aan de hand is mogen we altijd de aan ons verbonden psychiater of de andere professionals vragen om advies. Maar dat gebeurt niet vaak. Wel bespreken we de gesprekken met de jongeren altijd na met de professional.’ Gehoord worden is soms al genoeg ‘We vragen wel van de vrijwilligers dat ze een tweedaagse training volgen maar dat is voor de meesten geen enkel probleem,’ aldus Hilde. ‘De jongeren willen gewoon hun ei kwijt en dat lucht op, gewoon praten met leeftijdgenoten, want de vrijwilligers zijn doorgaans ook jongeren. Hoewel de meesten wel een studie volgen in de sociale sector.’ Zo volgt Hilde zelf een studie Social Work aan de Hanzehogeschool. ‘Iets in de praktijk doen wat aansluit bij je studie is alleen maar verrijkend.’ Hilde is er zelf via een oriënterende stage tijdens haar studie bijgekomen, ze zocht wel iets wat haar aansprak en dat was dit. En ze vindt het nog steeds heel erg leuk en motiverend. Zo leuk dat ze dit na haar studie ook nog wil blijven doen. Want veel tijd kost het niet. Altijd in duo’s werken ‘We werken altijd met zijn tweeën en dat geeft veel steun en is niet bedreigend voor de jongeren. De jongeren hoeven van ons ook niets, alleen maar praten. Wij zorgen ervoor dat ze zich op hun gemak voelen = @ease. Natuurlijk vragen we wel of ze tips willen of advies en dan komt soms wel een hulpvraag. Maar het lijkt meer op een vriendengesprek, daar kun je toch ook vaak je problemen bespreken zonder dat je hulp vraagt?’ stelt Hilde terecht vast. ‘Het is dus heel laagdrempelig.’ We love to listen Een mooie slogan! De onderwerpen variëren van stress, eenzaamheid, depressie, onzekerheid, drugsgebruik, een onveilige thuissituatie, seksueel anders geaard zijn of iets anders. ‘Maar veel toch over eenzaamheid en niet op je plek zitten. ‘Alles moet tegenwoordig perfect zijn en daar hebben veel jongeren moeite mee. Ook al zitten ze op een leuke studentenvereniging of opleiding, dan kun je je daar toch niet thuis voelen, de druk is tegenwoordig gewoon heel groot.’ Chatten kan ook Ook van de chatfunctie die ze hebben wordt veel gebruik gemaakt. ‘Die wordt landelijk bemand dus er is altijd wel iemand die kan antwoorden, en dat doen wij ook als we geen live gesprekken hebben. En alles is anoniem! Via chatten komen wel meer vragen binnen over stress, drugs en suïcidaliteit. Dat laatste vragen we overigens ook altijd, of ze daar over nadenken, ook in de live gesprekken,’ maar we komen pas in actie als de jongeren dat zelf willen,’ benadrukt Hilde. Kortom, heel dankbaar werk! Enthousiast? Volg ze op Instagram: @ease_groningen tekst en beeld: Annete Doornbosch

Zijn leven staat nu bijna helemaal in het teken van vrijwilligerswerk. Ruim tien jaar geleden kon hij het zich veroorloven te stoppen met werken en sindsdien is hij volop betrokken bij de activiteiten in de wijk waar hij ook woont: Vinkhuizen. We hebben het over Mennie Oosterhuis, 64 jaar. Volkstuinen De meeste tijd, zeker in de periode tussen maart en oktober, brengt Mennie door op het volkstuinencomplex aan de noordkant van de wijk. Het is het grootste hobbytuinengebied van Groningen en Mennie is voorzitter van de vereniging. Er zijn maar liefst 271 tuinen op het complex en hij heeft er zeker in de zomermaanden bijna een dagtaak aan om het één en ander in goede banen te leiden. Omdat de vereniging op dit moment geen secretaris heeft, doet hij ook nog het werk dat bij deze functie hoort. Naast het leiden van de vergaderingen van het bestuur en de diverse teams houdt Mennie zich bezig met de verhuur van de tuinen en zo af en toe lopen er ook stagiaires van de Van Lieflandschool rond die hij begeleidt. Soms moet hij optreden bij kleine conflicten tussen huurders van een volkstuin.. Maar hij doet het allemaal met heel veel plezier. “Ik heb met mezelf afgesproken dat het wel leuk moet blijven”, zegt Mennie.  En dat hij het nog steeds leuk vindt blijkt wel uit zijn enthousiaste verhaal. Coördinator groen Ook in de wijkvereniging is Mennie erg actief. Hij is coördinator groen. Dat betekent dat hij initiatieven neemt om de wijk groener te maken. Zo nodig neemt hij contact op met de gemeente en dient hij plannen in. Eén van de projecten is inmiddels al geslaagd: het realiseren van een klein plantsoen bij het winkelcentrum. “Maar de voorwaarde bij dit project is wel dat we het zelf moeten onderhouden.” Andere ideeën zijn de aanleg van smalle geveltuinen en daarvan zijn er ook al een paar klaar. Daarnaast is Mennie namens de wijkvereniging contactpersoon voor de ontwikkeling van het Westpark, een ecologisch park dat grenst aan verschillende stadswijken aan de westkant van Groningen. “Ook heel interessant om daarin mee te denken!” Wijkklimaatambassadeur Op initiatief van de gemeente werd in 2022 een pilot gestart voor het aanstellen van klimaatambassadeurs in de verschillende wijken. Namens Vinkhuizen nam Mennie die rol op zich. Om niet teveel overhoop te halen werd nadrukkelijk gekozen voor vergroening. Vinkhuizen is één van de wijken in Groningen met de meeste versteende tuinen en Mennie roept onder andere via de wijkkrant de mensen op hun tuinen weer meer groen te maken, maar het resultaat is nog maar heel mager. De pilot is inmiddels gestopt, maar Mennie heeft nog steeds contact met enkele andere ambassadeurs voor het uitwisselen van ideeën en ervaringen. Tenslotte is Mennie ook nog actief als mantelzorger. Hij woont bij zijn moeder en zij wordt bij het klimmen van de jaren steeds afhankelijker. Maar Mennie verzorgt haar met toewijding. Vrijwilligers gevraagd Net als bij veel andere organisaties is er ook in Vinkhuizen grote behoefte aan vrijwilligers. Mensen zoals Mennie, die al hun tijd in dit werk steken, zullen wellicht niet gauw te vinden zijn, maar zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Binnen de wijk Vinkhuizen zijn op dit moment diverse openstaande vacatures voor vrijwilligerswerk. tekst en beeld: Jan de Koning

“Is dit vrijwilligerswerk als maatje wel iets voor me? Je weet niet aan wie je gekoppeld wordt en misschien vind je het helemaal niet leuk en hoe ga je dat dan aanpakken?” Ik vermoed dat die gedachte zo’n beetje door Rosalies hoofd ging toen ze zich in september bij Humanitas aanmeldde als maatje. Maar nu zegt ze “Ik vind het echt leuk” en ze denkt erover het contact te onderhouden ook als haar stage in juni afloopt. Want Rosalie doet dit voor haar stage (acht uur per week) van haar opleiding Social Work aan de Hanzehogeschool. Ze is maatje van een meneer met dementie èn van een meisje van ongeveer haar eigen leeftijd. Een jeugdig stel Het contrast tussen de twee mensen vind ze juist heel leuk. “Ik drink altijd eerst een kopje thee met het echtpaar, dan praten we wat over onze week en daarna ga ik wandelen met Teun. Hij heeft dan hele verhalen over de wijk en de mensen in de buurt waar hij al 40 jaar woont. Ik merk dat zijn vrouw ook behoefte heeft aan een luisterend oor. “Maar als mevrouw in het bijzijn van haar man vertelt hoe moeilijk ze het heeft met zijn achteruitgang vind ik dat lastig, daar ga ik inhoudelijk dan niet op in want ik merk dat hij er ongemakkelijk onder is. Het is een leuk en nog jeugdig stel, ze zijn 75, en ze zijn ook heel belangstellend naar mijn leven, ik stuur ze wel eens foto’s als ik bij familie ben geweest dat vinden ze leuk.  Het is echt een wederkerig contact.” Een wederkerig contact Het contact met het meisje ( ze is 19 jaar) is net zo goed wederkerig: “We zijn twee meiden onder elkaar en hebben ook zo onze lolletjes en herkennen elkaars humor. Het meisje heeft behoefte aan een maatje omdat ze geen contact met haar familie heeft en ze erg eenzaam is. Ze loopt bij de GGZ vanwege een diagnose.” Ze ontmoeten elkaar in het kattencafé en praten wat. “Ze wil haar ei kwijt, we praten over dingen waar ze het moeilijk mee heeft. Ze doet MBO2 en mist de aansluiting met klasgenootjes omdat ze niet rookt, drinkt of uitgaat en ze vindt het moeilijk om alleen te zijn.” Zo te horen is het een kwetsbaar meisje en daar is Rosalie zich wel van bewust. “Ik wil niet dat ze in het zware stuk blijft hangen dus probeer ik na een tijdje over te schakelen naar een positiever onderwerp. Ik wil ook niet in de rol komen van een tweede therapeut en met mijn soort opleiding heb je die neiging wel.” Rosalie geniet ook van dit contact: “Als je ziet dat ze in het begin stil en terughoudend is en aan het eind van de dag hele verhalen kan houden dan doet mij dat goed. En ze vraagt ook naar mij, mijn school of datinglife dus we hebben wel een vriendschappelijk klik.” Toch bijzonder hoe je begint als maatje en eindigt met een vriendin. Humanitas zoekt altijd maatjes, klik hier voor het overzicht. tekst: Jeanet Verveer Foto: Rosalie 

Het monumentale middeleeuwse gebouw achter de Korenbeurs is de Aa-kerk. In de voorgaande eeuwen werd het gebruikt  voor religieuze samenkomsten, maar sinds 1970 is dat niet meer het geval en in de jaren daarna raakte de kerk helaas in verval. Benno Telgenhof Oude Koehorst Dat kan Benno Telgenhof Oude Koehorst zich nog wel herinneren. Hij kwam in 1974 uit Twente naar Groningen om er te studeren en hij weet nog dat er in de kerk destijds een fietsenstalling was gevestigd. Benno is nooit meer uit Groningen weggegaan. Na zijn studie heeft hij jaren in het onderwijs gezeten en na verloop van tijd wilde hij wat anders en kreeg hij een baan bij de Stichting WeerWerk en later bij Werk&Participatie van de gemeente Groningen. De Aa-kerk Na zijn pensionering in 2022 ging Benno op zoek naar een andere uitdaging en als liefhebber van kunst en cultuur en geïnteresseerd in de geschiedenis van Groningen, vond hij een vrijwilligersbaan bij de Stichting de Groninger Kerken. Inmiddels was de fietsenstalling allang weer uit de Aa-kerk verdwenen en was het gebouw geschikt gemaakt voor concerten, uitvoeringen en allerlei tentoonstellingen, waaronder een aantal indrukwekkende foto-exposities. In dit imposante gebouw is Benno een halve dag in de week als gastheer aan het werk. Daarnaast is hij sinds kort is ook een middag in de week baliemedewerker bij de synagoge in de stad. Gastheer Benno geniet van dit werk. Hij vindt het mooi om mensen te ontvangen en in te wijden in de tentoonstelling die er op dat moment is. De gastheren/-vrouwen krijgen ook een uitgebreide briefing als er weer een nieuwe tentoonstelling wordt ingericht. Benno overweegt om ook als rondleider aan de slag te gaan, want de onderwijzer in hem komt regelmatig naar boven: graag vertelt hij bezoekers over de culturele en religieuze geschiedenis van Groningen, waarbij het verhaal van het jodendom hem met name intrigeert. Goed voor de vrijwilliger De Stichting Oude Groninger Kerken zorgt goed voor haar vrijwilligers. Benno zit er in de onverwarmde Aa-kerk toch warmpjes bij. Naast de balie staat een straalkachel en zijn stoel is verwarmd. En als het heel koud is, ligt er nog een plaid klaar. Dat hij een kleine vrijwilligersvergoeding krijgt, vindt Benno natuurlijk mooi, maar de meeste voldoening krijgt hij door de aard van het werk. Soms komen er mensen in de kerk die al sinds in hun jeugd niet meer in Groningen zijn geweest. Met veel plezier praat Benno hen dan bij over de jongste geschiedenis van de stad. Vaak komen er ook buitenlanders de tentoonstelling bezoeken en Benno heeft er geen moeite mee hen in het Engels of in het Duits te woord te staan. Scholieren Tijdens ons gesprek komt een groepje leerlingen binnen. Ze hebben een uitwisseling met een groep Spaanse scholieren en het bezoeken van een kerk leek hen een leuke activiteit. Benno neemt alle tijd om ze wat te vertellen over de expositie en de geschiedenis van de kerk en hij schakelt moeiteloos over op het Engels. Benno Telgenhof Oude Koekhorst, een bevlogen vrijwilliger. tekst en beeld: Jan de Koning Groninger kerken heeft op dit moment twee vacatures: in Leegkerk en in Uithuizermeeden, ben je geïnteresseerd stuur dan een mail naar vrijwilligers@groningerkerken.nl.

Terwijl hulpverleners vaak in de schijnwerpers staan, bestaat er ook nog een hele wereld achter de schermen van de hulpverleners. Eén van de mensen die hier alles van afweet is Julius, een vrijwilliger bij de Verbindingsdienst van het Rode Kruis. Per ongeluk "Ik begon eigenlijk per ongeluk bij de Verbindingsdienst," legt Julius uit. "Tijdens een inzet als hulpverlener kwam ik in aanraking met de Verbindingsdienst en werd ik gelijk enthousiast." Het bleek een perfecte match te zijn, en sindsdien heeft Julius zich volledig toegewijd aan zijn rol binnen deze organisatie. Communicatie is cruciaal De verbindingsdienst zorgt ervoor dat het communicatieverkeer bij grootschalige evenementen technisch soepel verloopt. De benodigde apparatuur moet worden neergezet en aangesloten, zodat alle diensten en hulpverleners kunnen vertrouwen op betrouwbare communicatie via portofoons. Het onderhouden van de apparatuur behoort ook tot de taken van de vrijwilligers. Julius vertelt dat de cruciale rol van de Verbindingsdienst bij het coördineren en faciliteren van hulpverlening vaak over het hoofd wordt gezien. Hij legt uit dat zelfs de meest goedbedoelde hulpverlening kan falen zonder effectieve communicatie en logistiek. Een comfortabele plek Julius begon zonder diepgaande technische kennis, maar wilde graag anderen helpen. Hij beschrijft de Verbindingsdienst als een plek waar je comfortabel kunt zijn, ongeacht je achtergrond. Voor Julius is dit essentieel, omdat het een omgeving biedt waarin mensen van alle leeftijden en achtergronden samenkomen in een sfeer van openheid en begrip. Hij benadrukt dat je, zelfs als je geen technische vaardigheden hebt, nog steeds een waardevolle bijdrage kunt leveren aan de Verbindingsdienst. Communicatieve vaardigheden en coördinatie zijn net zo belangrijk als technische kennis. Carneval en Koningsdag Als lid van de Verbindingsdienst is Julius betrokken bij verschillende activiteiten, variërend van het voorbereiden van evenementen tot het bieden van technische ondersteuning tijdens festiviteiten. Hij beschrijft het werk als uitdagend maar ook enorm bevredigend, vooral tijdens grootschalige evenementen zoals carnaval en Koningsdag. Een familie Voor Julius is vrijwilligerswerk niet alleen een manier om anderen te helpen, maar ook een kans om nieuwe kennis op te doen en nieuwe mensen te ontmoeten. Hij beschouwt zijn collega's als familie en benadrukt het belang van samenwerking en saamhorigheid bij evenementen waar ze voor langere tijd met elkaar moeten samenwerken. Het Rode Kruis is een interessante plek voor vrijwilligers en er is altijd veel te doen, behalve medewerker Verbindingdienst, zijn er nog vele andere interessante vacatures voor vrijwilligers. Denk aan coördineren en selecteren (van vrijwilligers), onderzoek doen, trainen, communicatie, ondersteunen, voorlichten en materialenbeheer. Kijk bij de vacaturebank en zoek op ' Rode Kruis '. Tekst en beeld: Julia Castro

In een voormalige school in de Dirk Huizingastraat zit stichting De Jonge Onderzoekers (DJO). Deze stichting is al een halve eeuw in trek bij voornamelijk basisscholieren die belangstelling hebben voor techniek en bètawetenschap. Met directeur Carleen Baarda en vrijwilligerscoördinator Josse Laan praat ik over de First Lego League, daar zoeken ze met spoed één of meer begeleiders voor. Coach voor wedstrijdteam gezocht ‘De First Lego League is een internationale wedstrijd die in eerste instantie vanuit Amerika georganiseerd wordt. DJO organiseert de provinciale finale, maar helaas hebben we geen eigen deelnemend team omdat we geen begeleiders hebben,’ vertelt Carleen. ‘We willen er heel graag weer aan meedoen met een team,’ vult Josse aan. ‘Aan kinderen geen gebrek, want die willen wel.’ Soort robotmaaier Wat houdt de wedstrijd in? ‘Je moet een legorobot bouwen en programmeren. Dat klinkt moeilijker dan het is.’ Ondertussen laten Carleen en Josse een robotje over de tafel rijden. Ter info: ze werken met Lego Mindstorms en Lego Spike. Dat is de robot-versie van Lego. Naast een Lego-basis voor een robot kun je daarop sensoren en motoren aansluiten, zodat je de robot precies kunt programmeren en opdrachten kunt laten uitvoeren, zoals jij dat wilt. Dit technische lego is geen noppen-lego en is gemakkelijk om mee te bouwen. Het programmeren gaat via de computer. Er zit geen afstandsbediening bij en is te vergelijken met een simpele robotmaaier of stofzuiger. ... Niet alleen voor jongens ‘Ja,’ legt Josse uit, ‘de meiden in het vorige team waren ook al bezig met teambuilding en T-shirts voor de wedstrijd. Ze waren super enthousiast.’ De opdrachten voeren ze uit op een grote tafel (zie foto), de robots moeten bijvoorbeeld langs de lijnen rijden of blokjes wegbrengen. Het programma is heel kindvriendelijk, vanaf 10 jaar kunnen kinderen het leren. De kinderen doen het dus zelf en hebben alleen wat coaching nodig en toezicht. Behalve robotjes maken doet DJO veel meer, zoals hout- en metaalbewerking, Mbots programmeren, 3D printen, etc. ‘We hadden de afgelopen voorjaarsvakantie wel 200 kinderen op bezoek, en gelukkig hebben we 50 vrijwilligers rondlopen. Het is best wel uniek wat wij doen,’ vertelt Carleen trots. ‘We krijgen een exploitatiesubsidie van de gemeente en verder losse subsidies. Ook veel materiaal wordt gedoneerd. We willen graag dat alle kinderen mee kunnen doen. Mochten ouders het niet kunnen betalen dan zijn er voldoende andere mogelijkheden om ze te helpen. En dat is mooi. Help een team te winnen en leer zelf iets van robotica Kortom, wil jij als vrijwilliger een bijdrage leveren en iets leren van robotica. ‘Schroom niet en je mag altijd gewoon even langskomen om te kijken of het iets voor je is,’ aldus Carleen. Het wedstrijdseizoen loopt van het begin van het schooljaar tot de finale in februari en als je die wint mag het team door naar de landelijke finale in maart. Al veel prijzen gewonnen Dus help dat team te winnen! En aan het aantal prijsbekers te zien, natuurlijk van lego gemaakt, hebben ze al vaak gewonnen. ‘Die bekers zijn overigens niet valproof’ grinnikt Carleen, ‘iemand liet hem bij de prijsuitreiking eens vallen en het was veel werk die weer in elkaar te zetten...’

Bij Van Houten Je zult er maar vrijwilliger zijn: een karakteristiek, onder architectuur gebouwd pand met een schitterend uitzicht. Ooit ontwierp gemeentearchitect Siebe Jan Bouma meerdere van dit type gebouwen en ze staan allemaal in de Oosterparkwijk. Jarenlang maakte een basisschool gebruik van het gebouw, maar nadat de school een nieuw onderkomen kreeg, werd het wijkcentrum erin gehuisvest. Het gebouw kreeg de naam terug die het vanaf 1948 ook had gedragen: Bij Van Houten, genoemd naar de in Groningen geboren  politicus Sam van Houten, bekend van het kinderwetje van Van Houten. Mieke Ypma Eén van de vrijwilligers in het wijkcentrum Bij Van Houten is Mieke Ypma. Jarenlang heeft Mieke in de Randstad gewerkt in de vastgoedsector. Een paar jaar geleden belandde ze in de ziektewet, maar toen ze voldoende hersteld was wilde ze graag weer aan de slag. Ze kon een dag in de week aan het werk als vrijwilliger in de bediening in stadsrestaurant “Het Oude Politiebureau”, eveneens gelegen in de Oosterparkwijk. Administratie Bij de opening van het nieuwe wijkcentrum werd er iemand gezocht die wat verstand had van zalenverhuur en Mieke werd er door een kennis op gewezen: “Dat is precies iets voor jou!”. Mieke maakte een afspraak en ze kon meteen aan de slag. Inmiddels werkt ze er drie dagen in de week. Naast de verhuur is Mieke, samen met een collega, verantwoordelijk voor de agenda. Alle afspraken die gemaakt worden met mensen die op één of andere manier gebruik willen maken van het wijkcentrum moeten nauwkeurig vastgelegd worden. “Dit werk bevalt me prima, ik geniet ervan als alles op rolletjes loopt.” Levendigheid De verhuur van de zalen loopt vaak via een arrangement. Dan wordt voor een dag(deel) een zaal gehuurd, soms met een lunch erbij en onbeperkt gebruik van koffie en thee. Al dat soort afspraken worden ook door Mieke en haar collega Janet genoteerd en zodoende weten de vrijwilligers in de keuken ook precies wat er van hen verwacht wordt. Er is dagelijks in het buurtcentrum veel bedrijvigheid. Naast de diverse vergaderingen zijn er allerlei hobbyactiviteiten: een handwerkgroep, yoga- en schildercursussen en spelletjesavonden. Verder is er een leeskamer met een uitgebreide bibliotheek en maandelijks is er een Repaircafé. Motivatie Mieke merkt dat ze weer zinvol bezig is en dat geeft haar veel positieve energie en door dit vrijwilligerswerk te doen bouwt ze ook weer meer zelfvertrouwen op. Er werken al met al zo’n veertig vrijwilligers in het wijkcentrum en de sfeer is bijzonder goed. “Ik merk dat ik het nodig heb om weer veel onder de mensen te zijn. Het is soms best druk, maar stressvol is het allerminst.” Mieke zal ooit nog wel weer aan een betaalde baan moeten beginnen en “dan is dit vrijwilligerswerk een prima oefening.” Tekst en beeld: Jan de Koning

De tuin van stadsboerderij de Wiershoeck is onbetwist de mooiste plek in Beijum. Op social media vind je schitterende foto’s van de kip, de bloemen, de tuin, de composthoop, de kransen van droogbloemen enz. In gesprek met Dorine Sibbes van de Raad van Toezicht van de Wiershoeck spreek ik mijn be- en verwondering uit omdat ik nog weet hoe de Wiershoeck er 35 jaar geleden uitzag toen ik -zijnde werkloos- er eindeloos uitjes plantte in wat toen nog alleen een groentetuin was. En nu is het een bloeiende en boeiende plek geworden waar veel Beijumer van genieten. Het gebouw en de mensen De Raad van Toezicht met vijf leden houdt sinds 2015 toezicht op de twee stichtingen van de Wiershoeck: stichting Stadsboerderij de Wiershoeck die het gebouw beheert en de stichting Zorgboerderij de Wiershoeck die over de dagelijkse zorg voor de cliënten en vrijwilligers gaat die op de boerderij aan het werk zijn. Behalve de natuurvoedingswinkel en een atelier vind je nog twee bedrijfjes in de boerderij en een paar appartementen. “Belangrijk is” zegt Dorine “dat de Raad van Toezicht niet alleen toezicht houdt op de stichtingen maar vooral ook meedoet en meedenkt.” Een belangrijke stap “Mijn taak was voornamelijk een plan te schrijven ‘Toekomst Wiershoeck 2025’”. Omdat ze programmamanager Leefbaarheid bij de Provincie Groningen is heeft zij zicht op dit soort dingen. Bovendien kent Dorine de Wiershoeck goed want ze woont  al 44 jaar in Beijum. Het plan gaat over de stappen die nodig zijn om de Wiershoeck blijvend een stabiele basis te geven. Zo is Dorine heel blij dat de Wiershoeck een paar jaar geleden de status van algemene voorziening kreeg. “Dat betekent dat we worden beschouwd als een belangrijke plaats waar mensen heel beschut en veilig even weer onder de mensen kunnen komen en hun arbeidsritme kunnen opbouwen. Daar krijgen we financiële middelen voor.” Samenwerken in de wijk “Verder is het zo dat je niet meer alles alleen kan doen en in 2022 hebben we samen met het Heerdenhoes en het Trefpunt ‘Beijum in Bedrijf’ opgericht. Met elkaar willen we een paar vaste plekken in de wijk zijn waar mensen activiteiten kunnen ontplooien.” Ze geniet ervan te zien hoe mensen samenkomen voor een maaltijd op deze drie plekken in de wijk. Activiteiten In en rond de Wiershoeck is de laatste jaren ook veel gebeurd vertelt Dorine en daar is ze best wel een beetje trots op. “We zijn bezig geweest met een groen energieplan om ervoor te zorgen dat ons gebouw energieneutraal wordt. Binnen de raad van toezicht is iemand die daar verstand van heeft. Verder zijn er plannen voor een theehuis met terras, waar ook gegeten kan worden. De tuin en het bijhouden daarvan staat natuurlijk centraal in de Wiershoeck. Maar daarnaast zijn een aantal andere activiteiten gestart voor wijkbewoners, zoals een soepinloop, spelletjes middagen, activiteiten voor de kinderen en muziekdagen.” De toekomst Dorine benadrukt dat het in de Raad voor Toezicht vooral gaat om het toekomstbestendig maken van de boerderij en dat gaat ook over het feit dat de directeur/bestuurder Marjan die in dienst is van de Zorgboerderij de Wiershoeck, binnenkort met pensioen gaat. Marjan is degene die vanaf de jaren ’80 de tuin vorm gaf èn de vrijwilligers begeleidde. En hoe moet dat als zij weggaat? “De dingen zullen veranderen, dus dat wordt nog spannend.” tekst: Jeanet Verveer beeld: Stichting Stadsboerderij de Wiershoeck

My Local Friend koppelt vrijwilligers aan internationals die graag Nederlands willen oefenen en willen leren over onze cultuur en stad. Ik spreek met Maaike Ridder, coördinator, en René en Monic, die zelf ook een Local Friend zijn van een international. My Local Friend is onderdeel van het International Welcome Center North, dat internationals helpt met van alles en nog wat. En ze zoeken mensen die het leuk vinden om regelmatig af te spreken met een buitenlander. Enthousiaste internationals “Het enthousiasme bij internationals is groot,” vertelt Maaike. “Ja” vult René aan, “we hebben zelfs een wachtlijst!” Internationals zijn dus buitenlanders die hier studeren en die voor hun studie beter Nederlands moeten leren spreken of die hier werken, zoals kennismigranten. “In veel bedrijven die kennismigranten in dienst hebben wordt Engels gesproken, maar toch doen er veel een opleiding Nederlands en dat willen ze graag in praktijk brengen. Bovendien zijn ze erg geïnteresseerd in Nederland en Groningen, hoe wij hier leven,” vult Monic aan. Gelijkgestemd “En ze willen daarom graag sociale contacten met ons Groningers,” aldus Maaike. “Daarom moet je als local friend wel vloeiend Nederlands kunnen spreken, en ze liever hier wonen zodat je de stad kunnen laten zien en wat hier allemaal te doen is.” Zo gaat René veel met de internationals naar musea, theater en bioscoop of gewoon naar een café. “Want bij de intake worden ook de interesses gevraagd zodat gelijkgestemden zoveel mogelijk gekoppeld kunnen worden, want het moet wel klikken.” En Monic wandelt altijd met haar Amerikaanse international. ‘”Als je mee wilt doen is het wel een soort van first date en ja, het blijven mensen,” grapt René, “maar als de eerste date niet succesvol is mag je wisselen, maar dat komt gelukkig haast nooit voor”. Je bent vrij om waar dan ook af te spreken, mocht je dat niet in je eigen huis of bij de international thuis willen doen, dan kan dat ook ergens anders. Ook de dag en tijd kunnen de koppels zelf afspreken. Het is erg leuk om te doen Z0wel René als Monic vinden het heel erg leuk om te doen. “Je leert veel over andere culturen en je ziet je eigen land door de bril van iemand anders, en dat is soms een eyeopener” vindt Monic. En René kan dat alleen maar beamen. “Ook theaterbezoeken kunnen soms verrassend zijn, zo ging ik eens met een international naar een voorstelling in Grand maar dat bleek een mime voorstelling te zijn, dus geen evaluatie over teksten,” lacht René. “En wat ook een voordeel is; er zijn allerlei activiteiten en evenementen waar je als vrijwilliger gratis aan mee mag doen, dat varieert van movie nights, wandelclubs, boekenclubs tot yoga. Maar dan wel in het Engels, want die events worden door de internationals zelf georganiseerd” merkt Maaike nog wel even op. En er zijn veel events, kijk maar even op de website van My Local Friend, onderdeel van www.iwcn.nl . International Welcome Center North, een hartelijk welkom Het IWCN is inmiddels heel bekend. ‘Veel internationals komen hier rechtstreeks van het station, met de rugzak nog om,’ lacht Maaike.  Zie de vacature , en oh ja, ze zoeken met spoed veel vrijwilligers om de wachtlijst op te heffen…

Ze is al wat langer vrijwilliger. Eerst, toen ze nog in Amsterdam woonde, bood ze hulp bij het taalonderwijs aan anderstaligen en toen ze in 2018 naar Haren verhuisde, ontdekte ze al snel de mogelijkheden van vrijwilligerswerk bij Humanitas. Nienke Hartman heeft ooit een opleiding verpleegkunde gedaan en jaren in de psychiatrie gewerkt. De ervaring die ze daar heeft opgedaan komt goed van pas bij de rol die ze als vrijwilliger bij Humanitas heeft gekregen. Begeleiding van lotgenotengroepen Vorige jaar startte Humanitas een groep voor mantelzorgers van mensen met dementie. De meeste van de deelnemers zorgen voor hun partner en het blijkt dat het creëren van een lotgenotengroep voor deze mensen een goed initiatief is geweest. Mantelzorgers kunnen zich onbegrepen voelen door mensen uit hun omgeving, want die kunnen zich geen voorstelling maken van hoe het is om dagelijks samen te leven met iemand met dementie en de moeilijkheden die dat kan geven. In de lotgenotengroep kunnen mensen hun verhaal kwijt en krijgen ze veel herkenning. Gesprekken begeleiden Samen met een andere vrijwilliger begeleidt Nienke de kleine groep. Na een aantal bijeenkomsten worden de gesprekken afgerond. Inmiddels is een tweede groep gestart. “Ik geniet van dit werk omdat ik merk dat het de mensen van de groep veel oplevert. In de groep durven ze hun, soms schrijnende, verhalen te delen en door de tips die ze van elkaar horen, gaan ze meestal weer met nieuwe moed terug naar huis.” En wat Nienke vooral ook zo mooi vindt aan dit werk is dat er meestal ook een stuk gezonde humor in de groep komt. “Naast het huilen wordt er gelukkig ook veel gelachen." Expres? Wat haar ook opvalt tijdens de gesprekken is dat de mantelzorger niet altijd over de juiste informatie beschikt omtrent het gedrag van de partner met dementie en soms denkt dat deze bepaalde dingen expres doet. Zo kan de patiënt bijvoorbeeld erg vergeetachtig worden en dat kan de partner op het verkeerde been zetten. Ook deze zaken worden binnen de lotgenotengroep gedeeld en omdat het herkend wordt is het vaak ook geruststellend. Cursus Tijdens de gesprekken merkt Nienke dat ze veel heeft aan de kennis die ze heeft opgedaan in haar opleiding en haar werk. De mantelzorgers hebben ook vaak vragen over de ziekte en dan kan ze meestal wel een antwoord geven. Toch vond ze het aantrekkelijk om ook de cursus die Humanitas aanbood te volgen. Tijdens deze cursus voor vrijwillige coördinatoren maken de deelnemers kennis met alle facetten van het vrijwilligerswerk binnen deze organisatie. Nog een andere rol bij Humanitas De begeleiding van de lotgenotengroepen is één van de taken die Nienke als vrijwilliger bij Humanitas doet. Daarnaast heeft ze ook nog een taak die ze voornamelijk vanuit huis kan doen: ze zoekt telefonisch contact met mantelzorgers uit Haren die bij Humanitas geregistreerd staan voor het bieden van een luisterend oor, om te horen hoe het gaat en of er behoefte is aan ondersteuning. Samen met de mantelzorger onderzoekt Nienke of deze ondersteuningsvraag door een vrijwilliger van een ander project binnen Humanitas opgepakt kan worden of dat er meer nodig is. Nienke werkt met heel veel plezier bij Humanitas en ze gunt ook andere mensen de voldoening van een stukje vrijwilligerswerk. Tekst en beeld: Jan de Koning

Gisteravond (13 februari) waren zo’n 20 mensen met elkaar in gesprek over burgerinitiatieven. Wat een geslaagde avond was dat! Want hoewel het programma klaar was om halftien stonden mensen na tienen nog na te praten en uit te wisselen. Henk Kinds van Katalys bracht aan het begin van de avond al veel energie met zich mee door te vertellen hoe hij aankeek tegen Burgerinitiatieven. De grote kracht van burgerinitiatieven zit volgens hem in de overtuiging en de wil waarmee mensen hun initiatief vormgeven, het feit dat ze het samen doen -en hij wees erop hoe belangrijk het is dat de groep die het opstart en gaande houdt zo divers mogelijk is (qua leeftijd, sociale achtergrond). Dat het initiatief ook echt impact maakt, iets teweeg brengt en veranderd is een belangrijk factor van succes. Over knelpunten, succesfactoren en meer Het grootste deel van de avond gingen we met elkaar in gesprek over knelpunten en succesfactoren, over de toekomst en zaken (positief of negatief) die initiatiefnemers niet verwacht hadden bij het opstarten van hun initiatief. De aanwezigen rouleerden langs tafels waar deze gesprekspunten aan de orde werden gesteld, zodat ze zoveel mogelijk verschillende mensen ontmoetten en hun eigen burgerinitiatief telkens van een andere kant konden belichten. De geplande 10 minuten per tafel/onderwerp bleek vaak te weinig want iedereen werd wel getriggerd door het onderwerp en was nieuwsgierig naar andermans ervaring. Wees eigenwijs! Aan het eind van de avond brachten we alles samen en het was mooi te zien dat de zaal zich herkende in een aantal punten: Wees eigenwijs, zorg ervoor dat je onafhankelijk blijft van gemeente/instanties, want het is jouw initiatief, houd het in eigen hand. Een lange adem hebben belangrijk, en soms mislukt of verdwijnt een initiatief maar daar is niets mis mee want degenen die ermee waren begonnen hebben daar zeker van geleerd en zijn er door gegroeid. Regelgeving en bemoeienis van overheden kan een knelpunt zijn omdat het soms dwars staat op wat een bewoners willen bereiken, wat altijd jammer is omdat, zoals iemand het formuleerde, het plan dan platgeslagen wordt. Het leuke van burgerinitiatieven, hoorden we,  is dat er soms zoveel reacties komen, mensen mee gaan doen en dat er onverwacht zoveel gezelligheid van komt. Er was veel idealisme in de zaal, de mensen wilden echt iets bereiken  - precies wat Henk Kinds noemde als voorwaarde om een initiatief te laten slagen. Om een paar voorbeelden te noemen van wat ze wilden bereiken: dat meer mensen hun eigen apparaten gaan repareren, het gebied LeRoy nog eens 50 jaar blijft bestaan, meer mensen mee gaan doen met Parkrun op zaterdag in het Stadpark, In Selwerd/Paddepoel meer mensen bereikt gaan worden die ondersteuning nodig hebben, dat de betrokkenheid in de wijk groeit en mensen in hun kracht komen te staan en dat wooninitiatieven ondanks veel tegenwind toch de kop op blijven steken.

“Rouwen hoort bij liefhebben”, dit benadrukt Marieke meermalen in haar workshop bij Ontwikkellink over kinderen en jongeren die rouwen om het verlies van een geliefde. Tien vrijwilligers, onder andere actief bij de Luisterlijn, het project Zingevingsgesprekken van Humanitas, de MZH-huiskamer en de daklozenopvang wisselden informatie en ervaringen uit en konden vragen stellen over wat ze meemaakten  in hun werk. Marieke: “Rouw is een normale, gezonde reactie op het overlijden van iemand van wie je veel hield, en houdt. Denken dat het verdriet en de herinneringen ‘weg moeten’, is misschien een begrijpelijke reactie, maar daarmee help je een kind niet, en een volwassene evenmin.” Over Marieke Marieke is opgeleid als verpleegkundige en later als docent basisonderwijs. Haar afstudeergesprek in de zorg ging al over rouw. Later in haar werk in het onderwijs werd haar belangstelling voor dit onderwerp verder aangewakkerd, en vooral de vraag: ‘hoe doe je dat met kinderen’ intrigeerde haar. Wat zeg je bijvoorbeeld op de vraag van een jong kind aan een overleden ouder: ‘Kon je dan niet blijven leven voor mij?’ In 2017 besloot ze om haar ervaring met ziekte, rouw en kinderen te bundelen in een nieuwe missie. Ze volgde o.a. de Post-HBO-opleiding Verlieskunde en werd getraind in het voeren van Socratische Gesprekken. Het leven toen verbinden aan het leven nu Marieke vertelt over de verschillende spelvormen die er zijn om aan te sluiten bij wat een kind of jongere nodig heeft. Ze noemt ook zingen als mogelijkheid om stem te geven aan emoties. Het zijn voorbeelden waarmee je het leven van toen verbindt aan het leven van nu. Veel deelnemers vragen hoe je dit met volwassenen het beste kunt doen. Marieke: “het belangrijkste is en blijft de ruimte die je biedt om het op je eigen manier te mogen doen.” De waarheid vertellen Eerlijk over je pijn mogen praten is belangrijk, anders hangt er een grauwsluier over alles, legt Marieke uit. “De waarheid vertellen is echt nodig in de chaos die rouwen is.” Over Marieke’s tip om altijd de waarheid te zeggen tegen kinderen, wordt in de groep vrijwilligers verschillend gedacht en ze geeft ons alle ruimte om dat uit te leggen. Sommige deelnemers vinden het te pijnlijk om altijd ‘de waarheid en niets dan de waarheid’ te vertellen en pleiten voor een naar hun mening ‘zachtere’ aanpak. Marieke zegt daarover: “Realiseer je dat kinderen sneller dan volwassenen kunnen schakelen; het ene moment kunnen ze explosief reageren en bijvoorbeeld tijdens de uitvaart heel bang en verdrietig zijn. Het volgende moment spelen en rennen ze weer. Geef ze die ruimte.” En over het goedbedoelde advies om ‘het los te laten’ zegt ze: “Hoezo loslaten? Rouwen betekent niet loslaten, maar anders leren vasthouden.” Rouwen over andere zaken Tot slot: deze workshop over rouw gaat weliswaar over rouw bij kinderen maar de adviezen van Marieke zijn ook bruikbaar bij andere vormen van verlies: het verlies van een baan, of van je lievelingsknuffel, een scheiding (van je ouders), of een verhuizing. Marieke: "Rouw hoort bij liefde, want je rouwt om diegene van wie je hield” Deze workshop van Ontwikkellink is gratis voor vrijwilligers, kijk op de website voor meer cursussen, trainingen en workshops. tekst: Magda Bootsma beeld : Marieke 

'Beter maken kunnen wij niemand, wèl iemand zich beter laten voelen.' Dit vat het doel van Stichting Oppepper4all mooi samen. De stichting vervult in een groot deel van het land de wensen van chronisch en/of terminaal zieken, zowel volwassenen als kinderen. Voorzitter Martien Spanjers vertelt bevlogen over het dankbare werk dat de negen (‘we willen graag naar 12-13’) wensvervullers doen om iemand die ziek is een prachtige belevenis te bezorgen. ‘Het is zo fijn om even aan iets anders te kunnen denken dan aan ziek-zijn; om iets leuks mee te maken.’ Samen met zijn vrouw heeft hij dit project een paar jaar geleden overgenomen. Nu is het tijd om de actieradius van de stichting uit te breiden naar de provincies Groningen, Drenthe en Overijssel. En daarvoor zijn enthousiaste mensen-mensen nodig. Wat zijn je werkzaamheden? Als wensvervuller leg je actief contact met sponsoren en instanties in de regio. Je bouwt een netwerk op van bedrijven en organisaties die graag de wens van een zieke deelnemer willen vervullen of hieraan willen bijdragen. Bijvoorbeeld: Iemand wil nog graag een keertje in een vrachtwagen (mee)rijden. Je probeert dan een regionaal vervoersbedrijf of vrachtwagenchauffeur te benaderen om zijn medewerking hieraan te verbinden, bij voorkeur kosteloos. De meeste activiteiten worden namelijk, als de wensontvanger dit kan, buiten het (zieken-)huis georganiseerd. Tijdens of na afloop van de ‘oppepper’ zorgt de door jou geregelde horeca voor lekkere drankjes of hapjes. De beloning voor hun medewerking is een naamsvermelding in het verslag dat van de verrassing wordt gemaakt. En natuurlijk vooral de dankbaarheid, het plezier, de voldoening die zo’n gebeurtenis geeft. Het geven van mooie herinneringen is het belangrijkste doel De deelnemers van wie een hartenwens, meestal zonder dat ze dat vooraf weten, wordt vervuld, krijgen een dag(-deel) vol verrassingen, samen met hun naasten. Het gaat dan om een belevenis waarvan de ontvangers wel ’s gezegd hebben: ‘Oh wat zou ik dát fantastisch vinden!’, maar waarvan ze altijd dachten dat het door hun ziekte of handicap een onmogelijke wens was. Op de site vind je tal van voorbeelden, zoals een massage in de spa, een voorstelling of concert in het theater, of een rit in een grote vrachtwagen, of samen met je lief in een koets op je gouden bruiloft… en ga zo maar door! Een herinnering waarop de ontvangers blij terugkijken, mede dankzij de aanwezige fotograaf. Zelf ben je als vertegenwoordiger van Oppepper4all de spin in het web en altijd als eerste aanspreekpunt bij de activiteit aanwezig. Ook is er de beloning voor de vrijwilliger Martien vertelt dat de vrijwilligers zelf ook genieten van het contact met degene voor wie ze een wens vervullen: ‘Het is dankbaar en ontroerend werk.’ Soms valt er bij de ontvanger(s) een traan, en dat mag, dat is logisch. Het is niet niks om zo’n verrassing, zo’n belevenis mee te maken; ook voor de naasten is het een geschenk om nooit te vergeten. En dit geldt dus evenzeer voor de vrijwilligers zelf! Ben jij die spin in het web? In Friesland is al een vrijwilligster actief, die graag bereid is om haar nieuwe Noordelijke collega(‘s) in te werken. Je kunt bijvoorbeeld met haar meelopen om mee te maken hoe een Oppepperdag er uitziet. Er is al een aantal contacten in de regio, maar je moet als nieuwe medewerker ook veel initiatieven nemen, contacten leggen met allerlei bedrijven en organisaties, werken aan onze naamsbekendheid; digitaal vaardig zijn, noem maar op. Kortom: een mensenmens met organisatorische kwaliteiten! Ben jij dat? Zie de vacature voor alle informatie. tekst: Magda Bootsma foto's : Peter van Amersfoort en Erik Poort (voor meer voorbeelden en foto's van oppeppers zie de website ) 

Sjouke Noordenbos Hij is inmiddels al vijftien jaar vrijwilliger bij FC Groningen. Daarvoor deed hij hetzelfde werk bij de stadsmarathon in Groningen, maar toen in 2009 dit evenement ter ziele ging kreeg Sjouke Noordenbos weer wat meer vrije tijd. Dat duurde niet lang, want een oud-collega, die inmiddels bij FC Groningen werkte, benaderde hem voor een vrijwilligersbaan als steward. Hoewel Sjouke weinig affiniteit met voetbal had, vond hij de uitdaging interessant genoeg. In zijn werk binnen het gevangeniswezen was hij altijd al gefascineerd door de organisatie van een bedrijf en daarom wilde hij graag eens een kijkje nemen achter de schermen van een modern voetbalbedrijf. Hij werd in de club opgenomen en vanaf het eerste moment voelde het als een warm bad. Supervisor Sjouke is inmiddels 63 jaar en is nog altijd niet uitgekeken bij FC Groningen. Nadat hij enkele jaren had gewerkt als steward tijdens de thuiswedstrijden, werd hem gevraagd of hij supervisor van de stewards wilde worden. Dat leek Sjouke wel wat, want hij zag mogelijkheden om de organisatie met hulp van Wim de Vries en Mathias Mulder te professionaliseren. Sjouke werd verantwoordelijk voor het welbevinden van alle stewards tijdens de wedstrijden, hij ging de planningen maken en leidde de vrijwilligerscursussen. Vrijwilligerscursussen Zoals dat bij alle grote clubs in Nederland gebeurt, moeten ook de vrijwilligers die bij FC Groningen aan de slag gaan een aantal korte cursussen volgen. Er worden acht modules gegeven, onder meer over stadionkennis, gastvrijheid en klantvriendelijkheid, brandveiligheid, hulp bij noodgevallen en, voor stewards één van de belangrijkste, gedragskennis.  Vooral wat deze laatste module betreft kan Sjouke zijn expertise ruimschoots inzetten. “Hoe herken je probleemgedrag, hoe signaleer je, hoe ga je om met emotie. Sport en zeker voetbal kent veel emotie wat zich uit in gejuich, schelden, aanmoediging en ergernis. Hoe ga je daar als vrijwilliger mee om. Daar oefenen we mee tijdens de cursus.” Professionalisering De belangrijkste doelstelling die Sjouke voor ogen heeft is dat alle mensen die naar het stadion komen een gezellige middag hebben en zich welkom en veilig voelen. Daar moet wat Sjouke betreft de focus liggen en niet op het hele kleine groepje relschoppers. “Daar hebben we de organisatie de afgelopen jaren op afgesteld. Waar eerder de beveiligers stonden, staan nu vaste vrijwilligers. Mensen die de supporters kennen en weten hoe ze het contact met hen moeten aangaan en onderhouden. Maar ook voor de supporter is een vertrouwd gezicht belangrijk. In die ontwikkeling wil ik graag investeren. De club heeft 400 vrijwilligers en daar zitten mensen tussen met heel verschillende capaciteiten en die wil ik graag zoveel mogelijk op de juiste plek inzetten.” Humor hoort erbij. Ondertussen geniet Sjouke van de dynamiek en de sfeer in het stadion. En een geintje zo nu en dan hoort er bij. Zijn  leidinggevende is ook een fanatieke supporter van FC Groningen en heeft een vaste plek. “Nog niet zo lang geleden vertelde hij mij dat hij niet snapte, dat hij elke keer als hij in het stadion kwam gefouilleerd werd. Wat hij niet wist was dat ik, zodra ik hem zag aankomen, de dienstdoende steward opdracht gaf hem te fouilleren. Totdat hij mijn bemoeienis in de gaten kreeg en hij mij op het werk uitnodigde voor een functioneringsgesprek! Dit is toch humor! Ik kan ervan genieten.” Tekst en beeld: Jan de Koning Je kunt ook aan de slag als stewards , gastheren/vrouwen en verkeersregelaars Bij FC Groningen.

Vanhulley biedt een werk-leertraject voor vrouwen die een betere toekomst willen. Een toekomst waarin zij zoveel mogelijk zelfstandig en financieel onafhankelijk zijn, en een sociaal netwerk opbouwen waarmee zij zich onderdeel van de gemeenschap voelen. Ze maken de allermooiste nieuwe producten van bestaand materiaal. De producten die ze maken zijn niet alleen van de opdrachtgever, maar ook van de vrouwen, een beetje van hullie dus ;) Vanhulley zoekt praatmaatjes om hun tweede taal, Nederlands, te oefenen. Praatmaatjes Ik spreek met Gerda Brandts en Mariama Kake, praatmaatjes. Ze spreken 1x per week af op de locatie van Vanhulley in Vinkhuizen. ‘Ik ben hier gekomen tijdens de Covid periode, om te helpen met het maken van mondkapjes. Ik wilde mij nuttig maken in die periode waarin ik mijn eigen werk , als reikimaster en coach niet kon doen. En zo ben ik daarna blijven hangen als praatmaatje.’ vertelt Gerda. Guinee Mariama doet de BBL opleiding Assistent dienstverlening aan het Noorderpoort en dat betekent een deel werk en een deel opleiding. Het werk neemt Vanhulley voor haar rekening. ‘Ik kom oorspronkelijk uit Guinee en ik ben vanwege politieke problemen naar Nederland gekomen,’ vertelt Mariama. Terzijde; Guinee kent nog steeds regelmatig spanningen, die vaak kunnen uitmonden in soms gewelddadige betogingen en samenscholingen. ‘Ik ben in 2000 naar Nederland gekomen en woon hier naar alle tevredenheid. Het is een veilig land en ik heb hier inmiddels vier kinderen gekregen met wie ik altijd Nederlands spreek. Ze verbeteren mij wel vaak,’ lacht Mariama, ‘maar dat is alleen maar goed voor ons. ‘En dat ze uit Franssprekend Guinee komt is voor mij ook heel leerzaam, want ik wil mijn Frans ophalen en zo kan ik dat mooi doen, het mes snijdt zo aan twee kanten!’ aldus Gerda. ‘Guinee is een mooi en in principe rijk land maar erg corrupt en dat is heel jammer,’ vertelt Mariama. ‘Zo komt er weinig terecht van de economie.’ Ze is van plan er in het voorjaar met haar kinderen heen te gaan. ‘Als dat lukt en als het er op dat moment rustig is’, voegt ze eraan toe. Bert en Ernie Wat maakt het zo leuk om praatmaatje te zijn? Gerda noemt het persoonlijke contact. ‘Het is zo mooi om van andere culturen te leren. Zo wisselen we bijvoorbeeld recepten uit, ik help Mariama met woorden leren, ik help haar met huiswerk en we lezen samen boeken.’ Vooral de boeken over Bert en Ernie zijn favoriet bij Mariama, want daar heeft ze thuis wat aan bij de opvoeding van haar zoontje, want dat is nogal een sloddervos, net als Ernie. Over die recepten; Mariama is dol op stamppotten, onze bekendste Nederlandse pot. Bij Vanhulley wordt Nederlands gesproken, dus heel leerzaam voor de anderstaligen. Hoewel Mariama al heel goed Nederlands spreekt heeft ze wel behoefte aan wat extra ondersteuning, en dat kan een praatmaatje bieden. Want dan is het één op één en dan is er veel ruimte voor vragen. Wil je ook praatmaatje worden? Dit is de vacature of neem contact op met Jozien Elgershuizen via de mail Jozien@vanhulley.com of via mobiel 0642281527.

Donderdag 25 januari vond in de Euroborg in Stad het eerste StartFest (kort voor Festival) plaats: een grote èn grootse happening voor iedereen die op zoek is naar een nieuwe start in opleiding of werk. En of daar behoefte aan is? Nou en of! Er waren meer dan 3500 bezoekers en ongeveer 90 opleiders, bedrijven en organisaties. Het was druk, het was warm, maar het was vooral informatief en gezellig. Netwerken Je kon kennismaken met werkgevers die zitten te springen om personeel, zoals in de techniek, de zorg, de logistiek, de bouw… en nog veel meer. Er was muziek, er waren lekkere hapjes, er was zelfs een stilteruimte waar je even kon bijkomen. Ook kon je allerlei workshops volgen over bijvoorbeeld ondernemerschap, netwerken, omgaan met stress, jezelf presenteren in 60 seconden… En ja dus, over nog veel meer. Gratis nieuwe kleren! Ook wij van Dress for Success hadden een plekje op het festival, want als je gaat solliciteren, of je hebt je eerste opleidings- of (vrijwilligers)werkdag, dan wil je er natuurlijk leuk uitzien : ‘Wil je solliciteren? Eerst nieuwe kleren!’ En dan ben je bij ons, aan de Ebbingestraat  57, aan het goede adres.  Als je een minimum-inkomen hebt, en je hebt een afspraak voor een kennismakings- of sollicitatiegesprek, dan kun je via je werkcoach een afspraak met ons maken. Wij hebben kleding voor vrouwen èn mannen, en we zorgen ervoor dat je in een mooie outfit op gesprek gaat. Als je aangenomen wordt, kom je nog een keer terug om een tweede set te passen – en mee te nemen natuurlijk - voor je eerste (vrijwilligers)werkdag. Onze kleding is nieuw of bijna-nieuw; alles is schoon en ziet er prima uit. En natuurlijk is jouw eigen smaak het belangrijkste; als je niet van rood houdt, zullen we je echt geen rode outfit laten passen. Er is voor elk wat wils! Voor alle locaties en datums in het Noorden: zie https://startfest.nl/ . Tekst: Magda Bootsma, Vrijwilliger bij Dress for Success en bij link050 Film: Startfest

Het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA) aan de Europaweg in stad Groningen vraagt vrijwilligers Taalondersteuning. Ik spreek hierover met Laura Doeven en Ineke Hoekstra, beide werkzaam als Programmabegeleiders op deze locatie. Locatie met gemixte groepen Het COA is verantwoordelijk voor de opvang en begeleiding van asielzoekers in Nederland. Dat betekent de begeleiding naar een toekomst in Nederland of daarbuiten. Daar hoort ook taalbegeleiding bij. De locatie Europaweg is een gemixte locatie met vergunninghouders (statushouders) en bewoners die nog in afwachting zijn van hun procedure. De taalbegeleiding is bedoeld voor bewoners die wachten op een vergunning omdat deze groep nog niet in aanmerking komt voor zogenaamde NT2 lessen (NT2 = Nederlands als tweede taal). ‘De lessen zijn in eerste instantie heel simpel want sommigen komen hier zonder een woord Nederlands te spreken,’ vertelt Laura. ‘De taalondersteuners die wij vragen hebben geen opleiding nodig,’ vult Ineke aan, ‘we hebben een cursistenboek als leidraad, maar er is veel ruimte voor eigen invulling, want de bewoners hebben zelf ook vragen.’ Is het geen probleem dat ze nog geen Nederlands spreken? ‘Nee,’ zegt Laura, ’we hebben altijd iemand die Engels spreekt in zo’n groep en die kan uitleg geven aan de rest. En we maken altijd groepen van bewoners die dezelfde taal spreken.’ Ruimte voor eigen invulling De taalgroepen bestaan uit maximaal 10 bewoners, maar als je dat te veel wordt mag dat in overleg ook kleiner. Wat wel gevraagd wordt is dat je zo’n 12 a 13 weken dezelfde groep begeleid, en dan minimaal 1x per week voor 2 uur. Na die periode mag je kiezen voor een andere groep. ‘Het is niet alleen taalbegeleiding, je mag je eigen invulling geven. Sommigen gaan ook wandelen met hun groep of andere leuke dingen doen, om de groep kennis te laten maken met Nederland. Zo nam iemand een keer zijn groep mee naar zijn woonboot, want dat kenden ze niet,’ vertelt Laura. Leren van andere culturen ‘En de bewoners zijn heel blij met de extra ondersteuning, ze zijn heel gemotiveerd om de taal te leren. Het is voor hen zowel afleiding als een doel in hun leven. En ze zijn heel nieuwsgierig naar hoe wij Nederlanders hier leven, daar willen ze ook alles van weten,’ vertelt Ineke enthousiast. Kortom, een dankbare tijdsbesteding, en je leert zelf ook veel over andere culturen. En als je niet in Groningen woont krijg je boven de 10 km een reiskostenvergoeding en er is parkeerruimte, want de begeleiding vindt op de locatie plaats. ' We denken er ook over een Taalcafé te gaan starten, want als er voldoende aanmeldingen zijn kunnen we dat doen. Dat betekent gewoon gezellig kletsen met een groep’ vertelt Ineke. Laura en Ineke zijn programmabegeleiders. ‘We geven algemene informatie en trainingen aan nieuwe bewoners. Zoals hoe het hier allemaal werkt en brandpreventie. Daarnaast krijgen de bewoners een stukje inburgering, zoals wonen in Nederland, democratie, gezondheidszorg, financiën, verzekeringen, onderwijs en wat je allemaal nodig hebt om in Nederland te overleven,’ lacht Laura. Want de 350 bewoners moeten zichzelf hier leren te redden. En dat lukt vast wel. Ben je enthousiast geworden? Het COA heeft een vacature voor taalvrijwilligers. tekst en beeld: Annette Doornbosch

Leergeld Groningen steunt kinderen van 4 tot en met 17 jaar uit gezinnen met een krappe beurs. Voor elk kind zou het mogelijk moeten zijn om met klasgenoten naar school te fietsen of om muziek te maken of te sporten. Om op hun mobiel hun lesrooster te bekijken of om thuis te oefenen op de laptop. Intermediairs bezoeken de ouders thuis en helpen ze met de aanvragen, want er is veel mogelijk. Gezinnen helpen met aanvragen Patrick Poelma, coördinator bij Leergeld Groningen vertelt wat een contactpersoon of intermediair doet. ‘Een intermediair gaat op huisbezoek en vraagt waar behoefte aan is, maar kijkt ook of het gezin binnen de doelgroep valt qua inkomsten. Zo ja dan helpt hij of zij het gezin met de aanvragen. Dat klinkt misschien moeilijk maar is het niet, iedereen kan het. Bovendien krijg je eerst een cursus van een aantal dagdelen, tijd en dag in overleg. Na de cursus word je ingewerkt door een ervaren collega. We hebben een heel gemakkelijk computerprogramma waar je alleen maar dingen hoeft aan te klikken. En je krijgt altijd hulp van het team,’ vertelt Patrick. Iedereen kan het doen Als een gezin een Stadjerspas heeft of eten van de Voedselbank krijgt hoef je naar het inkomen niet te vragen, want dat is dan al vastgesteld. ‘De contactpersoon hoeft de eerste aanvraag voor hulp zelf niet te doen want daar is een ander team voor dat alle mogelijkheden voor je op een rijtje zet. Dan hoef je de mogelijkheden alleen nog maar aan te klikken en het gezin te helpen de aanvraag voor bijvoorbeeld een fiets, een mobiele telefoon, het financieren van een schoolreis, sport, muzieklessen, etc te doen,’ vertelt Patrick. Eigenlijk hoef je de eerste aanvraag alleen maar door te zetten en de resultaten komen automatisch naar je toe. Dan ga je weer naar het gezin en helpt hen met de simpele aanvragen, want het meeste is dan al ingevuld. Ook leuke meerdaagse zomeruitjes vallen binnen de mogelijkheden want dan heeft een kind na de vakantie ook wat te vertellen op school. Heel dankbaar werk Als je dit wat lijkt en je aan het werk gaat krijg je een laptop en mobiele telefoon of extra simkaart voor je eigen mobiel te leen, zodat je werk en privé kunt scheiden. Je kunt vrijwilliger worden of het als Participatiebaan invullen. ‘Wat we wel vragen is om regelmatig aanwezig te zijn op het kantoor in de wijk Vinkhuizen, want je maakt deel uit van een team en het contact daarmee is belangrijk,’ stelt Patrick. ‘Het is heel dankbaar werk, zo kon ik een keer een mobiele telefoon aan een kind geven en ik hoorde hem heel hard juichen, het was huizenver te horen,’ vertelt Patrick nog nagenietend. ‘Je voelt je altijd een soort Sinterklaas!’. Het aantal gezinnen is afhankelijk van het aantal uren dat je wilt werken en altijd in overleg. En er is altijd een achtervang mocht je een tijdje uitvallen. De ouders zijn gemotiveerd want ze melden zichzelf heel eenvoudig aan op de website, ze hoeven daar alleen maar hun naam en telefoonnummer achter te laten, dan worden ze door Leergeld teruggebeld. Stichting Leergeld is op zoek naar een contactpersoon (die ook op huisbezoek gaat). tekst en beeld: Annette Doornbosch

Het autootje is langzamerhand een vertrouwd beeld in de straten van Groningen-Zuid. Ik heb het over de Buurtvlinder, een buurttaxi, die korte ritjes verzorgt voor mensen in dit deel van de stad. Herman Eén van de vrijwilligers op de Buurtvlinder is de 64-jarige Herman. Een paar jaar geleden kon hij met een gunstige financiële regeling een punt zetten achter zijn drukke kantoorbaan, maar Herman wilde wel graag actief blijven en een beetje structuur houden in zijn leven. In een wijkkrantje kwam hij een advertentie tegen van buurtcentrum  De Stroming in de Rivierenhof, waarin chauffeurs gevraagd werden voor de Buurtvlinder. Een mensenmens Het vrijwilligerswerk in de Buurtvlinder is Herman op het lijf geschreven. Hij houdt van autorijden en gaat graag met mensen om. Hij maakt gemakkelijk contact, kan goed luisteren en bouwt op deze manier aan een nieuw netwerk. Herman rijdt één dagdeel in de week en voordat hij aan zijn route begint zit hij eerst een tijdje aan de stamtafel in De Stroming voor een kopje koffie of een broodje. Klantenkring Ruim een jaar is Herman nu chauffeur op de Buurtvlinder en hij merkt dat vaak dezelfde mensen gebruik maken van deze service. Soms gaat het om een ritje naar het Martiniziekenhuis of naar een winkelcentrum in de buurt, een andere keer wil iemand naar de trein gebracht worden. Het Centraal Station is de grens voor de Buurtvlinder. Het maakt niet uit waar de klant naar toe gebracht wil worden, als het maar binnen de wijk is. Sommige minder mobiele mensen maken een ritje over een afstand van nog geen honderd meter, maar door de Buurtvlinder komen ze tenminste nog eens ergens anders. Ervaringen Elke rit is voor Herman een plezierritje. Hij geniet van de verhalen van zijn passagiers. De meesten zijn heel open en hij merkt dat er onder zijn klanten veel eenzaamheid is. “Het valt me steeds meer op dat er toch wel veel mensen zijn met een behoorlijke rugzak”,  vertelt hij. Maar er zitten ook mensen tussen zijn passagiers die het financieel heel moeilijk hebben of die erg met hun gezondheid tobben. “Ik was me daar minder van bewust toen ik nog in het arbeidsproces zat, maar het motiveert des te meer om dit soort vrijwilligers werk te doen.” Kat in het bakkie Soms wordt zijn hulpvaardigheid op de proef gesteld. “Een klant van mij vroeg of ik even boven wilde komen. Ze moest met haar rode kater naar de dierenkliniek, maar ze kon hem met geen mogelijkheid in het mandje krijgen. Na een kwartier worstelen, waarbij de handen van mijn jonge passagier werden open gekrabd, zat de woedende, blazende kater eindelijk gevangen. Ja, je maakt soms wat mee!” Beloning Herman en de andere chauffeurs krijgen geen vrijwilligersvergoeding. Herman vindt dat ook helemaal niet nodig. “Mijn beloning krijg ik wanneer ik het dankbare gezicht zie van mijn klanten.” tekst en foto: Jan de Koning

Oma’s Soep verkoopt heerlijke verse soepen en maaltijden naar oma’s (of opa’s) authentieke recept. De opbrengst wordt gebruikt om eenzame ouderen blij te maken! Minimaal 50% van de winst van Oma’s Soep wordt gedoneerd aan Stichting Oma’s Soep. De Stichting organiseert wekelijks activiteiten in verschillende steden door het hele land waar jong en oud samen worden gebracht om eenzaamheid tegen te gaan. Lokaal organiseren studentenbesturen wekelijks Kookdagen en Soep-aan-huisdagen en evenementen en PR-campagnes. In Groningen zijn momenteel  zeven studenten actief, die van september tot en met juni activiteiten organiseren. Maar ze kunnen meer vrijwilligers gebruiken en dat hoeven geen studenten te zijn. Veerle van Dam zit in het Groningse bestuur en vertelt er enthousiast over. “We doen om de week een kook-dag en een zogenaamde Soep-aan-Huisdag. Deze laatste zijn het meest populair. We hebben momenteel zo’n 20 ouderen waar we langs gaan met een emmertje soep. Deze ouderen kunnen vanwege hun beperkte mobiliteit niet altijd naar de kookdagen.” Avocadosoep met doperwten Wat voor soep maken jullie en wie bedenkt dat? “Dat is iemand uit het bestuur, en we maken meestal wel ‘gangbare’ soep. Maar deze week gaan we soep maken naar een recept van Opa Jan, die is al heel lang bij ons en wil heel graag dat wij zijn avocadosoep met doperwten gaan maken. Wij zijn ook heel benieuwd naar die soep,” lacht Veerle. “De Soep aan Huis dagen zijn overigens begonnen tijdens de lockdown en bleken enorm populair te zijn.” Blije ouderen Wat is het leuke aan dit werk? “Het is heel divers,” vertelt Veerle enthousiast, “we hebben het als vrijwilligers erg gezellig met elkaar, we ontmoeten veel mensen en we maken veel impact, de ouderen zijn heel erg blij met een wekelijks bezoekje. En het is een kleine moeite voor ons, het kost je maar een paar uur per week. Voor de deelnemers is het overigens gratis. We werken in duo’s en gaan bij een paar adressen per keer langs.” De kookdagen doen ze op locatie, bijvoorbeeld in buurthuizen die een keuken hebben. “De spullen halen we op dinsdag op de markt, we hebben daar contact mee en krijgen korting. En het is niet alleen koken; tijdens de kookdagen doen we, behalve gezellig kletsen, ook leuke spelletjes met de oma’s en opa’s.” De landelijke BV Oma’s Soep kookt ook maaltijden die te koop zijn in de supermarkt, evenals de soep. Lijkt het je leuk mee te doen? Neem contact op met Nora Cramer: M 0642146164, E groningen@omassoep.nl Tekst Annette Doornbosch Foto Veerle van Dam

Dat ze bevlogen zijn en goed op de hoogte: dat ziet de Steungroep ME en Arbeidsongeschiktheid graag bij zijn bestuursleden, vertelt Katy van der Sluis. Zij is zelf ook ervaren bestuurslid. Belangrijk is vooral dat je inhoudelijk mee kunt denken. De Steungroep is een landelijke organisatie, gevestigd in Groningen. Uiteraard wordt er rekening gehouden met de gezondheid(sklachten) van de vrijwilligers; daarom kunnen veel van de werkzaamheden – ook overleg met interne en externe contacten - in eigen huis en digitaal worden uitgevoerd. ‘We zijn strijdbaar en actief!’ De Steungroep ME en Arbeidsongeschiktheid komt al bijna dertig jaar op voor de belangen van ME/CVS-patiënten op het gebied van werk, onderwijs, arbeidsongeschiktheid en uitkeringen. Veel mensen met ME stuiten op onbegrip en afwijzing bij keuringsartsen, bedrijfsartsen en bij de mensen die kunnen beslissen over benodigde aanpassingen in werk, op school of in de zorg. Centraal in het werk van de Steungroep staat het wekelijkse telefonische spreekuur. Drie spreekuurmedewerkers, allen vrijwilligers, beantwoorden vragen over werken of studeren met ME, over de WIA- of Wajong-keuring bij het UWV, over bezwaar- en beroepsprocedures en geven zo goed mogelijk advies. Betrokken bij onderzoeksprogramma Daarnaast is de Steungroep, samen met andere ME/CVS-patiëntenorganisaties, intensief betrokken bij de ontwikkeling van een nieuwe medische richtlijn voor ME/CVS en een groot biomedisch onderzoeksprogramma. Er is nog veel te weinig kennis over de aard en de ernst van de ziekte ME/CVS, zoals het feit dat een klein deel van de patiënten volledig bedlegerig is. Ook wordt de juiste diagnose vaak pas na lange tijd  gesteld. Bijna 50% krijgt pas na vier jaar of langer een diagnose. Er moet dus nog veel onderzoek gedaan worden naar de oorzaken en behandelmogelijkheden. Een ontzettend leuke club om voor te werken Katy: ‘Het werk van en voor de steungroep is belangrijk en serieus van aard; tegelijkertijd hebben we ook plezíer met elkaar. Juist als het werk je wat zwaar valt, kan humor een fijn tegenwicht bieden.’ Wat houdt het werk precies in? Elk bestuurslid is op één of meer expertise-gebieden actief. Daarnaast zorgen zij ook dat de vrijwilligers hun werk goed kunnen doen en behartigen zij de zakelijke aspecten, zoals de financiën, huisvesting en verzekeringen. Naast het bestuur en een (vrijwillige) beleidsmedewerker zijn er ongeveer vijftien vrijwilligers actief. Zij doen de administratie van de donateurs en de financiën,  verzorgen de redactie van de nieuwsbrief, beheren de website en ondersteunen op het gebied van IT. Iedereen doet mee; afhankelijk van je expertise en energieniveau. Het werk doseren Katy vertelt dat ze zelf ook haar werkzaamheden goed moet doseren; ze streeft er bijvoorbeeld naar niet meer dan één afspraak op een dag te hebben. Op sommige dagen lukt dat beter dan op andere, maar over het algemeen gaat het redelijk goed. Ze is naast haar werk voor de Steungroep als bestuurder ook betrokken bij particulier landschaps- en bosbeheer in Friesland, ze zit in twee leesgroepen en gaat graag naar het theater. Je eigen ervaring is heel belangrijk Het is noodzakelijk dat ons nieuwe bestuurslid  goed bekend is met ME/CVS, uit eigen ervaring of door nauw contact met een familielid of vriend(-in) met ME/CVS. Je weet wat het is om ziek te zijn of een zieke geliefde te hebben. Je weet hoe het voelt om niet begrepen te worden. Uiteraard ben je bereid om je verder te verdiepen in één of meer van de aandachtsgebieden. Samen kunnen we elkaar verder helpen! tekst en foto: Magda Bootsma

“In het Midden-Oosten en Afrika hebben ze een eigen manier van sparen. Je spaart dan bijvoorbeeld met een groepje van tien mensen gedurende tien maanden elk 100 euro per maand. En elke maand krijgt één persoon 1000 euro. Iedereen moet wel 10 maanden blijven komen natuurlijk!  Hier in Nederland doen we dat in onze spaarkring anders.” Aan het woord is Hanadi, een jonge vrouw uit Vinkhuizen die voor de derde keer een spaarkring begeleidt. Hanadi is gecertificeerd spaarkringbegeleider. Spaarkringen, een concept ontwikkeld door Cash2Grow, zijn vooral bedoeld  voor een groep mensen die op zoek zijn naar financiële rust en een sociaal netwerk. De Blikopener Het werkt heel simpel. Hanadi laat me het blik zien waar leden van de spaarkring gedurende zes maanden elke twee weken een bedrag in stoppen. “We spreken van te voren met elkaar af wat het maximum en wat het minimum bedrag is dat we sparen. Als iemand een week wat minder of wat meer kan sparen dan is dat ook goed. Na zes maanden maken we het blik open.” Ze lacht en zegt:  “ja, met een blikopener” en vervolgt “dat is een leuk moment want iedereen heeft dan een grote glimlach op het gezicht”. De leden sparen voor diverse dingen, dat kan kleding voor de kinderen zijn, een goed doel, een televisie of een vakantie. “Ik spaar zelf  voor de kosten van mijn nationalisatie” vertelt Hanadi. En daarmee komt meteen iets aan de orde waar de leden met elkaar over praten: is je doel wel realistisch? “Nationalisatie kost 1300 euro en dat kan ik niet binnen de periode van zes maanden sparen, dus ik moest dat doel bijstellen” vertelt Hanadi. Het is geen taalles De vrouwen in haar kring komen uit Palestina, Syrië, Eritrea en Somalië. “We spreken Nederlands en veel Arabisch want er zijn twee vrouwen die nog niet zo goed Nederlands spreken. Het is immers geen taalles.” Hanadi laat me een boek zien waar ze uit kunnen werken. “Soms gaan we hierin lezen en soms vertel ik wat hierin staat en vertaal ik naar het Arabisch.” Hanadi kent veel van de vrouwen via de school van haar kinderen. Mannen zijn natuurlijk ook welkom in de spaarkringen. Overigens kiest Cash2Grow voor een heel brede doelgroep. Er is altijd iets dat een groep bindt, maar op andere gebieden als gender, leeftijd, culturele achtergrond of opleidingsniveau en inkomstenbron zijn de spaarkringen heel divers. 17 thema’s Het effect van de spaarkring gaat verder dan alleen het doelgericht sparen. Het is ook een gezellige samenkomst waarbij allerlei vaardigheden aan de orde komen. Zo krijgen de leden allemaal een functie in de spaarkring. Er is een voorzitter, een boekhouder, kashouder en een geldteller. Daarmee zijn ze samen verantwoordelijk voor de spaarkring. Nadat er gespaard is begint het gesprek. Leden kunnen zelf onderwerpen aandragen of ze kiezen thema’s die vanuit Cash2Grow worden aangedragen. Hanadi leest ze alle 17 aan me voor.  De thema’s geven de leden niet alleen inzicht in inkomsten en uitgaven. Met thema’s als ‘Aan de slag met je Droom’, ‘Slim vergaderen’, ‘Stoppen met Shoppen’ en ‘belasting en verzekeren’ gaat het ook over gewoontes, kennis en vaardigheden. Zelfstandig in geldzaken De dames wisselen onderling tips en trucs uit, luisteren naar elkaar en leren van elkaar. Het zelfvertrouwen van de vrouwen groeit door deze tweewekelijkse bijeenkomsten. “Het gaat erom” benadrukt Hanadi “dat de leden na afloop zelfstandig hun geldzaken kunnen regelen”. Aan alles merk je dat Hanedi van de spaarkring geniet. En hoewel ze een druk leven heeft als alleenstaande moeder van vier kinderen en coördinator van de spelotheek ‘de Smartiez’ , heeft ze ook nog de droom om een eigen bedrijf te beginnen. “Maar het duurt nog even voor ik daar aan toe ben” zegt ze glimlachend. tekst: Jeanet Verveer beeld: Hanadi 

Studio Draadkracht is een textielwerkplaats waar iedereen zelfstandig of onder begeleiding aan de slag kan met naaimachines en meer. Hier kun je terecht voor alles wat met textiel te maken heeft. Wat ze doen staat in het teken van creativiteit, duurzaamheid, laagdrempeligheid en sociale betrokkenheid. Leidinggeven aan de groep Daadkracht met Draadkracht De Studio is op zoek naar iemand die kan naaien en leiding kan geven aan een groepje vrouwen dat wil (leren) naaien. Je moet wel wat verstand hebben van naaien en van naaimachines. Silvia Hefting is bestuurslid en gaf tot voor kort ook leiding. Maar nu houdt ze zich bezig met andere dingen bij de Studio. “Ik ben er als er iets bijzonders is en kan de vrijwilligers goed bijstaan. Maar,” merkt Silvia op “sociaal vaardig zijn is voor deze groep even belangrijk als naaien. Contact en gezelligheid staan voorop. En creativiteit is heel welkom, want je moet steeds nieuwe leuke eenvoudige dingen bedenken om te naaien.” Van tasjes tot knuffels De spullen die gemaakt worden verkopen ze in de studio en op markten, zoals tasjes, vlaggenlijnen, versiersels, knuffels, etuis, kussenhoezen, kruikenzakken, etc. De opbrengsten worden in nieuw materiaal gestoken of gaan naar de stichting. “Maar we krijgen heel veel spullen van mensen, die komen soms met hele bakken knopen of tassen vol lappen aanzetten,“ vertelt Silvia enthousiast. De studio is wat dat betreft al aardig bekend. Veel vrijwilligers worden door de gemeente doorverwezen, doorgaans vrouwen, maar soms ook mannen. Van jong tot oud, met verschillende achtergronden. “De groepen waar we begeleiding voor zoeken zijn vrijgesteld van arbeidsverplichting, maar willen heel graag aan de slag, zich nuttig maken en wat leren,” legt Silvia uit. Deze groepen werken op woensdag- en donderdagochtend, van 10.00 tot 12.30 uur. “Maar we beginnen altijd met koffie en thee en gezellig kletsen. En natuurlijk mogen ze ook buiten deze tijden om hun eigen dingen naaien, daarvoor hebben we onze professionele naaimachines beschikbaar,” gaat Silvia verder. Als vrijwilliger hoef je daarvoor niet te betalen. Lessen en workshops “We doen meer,” vertelt Silvia. “We geven ook lessen en workshops naaien, kleding repareren, patroontekenen en zeefdrukken, maar daar moeten deelnemers wel voor betalen.” En het leuke van dit vrijwilligerswerk? “De sfeer is heel gezellig en relaxt, we zitten niemand achter de broek aan. Als je van naaien, breien of haken houdt is het een uitdaging nieuwe technieken van elkaar te leren. En Het is mooi je kennis over te brengen en mensen enthousiast te maken.” Kijk hier voor de actuele vacatures bij Stichting Studio Draadkracht. Tekst en foto: Annette Doornbosch

De Voedselbank is in Groningen niet meer weg te denken. Zeshonderd gezinnen uit de stad halen elke week een voedselpakket en honderdzestig mensen, allemaal vrijwilliger, maken dit mogelijk. De gezinnen worden op deze manier geholpen om hun leven weer op de rit te krijgen. Diverse supermarkten, maar ook particulieren doneren levensmiddelen aan de Voedselbank aan de Ulgersmaweg. Dertig procent van de goederen komt in de Groningse Voedselbank terecht, de rest gaat naar de Voedselbanken in de regio. Jeannette Scheltens en Marion Bootsma Een vrijwilliger werkt soms één en soms meer dagdelen per week. De vrijwilligers Jeannette en Marion zijn enkele morgens aanwezig en zijn dan verantwoordelijk voor de telefoon en voor het ontvangen van mensen die aan de deur komen en verder verwerken ze de diverse donaties in het systeem. Tijdens winkeluren zijn ze soms ook betrokken bij de uitdeling, met name als het gaat om het aanvullen van de voorraad in de winkel. Marion werkt er nu bijna een jaar en ze hoopt door deze vrijwilligersbaan binnenkort weer te kunnen terugkeren naar een betaalde baan. Vrijdags werkt ze in het Regionaal Distributie Centrum van de Voedselbank dat zich ook in hetzelfde gebouw bevindt. Jeannettes’ alternatief Jeannette kwam destijds bij de Voedselbank om ervaring met dit werk op te doen, want ze wilde, samen met een vriendin een vergelijkbaar initiatief in Groningen opstarten. Met de opgedane kennis openden ze hun bedrijfje met de mooie naam “Meent het goed”, maar het project werd helaas geen succes en Jeannette meldde zich opnieuw aan als vrijwilliger bij de Voedselbank. Ze werkt er nu bijna acht jaar. Contact met de klanten Een aantal vrijwilligers begeleidt de klanten die een voedselpakket mogen uitzoeken. Andere vrijwilligers hebben een taak in het magazijn, zoals Ruud Kroes (foto).  Wanneer een klant aan de voorwaarden voldoet en voor de eerste keer bij de winkel komt, krijgt hij of zij een intakegesprek en wanneer Marion of Jeannette dienst hebben, kan het zijn dat zij dat gesprek doen. De klant moet dan wegwijs gemaakt worden en een aantal documenten ondertekenen: zo’n eerste bezoek is altijd een spannend moment voor een klant. De winkel Klanten mogen één keer per week “boodschappen doen”. Ze moeten daarvoor op de voor hen speciaal geplande tijd komen. Op dat moment winkelen er maximaal achttien andere cliënten, samen met hun begeleider. De organisatie zorgt ervoor dat in het voedselpakket “de schijf van vijf” goed is vertegenwoordigd.  Motivatie Jeannette en Marion werken met heel veel plezier bij de Voedselbank, vooral ook door de contacten met andere vrijwilligers. Maar ook de aard van hun werk stimuleert hen: ze krijgen heel wat mee van de ellendige en soms uitzichtloze situatie van de klanten bij de Voedselbank en dan is het mooi als je iets kunt bijdragen aan de verbetering van hun situatie. En ook de dankbaarheid die ze bij veel klanten zien, overtuigt hen ervan dat ze aan een goede zaak bijdragen. Tekst en beeld: Jan de Koning

Kelderwerk, in de Oosterparkwijk, biedt koffie, thee en sport aan voor minima. Het is tweeëneenhalf jaar gesloten geweest maar sinds 16 oktober weer open. Het is laagdrempelig en wordt gerund door vrijwilligers en mensen met een participatiebaan. Ik spreek met Wim, Jerry en Ferry en later komt daar nog Alex (op de foto) bij. Graag wat langer open Jerry en Ferry zijn twee van de twaalf vrijwilligers die de tent runnen. “Maar we kunnen er nog meer gebruiken,” vertelt Jerry. “Ja,” beaamt Ferry “want we willen ook graag ’s avonds open.” Nu sluiten ze om 18 uur maar het streven is om van 10-22 uur open te zijn. Wim is ook vrijwilliger, maar dan als adviseur verbonden aan Kelderwerk. Alex, is al 21 jaar betrokken als coördinator. “Maar ik werk ook als hulpverlener bij het wijkteam. We hebben als Kelderwerk op heel veel locaties in de stad gezeten. “Ja,” vertelt Wim, “we hopen hier wat langer te mogen blijven, want we hebben hier ook een grasveld waar we in de zomer buitenactiviteiten willen ontwikkelen.” Kelderlekkage Hoezo de naam Kelderwerk? “We zijn ooit begonnen in de Oosterstraat en daar zouden we een kelder krijgen, maar dat ging niet door. De naam bleef gelukkig wel, ook al was er ooit een bureau dat de naam wilde aanpassen in iets formeels, gelukkig ging dat niet door,” aldus Alex. Ondertussen neemt Ferry de telefoon op en vertelt lachend dat er iemand belde die een lek in zijn kelder had, of ze dat kunnen oplossen… Goedkoop sporten en elkaar ontmoeten Jerry en Ferry houden een oogje in het zeil, bemannen de balie, beantwoorden de telefoon, geven uitleg over de apparaten, zetten koffie en thee en doen andere voorkomende werkzaamheden. “Het is hier erg gezellig,” vertellen beide mannen. “Er is veel aanloop, zo’n 15-20 mensen per dag, want het is vooral ook een ontmoetingsplek.” En het is goedkoop om hier te sporten, je kunt een strippenkaart kopen of losse kaarten a 3 euro. Een maandkaart kost 10 euro en met Stadjerspas 5 euro. En je zit nergens aan vast. Vrijwilligers mogen vanzelfsprekend gratis sporten. “We willen geen concurrent zijn voor commerciële fitness bedrijven,” vertelt Alex, “zo hebben we geen instructeurs. “En heb je belangstelling om hier aan de slag te gaan, dat kan als participatiebaan en ook als werkleerplek, want we zijn nog bezig om een gratis opleiding als sportinstructeur te financieren voor de vrijwilligers.” En dat lijkt Jerry en Ferry wel wat. Beiden hebben een heel andere achtergrond maar dat maakt hen niet uit. Het houdt hen van de straat en zo heeft Jerry ook nog genoeg tijd voor zijn twee katten. Nog iets grappigs, ze hebben ooit in een leegstaande kerk gezeten waar een kapot Jezusbeeldje hing. “Dat hebben we sindsdien altijd meegenomen en nu hangt het hier weer,” vertelt Alex. En inderdaad, Jezus waakt over de ruimte… Dus heb je belangstelling voor deze gezonde en gezellige vrijwilligersbaan, bel met Alex Spajic: 0616805932; je kan de vacature hier bekijken. tekst en foto: Annette Doornbosch

Wat is Stichting Present? De vrijwilligers van stichting Present in Groningen doen klussen voor mensen die geen geld en geen netwerk hebben. De Stichting ziet het klussen ook als een middel voor ontmoeting; de klussers krijgen zo ook oog te voor de situatie van de ander. De Stichting Present wil een beweging op gang brengen waarbij steeds meer mensen het vanzelfsprekend vinden om naar elkaar om te zien. Al ruim 20 jaar timmert deze stichting in Nederland aan de weg in. Overal zijn afdelingen opgericht en ook in Groningen is ze al lange tijd actief. Diverse projecten Talloze groepen vrijwilligers meldden zich in de afgelopen jaren aan voor een kleinere of grotere activiteit en gaandeweg breidde de organisatie haar taken uit. Naast praktische projecten, zoals bijvoorbeeld het schoonmaken en schilderen van een woning, lopen er momenteel ook sociale projecten. Dat kan een gezelligheidsactiviteit in een zorgcentrum zijn of tuinproject in een bepaalde straat. De meeste vrijwilligers melden zich aan voor een eenmalige activiteit. Anderen verbinden zich wat langer aan Present en sommigen zijn vaste kracht. Stichting Present is de ideale plek wanneer je wel vrijwilligerswerk wil doen maar je je niet voor langere tijd aan een organisatie wil verbinden. Françoise van der Boom en Karel Eggen Françoise en Karel zijn twee van deze vrijwilligers. Zij begeleiden groepen voor en tijdens een klus. Voor hen staat de groep vrijwilligers centraal. Het begint met het koppelen van een team aan een bepaalde hulpvrager. Dat steekt soms best nauw: niet elke groep kun je op elke klus zetten. Daarna maken ze afspraken met de vertegenwoordiger van de groep vrijwilligers en bezoeken ze de hulpvrager om poolshoogte te nemen en afspraken te maken. De hulpvrager is altijd door een professionele hulpverlener aangemeld. Motivatie Beide projectbegeleiders zijn enthousiast over hun werk. Coördineren en organiseren deden ze al voor hun pensionering en die talenten mogen ze nu ook inzetten in dit werk. Ze merken vaak dat vrijwilligers onder de indruk zijn van de ellendige situatie waarin andere mensen soms leven en het fijn vinden om iets te kunnen bijdragen aan verbetering van die omstandigheden. En bijna altijd is de hulpvrager ondersteboven van de belangeloze hulp die hem geboden wordt; sommigen zijn blij dat er weer eens mensen over de vloer komen. Karel: “Wij kunnen het verschil in de wereld niet maken, maar dit soort projecten maken voor de hulpvrager wel een wereld van verschil.” Tijd collecte Gemiddeld begeleiden zij één project per week. Vrijwilligers komen overal vandaan. Vaak meldt een groep zich aan vanuit een bedrijf of een vereniging. En dan geven ze meestal ook meteen aan hoelang, waarvoor en wanneer ze ingezet willen worden. Ook vanuit de kerken komen aanmeldingen binnen. Een leuke ontwikkeling is de tijdcollecte die sommigen kerken hebben ingesteld. Dan wordt er tijdens de dienst gecollecteerd niet om geld op te halen, maar om tijd beschikbaar te stellen. Deze tijdcollecte heeft al diverse vrijwilligers opgeleverd. Omdat het hierbij vaak gaat om veel vrijwilligers tegelijk, worden  ze voornamelijk ingezet op sociale projecten. Projectbegeleiders De Stichting Present is blij met elke vrijwilliger. Ook het team waar Françoise en Karel deel van uitmaken heeft nog behoefte aan collega’s . Als je houdt van organiseren en coördineren en graag zoveel mogelijk je eigen agenda wil kunnen invullen, kun je bij Present aan de klus! Tekst en beeld: Jan de Koning

Het is half zeven ’s avonds en het is gezellig druk in de eetzaal van Happietaria aan de Henri Dunantlaan 2. Voor de negenentwintigste keer organiseert deze organisatie in Groningen een tijdelijk restaurant voor het goede doel. De opbrengst gaat dit jaar naar een project dat Tearfund heeft opgezet in drie Afrikaanse landen om vooral jongeren in deze door burgeroorlogen geteisterde gebieden te helpen zich in te zetten voor verzoening en vrede. Vrijwilligers Het restaurant wordt geheel gedreven door vrijwilligers. Vorig jaar deden maar liefst 600 mensen één of meerdere dagen mee om het project tot een succes te maken en ook dit jaar kunnen hier weer veel vrijwilligers terecht. Er zijn mensen nodig in de keuken, bij de bediening, achter de bar en in de spoelkeuken. Het bestuur Al in september wordt er een bestuur gekozen dat de actie gaat voorbereiden. Dat betekent dat er taken verdeeld worden. De één krijgt de verantwoordelijkheid voor de keuken, de ander voor de werving van personeel, weer een ander is belast met zaken rond de PR. Hester Stolk Ik heb een gesprek met Hester Stolk. Zij is met haar achttien jaren één van de jongste bestuursleden. Hester is verantwoordelijk voor alle sponsor- en inkoopactiviteiten. Ze studeert medicijnen maar veel aandacht heeft ze de daar laatste weken niet aan kunnen besteden. Hester is druk geweest met het vinden van zoveel mogelijk sponsoren en te zien aan de indrukwekkende lijst, die staat afgedrukt op de website van Happietaria, is ze daar prima in geslaagd. Het grootste gedeelte van de opbrengst kan daardoor naar het goede doel. Tijdens de openingsuren ontvangt en registreert Hester de gasten. Motivatie Hester had nauwelijks aansporing nodig om mee te doen met het organiseren van Happietaria. Ze raakte onder de indruk van de erbarmelijke situatie in de landen waar het project van Tearfund is gestart en ze vindt het geweldig om een bijdrage te leveren aan de verbetering van de leefomstandigheden daar. Menu Op de menukaart komt het aantal landen waar Tearfund het project heeft gestart op bijzondere wijze terug. Zo is er een drie-gangen-menu dat bestaat uit een voorgerecht uit Congo: salata aswat, een zwarte salade met munt; een stoofpotje met Ethiopisch kruiden als hoofdgerecht en als dessert een beignet met pindakaas, een traktatie uit Zuid-Soedan. Mensen gezocht Happietaria sluit op 14 december haar deuren weer. Tot die tijd zijn er nog veel vrijwilligers nodig om het restaurant draaiende te houden. Wie het leuk vindt om in de komende veertien dagen nog één of meerdere avonden mee te werken, kan zich via de website aanmelden. ( www.happietaria.nl/groningen ) Beeld 1: Happietaria Tekst en beeld 2: Jan de Koning

Sinds een paar maanden werkt Kim Paffen, moeder van drie zonen, als vrijwilliger op een psychogeriatrische woongroep in zorgcentrum De Dilgt in Haren. En ze voelt zich er helemaal op haar plek. Hier kan ze veel betekenen voor mensen die wel wat extra aandacht verdienen. En ze krijgt er energie van. Herseninfarct In 2018 kreeg Kim een zwaar herseninfarct. Ze werkte in die tijd als medisch secretaresse in het Martiniziekenhuis. Ze raakte verlamd en werd volledig blind. Na een intensieve revalidatie kreeg ze gelukkig weer een deel van haar gezichtsvermogen terug en herstelde verder lichamelijk grotendeels. Langzamerhand kreeg ze ook weer zin om aan de slag te gaan, want thuiszitten vond ze geen optie. Ze wilde weleens kijken wat ze aankon en ze koos voor vrijwilligerswerk in een ziekenhuis. Maar dat gaf haar geen voldoening en kostte haar teveel energie. Psychogeriatrie Via de website van LINK050 viel haar oog op een vacature voor vrijwilligerswerk bij ZINN op een woonvorm voor ouderen met dementie. En Kim voelde zich er direct op haar plaats. Haar plek op de afdeling werd de huiskamer, waar ze tijdens de morgenuren de ouderen bezighoudt. Kim maakt heel gemakkelijk contact en schuift dan weer bij die en dan weer bij die aan voor een praatje of een spelletje. Ze merkt dat ze voor deze mensen veel kan betekenen en ze ziet dat haar collega’s op de woongroep ook heel betrokken zijn. “Het personeel is erg liefdevol en respectvol, ondanks de werkdruk. Ik word ook als collega gezien en nadrukkelijk bij het wel en wee betrokken.” Alle bewoners hebben een zeer ernstige vorm van dementie. Wat dit voor hen betekent verschilt per individu; veelal zijn deze mensen verward en ervaren ze snel onrust, bewoners weten niet meer hoe ze moeten handelen, waardoor ze aangewezen zijn op de begeleiding van anderen. Cursussen Zinn biedt regelmatig relevante cursussen aan voor vrijwilligers. Onlangs heeft Kim een cursus gevolgd over dementie en daar heeft ze veel opgestoken. “Waar ik wel wat van schrok was dat de hersenen bij een dementerende net een gatenkaas geworden zijn: herinneringen zijn verdwenen en ze zijn bijna allemaal terug in hun kindertijd.” Binnenkort gaat ze naar een cursus over hoe je het beste kunt omgaan met het gedrag van mensen met dementie. Activiteiten Kim is meestal al aanwezig als de koffie geschonken wordt en dat is een mooi moment om contacten te leggen. Ze kent de bewoners inmiddels allemaal goed. “In het ziekenhuis was veel meer doorstroming; dan kun je bijna geen band opbouwen en dat vind ik lastig.” Als Kim met één van de ouderen een spelletje begint, is de kans groot dat anderen al snel gaan meedoen. Tegenwoordig is er veel spelmateriaal speciaal voor dementerenden ontwikkeld. Eén van de favoriete spelletjes is “Vragenderwijs”: allerlei wetenswaardigheden uit de kindertijd van deze mensen komen daar aan de orde. Soms is ook het zingen van kinderliedjes uit vroegere tijden een leuke activiteit. Anekdote Af en toe maakt Kim met één van de bewoners een kleine wandeling. Zo liep ze ook eens met één van de ouderen door het restaurant. “Mevrouw zag peren liggen en vroeg aan mij of ik ook een peer wilde. Die mocht je, zo liet ze overtuigend weten, zomaar pakken. Voordat ik er erg in had, had ze twee peren in haar hand. Toen we onze tanden erin zetten, bleken de vruchten keihard. Tja, dat krijg je als je ze pikt, was haar reactie!” Kim is een mensenmens en geniet van het werk op de woongroep. Ze overweegt haar vrijwilligersbaan uit te breiden. “Als mensen graag wat voor anderen willen betekenen, kan ik ze aanraden dit werk te gaan doen. Het geeft veel energie en nog veel meer dankbare gezichten.” Interesse om ook iets te doen? Kijk hier voor alle openstaande actieve vacatures. Tekst en beeld: Jan de Koning

In mei dit jaar gaf Anita Schelling de workshop ‘Bekijk ‘t eens van de andere kant!’ . En nu is het alweer herfst en zitten we met deels dezelfde, deels nieuwe deelnemers weer in Buurtcentrum Stadspark voor een ander onderwerp uit haar repertoire: hoe krijg je meer grip op je stress?  Het was een interessante en leerzame workshop met  het prachtige motto: ‘Luister naar het fluisteren van je lijf, zodat het niet hoeft te schreeuwen’ Anita vertelt dat dieren dat beter kunnen dan mensen: als dieren iets spannends of verdrietigs meemaken, zullen ze dat letterlijk van hun lijf afschudden op het moment dat het weer wat rustiger is. Heel wijs is dat, want daardoor hoeven ze niet zoveel op te potten zoals wij mensen doen. Wij komen vaker in de fight- or flight-, òfwel in de freeze-modus terecht. We worden boos, we gaan er vandoor, of we vallen helemaal stil. Belangrijk voor ons is dus om te weten wat ons helpt om ons wat beter te voelen: onze comfort-zone, onze bandbreedte. Ons brein Anita legt de werking van ons brein uit en vertelt dat het jongste deel ervan, de neo-cortex, onze ‘rationele cockpit’, nog maar zo’n 200.000 jaar bestaat. Dit is enorm kort in vergelijking met onze miljoenen jaren oude andere hersendelen. Door die jeugdige leeftijd gaat de cockpit wel ’s offline wanneer je stress ervaart en het niet lukt om rustig en vriendelijk te blijven. Wees je bewust van wat er gebeurt In het ‘ideale’ geval – dit is te trainen – ben je je ervan bewust wanneer je je niet happy voelt. Dan hoor en voel je het verdrietige gefluister of het boze gestamp. Dit bewust-zijn wordt geregeld door de neo-cortex. Dan kun je ingrijpen, dan kun je tegen jezelf zeggen: ‘Even rustig blijven nu’. Tegelijkertijd is het belangrijk jezelf niet te veroordelen als dat nu even niet lukt. Immers, de twee oude delen van je brein reageren automatisch; dat zit er al miljoenen jaren ingebakken. ‘Mens ken uzelve!’ Het goede nieuws is dat je cockpit zich kan blijven ontwikkelen: in contact met anderen leer je bij, als kind èn als volwassene. Een belangrijke vraag daarbij is wat je nodig hebt om weer in je comfort-zone te komen. Anita laat ons daarover iets op papier zetten – gewoon voor jezelf; je hoeft het niet voor te lezen. Alleen al als je die fijne dingen visualiseert, ga je je weer wat rustiger voelen. Onmiddellijk denk ik aan onze superleuke poes; daarna aan een lange wandeling in de natuur. Dan zit je, vertelt Anita, ‘in je bandbreedte’. Deze dingen waar je blij van wordt zijn je glimmers; het tegenovergestelde van triggers. Ontwikkel je bewustzijn hierover: voel waar je blij van wordt, doe dankbaarheidsoefeningen, geef jezelf een schouderklopje… of een heerlijk stuk chocola. Ga lekker zingen of dansen, of in complete stilte wat mijmeren. Of misschien schilder je graag, of … of… vul maar in! Je bent dan open, nieuwsgierig, in balans, in je comfort-zone. Daarnaast zijn de fight/flight- en de freeze-zones niet altijd vervelend: lekker rustig lui zijn is heerlijk en een spannend spel doen… is lekker spannend. En last but not least: doe ademhalingsoefeningen, bijvoorbeeld vier tellen in, vier tellen pauze, vier tellen uit, vier tellen pauze, vier tellen in, etc. En zoek je eigen ‘ankers’, bv. een hand op je hart, of geef jezelf een nekmassage, maak een lief tekeningetje voor jezelf, ga een eind hardlopen…. vul zelf maar in wat bij jou past. Kun je hier wel wat steun en advies bij gebruiken? Hou de workshop-agenda van link050 in de gaten: https://www.link050.nl/ontwikkellink/ of kijk op https://anitaschelling.nl . Warm aanbevolen! Tekst en foto’s: Magda Bootsma

Als je ouders gaan scheiden verandert er veel in leven. Alles wat veilig en vertrouwd voelde wordt ineens anders. Er met iemand over praten kan je door deze tijd helpen. Iemand die weet waar je het over hebt en die goed kan luisteren, advies kan geven en vragen kan beantwoorden. Stichting Villa Pinedo is opgericht met precies dat doel. En dat luisterende oor is een jongere (tot 27 jaar) die hetzelfde heeft meegemaakt. De Website Villa Pinedo heeft een prachtige website met een boodschap voor kinderen, potentiële Buddies, hulpverleners en ouders. Er staan brieven op aan kinderen en aan ouders die gaan scheiden. Voor kinderen is er de mogelijkheid om via het forum een vraag te stellen en ze kunnen om een online Buddy vragen. Met een Buddy kan je appen over de dingen die je bezig houden en als je appen lastig vindt kan je natuurlijk ook een spraakbericht of foto’s sturen.  Een basistraining en verdiepingstraining Puck (22) student hier in Groningen is al drie jaar Buddy. “ik wilde graag vrijwilligerswerk doen en dit in een andere hoek zoeken dan mijn studie rechten.” Ze vertelt dat ze na haar aanmelding eerst een basistraining deed bij Villa Pinedo, samen met andere nieuwe Buddies en na drie maanden nog een verdiepingstraining. “Daar hoor je hoe het Buddy programma werkt, dat je hulp kan vragen aan het team van Villa Pinedo als je met vragen zit. Ook kijk je tijdens de trainingen nog een keer naar hoe de scheiding van je ouders voor jou indertijd was en daar leer je zelf ook weer van. Ik heb het contact met andere Buddies als heel fijn ervaren. En als Buddy krijg je ook de mogelijkheid om (kosteloos) gebruik te maken van een professionele coach.” Alsof je tegen je jongere zelf praat Puck: “Het contact met een kind gaat niet alleen maar over zware onderwerpen, we hebben het ook over leuke, luchtige dingen. Dit appen is natuurlijk ook een beetje een afleiding voor ze in een lastige tijd.” Hoe is het voor Puck zelf, om verhalen te horen die voor haar ook herkenbaar zijn? Puck: “Bijzonder, soms is het alsof ik tegen mijn jongere zelf praat. Er komen ook wel dingen naar boven, dan ga ik het gesprek weer aan met mijn ouders. Het geeft me veel voldoening om Buddy te zijn.“ Zorgvuldige match, beveiligde App Amber, werkzaam bij Villa Pinedo legt uit dat kinderen en Buddies zorgvuldig met elkaar gematcht worden. “Sommige contacten duren een paar jaar, voor andere kinderen is een paar maanden genoeg, ze geven dat zelf aan. De Villa Pinedo Buddy App is een beveiligde app en wij lezen alle gesprekken mee. De jongste kinderen zijn tien jaar, we hebben die leeftijd gekozen omdat ze wel met een mobiel om moeten kunnen gaan, maar negenjarige kinderen zitten er tegenwoordig ook bij.” Het gewone leven Amber vertelt dat Villa Pinedo vooral laagdrempelig wil zijn. “We zijn geen hulpverleningsorganisatie, kinderen hoeven bij ons niet aan doelen te werken. Wij focussen op het gewone leven en willen laten weten dat een scheiding niet alleen maar rot hoeft te zijn, en dat je er krachtiger uit kan komen.” Tekst: Jeanet Verveer Beeld: Puck

Eén van de drukst bezochte kringloopwinkels in Groningen is Kringloop + aan de Diamantlaan, Vinkhuizen. En dat is niet zo verwonderlijk. De winkel maakt een overzichtelijke, schone indruk; het personeel is heel behulpzaam en er is een ruime keus in producten. Twan de Boer Eén van de vrijwilligers in het bedrijf is Twan de Boer. Twan heeft 27 jaar in een winkel met kunstschildersbenodigdheden gewerkt, maar zeven jaar geleden ging dat bedrijf failliet en stond Twan op straat. In de maanden daarna solliciteerde hij en volgde hij via het UWV een aantal omscholingscursussen, maar een baan leverde dat niet op. Twan wilde niet thuiszitten en omdat kringloopwinkels altijd al zijn belangstelling hadden, solliciteerde hij bij Kringloop+ als vrijwilliger. Hij werd aangenomen en kon meteen aan de slag.  “En ik voelde me gelijk op mijn plek”, vertelt Twan. “De sfeer hier is heel prettig, collega’s hebben oog voor elkaar en ook voor de klanten.” Waarom Kringloop+ Deze kringloopwinkel heeft een plus achter haar naam geschreven. “En dat is helemaal terecht”, zegt Twan. De winkel is veel meer dan alleen maar een verkooppunt van tweedehands artikelen. Gebruikte spullen krijgen er een tweede kans. “En dat geldt zeker ook voor veel ménsen die er werken”, vult Twan aan. Het bedrijf heeft meerdere werknemers die om uiteenlopende redenen een zekere afstand hebben tot de arbeidsmarkt. Kringloop+ heeft een aantal werkbegeleiders in dienst die de deelnemers optimaal  begeleiden. Veel aandacht wordt gegeven aan het creëren van veilige werkplekken. En soms lukt het om iemand weer aan een reguliere baan te helpen. Weerbaar Twan staat vaak achter de kassa. Zo ontmoet hij veel mensen. Het is in de loop der jaren aanmerkelijk drukker geworden in het bedrijf en dat leverde hem soms wel wat stress op. Het bedrijf bood een cursus weerbaarheid aan waar Twan zich ook voor inschreef. “En daar heb ik geen spijt van, want ik heb geleerd om meer voor mezelf op te komen.” Taxatie van schilderijen Eén van Twans belangrijkste taken in de winkel is het beoordelen en prijzen van de schilderijen. In de jaren dat hij in de kunstwinkel werkte, heeft hij ook veel lijsten gemaakt en diverse schilderijen in handen gehad. Soms had hij in die periode ook wel contact met kunstenaars en zo kreeg Twan steeds meer verstand van schilderijen. Die kennis komt in de kringloop goed van pas. Twan weet de meeste tafereeltjes die worden aangeleverd aardig op hun waarde te schatten en als hij twijfelt raadpleegt hij nog wel eens een bevriende kunstenaar. Een heel enkele keer komt er iets van grotere waarde binnen. “Maar een Mondriaan of een Rembrandt ben ik nog niet tegengekomen hoor”, zegt Twan lachend. Tevreden klanten Een van de speerpunten in de winkel is klantvriendelijkheid. Daar hoeft Twan niet veel moeite voor te doen. Hij is een rustige man die de tijd neemt voor de klant. En hij geniet ervan als klanten tevreden de winkel uitgaan. Zoals dat echtpaar dat een fietsstoeltje zocht. Helaas lag er op dat moment geen exemplaar in de winkel maar Twan vond er nog eentje in de opslag. “Mensen waarderen het als je je wat extra inzet”. Klik hier voor alle openstaande vacatures bij alle Kringloop winkels. tekst en beeld: Jan de Konin g

De Semmelstee is het buurtcentrum van Buurt- en speeltuinvereniging Corpus den Hoorn. Met dat gebouw heeft de vereniging de beschikking over een prachtig, ruim wijkcentrum waar de hele week diverse activiteiten plaatsvinden. Buurtbewoners kunnen er schilderen, koken, kaarten en handwerken en er worden yoga- en Zumba lessen gegeven. Veel activiteiten worden begeleid door vrijwilligers. Ook het bestuur van de vereniging bestaat uit vrijwilligers. Jan Wiltens De voorzitter van dat bestuur is Jan Wiltens. Jan is een aantal jaren geleden gevraagd om die rol op zich te nemen. Hij is 68 jaar en is sinds zijn jonge jaren actief als vrijwilliger, eerst in het studentenleven, later in allerlei maatschappelijke organisaties. Het werk dat hij het langst heeft mogen doen en dat hem veel voldoening gaf, was dat van vrijwilliger bij Pax Christi, Kinderhulp. Deze stichting haalde jaarlijks ruim 1200 tot 1600 kinderen uit oorlogs- of achterstandsgebieden in Europa naar Nederland voor een zorgeloze vakantie. Jan was zo betrokken bij deze stichting dat hij landelijk voorzitter werd en diverse landen bezocht om kinderen te selecteren. In 2017 stopte hij met dit werk. Inmiddels is Jan gepensioneerd, maar het vrijwilligerswerk zit in zijn bloed. De Semmelstee Jan werd voorzitter van de Semmelstee toen de vereniging al de beschikking had over het pand aan de Semmelweisstraat. De begane grond van het gebouw is gekocht door de gemeente en verhuurd aan de buurt- en speeltuinvereniging. Overdag is een beheerder aanwezig. In de avonduren staan vrijwilligers achter de bar. Van de subsidie die de vereniging ontvangt moet de huur van het gebouw worden betaald. Naast de dagelijkse activiteiten worden bepaalde ruimten soms ook verhuurd. Dat zorgt voor wat extra inkomsten. Bestuurlijke taken Jan overlegt regelmatig met de gemeente en met overkoepelende organisaties voor de speeltuinen in Groningen over de grote lijnen op het gebied van financiën en personeel. Daarnaast is hij ook aangeschoven bij het wijkoverleg. Hij houdt van nieuwe uitdagingen. Toen de buurt- en speeltuinvereniging werd opgericht in 1964 was de stadwijk Corpus den Hoorn net gebouwd. Uiteraard moest er ook een speeltuin komen. Maar die is inmiddels verdwenen en deze wijkvereniging is nu de enige in Groningen zonder speeltuin. Eén van Jans ambities is dat er bij de Semmelstee toch weer een kleine speeltuin komt. Om dat doel te bereiken “stroop ik de mouwen op en probeer ik anderen ook enthousiast te krijgen.” Vrijwilligers nodig Om het werk in de Semmelstee te kunnen continueren, zijn dringend nieuwe vrijwilligers nodig. Met elke aanmelding is de vereniging blij. Jan is van plan alle verenigingen die iets huren in de Semmelstee uit te nodigen voor een gebruikersoverleg. Hopelijk kunnen zij ook meedoen in de zoektocht naar vrijwilligers. Motivatie Vrijwilligerswerk heeft Jan altijd heel veel voldoening gegeven en dat is nog steeds zo, het verrijkte zijn leven. “Het was natuurlijk prachtig dat ik een paar jaar geleden geridderd werd voor al het werk dat ik als vrijwilliger had gedaan, maar de echte voldoening zat in het werk zelf. In datgene wat ik voor de ander heb kunnen betekenen.” Tekst en beeld: Jan de Koning

Het Starkenborg Paviljoen van de stichting ‘Werken met zorg’ biedt mensen een leuke en gezellige plek om zich overdag nuttig te maken. Er is grote behoefte aan meer vrijwilligers die mee willen helpen in de tuin of met andere klusjes. Ik spreek met Olger en Johan die hier allebei werken; Olger vanwege re-integratie en Johan om een zinvolle dagbesteding te hebben. Werkfit worden “Ik heb het hier erg naar mijn zin,” vertelt Olger. “Ik had een leuke baan maar toen ging het bedrijf failliet. Mijn tweede baan verging het net zo dus ik raakte behoorlijk in een dip. Om daaruit te komen raadde mijn coach mij aan om eens op de website Link050 te kijken. Daar vond ik dit vrijwilligerswerk. Ik werk hier nu bijna een half jaar maar ik zie het wel als een opstapje naar een betaalde baan.” Olger noemt het zelf ‘werkfit’ worden, een mooie uitdrukking. Johan werkt hier al bijna tien jaar voornamelijk als klusser. “Ik deed ook wel klussen buiten de deur met de klusbus maar door een gebrek aan mensen lukt dat momenteel niet,” vertelt Johan. “Ik mag graag met hout bezig zijn of het gras maaien.” En inderdaad, het terrein is erg groot met veel gras en onkruid. “Dus ik heb genoeg te doen,” aldus Johan. Hij verwacht niet meer aan betaald werk te komen want hij kan moeilijk leren en heeft geen diploma’s. Heel gezellig en sociaal “Het fijne is,” vertelt Olger enthousiast, “dat de begeleiding heel goed is. Je mag fouten maken maar dat is helemaal niet erg. En het is hier erg gezellig en sociaal.” “Ja,” beaamt Johan, “we beginnen rond 8.30 uur ’s ochtends met samen koffie- en theedrinken en dan starten we om 9.00 uur. Dan hebben we om tien uur weer een gezamenlijke pauze. De lunch is van 12.30-13.00 uur, om 15.00 uur weer pauze en om 15.30 beginnen we met opruimen, de dag vliegt voorbij.” Foutje bedankt Over fouten maken gesproken weet Johan nog wel wat te vertellen. “We gingen een keer een huis opruimen en we moesten alles uit de gang in de container gooien, maar er stond ook een losse deur en die hebben we maar in elkaar getrapt anders paste hij niet in de container…helaas was dat nou net niet de bedoeling want het was een op maat gemaakte deur…” Maar iedereen kon er wel om lachen gelukkig. Voor de voedselbank “Je mag hier voor drie euro lunchen, ook warm en heel gevarieerd en gezond, hoewel we ook wel eens patat eten, hoor,” lacht Olger. En alles onbespoten uit eigen tuin! “Maar in principe verbouwen wij groenten voor de voedselbank, ik ben wel eens mee geweest om de producten weg te brengen en dat is echt een hele bijzondere ervaring, ook mogen wij zelf groente meenemen naar huis, als er veel aanbod is,” vertelt Olger. Lijkt het je leuk hier vrijwilligerswerk te doen? Mail dan naar info@werkenmetzorg.com of bel 050 8222676. Je kunt ook gewoon langskomen van maandag t/m vrijdag van 9.00 – 16.00 uur, Winsumerweg 1 aan de rand van Groningen. Werken met Zorg zoekt nog medewerkers, klik hier voor alle openstaande en actuele vacatures.

Leesclub Makkelijk Lezen Saskia Steenbergen is coördinator van de Leesclubs Makkelijk Lezen en is dringend op zoek naar nieuwe vrijwilligers die een groep willen begeleiden. “In onze filialen van het Forum hebben we leesclubs, bedoeld om mensen te helpen met lezen en spreken. Je leest dan samen een boek en bespreekt de inhoud en moeilijke woorden met elkaar. Maar het is ook heel gezellig,” vertelt Saskia enthousiast. “Je drinkt samen koffie en bespreekt meer dan alleen een boek. Ook kun je de deelnemers helpen met andere vragen. Een boek geeft ook altijd wel aanleiding tot het uitwisselen van eigen ervaringen.” Kortom, het is gewoon erg leuk. Veel vrijheid, leuke boeken en exposities Het mooie is dat je ook gratis lid bent van de bibliotheek. Je bent vrij om je eigen tijd in te delen, je hebt een grote mate van vrijheid, niets wordt van boven af opgelegd. Dus je kunt zo creatief zijn als je wilt. De deelnemers kiezen samen met de vrijwilliger een boek uit, daarvoor zijn er speciale eenvoudige boeken in de bibliotheek aanwezig. Maar je kunt ook een kijkje nemen op de website eenvoudigcommuniceren.nl en dan kan het Forum boeken naar keuze voor je club bestellen. “En de vrijwilligers en deelnemers mogen ze houden,” vervolgt Saskia. “Ook mogen de vrijwilligers gratis naar de exposities en meedoen met speciale rondleidingen bij de exposities, meestal in het Forum zelf.” Vrijwilligers gevraagd Qua tijd moet je rekenen op tenminste een wekelijks dagdeel van twee uur, meer mag natuurlijk ook. Wel wordt verwacht dat je je voor minimaal een jaar inzet. Vakanties zijn geen probleem want als je wat langer weg wilt dan kan er een achtervang geregeld worden. “Je moet natuurlijk wel van lezen houden,” stelt Saskia. “Verder mag je zelf aangeven hoe groot ‘jouw’ groep mag zijn.” Met name in Beijum, Lewenborg en Haren worden vrijwilligers gevraagd, maar ook de andere filialen kunnen wel begeleiders gebruiken. En je kunt het ook eerst als achtervang proberen, om te zien of het wat voor je is. De leesclubs zijn overigens altijd in een filiaal, niet in het Groninger Forum zelf. De doelgroepen zijn inwoners die laag geletterd zijn, maar er komen ook wel statushouders en expats op af, die bijvoorbeeld het geld niet hebben om dure cursussen te betalen. Breinbieb spelletjes Op de website van het Forum staan meer vacatures, ook voor vrijwilligers. “Binnenkort start ook de Breinbieb, dat is een spelletjesochtend of -middag voor mensen die moeite hebben met hun geheugen, ook daar worden vrijwilligers gevraagd,” vertelt Saskia, “dat is ook heel erg leuk!”  Neem contact op met Saskia Steenbergen, E sociaaldomein@forum.nl T 0627498998; Tekst :  Annette Doornbosch Beeld :  Claire van Lent

Als enige stad in het land draait in Groningen sinds 2008 een uniek project: het Ondernemerstrefpunt (OTP). Leerlingen uit het middelbaar onderwijs – van basis t/m vwo - gaan op bedrijfsbezoek bij hun mogelijk toekomstige werkgevers.   Studenten Facility Management Sander en Krijn werken 2-3 dagen per week bij OTP. Ze begonnen als stagiairs en hebben inmiddels een dienstverband; een mooi voorbeeld van pro-actieve studenten die hun eigen job hebben gecreëerd!   Keuzestress   Krijn en Sander weten uit eigen ervaring dat het lastig kan zijn om op de middelbare school al te moeten weten hoe je verder gaat: wat wil je studeren en/of waar wil je werken? Daarom werken ze met plezier samen met collega's aan dit belangrijke project, waarvan ze hopen dat het ook in andere steden uitgerold kan en zal worden.   Live meemaken wat er gebeurt op de werkvloer   Het is lastig om je voor te stellen hoe een werkdag er ‘in het echt’ uitziet. Misschien heb je een goed beeld van je wensberoep omdat je iemand kent die dat werk doet, maar meestal is het toch een beetje gissen. Hoe vaak gebeurt het niet dat iemand tijdens een sollicitatiegesprek gevraagd wordt: ‘Waarom wil je deze baan graag hebben?’… en er dan een wat vaag antwoord komt in de trant van ‘het lijkt me leuk om….’.   Wat moet ik doen en wat vind ik leuk Dankzij OTP krijgen middelbare scholieren de kans om met een begeleider in groepjes van ongeveer 12 leerlingen bij een of meerdere werkgevers – verdeeld over het schooljaar – op bezoek te gaan. Ze krijgen een rondleiding en kunnen een praatje maken met medewerkers. Als het werk zich daarvoor leent, voeren ze ter plekke een kleine taak uit. Zo krijgen ze een duidelijker beeld van wat het werk inhoudt: wat moet ik doen, vind ik dat leuk en ben ik daar geschikt voor?   Toekomstige medewerkers Ook voor werkgevers is dit een mooie formule. Ze krijgen de gelegenheid zich te presenteren aan een jonge groep mogelijk-toekomstige medewerkers. Soms worden er direct al contactgegevens uitgewisseld onder het motto: ‘Als je over twee jaar je diploma hebt, kom je maar weer even langs!’   Pilot Alfa College Ook start er in november een pilot met leerlingen van het Alfa College die gestopt zijn met hun opleiding en zich willen oriënteren op wat ze nu kunnen gaan doen. Aan dit project werken verschillende bedrijven, waar diverse beroepen worden uitgeoefend, mee. Zo kunnen de studenten zich breed oriënteren.   Talenten voor de stad behouden OTP, dat gefinancierd wordt door de gemeente in samenwerking met stakeholders, voorziet dus voor beide partijen in een behoefte. Er is veel vraag naar nieuwe werknemers, en scholieren willen graag na hun studie aan het werk. Bovendien willen werkgevers heel graag voorkómen dat alle afgestudeerde jongeren richting Randstad afreizen: in Stad en Ommeland zijn ook genoeg mooie bedrijven die zitten te springen om jong talent!   Begeleiders gezocht   Het team van OTP zoekt nieuwe vrijwilligers voor het begeleiden van de bedrijfsbezoeken. Het belangrijkste is dat je moet kunnen omgaan met pubers; dat je hun taal spreekt. Je wordt niet zomaar voor de leeuwen gegooid; ter voorbereiding krijg je natuurlijk tips & tricks mee! Wil je meer weten?  Kijk dan op www.otp.nl

Voor de Groninger Archieven zijn van alle deelnemers aan het publieksproject ‘Open het Stadsbestuur’ zo’n 50 mensen vrijwel dagelijks bezig delen van dit 400 meter tellende archief te transcriberen. Ze typen handgeschreven teksten uit die eerder door medewerkers van het archief zijn gescand. In 2017 zijn ze met deze klus begonnen en inmiddels zijn zo vele duizenden pagina’s bewerkt. De teksten die ze uittypen en daarmee via het internet leesbaar en doorzoekbaar maken, komen nu vooral uit de boeken met besluiten van de stad Groningen over allerhande kwesties in de periode 1700-1800. Een ijverige vrijwilliger Erwin is een van die 50 vrijwilligers die zo geleerd heeft de oude handschriften te ontcijferen. “Ik heb belangstelling voor geschiedenis en een buurtopbouwwerker zei tegen me dat ik maar eens moest gaan kijken of dit wat voor me was. Ik heb vooraf op wat websites gekeken om me te oefenen in oude handschriften en het programma dat ze hier hebben is heel simpel. Je hoeft alleen maar te kunnen typen.” Erwin werkt er 20 uur per week aan, hij is daarmee een van de ijverigste vrijwilligers. Omslachtig Erwin laat me een van zijn teksten zien. “Dit is een 18 e eeuws handschrift”. Het ziet er best moeilijk uit, maar als je wat langer kijkt begin je de letters te herkennen. Het zijn niet alleen de letters die je moet leren herkennen, ook de manier waarop ze in die tijd besluiten van de ‘Borgermeester ende Raedt’ opschreven vraagt wat van je. Over omslachtig gesproken. Een voorbeeld:  “ ter vergaderingen sijnde gemoveerd dat aangaande pontkamer door vele mensen en wel voornamelijk van de tonnedragers altoos wierde gewatert, waardoor een grote stank wierde veroorsaect … “ Ze hadden nog vijf lange gewichtige zinnen nodig om to the point te komen: ze besloten een urinoir aan te leggen. Huiselijk geweld in de 18 e eeuw De teksten kunnen saai zijn, maar er zitten ook leuke, interessante en verrassende teksten tussen en die delen de vrijwilligers met elkaar via een apart gedeelte van het intranet van de Groninger Archieven. Erwin laat me zien hoe dat eruit ziet. Het stukje over de waterende tonnedragers staat erop en hij wijst me op een ander stuk tekst dat hij zelf van een titel heeft voorzien: “Ernstig geval van Huislijk geweld met een opmerkelijk twist.” In de boeken van de stad staan dus niet alleen de besluiten van de stad maar soms ook de verzoeken van burgers of ineens een bericht van het gerecht. Tentoonstelling of podcast Rixt die de vrijwilligers begeleidt en onder andere educatief medewerker is vertelt dat ze dit soort verhalen bewaren en gebruiken voor een tentoonstelling of een podcast. “Voor een podcast over Bommen Berend hebben we mooie stukje gevonden Soms vinden we ook iets over de West-Indische Compagnie, wat heel fijn is omdat het hele archief van het WIC verbrand is.” Eigen tempo Tot Slot vertelt Rixt dat iedereen dit werk kan doen, en dat je dit in je eigen tempo kan doen. “Als waardering verzorgen we zo nu en dan iets leuks voor de vrijwilligers, zo hebben we deze zomer een stadswandeling gemaakt langs alle plekken die met het slavernij verleden te maken hebben gehad. Verder is er elke maand een koffiespreekuur, voor de gezelligheid natuurlijk, maar je hebt dan ook de gelegenheid een stukje tekst of een woord waar je moeite mee hebt te laten zien en te kijken of je er samen uitkomt.” Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Aan doorzettingsvermogen geen gebrek bij het bestuur van Jeugdcentrum SCN aan de Travertijnstraat in Vinkhuizen. Eerst zaten ze in een boot, daarna in een pizzeria, vervolgens in een oud Colosseum en nu zijn ze gevestigd in een oude school in het Noorden van stad Groningen. In de nabije toekomst zijn ze helaas  genoodzaakt om weer een andere locatie te zoeken. Toch zegt het feit dat ze al 15 jaar bestaan meer dan genoeg over de drive en de ambitie van  alle vrijwilligers die het jeugdcentrum gaande houden. We interviewen Caitlin (23) en Leon (26) die als vrijwilligers aan het project verbonden zijn, naast hun stage en baan. Van  escaperoom-apps tot een vuurplaats Met het project bereiken ze zo'n 100 jongeren tussen de 12 en 24 jaar uit de wijk en zorgen ze voor een sociale, creatieve en prikkelende omgeving waar iedereen welkom is. Als we rondgeleid worden door de oude school, zien we de bezieling. Het is er prachtig. In de gangen hangen kleurrijke lichtjes en de verschillende lokalen zijn stuk voor stuk omgetoverd tot creatieve, muzikale of technische ruimten met enorm veel mooie werkstukken en spullen waar de jongeren mee aan de slag kunnen. Er staan banken voor theater of om te chillen, er is een pooltafel en ze kunnen sleutelen aan motoren. Er is ook een buitenplek met waterpistolen, badminton en een vuurplaats. Je welkom voelen Caitlin kwam zelf als deelnemende jongere binnen bij SCN. “De eerste keer dat ik hier kwam, vond ik het heel spannend. Er waren privé bij mij toen ook wel een aantal dingen gaande.” Ze werd zo vriendelijk ontvangen, dat ze zich direct welkom voelde. Caitlin: “Ik merk dat ik door dit werk meer in mijn kracht ben komen te staan. Ik ben gaan ontdekken waar mijn kwaliteiten liggen en dat kan ik meenemen naar mijn stage en mijn toekomstig werk. Het is heel mooi om dit weer aan anderen door te kunnen geven.” Je passie vinden Leon was door zijn docent naar SCN gestuurd. Hij deed destijds een ICT-opleidingen en zijn begeleider spoorde hem aan eens een kijkje te gaan nemen aan de Travertijnstraat. Lachend: “Die docent zei tegen me dat ik helemaal niet zo’n goede ICT’er was en dat was ik ook niet. Ik merkte dat het werken met jongeren veel beter bij me past. Dit vrijwilligerswerk heeft me in de juiste richting geduwd. Het heeft mijn complete leven aangepakt en hervormd. SCN is Het is een plek waar je gewoon heen kan om in één klap al je vrienden te ontmoeten. Ook is het een waardevolle plek om jongeren naar toe te brengen om ze van de straat te houden.” Inmiddels doet Leon jeugdwerk in Baflo Vrijwilligers Ook al wordt het bestuur inmiddels ondersteund  door zo'n 35 vrijwilligers, ze kunnen nog steeds hulp gebruiken. “Omdat we graag willen groeien en geen enkele jongere willen uitsluiten, zijn we op zoek naar meer stabiliteit binnen de vrijwilligersgroep.” zegt Caitlin.  “Ervaring is welkom, maar is niet nodig. Ongeacht welk verhaal of rugzakje je ook bij je draagt. Het is allemaal goed. Als je open en zonder oordeel met jongeren kunt omgaan dan pas je hier prima.” Ook vakmensen, bijvoorbeeld mensen die verstand hebben van motortechniek kunnen ze goed gebruiken. SCN zoekt een activiteitenbegeleider met talent op technisch, muzikaal of sociaal vlak. Tekst en beeld Marjanne Wiersma 

Vlaiger (Vlieger voor de niet-Groningers) is  een woord uit een Gronings talig gedichtje over een wilde meeuw: ‘ Doe wilde vlaiger, zailst op wiend de hemel deur’.   Want de redactieleden van de internetkrant voor senioren willen de krant met een zekere bevlogenheid in de lucht houden. Ook schrijven ze dat ze vanuit de hoogte beter kunnen zien wat er speelt. Met ‘hoogte’ hebben ze het overigens ook over hun hoge leeftijd, want die zweeft gemiddeld ergens tussen de zestig en zeventig. ( de vier redactieleden, de 2 ICT-ers zijn er niet bij)  Interviewen en filmen tegelijk Ik spreek met Dirk, hij is 63, met prepensioen en hij is cameraman, schrijver, interviewer en soms alle drie tegelijk. “Interviewen en tegelijk filmen is niet altijd even makkelijk” zegt hij. “Want als je op het schermpje kijkt of de geïnterviewde nog in beeld is, dan krijg je niet altijd mee wat hij of zij zegt en dan moet je vragen of ze het nog een keer zeggen. Maar meestal vinden ze dat niet erg.” Daarmee geeft hij een inkijkje in een best wel spannend vak. Editen Dirk maakt ongeveer een keer per maand een filmpje voor de website. Hij edit de filmpjes ook zelf. “Dat heb mezelf geleerd. Op YouTube staan geweldig goede filmpjes waarin ze precies uitleggen hoe je dat moet doen.” Dirk kan bevlogen praten over hoe belangrijk het is dat het beeld en de voice-over bij elkaar horen, dat je na een inzoom moment een rustig beeld moet hebben en meer voer voor professionals. De Vlaiger publiceert over zaken die ouderen leuk of interessant kunnen vinden. Gevraagd naar een van zijn leukere filmdagen vertelt Dirk over het nostalgisch ommetje in Ten Boer met oude stoomschepen auto’s en hoe hij het dorp rondliep en mensen interviewde. In zijn werkend leven heeft Dirk les gegeven en voor gemeentes en uitkeringsinstanties gewerkt. “Dat heeft me een brede kijk op de maatschappij gegeven en dat is wel behulpzaam als je journalist bent.” Voorbijgangers interviewen Hij vindt filmen leuk, maar zegt hij: “Eigenlijk ben ik meer een schrijver. Onze voorzitter vond het belangrijk dat er ook filmpjes gemaakt werden omdat filmpjes veel meer aanspreken, en dat is natuurlijk ook zo. Meestal filmen we bij openingen en bijzondere zaken. We zouden natuurlijk ook midden in de stad voorbijgangers kunnen interviewen om te vragen wat ze vinden van sommige zaken die ouderen betreffen, maar dat moet je wel durven.” Een fijne club mensen De redactie bestaat nu uit zes mensen en ze zouden er graag een redactielid bij willen krijgen. Dirk:  “Wanneer iemand wil leren filmen en daar een beetje affiniteit mee heeft, wil ik hem of haar graag opleiden. Ik heb ook wel eens een cursus interviewen gegeven.” Hij zegt ook dat als het nieuwe redactielid niet zo van vergaderen houdt, dat niet hoeft. “Je mag ook je stukje schrijven en het opsturen en de redactie wil ook wel onderwerpen voorstellen om over te schrijven. Dat is allemaal geen probleem.” Hij voegt eraan toe: “Het is een fijne club mensen, er is koffie en koek en mensen zijn van harte welkom in de Vondelflat waar we vergaderen”. En ik denk dat als je iemand bent die het geen probleem vindt om midden op de Grote Markt met camera en al, mensen aan te spreken en vragen te stellen over bijvoorbeeld woningen voor ouderen of over het nieuwe pensioenstelsel,  dat natuurlijk prima is. Heb je belangstelling voor dit vrijwilligerswerk dan kan je hier de vacature bekijken. tekst: Jeanet Verveer beeld:  de Vlaiger

Er kunnen allerlei redenen zijn dat mensen ongewild afstand doen van hun geliefde huisdier. Dat kan zijn vanwege overlijden, een relatiebreuk, verandering van werk, ziekte of financiële problemen. Dit  zijn slechts enkele voorbeelden. Als dit gebeurt wil je dat jouw huisdier op de beste plek terechtkomt. Daarvoor biedt Stichting Herplaatsing 4 EverHome hulp! Deze stichting, volledig gerund door vrijwilligers, richt zich op het herplaatsen van huisdieren. Voor de regio Groningen zijn ze nog op zoek naar gastgezinnen en huisbezoekers. Een hart voor dieren Marijke de Jong werkt al vijf jaar vrijwillig voor deze stichting. Nadat ze gestopt was met haar werk in de reclamewereld besloot ze dat ze nu tijd had voor een hond. Het werd een Beagle. Via contacten met mensen uit de Beaglewereld werd ze vrijwilliger bij Herplaatsing 4 EverHome. Het moge duidelijk zijn dat de liefde voor honden er wel in zit. “Met dit werk is het belangrijk dat je een dierenliefhebber bent en snapt waarom honden zich op een bepaalde manier kunnen gedragen. En je moet streng kunnen zijn. Als je een slecht gevoel hebt bij een persoon die een hond wil adopteren, moet je ook nee kunnen verkopen." Een dierenliefhebber is Marijke zeker. Ze heeft zelf drie Beagles in huis. En een Siamese kater, die overigens de baas is van het stel……. Verspreid door het hele land Door heel Nederland zijn 35 vrijwilligers actief bij Herplaatsing 4 EverHome. Aanvragen voor de herplaatsing van huisdieren komen uit het hele land. Wordt besloten dat er voldoende kansen zijn om een dier te herplaatsen (meest honden en katten), dan gaat een van de huisbezoekers kijken.  Als ze de indruk hebben dat herplaatsing mogelijk is, worden de specialisten van Herplaatsing 4EverHome ingeschakeld. Met een wervende tekst en een aantal foto’s  brengen ze het dier zo goed mogelijk voor het voetlicht. De tekst en foto’s worden online geplaatst. Uit de reacties leggen ze de allerbeste kandidaten aan de huidige eigenaar voor. En dan wordt er contact gelegd tussen beide partijen. En dan maar hopen dat het klikt…… Soms is een gastgezin nodig In het meest ideale geval wordt een dier van de oude eigenaar in één stap naar de nieuwe eigenaar verhuisd. Meer stappen maken het alleen maar moeilijker voor het dier. Maar soms kan het niet anders. Bijvoorbeeld als er sprake is van ziekte, of erger nog, van overlijden. Dan zoeken ze bij Herplaatsing 4EverHome een gastgezin waar het dier een paar weken kan bijkomen. Bij lieve mensen die goed voor ze zorgen en waar ze  een tijd tot rust kunnen komen. Er is een grote behoefte aan deze gastgezinnen.. Het gevoel dat dingen kloppen Waar een huisbezoeker en een gastgezin aan moeten voldoen? Volgens Marijke moet je hart uitgaan naar dieren in nood. Veel ervaring met honden en katten is belangrijk, net als mensenkennis. Uiteindelijk moet je bij een herplaatsing het gevoel hebben dat de dingen kloppen. En als het allemaal goed gaat, weet je ook weer waarvoor je dit werk doet. Lijkt het je leuk om hieraan mee te werken? Dan vind je hier de vacatures. Tekst: Julia Castro Beeld: Marijke 

De redactie van link050 zoekt een nieuwe vrijwilliger. Iemand die het leuk vindt om mensen te interviewen en daar een artikeltje van te maken. De mensen die je gaat interviewen zetten zich op de meest uiteenlopende manieren en plekken vrijwillig in voor een organisatie, vereniging, stichting. Ik ben daarom bij Magda langs gegaan om eens te praten over haar ervaringen bij de redactie. Magda doet dit al drie jaar en als ik vraag of ze dit nog een tijdje wil blijven doen zegt ze: “Ja natuurlijk blijf ik dit nog een tijd doen, het is veel te leuk.” Gelukkig maar. Een talig iemand Magda komt uit de onderwijswereld, ze was docent Frans en docent Nederlands als Tweede Taal, en vond schrijven altijd erg leuk. “Heb je voordat je voor de redactie ging schrijven dan al eerder iets gepubliceerd?” vraag ik. Magda: “Nee niet echt, ik schreef altijd wel heel lange brieven en dan vroegen vrienden regelmatig: ‘waarom ga jij niet iets publiceren?’ Dat heb ik nooit gedaan. Maar toen ik vrijwilligerswerk zocht via link050 en de vacature zag voor interviewer/schrijver wist ik meteen dat ik dit wilde doen. Ik ben een talig iemand en ik vind het leuk om met mensen te praten. Als redactielid kom je met mensen in contact die je normaal nooit zou ontmoeten, en je komt in werelden die je helemaal niet kent. Bovendien zijn vrijwilligers mensen die alleen maar iets doen dat ze leuk vinden. Dus ideale mensen om te interviewen.” Balanceren Na drie jaar weet Magda goed wat ervoor nodig is om interviewer/schrijver te zijn. “Je moet belangstelling hebben voor de ander, goed kunnen luisteren en door kunnen vragen. Open staan voor iemands verhaal en nieuwsgierigheid zijn belangrijk. Als schrijver gaat het om de vaardigheid om de mooie dingen eruit te halen en op papier te zetten. Het verhaal moet compact geschreven zijn en tegelijk interessant om te lezen. “Balanceren” noemt Magda het. Praten met bevlogen mensen “Zijn er interviews geweest die je heel bijzonder vond?” Magda heeft daar zelfs vooraf al over nagedacht. “Mijn eerste interview was met de mensen van het buurthuis in de Hoogte. Die mensen hielpen elkaar en anderen en ik vond ze zo geweldig, ze waren zo betrokken en bevlogen. Ik was daar vol bewondering voor.” Een ander interview waar ze een mooie herinnering aan heeft was met een jonge vrouw uit Afghanistan die in het wijkbestuur van de Oosterparkwijk zat: Spoozhmay.  “Een heel erg bijzondere vrouw. Zij studeerde voor apotheker, dat was ze in Afghanistan ook geweest en hier was ze gewoon opnieuw begonnen.  Wat een power heeft die vrouw!  Dit is het mooie van dit werk; je komt mensen tegen die dingen doen waarvan je denkt ‘wat knap’. Wat daar zo mooi aan is probeer je zo goed mogelijk te vangen in een artikel.” Koud buiten Soms interviewen we ergens buiten en dat is niet altijd even comfortabel. Magda: “Ik heb een keer in Glimmen de vrijwilligers van het Voedselbos geïnterviewd in hun koude en tochtige onderkomen en kwam totaal verkleumd thuis. Een andere keer interviewde ik de vrijwilligers van de koffietent in het Diamantpark. Heel leuke mensen en zij hadden geen last van de kou, maar ik wel!” Blij met de extra aandacht “Waren er ook andere dingen die je lastig vond?” vraag ik. Behalve dat Magda het lastig vindt om op tijd op te staan voor de redactievergadering om 10 uur vindt ze het ook lastig wanneer er niet of laat gereageerd wordt op het verzoek voor een interview. Gelukkig komt dat niet te vaak voor. De meeste organisaties zijn blij met de extra aandacht voor hun werk en de kans te laten zien hoe leuk, leerzaam en bevredigend vrijwilligerswerk kan zijn. Tekst: Jeanet Verveer Beeld: Magda Bootsma

Studio Spinlink is de vormgever van de magazines die link050 uitgeeft en dat doet ze prima. De magazines zien er prachtig uit. Behalve grafische vormgeving doet Spinlink nog meer. Vrijwilligers, stagiaires en mensen met een participatiebaan en hun begeleiders fotograferen en filmen ook. Foto’s en video's maken ze bijvoorbeeld voor bedrijven die promotiemateriaal nodig hebben. Don is een van de filmers en hij vertelt graag over zijn vak. Relaxed en prettig Hij begint met te vertellen dat de sfeer bij Spinlink goed is, “heel relaxed” zegt hij. “Iedereen is sociaal en prettig. Vergeleken met mijn vorige werk bij een ICT bedrijf is het hier een verademing.” Dat hij ICT gedaan heeft is makkelijk, daardoor kan hij soms helpen als er ICT-problemen bij Spinlink zijn.  Don is bij Spinlink gekomen via de gemeente. In het begin is hij begeleid maar nu hoeft het niet meer. Hij legt uit dat bij Spinlink mensen met afstand tot de arbeidsmarkt werken. Filmdagen “Het leukste zijn de filmdagen, dan ben je echt iets aan het doen en zie je het resultaat van al je voorbereidingen. We zijn dan met een team van vier, vijf mensen op stap en iedereen heeft daar z’n eigen rol. Er gaan ook mensen mee met heel weinig ervaring maar die zetten we ook aan het werk”  Een goede voorbereiding is belangrijk. Voor een film moeten er ideeën bedacht worden, een script geschreven, concepten uitgewerkt. Ook over de logistiek moet nagedacht worden. “Niet dat je alles van te voren kan ondervangen. Vorige week wilden we buiten filmen maar dat ging niet door omdat het regende. Heel veel dingen moet je ter plekke organiseren, maar dat maakt het juist afwisselend. Ik heb hier veel geleerd en kennis opgedaan over praktische dingen. Maar ik ben niet overal in gespecialiseerd.” Muziek Wat hij wel eens lastig vindt is de keuze van de muziek. "We moeten daar met een paar mensen over beslissen en zoveel mensen zoveel smaken, dus dat is niet altijd makkelijk." Spinlink heeft een muziekafdeling, “Dat noemen we de audioboys. We vragen ze wel eens iets voor ons te maken.”  (Blijkbaar bezit Spinlink een Keyboard). Op z’n plek Don zegt dat hij zich hier erg op zijn plek voelt. Inmiddels is hij behalve vrijwilliger ook een beetje een ZZP-er. Soms doet hij namelijk betaalde opdrachten voor Spinlink. Via de gemeente zit hij in een soort part-time ZZP traject vertelt hij. Spinlink biedt werkplekken aan mensen met een hulpvraag. Op een laagdrempelige manier kunnen ze hun creatieve talenten ontwikkelen. Klik hier voor alle openstaande vacatures bij Studio Spinlink. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Velen van ons krijgen vroeg of laat te maken met dementie, bij onze naasten, de buren of bij onszelf. Gelukkig zijn er tal van initiatieven om deze mensen op te vangen en actief te houden. Ik was te gast bij het Odensehuis aan de Molukkenstraat waar een vrijwilliger en een klein groepje mensen met dementie samen een tekst lezen en bespreken. Dat was een bijzonder mooi en ontroerend uurtje. Alles is goed, niks is fout Het groepje dat hier elke vrijdagochtend samenkomt vindt het duidelijk ook fijn: “We hebben het allemaal leuk met elkaar toch” hoor ik iemand zeggen. De mensen kennen elkaar en zorgen voor elkaar vertelt vrijwillige leesbegeleider Anna.  Als iedereen zit zegt ze:  “We gaan weer een uurtje samen lezen, alles is goed en niks is fout.” De teksten worden uitgedeeld en dan, als het stil is, begint Anna voor te lezen. Herinneren en herkennen De korte eerste tekst gaat over slapen, dromen en herinneringen. Wie wil er iets over zeggen?” vraagt Anna .“Is er iets dat je herkent?” Een heer met een zeer Haags accent vertelt daarop uitgebreid hoe hij vroeger pas kon slapen als hij een paar keer tot honderd heeft geteld, maar dat het wat dat betreft tegenwoordig steeds beter gaat. Hij is verbaasd over die herkenning: “Jij zat dat te lezen en ik dacht slaat dat nou allemaal op mijn?” Hij vertelt verder over hoe hij vroeger was en dat hij nu een ander mens is geworden, een beter mens zo te horen: “Ik heb me eige gedwongen om geen ruzies meer te maken”– “en bevalt dat?” vraagt Anna, “Prima”,  zegt hij en vervolgt:  “En ik heb belangstelling voor anderen, dat had ik vroeger ook niet, ik ben ook een stuk rustiger geworden, dus ik vind dat dit verhaal veel betrekking heeft op mijn. Ik word 87 maar ik begin nou pas te leren” -  “Nee, het is nooit te laat” beaamt Anna. Over thuis zijn Na afloop vertelt Anna me dat het de eerste keer is dat ze deze heer zo uitgebreid en positief hoort reageren op een tekst. “Andere keren is hij wel eens heel emotioneel geworden.” De tweede en derde tekst, beide korte gedichten roepen wat op bij twee dames. De ene dame vertelt dat zij het nog steeds moeilijk vindt om haar situatie te accepteren “Als ik ergens over inzit ga ik naar beneden een spelletje spelen en dan zeg ik tegen mezelf ‘en nou ga je naar bed, ogen dicht!”  De andere dame, voor de oorlog geboren zoals de meeste aanwezigen hier, herinnert zich akelige gebeurtenissen uit haar kindertijd; ze slaat de armen om zich heen en roept: “ik krijg het er koud van” Maar even later straalt ze weer: “ik heb een lieve man, een fijn huis en lieve kinderen, ik heb het fijn hier.” Ze bedoelt dat ze het in deze groep fijn vindt, het is als een thuis, hoor ik ook van de anderen. Gelijkwaardig Anna laat de mensen praten, luistert en vraagt soms iets.  Ze vertelt me achteraf dat ze nul verstand heeft van dementie (ze is een socioloog en werkt in de ruimtelijke ordening)  maar dat ze de gesprekken leuk vindt.  “De gelijkwaardigheid hierin is mooi, het zijn het soort gesprekken die ik ook met mijn vriendinnen zou voeren. Ik haal zelf ook veel plezier uit het lezen van poëzie, niet dat ik daar zo goed in ben, maar als je er zo’n 20 minuten met elkaar op gaat inzoomen gaat zo’n tekst toch meer voor je leven.” Een leesbegeleider wordt niet onvoorbereid op pad afgestuurd. Er is een online cursus van twee avonden en een dag, je krijgt een map met gesprektechnieken en natuurlijk de teksten die de Culturele Apotheek voor je uitzoekt. tekst en beeld: Jeanet Verveer 

Het is druk in de grote hal van het UMCG ziekenhuis, mensen lopen af en aan en er wordt duidelijk verbouwd. Een ziekenhuis dat altijd in beweging is, aldus vrijwilliger Paulien Eppinga. Dat stukje extra Paulien werkt nu zo’n 1,5 jaar als vrijwilliger op de afdeling kindergeneeskunde van het Beatrix kinderziekenhuis van het UMCG, als onderdeel van een pilot.  De afdeling is gespecialiseerd in cardiologie, orthopedie en oncologie voor patiënten van 0 tot en met 18 jaar. Als vrijwilliger is ze er om net dat stukje extra te bieden aan de patiënt en de andere gezinsleden. “Net dat beetje meer voor de patiënt, de ouders en het personeel,’’ aldus Paulien. Geen witte jas ‘’Ik werk op de maandagochtend en begin dan altijd mijn dienst om half 10. Dan heb ik een overleg met de pedagogisch medewerker en bespreken we welke patiënten er opgenomen zijn er en of er nog bijzonderheden voor mij zijn. Ik start met een koffierondje en bied de ouders een lekker kopje koffie aan. Ik vraag de ouders dan of ze verder nog wat nodig hebben. Maar we begeleiden de ouders en patiënt ook naar de onderzoeken. Het komt vaak voor dat ouders even hun verhaal willen delen. Het fijne is dat wij als vrijwilligers geen witte jas aan hebben; we hoeven niets. In die zin hebben we een mooie, neutrale rol,’’, aldus Paulien. Geen medische kennis ‘’We krijgen wel iets mee over de ziektebeelden van onze patiënten maar dit is niet essentieel voor ons contact met de patiënten en ouders. We worden als vrijwilligers wel ingelicht over zaken die belangrijk zijn met betrekking tot de benadering van de patiënt. Bijvoorbeeld als iemand zich jonger gedraagt dan zijn of haar leeftijd of als iemand net een hartoperatie heeft gehad en niet getild mag worden.’’ Een glimlach Paulien vindt het contact het leukste aan het werk. ‘’Of het nu met de patiënt, de ouders of de verpleegkundigen is. Dat je een glimlach op het gezicht van een kind kan toveren is heel mooi. Het maakt je aanwezigheid waardevol en betekenisvol. Dat geeft mij een goed gevoel. Het stukje zorg zit verder ook wel echt in mij.’’ Ventileren Er gebeuren leuke dingen, maar ook verdrietige dingen. Paulien zegt hierover: ‘’Veel patiënten worden beter, maar sommige ook niet. Dat maakt soms veel indruk. Je moet wel zorg dragen voor het liefste dat ouders hebben. Als daar iets mee gebeurt, dat doet heel veel met het systeem van het kind. Ouders willen er zijn voor hun opgenomen kind maar ook voor eventuele broertjes of zusjes. Hierin kan de vrijwilliger ook ondersteuning bieden. Er zijn soms ingrijpende situaties. Er is voor ons als vrijwilliger altijd ruimte om even te ventileren met een andere vrijwilliger of met het team. Dat is belangrijk op zo’n afdeling met intensieve zorg.’’ Voelsprieten Volgens Paulien moet een nieuwe medewerker toegankelijk zijn en goed kunnen samenwerken. Voelsprieten hebben en bijvoorbeeld ook kunnen aanvoelen wanneer je een stapje terug of juist naar voren moet doen. Ook moet je flexibel kunnen zijn; er staat nooit van tevoren vast hoe een dienst gaat verlopen. Een geweldige plek Paulien zegt verder over het vrijwilligerswerk: ‘’Het is mooi om vrijwilligerswerk te doen. Ook biedt het een kans om eens in andere werkvelden een kijkje te nemen. Als je affiniteit hebt met een werken in een ziekenhuis dan is het UMCG een geweldige plek om als vrijwilliger aan de slag te gaan!  Meer informatie vind je in de vacaturetekst tekst en beeld: Marieke Bergsma

Succes hebben kan ook zo z’n problemen geven. De Parkrun, elke zaterdag om 9 uur in het Stadspark, krijgt steeds meer deelnemers. Dus zijn er ook meer vrijwilligers nodig. Victoria die veel doet voor de organisatie van de Parkrun belde link050 op om een vacature te plaatsen en wilde wel geïnterviewd worden. In je eigen tempo De route van 5 kilometer In het Stadspark wordt elke zaterdagochtend in alle vroegte uitgezet. Om precies 9 uur start de meute hardlopers, joggers, wandelaars. Iedereen doet het op z’n eigen tempo. De één arriveert na 18 minuten en de ander na drie kwartier. “Dat maakt niet uit“ zegt Victoria, “we klappen en juichen even hard voor de eersten als voor de laatsten die aankomen. Ik denk elke zaterdag weer van ‘zo dat heb ik maar weer gedaan’”. Meedoen is gratis. Je hoeft je alleen maar de eerste keer aan te melden , laagdrempeliger kan niet. https://youtube.com/shorts/JaHQHvPYIs0 Familiegebeuren Parkrun is een fenomeen dat in Engeland begon en zich vervolgens over de rest van de wereld verspreidde.  Victoria hoorde ervan via een zus in Engeland en ontdekte dat er ook in Groningen een Parkrun was. Haar zoon vond het onmiddellijk fantastisch “Hij rent mee en is tegelijk vrijwilliger. Hij helpt met het uitzetten van de route. Ik vond dat ik dan ook maar mee moest lopen en mijn vader wilde wel komen aanmoedigen. Inmiddels verzorgt mijn vader de koffie en thee voor na de Parkrun.” Het klinkt als een gezellig familie gebeuren. En inderdaad: Victoria vertelt dat ze net had gehoord dat vier vrijwilligers komende zaterdag ook hun dochters meenemen. Een community Want Parkrun is meer dan alleen maar hardlopen, het is ook een community en dat gemeenschapsgevoel is minstens zo belangrijk als het rennen. “De meeste parkruns hebben ergens een cafétje waar ze na afloop heen zouden kunnen gaan. Toen we nog vrij klein waren nam iemand af en toe koffie mee en dat is uitgebreid en nu doet mijn vader het elke week. Anderen dragen bij met een paar pakken koffie of nemen koekjes mee.” Mensen praten dan gezellig met elkaar. “Ik hoor van mensen dat het hun ook een mentale boost geeft, met name na de eenzame coronatijd.” Vrijwilligers Het timen van je tijd  hoort bij de Parkrun. “Het leuke daarvan is dat je na verloop van tijd kan zien of je je tijd aan het verbeteren bent. Het zijn de vrijwilligers die dit doen. Zij scannen je barcode aan het begin en eind van de Parkrun, zonder deze mensen heb je geen evenement. Daarnaast zijn er routeregelaars nodig, die staan vooral bij plekken waar je verkeerd zou kunnen lopen. Omdat we groeien hebben we meer vrijwilligers nodig. Want we hebben niet meer genoeg aan één timekeeper en één barcodescanner.  Niet onbelangrijk is dat er ook vrijwilligers nodig zijn om elkaar aan te moedigen. Dat maakt wat Parkrun is zegt Victoria. Victoria doet veel met social media (zie Stadspark parkrun)  dus mensen die het leuk vinden om filmpjes en foto’s te maken zijn ook heel welkom. Meedoen ? Meer info over de vacature vind je hier Tekst: Jeanet Verveer Beeld: Parkrun

Dubbelop genieten van de sfeer van het Noorderzonfestival? (17 - 27 augustus)  een kijkje achter de schermen nemen? Nieuwe vrienden maken? Wordt vrijwilliger, het festival kan nog wel een paar mensen gebruiken want zonder vrijwilligers geen Noorderzon. Als crewmember kan je kiezen tussen verschillende functies: Horeca, Publieksbegeleiding, Verkoop & info, Techniek en Kinderbegeleiding. Lees hier meer over de inhoud van deze functies. Naast de standaard vrijwilliger functies binnen Noorderzon zoeken ze ook nog mensen voor vaktechnische functies binnen de uitvoering en productie. Het is ook mogelijk deze functies uit te voeren als stagiair (VMBO, MBO, HBO). Het gaat om de functie van Stagemanager, Barhoofd, Event-host, Sitecrew en Backstage-medewerker.

“Ik heb, samen met mijn team Vrijwilligersmanagement wel honderd mensen aangenomen in de acht jaar dat ik als vrijwilliger bij het Rode Kruis werkte. Het is ontzettend leuk om te doen, want je krijgt ze in alle soorten en maten aan tafel en het zijn vaak heel gemotiveerde mensen die prachtige verhalen hebben. Het is het allermooiste als mensen met een glimlach weggaan en je ze ziet denken ‘yes, ik ga hiermee aan de slag.’” Enthousiast en bevlogen Ella Bos, coördinator Vrijwilligersmanagement bij het Rode Kruis, praat enthousiast en bevlogen over haar vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis. Ze vertelt ook dat de volgende dag haar laatste werkdag is. “Het is goed dat er af en toe nieuwe mensen zijn om het stokje over te nemen, die met een frisse blik naar de organisatie kunnen kijken” zegt ze. Mooi organisatie Ella ging op zoek naar vrijwilligerswerk toen ze haar baan verloor vanwege een reorganisatie. “Ik heb een gesprekje gehad met Slachtofferhulp maar twijfelde want dat ging erg over de uitvoering en ik ben altijd manager geweest en ben meer van het beleid. Ik vind dat je blij moet worden van vrijwilligerswerk en ben gaan kijken naar wat ik een mooie organisatie vond en kwam zo bij het Rode Kruis terecht. Ik vond daar een vacature die ik leuk vond en dat was het opzetten van een team dat selectie gesprekken met nieuwe vrijwilligers deed en meedenkt over het vrijwilligersbeleid. Ik heb dat team opgebouwd tot wat het nu is. Het is echt een heel mooi team geworden met hele goede mensen die betrokken zijn, goed gemotiveerd en professioneel, alles wat ik graag wou.” Het team Ella heeft het team van onderaf opgebouwd. “Je krijgt hier veel ruimte en vertrouwen om je ideeën uit te werken, dat is het leuke van het Rode Kruis.” Het team waar ze leiding aan geeft heeft twee pijlers: de ene houdt zich vooral bezig met vrijwilligersbeleid, wat is het profiel van onze vrijwilliger, hoe ziet die er in de toekomst uit, waar werken we aan verbeteringen van het vrijwilligersbeleid. De andere poot doet vooral de werving en selectie van de hulpverleners. “Zij kijken of iemand goed gemotiveerd is, of iemand past bij het Rode Kruis en zich aan de gedragscode kan houden, of het iemand is die zich kan inzetten op momenten dat het spannend is.” Ella is trots op haar team, “Groningen is het enige district dat zo’n team heeft, dus dat is wel bijzonder.” Buddy’s en evaluatiegesprekken Vrijwilligers worden goed begeleid. Het team heeft een buddy-systeem opgezet waardoor nieuwe vrijwilligers de eerste maanden worden begeleid door een buddy, zodat ze zich meer thuis gaan voelen. Er zijn evaluatiegesprekken na drie maanden en als een vrijwilliger ermee stopt proberen ze er een ambassadeur van te maken. Dus iemand die anderen enthousiast maakt voor vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis. Op de 400 vrijwilligers zijn acht betaalde krachten, ook landelijk is dit de verhouding. Als ik naar Ella luister klinkt het Rode Kruis als een hele professionele organisatie en Ella beaamt dat “Ik was er zelf ook wel een beetje verbaasd over hoe professioneel het Rode Kruis is.” Diversiteit en Inclusie Ella gaat dus afscheid nemen van het Rode Kruis, maar er is nog een zaak waar ze nog een tijdje bij betrokken blijft. Ella: “Eén van de beleidszaken waar we dit jaar mee zijn begonnen is diversiteit en inclusie. Ik hoop dat meer mensen van diverse culturen achtergronden als vrijwilliger bij het Rode Kruis aan de slag willen gaan. Daarvoor heb ik een werkgroep opgezet en daar blijf ik nog een tijdje lid van. In het najaar organiseren we een dag over dit onderwerp.” Naast haar functie als Coördinator Vrijwilligersbeleid heeft ze ook nog altijd extra dingen voor het Rode Kruis gedaan. “Maar” haast ze zich te zeggen “dat hoeft mijn opvolger niet te doen, ik heb altijd veel dingen leuk gevonden, dat is een beetje mijn probleem.” De opvolger En wat kan haar opvolger verwachten? Ella: “Het is een baan die veel zelfstandigheid van je vraagt en je moet het leuk vinden om initiatief te nemen, een proactieve houden is belangrijk. Als je begint raad ik je aan om rustig de tijd te nemen en je te oriënteren. Er zijn altijd mensen die je kunnen begeleiden en je krijgt hele leuke collega’s in een mooie organisatie.” Ben je geïnteresseerd in het vrijwilligers werk en heeft haar enthousiasme je nieuwsgierig gemaakt naar wat voor vrijwilligerswerk je  allemaal nog meer kunt doen bij het Rode Kruis dan vind je op deze plek alle andere vacatures op een rijtje  Tekst: Jeanet Verveer Beeld boven: Ella Bos, uit een fototentoonstelling van Humanitair Oorlogsrecht 'Stories of us'  (2018)  

Niko Fokkelman is een druk bezet persoon. Hij moet zijn tijd bewaken want hij is behalve chauffeur voor de rolstoelbus ook wandelcoach en maakt hij mooie tiffany glas in lood werken. Het balletje is gaan rollen Niko is alweer 10 jaar vrijwilliger voor de rolstoelbus van Zorggroep Groningen, locatie Maartenshof. Hij haalt de ouderen van de afdelingen op, begeleidt ze in de bus en rijdt dan bijvoorbeeld naar het tuincentrum of een andere leuke plek. Hij is bij het Maartenshof terecht gekomen via zijn tante, die op één van de afdelingen van Maartenshof verbleef. ‘’Ze vroegen of ik een keer mee wou met de ouderen op pad. En zo is het balletje gaan rollen. Ik kreeg eerst uitleg over hoe bijvoorbeeld de (rol)stoelen in de bus moeten en heb een kort proefritje gereden. Het inwerken van nieuwe chauffeurs is een taak die ik inmiddels op me heb genomen.'' Plek voor 8 passagiers Zorggroep Groningen biedt specialistische verpleeghuis- en revalidatiezorg voor ouderen met complexe gezondheidsproblemen. Niko zegt hierover: ‘’Laatst waren we naar de Hornbach geweest en dan zitten er twee bewoners in de rolstoel en één loopt gewoon mee. Het verschilt een beetje hoeveel mensen er mee gaan, maar er is plek voor maximaal acht passagiers. De afdeling benadert mij meestal via de app of belt mij van tevoren op of ik een bepaalde datum kan rijden, soms kort van tevoren, soms enkelen weken. Als ze mij benaderen, probeer ik altijd tijd te maken. Het gaat meestal om één of twee ritjes per maand. December is dan weer wat drukker, veel mensen willen dan vaak even naar Tuinland.’’ Het voelt als een uitje De blije gezichten van de bewoners die genieten van het ritje en het dagje weg, geven hem veel voldoening. Niko: ‘’Ik geniet dan mee en heb ook een leuke tijd. Soms zijn we de hele dag weg, afhankelijk wat de afdeling wil en hoe laat we terug moeten zijn. Plekken waar ik veel kom zijn bijvoorbeeld Lauwersoog of Termunterzijl. Voor we kunnen rijden is het even veel werk om iedereen in de bus te krijgen, het zweet staat me dan op de rug bij wijze van spreken. Maar het voelt al met al voor mij ook als een uitje.’’ Stukje sociaal werk ‘’Ook leuk aan het werk is dat je echt wat opbouwt met de mensen, als je vaker met een afdeling op pad gaat. De ene persoon zegt weinig, met een ander heb je soms hele verhalen. Het is ook een stukje sociaal werk. Soms overlijdt een bewoner, dat vind ik dan toch wel jammer. Dan probeer ik vaak wel even naar de afscheidsdienst te gaan.’’ Iemands handen zijn Wat ook bijzonder is dat hij, los van het chauffeur zijn, een paar keer is mee geweest naar Lourdes als zorgvrijwilliger. Hij duwde de mensen in de rolstoel, maar hielp bijvoorbeeld ook met het eten en drinken of bij het wassen. Hij zegt hierover: ‘’Je bent voor een deel ook hun handen. Zo was er een man die speciaal een beeldje met twee handen had gekocht voor mij. Voor hem was ik die week echt zijn handen. Dat raakt mij dan wel, je bent toch intensief samen zo’n week.’’ Sociaal en geduldig De locaties van Zorggroep Groningen zijn op zoek naar een extra vrijwillige chauffeur voor de rolstoelbus. Volgens Niko zou de nieuwe vrijwilliger in ieder geval spontaan en liefdevol met de mensen moeten omgaan. ‘’ Het zou prettig zijn als de persoon het personeel wat kan ontlasten en een sociale insteek heeft. Je kunt jong of oud zijn, maar als je niet sociaal bent, dan werkt het niet. Dat moet een beetje in je zitten."

Kinderen kunnen ontzettend fanatiek zijn in het bouwen van hutten, dan moet er nog een verdieping op of gordijntjes voor de ramen, het huis moet een naam krijgen enzovoort, enzovoort, kinderen zijn creatief is de ervaring. Maar een beetje toezicht kan geen kwaad. Dus ben jij degene die de spijkers telt, hamers uitdeelt, ruzietjes sust en ideeën heeft voor een workshop dan ben je van harte welkom als vrijwilliger bij de Spijker en Spelweek in Beijum deze zomer. Voor de 15 e keer De Spijker en Spelweek in Beijum is van dinsdag 28 augustus tot en met vrijdag 1 september in het Trefpunt aan de Beijumerweg. Ze zoeken nog 25 vrijwilligers. Samen met een aantal vaste krachten zijn er dan 40 begeleiders op zo’n 100 kinderen. De week is altijd een succes en ze weten waar ze aan beginnen want ze doen dit al voor de 15 e keer. Betrokken inwoners Ricardo, beheerder van het Trefpunt waar de hutten gebouwd gaan worden vertelt dat het altijd nog gelukt is om genoeg vrijwilligers te vinden. “De meesten vrijwilligers zijn betrokken bewoners uit de wijk zelf en we proberen ook de ouders van deelnemende kinderen te interesseren om als vrijwilliger mee te doen. We hebben mensen nodig die de groepjes begeleiden en mensen die gereedschap uitdelen, verf uitdelen, dat soort zaken. Een ouderengroep in Beijum vindt het leuk om ontbijt en lunch voor de kinderen klaar te maken. We hebben ook fruit dat geschild en gesneden uitgedeeld gaat worden dus wat dat betreft zijn er verschillende dingen die je als vrijwilliger kunt doen.” Middeleeuwen De organisatie van de week moet nog op gang komen maar Ricardo weet al wel te vertellen dat het thema ‘De Middeleeuwen’ zal zijn. Dus er zullen schilden en zwaarden gemaakt worden en misschien komt er wel en echte ridder langs. Hij heeft het ook over iets met uilen maar helaas kon de valkenshow niet doorgaan omdat het te duur is. Maar dat zegt wel iets over de ambitie er leuke interessante week van te maken. Er zijn workshops en als je als vrijwilliger met een idee komt om iets leuks te doen met de kinderen dan is dat zeer welkom. Natuurlijk zijn er kinderen die niets anders willen dan alle dagen aan hun hut timmeren, maar zo te horen wordt het een heel diverse en creatieve week. Tekst en beeld: Jeanet verveer

In april zat bovengenoemde workshop van Ontwikkellink, gegeven door NLP-trainer en -coach Anita Schelling, heel snel vol; daarom werd de ochtend over dit boeiende onderwerp nogmaals aangeboden. Als opwarmertje en als opstap naar de theorie achter het onderwerp ligt er een grote hoeveelheid groene en oranje kaartjes voor ons klaar. Onmiddellijk denk ik: ‘Oh, groen is goed en oranje is fout.’ Maar zo ongenuanceerd ligt het nou ook weer niet. Eigenschappen en valkuilen Aan de ‘bovenkant’ van de kaartjes, d.w.z. de kant die wij als deelnemers direct kunnen lezen, staan eigenschappen. Op de groene kaartjes staan onze kwaliteiten. Op de oranje kaartjes staan eigenschappen waar je soms last van kunt hebben: je valkuilen. Van elke kleur pakken we twee kaartjes: ‘Denk er niet te lang over na; pak de kaartjes die direct voor jou in het oog springen.’ We mogen de kaartjes nog niet omdraaien; dat doen we pas als we weer op onze plek zitten en om de beurt vertellen welke kaartjes we hebben gekozen. Als we ze omdraaien lezen we de naam van het menstype dat bij de eigenschap/kwaliteit hoort. Voor alle duidelijkheid: je bent natuurlijk nooit ‘slechts één’ type mens. Je bent altijd een mix van meerdere eigenschappen, waarvan sommige voor jezelf en je omgeving heel fijn zijn en andere wat minder. Bijvoorbeeld: ‘Uit je vel springen’ past bij De Verdrager; die heeft zich (te?) lang stil gehouden en dan opeens is het bingo, waardoor een ander zich afvraagt wat er aan de hand is. Het gaat dan dus niet alleen over dat specifieke moment, maar over meerdere dingen die De Verdrager heeft opgespaard ‘We dragen allemaal maskers om te overleven’ Het werken met maskers en karakterstructuren is ontwikkeld door Wilhelm Reich, een tijdgenoot van Sigmund Freud. Volgens de theorie van Reich c.s. zoekt elk mens naar een uitweg om iets verdrietigs of engs nooit weer mee te hoeven maken. De leeftijd waarop je een nare ervaring hebt, is (mede-)bepalend voor de strategieën die je ontwikkelt om dit in de toekomst te voorkomen. Een voorbeeld: veel kleuters willen later met Papa of Mama trouwen; als blijkt dat dat niet kan, voelen ze zich verraden en gaan als reactie op hun teleurstelling lekker stoer doen: ‘Dit gebeurt me nooit meer.’ Anita zelf geeft een – voor mij althans - grappig voorbeeld van perfectionistisch gedrag: ‘Alles moet gaan zoals het hoort en ik moet me gedragen zoals het hoort, dus dat de beamer een beetje scheef staat en ik hem niet recht kan krijgen, dat is best wel erg.’ Ik had niet eens gezíen dat het ding scheef stond, en ik was niet de enige. Pas toen Anita erover begon, zag ik ‘t. En ik vond het totaal niet storend! Hoe ziet jouw masker eruit? We krijgen van Anita een onbeschilderd wit masker. Alle kleuren verf zijn aanwezig om ons eigen masker een eigen gezicht te geven. Het masker staat voor hoe je je nú voelt; met welke kleuren en welke trucs laat je jezelf aan de buitenwereld zien? Dit masker is geen vaststaand gegeven: je kunt voor elke situatie een ander masker dragen, en het masker dat je vandaag schildert hoeft niet het masker van morgen te zijn! Enne…. Je bent nu volwassen, dus misschien kun je de regie nu zelf overnemen. Met maskers ben je al mooi, zonder maskers nog mooier! Ontwikkellink biedt regelmatig nieuwe -voor vrijwilligers gratis- cursussen, workshops en trainingen aan en het is heel goed mogelijk dat Anita deze cursus in de toekomst nog een keer geeft. Houd de website in de gaten . Tekst:  Magda Bootsma Beeld:  Anita Schelling

Digitale geletterdheid wordt een verplicht vak op de basisschool. Hoe cool is het dan om als school een whizzkid rond te hebben lopen die vertrouwder met computers is dan wij ooit zullen worden? Meester Martijn De 22-jarige Martijn is zo iemand, hij is werkzaam als vrijwillige klassenassistent op de van Brederoschool. Hij helpt leerkrachten met computerproblemen maar hij vindt het ook erg leuk om met kinderen te werken. Martijn: “Kinderen kunnen iets onverwachts doen en dat vind ik leuk, net als het aanleren van computervaardigheden.” Meester Bas is de begeleider van Martijn op school en legt uit dat hoewel de kinderen vertrouwd zijn met computers ze nog veel moeten leren. “Ze zijn bijvoorbeeld gewend aan touchscreens omdat ze thuis een ipad hebben, maar ze moeten leren hoe ze met een muis om moeten gaan, hoe ze veilig iets kunnen downloaden en geordend kunnen opslaan”. ADHD en Autisme Martijn legt uit hoe hij zo’n computerexpert is geworden: “Ik ben al van kleins af aan met computers bezig, ik ben ermee opgegroeid. Ik heb ADHD en een lichte vorm van autisme en heb speciaal onderwijs gehad.  Ik deed de opleiding ICT-beheer op het MBO maar stopte na een jaar omdat ze me niets nieuws konden leren.” Nu is hij van plan een andere opleiding te gaan volgen en hij wil dan stagelopen op de van Bredero school. Werkervaringsplek Via Saaksumborg, dat mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt helpt aan een werkervaringsplaats, is Martijn op de van Brederoschool terechtgekomen. Hij had na de niet afgemaakte MBO opleiding een test gedaan om te kijken wat bij hem paste en daar kwam onderwijs uit rollen. Van zijn begeleider Hilde van Saaksumborg horen we dat het niet makkelijk was om een school te vinden die hem een kans wilde geven. Ervaringsdeskundig Martijn vertelt dat hij gewend is om anderen computervaardigheden aan te leren omdat hij zijn moeder en zijn zusje altijd helpt. Er zijn wel dingen die hij lastig vindt op school. “Het aanspreken op slecht gedrag vind ik moeilijk.” Maar Meester Bas vertelt dat hij zich ook daarin ontwikkelt. Zo had hij bij een klasse uitje op de fiets een kind dat zich niet aan de verkeersregels had gehouden op een goede manier aangesproken. Behalve computerexpert is Martijn natuurlijk ook ervaringsdeskundige op het gebied van ADHD en autisme. Hij kwam zelf met het idee om zijn eigen ervaringen te gebruiken om leerlingen die met hetzelfde kampen te begeleiden. “Ik heb een paar mensen om mij heen die autistisch zijn en ik kan er best goed mee omgaan,” zegt hij. Goede ideeën Martijn heeft wel meer goede ideeën. Zo was er in de klas een keer een Kahoot afgenomen (een interactieve quiz) en Martijn stelde voor ook een Kahoot te maken over cybersecurity. Zoiets maakt hij in een ommezien zelf. Hij had ook een programma gevonden om kinderen te leren programmeren door middel van een spelletje. “Met Martijn hebben we iemand in huis die iets extra’s kan bieden” zegt meester Bas. Dus ja, hij is blij met Martijn Saaksumborg zoekt ook nog een klassenassistent voor basisschool Het Karrepad, dit is een participatiebaan. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Het is in Groningen al zo'n beetje traditie dat er in de zomer een timmerdorp is. De kinderen kunnen er een week lang timmeren, knutselen en verven, waarbij ze begeleid worden door vrijwilligers. Afgelopen jaren had het Timmerdorp een plek op het Suikerunie terrein. Dit jaar verhuist het Timmerdorp naar Tuinindestad in het Westerpark, Vinkhuizen. Frans Kerver van Tuinindestad heeft al ervaring met een kleiner Timmerdorp en daar wil hij wel op voortborduren. De opzet gaat veranderen: In plaats van één week kan er nu vier weken van vier dagen gebouwd worden aan het Timmerdorp. Kinderen kunnen daardoor langer bouwen aan hun project. Wel zullen er minder kinderen tegelijk zijn. Frans wil er verder een inclusief timmerdorp van maken, hij denkt aan kinderen van vluchtelingen of kinderen uit de dovengemeenschap. Er zijn meer ideeën voor deze weken, hij wil bijvoorbeeld een lunch aanbieden met producten uit de tuin en misschien kunnen de kinderen meehelpen met koken. Voor iedere week zoeken ze 25 vrijwilligers, Frans heeft het liefst mensen die alle vier de dagen kunnen komen. Veel oud vrijwilligers zullen meegaan maar er zullen er ook zijn die willen stoppen. Dus: heb je interesse dan kan je een mail sturen naar tuinindestad@gmail.com . Tuinindestad is een prachtige plek aan de rand van de stad, er is een gezellig ruimte waar je kan schuilen voor de regen en er gebeuren allemaal interessante dingen op het terrein.

Vandaag precies 20 jaar geleden opende het theehuis op het Selwerderhof de deuren. Sindsdien is het theehuis 365 dagen per jaar open geweest en een groep van 40 vrijwilligers heeft dat mogelijk gemaakt. Het theehuis is er voor mensen die de begraafplaats bezoeken en even bij willen komen of willen praten. Volgens vrijwilliger Yvonne Morselt is het Theehuis een warme ontmoetingsplaats geworden waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, zonder dat ze hoeven uit te leggen waarom ze verdrietig zijn. “We willen dat de mensen zich gesteund voelen als ze weer naar huis gaan.” Met het Theehuis ontstond de Stichting Accolade, het accolade teken staat voor verbinding, een verbinding tussen leven en dood. Veel vrijwilligers zijn ontzettend trouw, er zijn zelfs verschillende vrijwilligers die al meer dan tien jaar bij het theehuis werken. Uitvaartverzorger en oprichtster van het theehuis Nellian Dijkema vertelt dat om de verbinding tussen de vrijwilligers sterk te houden ze elkaar jaar een vrijwilligersuitstapje en een nieuwjaarsreceptie en workshops organiseren. Het Selwerderhof is een natuurgebied van vijftig hectare en het Theehuis staat dus op een prachtige plek, een paradijs voor vogels waar ook herten, eekhoorns en vleermuizen zijn te vinden.

Het is gezellig in het Floreshuis in de Korrewegwijk. Een huis in de buurt waar buurtbewoners terecht kunnen voor leuke activiteiten, als ze vragen hebben over bijvoorbeeld financiën, of gewoon voor een heerlijke kop koffie Een zinvolle wandeling Laurens is assistent-beheerder bij het Floreshuis. In 2020 studeerde hij af van de opleiding Social Work. Maar toen begon de corona crisis, solliciteren werd lastiger en alles begon een beetje stil te liggen. Na een tijdje thuis te hebben gezeten stuitte hij op de vacature voor assistent-beheerder in het Floreshuis. "Ik dacht dat dit een uitgelezen kans zou zijn om weer in een normaal ritme te komen. M'n huis uit te gaan en nieuwe mensen te ontmoeten. Ik besloot bij het Floreshuis binnen te wandelen en had meteen een leuke kennismaking. Het klikte gelijk en zo ben ik hier binnen gekomen." Contact met buurtgenoten Laurens werkt er nu een jaar en een maand. In deze functie doet hij van alles. Koffie zetten en de lunch voorbereiden, zalen klaarmaken voor bijeenkomsten. Vier tot vijf dagen per week. Maar het allerleukst vindt hij contact maken met de buurtgenoten. Over koetjes en kalfjes praten, maar ook de diepte ingaan met mensen en ze beter leren kennen. Hij krijgt vaak te horen dat hij met iedereen goed overweg kan. Iedereen is voor hem even interessant, ongeacht achtergrond of sociale status. Op de voorgrond Maar ondanks het kletsen met iedereen is hij, of misschien wás hij, niet iemand die zichzelf graag op de voorgrond stelt. Liever observeert hij de boel. Maar bij het Floreshuis ontdekte hij dat hij ook op de voorgrond mag staan en mee mag doen.  Collega Ronald wist dat hij thuis op de elektrische piano speelde en zag wel wat in hem. Dus voor hij het wist stond hij voor het eerst van z’n leven op een podium, tijdens een jamsessie die het Floreshuis organiseerde. De eerste vijf minuten stond hij daar te bibberen maar daarna ging hij helemaal los net als de dansende menigte voor hem. “In het Floreshuis krijgt je de  ruimte om jezelf te laten zien en mee te doen. Dat gun ik iedereen,” zegt Laurens. De sfeer is prima en je bent er zeker welkom als je je handen uit de mouwen wilt steken. Ze zijn op zoek naar een aantal vrijwilligers voor verschillende functies. Kijk hier voor de openstaande vacatures in het Floreshuis. Tekst en beeld: Julia Castro

Kledingbank de Zeecontainer in de Oosterparkwijk in Groningen bestaat in augustus alweer 10 jaar. Het is een plek waar mensen met een kleine beurs gratis kleding kunnen aanschaffen. Zeker geen overbodige luxe in deze dure tijden. Vrijwilligster Nathalie Bakker werkt er nu 6 weken en ondanks de korte periode weet ze veel te vertellen over haar werk. Weer iets gaan doen Nathalie zat alweer een tijdje thuis en wilde graag weer iets gaan doen. ‘’Ik zat in een traject van de gemeente om een participatiebaan te gaan doen en ik hoorde van mijn moeder dat ze iemand zochten bij de kledingbank. Het leek me erg leuk, dus ik heb er gelijk heen gebeld. Ik kon die week al komen voor een gesprek en de week erop ben ik gestart.’’ Het werk zien liggen Nathalie werkt drie dagen per week en om de week op zaterdag. De werkdagen zijn van 9 tot 14 uur en op de zaterdag van 9 tot 12 uur. ‘’In de ochtend kijk ik eerst welke kleding nodig is en waar nog genoeg van hangt. Ik pak de kleding uit de sorteerbakken en hang het in de winkel. Als het rustig is, help ik klanten in de winkel of aan de balie. Er is altijd van alles te doen. Het voordeel is dat ik het werk wel zie liggen. Over het algemeen maakt het me niet zoveel uit wat ik moet doen, als ik maar bezig ben.’’ Een keer per week winkelen ‘’Klanten moeten een bewijs laten zien dat ze bij de voedselbank komen en kunnen vervolgens een keer per week bij ons komen winkelen. Ze mogen dan zoveel meenemen als ze willen. Maar we letten er wel op dat het niet uit de hand loopt en ze bijvoorbeeld niet 4 jassen meenemen, 1 of 2 is ook wel genoeg. We hebben dagelijks nieuwe mensen die zich komen inschrijven, dat blijft wel komen.’’ Afstappen op klanten Nathalie vertelt dat ze van mode houdt. ‘’Ik adviseer klanten ook graag. Dan vraag ik waar ze naar op zoek zijn. Soms zoeken ze bijvoorbeeld een bepaalde jas of jurk of iets leuks voor de feestdagen. Ik ben van mezelf wat verlegen, maar hier moet ik natuurlijk wel op klanten durven afstappen. Ik merk dat ik wat meer los kom door het werk. Ik wil wel leren om nog meer een praatje te maken met de mensen.’’ Mannenkleding vs vrouwenkleding Er is wel een verschil tussen mannen- en vrouwenkleding. Nathalie zegt hierover: ‘’Er komen ook veel mannen bij ons en daardoor merk je dat de mannenkleding heel hard gaat. Binnen een halve dag is die kleding soms weg, omdat het aanbod voor vrouwen nu eenmaal groter is. Ook dragen mannen hun kleding vaak helemaal af en zijn vrouwen geneigd eerder nieuwe kleding te kopen. Zij zijn de echte shoppers.’’ Nieuwe medewerker Kledingbank de zeecontainer is op zoek naar een nieuwe allround medewerker . Volgens Nathalie is het in ieder geval belangrijk dat de nieuwe medewerker het werk ziet liggen en goed om kan gaan met andere mensen. Tekst en beeld: Marieke Bergsma

Tja hoe kleurrijk ben ik zelf eigenlijk op het gebied van communicatie? Goede vraag. En waarom heb ik met de ene persoon gelijk een ‘klik’ en lopen de gesprekken met een ander juist stroef? De training van Ontwikkellink over communicatiestijlen van Lian Groenveld zou mij vast het antwoord hierop geven. Leuk testje Op een zonnige donderdagmiddag in maart werden we in het mooie pand ‘Bij van Houten’ in Groningen welkom geheten door trainster Lian Groenveld. Er was een mooi clubje vrijwilligers, popelend om meer te leren over zichzelf. Na een voorstelronde werden we eerst getest. Op een papier stonden verschillende eigenschappen, zoals enthousiast, vriendelijk etc. Hierbij moest je de 15 woorden aankruisen die je het beste bij jezelf vond passen als het gaat om communicatie. Interessant! Vervolgens kwam er uit de test welke communicatiestijl je doorgaans gebruikt. Vier stijlen Lian legde uit dat er kortgezegd vier communicatiestijlen zijn: een rode, gele, groene en blauwe stijl. De stijlen verschillen als het gaat om eigenschappen als extravert/introvert en taakgericht/mensgericht. Zo is iemand met een rode stijl erg extravert en gericht op een taak die gedaan moet worden, terwijl iemand met een groene stijl meer introvert is en vooral het menselijke contact belangrijk vindt in de communicatie. Van elke stijl een beetje Ik vond het interessant om te ontdekken welke stijl het meest bij me past. Verrassend genoeg had ik van elke stijl wel een beetje, terwijl andere deelneemsters soms één dominante stijl hadden. In de communicatie kan het zeker een voordeel zijn als je makkelijk kan schakelen tussen de verschillende stijlen begreep ik. Ha in de pocket! Rollenspellen De rest van de middag oefenden we met situaties uit de praktijk, waarbij trainster Lian de verschillende stijlen (soms wat uitvergroot) uitbeeldde. Wij als deelnemers moesten dan raden welke stijl ze uitbeeldde. Wat bijvoorbeeld opvalt aan iemand met een rode stijl is dat hij direct is, aanwezig en gelijk een oplossing heeft. Ik had gelijk een voorbeeld in mijn hoofd van een collega die altijd ‘rood communiceert’. Ik vind het soms vervelend dat hij zo direct is, maar nu begrijp ik meer waarom hij zo communiceert! Uitsmijter van een feest De tweede middag van de training kregen we filmpjes te zien van mensen die communiceren volgens een bepaalde stijl. Ook gingen we situaties naspelen uit ons eigen leven en de mensen hierin. Wie kent niet die vriendin die overal en altijd haar mening geeft? Er vielen zeker wat kwartjes bij verschillende deelnemers. Ook speelde Lian Groenveld een uitsmijter van een fictief feest. Wij als deelnemers moesten proberen om het feest binnen te komen. Dit lukte alleen als we aansloten bij de stijl van Lian op dat moment. Zo moest je bij een blauwe stijl bijvoorbeeld met feiten komen en snel tot de kern komen. Bij de gele stijl moest je vooral zelf ook informeel en sociaal doen. Een vak apart! Al met al een erg interessante training! Het maakt je bewust van je eigen stijl én de stijl van de ander. De meeste vrijwilligers waren dan ook voor een vervolg van deze training. En ik sluit me daarbij zeker aan. Ik heb inmiddels zelf een boek gekocht (op aanraden van Lian) over de stijlen om me nog meer te verdiepen. Er is in ieder geval een wereld voor me opengegaan… Communicatie; het blijft een vak apart, maar wel een heel mooie! De cursus Communicatiestijlen, hoe kleurrijk ben jij? zal op 23 mei en 6 juni 's middags van 13 tot 16 uur nog een keer gegeven worden in het Buurtcentrum Stadspark, Lorentzstraat 11 Lian Groenveld geeft ook nog een workshop die hier mooi bij aansluit:  'Karakterstructuren: wat is jouw masker?'   op 30 mei van 10.00 tot 12.30 ook in het Stadspark Kijk voor alle actieve cursussen op ontwikkellink . Tekst: Marieke Bergsma

Een flink natuurgebied midden in de wijk, waar zie je dat? Lewenborg heeft het. Een gebied zo’n 8 voetbalvelden groot (6ha) dat door de wijk heen slingert en door wijkbewoners zelf wordt onderhouden. Goed voor je conditie Vrijwilliger Winy vertelt dat ze alleen de paden onderhoudt en het snoeiwerk doet. “Want ik ben niet sterk genoeg voor het andere werk”. Winy deed een aantal jaren geleden mee aan een bewoners dag en is blijven hangen vertelt ze. Het werk is goed voor je vindt ze: “Om conditie een spieren te krijgen gaan mensen tegenwoordig naar een dure sportschool, hier kan je dat allemaal gratis krijgen, plus nog een frisse neus, koffie, thee en gezelligheid in het LeRoy huis èn een opgekalefaterd LeRoy-gebied!” Het Leroy gebouw is zeker mooie plek om koffie te drinken en in de zomer kan je buiten op de veranda zitten met uitzicht op de grote vijver. Verschillende projecten Vrijwilligers bestrijden de bereklauw, Japanse duizendknoop en het bamboe maar daarnaast kent het gebied een flink aantal projecten. Je vindt er onder andere een moestuin, een boomgaard, de bijenstal, het pinetum, een smulbos en een fruittuin. Het bijzondere van het leRoy gebied is dat er niet vooraf een plan is gemaakt en er hoeft ook niet  een bepaald doel behaald worden. Als iemand een idee heeft dan kan hij of zij daar gewoon mee beginnen. Zo bedacht iemand dat hij allerlei soorten bomen bij elkaar wilde zetten en zo is het pinetum ontstaan. Inmiddels staan er 300 verschillende bomen, met een bordje erbij met de naam en herkomst. Gerrit vertelt dat deze vrijwilliger binnenkort naar Turkije gaat om de verzameling aan te vullen. Iemand anders wilde graag een fruittuin aanleggen, haalde wat stekjes uit eigen tuin en begon gewoon. Wim ( bestuurslid kunst en cultuur) verhuisde 22 jaar geleden vanuit het Oosterpark naar Lewenborg. Voor de verhuizing was hij al geïnteresseerd maar sinds hij dichtbij woont heeft hij zich ontfermd over De Werf waar hij samen met kinderen nestkastjes bouwt. Hij noemt “zinvol en bevredigend werk” en hij heeft meer ideeën om samen met kinderen te doen. Natuurbeleving en biodiversiteit Samen met Gerrit Vos (secretaris van het bestuur) loop ik een paar uur door het gebied en luister naar de verhalen die over elke plek zijn te vertellen. Het is een perfecte plek voor kinderen, om te spelen en te ontdekken. Ze kunnen zich met een touw op een vlot over de vijver heen en weer trekken, klimmen en klauteren en voor de kleinsten is er een programma. Gerrit vertelt dat het de eerste jaren vooral ging over de aanleg en de vormgeving, tegenwoordig staan het natuurbeleving en biodiversiteit voorop. Gevraagd wat hem boeit aan dit vrijwilligerswerk dat hij al jaren doet zegt hij: “ik heb er heel veel lol in.” Zomerfestival In de maanden mei en juni zal er een festival georganiseerd worden met heel diverse activiteiten: een vleermuizentocht, er komt een kettingzaagkunstenaar, een kabelbaan, er is een slootjesdag, er worden nestkastjes geïnspecteerd, op de Werf zijn oude ambachten te zien - van paling roken tot maaien met de zeis-, er is een muziekprogramma en er zullen een aantal acts van kindercircus Santelli te zien zijn. Dit is nog niet het volledig programma, maar dan heb je een idee. Bestuursleden gezocht Het Leroy bestuur bestaat op dit moment uit drie mensen en heel graag zouden ze dit uitgebreid zien met liefst nog vijf mensen. Een voorzitter, een penningmeester, iemand die de PR voor z’n rekening neemt, iemand die contact onderhoudt met bewoners en iemand die zich bezig houdt met het groenbeheer. Vragen? mail naar stichting@leroy-groningen.nl Tekst en beeld: Jeanet Verveer

“Hij en ik hebben hele gesprekken als we naast elkaar op de duofiets zitten!” aldus Menno van der Lijn(58), het fietsmaatje van Freddy Piersma(57). Freddy heeft hersenletsel en houdt van fietsen. Met een elektrische duofiets kan hij weer fietsen en dan straalt hij als de zon. Wat een prachtige uitvinding is zo’n fiets! https://youtu.be/yzcPSJaOr5k Het praat makkelijk Dit zegt Menno ook: “Het is een prachtig initiatief. De mensen met wie ik fiets zijn vaak eenzaam en dan is het super mooi dat ik ze gezelschap kan bieden. Daarnaast praat je heel makkelijk met elkaar. Makkelijker dan wanneer je bewust tegenover elkaar gaat zitten en dan moet het gebeuren.” Menno heeft dan ook ontdekt dat hij op deze manier zélf ook makkelijker contact legt en dat hij sinds hij dit vrijwilligerswerk doet ook makkelijker praat in het dagelijks leven. Ook heeft hij ervaren dat de buitenlucht voor de cliënten een verademing is en  hij is natuurlijk zelf ook van huis. Tot aan Aduard aan toe Enthousiast verteld hij over de drie cliënten. Freddy, Edward en Remco, waarmee hij vier keer per week op pad is. Op de dinsdag en de donderdag, als het weer te slecht is gaat hij bij ze op de koffie. Ze maken veel rondes om het Paterswoldse meer, fietsen  naar de Onlanden en gaan soms zelfs helemaal naar De Punt en het vliegveld in Eelde. “Eén keer fietsten we helemaal naar Aduard, daar werd de cliënt ook wel wat zenuwachtig van. Je moet dan inderdaad ook geen lekke band krijgen.” Avonturen beleven Avonturen beleven ze  ook wel eens. Zo zagen ze otters zwemmen, hadden ze een keer wél een lekke band, waarbij het even wat moeite kostte om weer terug te komen en maakten ze een keer een rare slinger door het gras. Freddy, Lachend: “Remco was volgens mij  een boef vroeger, hij zegt wel eens dat hij auto’s uit Luxemburg naar Nederland smokkelde. Ik weet niet wat daar allemaal van waar is, maar dat avontuurlijke van hem zie je wel  terug op de fiets. Hij is vreselijk eigenwijs. Als duidelijk te zien is dat we ergens niet langs kunnen is het eigenlijk per definitie “ah jawel joh! Daar kunnen we best langs.” Niet raar opkijken Vaardigheden voor dit vrijwilligerswerk zijn niet erg noodzakelijk . “Ja je moet nergens raar van opkijken. Het zou even wennen kunnen zijn dat je  met mensen fietst  die vaak een ongeval hebben meegemaakt, dat vaak ook te zien is. Ook soms in het gezicht. En het is natuurlijk handig als je kunt fietsen,” zegt Menno nonchalant. Verder vonden mensen hem geschikt omdat hij heel rustig is en veel geduld heeft. Maar ook drukke praters zijn welkom. Een driewieler in de schuur Na afloop dronken we nog een bakje koffie bij Freddy thuis, Freddy: “Ook al kan ik niet alles meer, het fietsen vind ik geweldig. Ik heb ook nog een driewieler, maar die staat momenteel in de opslag door kuren, dat vind ik niet zo leuk.” We hebben Freddy beloofd de leiding van ’s Heerenloo vriendelijk doch streng te vragen ervoor te zorgen dat de betreffende fiets weer gauw met Freddy de weg op kan! Freddy zonder Fiets is natuurlijk niets! Ben jij enthousiast geworden over dit project en vind je het fantastisch om te zorgen dat iemand weer kan fietsen dankzij jou?  De vacature voor een fietsmaatje bij ‘sHeerenloo De Noorderbrug aan de Laan Corpus den Hoorn vind je hier tekst: Marjanne Wiersma film: Bart Nieuwold

‘Kent u dat, dat u hollend naar het station, want de trein vertrekt al bijna en u móét ‘m halen, in een hondendrol trapt, nog nèt niet uitglijdt, nog nèt uw trein haalt, en dat u dan door de aantrekkelijke reiziger die tegenover u zit en met wie u dolgraag een praatje zou willen maken, met een vies gezicht wordt aangekeken omdat u naar poep stinkt? Kent u dat gevoel?’ Omdenken! Dan zou het fijn zijn als je via Ontwikkellink bij NLP-trainer en coach Anita Schelling de voor vrijwilligers gratis workshop met bovenstaande titel had gevolgd. Dan zou je hebben geweten dat je tegen een hoop lastige situaties ook anders aan kunt kijken; dat je je niet hoeft te schamen over iets waar je niets aan kunt doen; dat je niet tegen jezelf hoeft te zeggen dat je een sufferd bent omdat je niet beter hebt opgelet. En dan vind je misschien de ruimte in je hoofd en hart om met enige zelfcompassie naar de situatie te kijken en er de humor van in te zien. En mogelijkheden om de situatie wat makkelijker te maken. Misschien ligt er wel een achtergelaten plastic tas op de vloer – ‘Tja die treinen van tegenwoordig, die worden niet goed opgeruimd’ – waar je je schoenen in kwijt kunt! Herkaderen Anita zou dit ‘herkaderen’ noemen. Je kunt de situatie niet veranderen, maar je kunt er wel met een andere bril naar kijken. Je plaatst dan ‘een andere beleving om de situatie’ (sic). Een deelneemster aan de workshop vertelt dat ze vaak zó boos wordt op haar buren die hun auto voor haar oprit zetten, waardoor zij er niet uit kan. Niet met de auto, soms zelfs niet met de fiets. Wat een irritante rotburen heeft ze toch! Ik opper voorzichtig dat ze dit waarschijnlijk niet doen om haar dwars te zitten; ze zijn gewoon druk en onnadenkend. Ze begint helemaal te stralen, oh ja zo kun je er dus ook naar kijken! Haar oprit is nog steeds geblokkeerd, maar ze heeft er hopelijk iets minder last van, want ze realiseert zich dat de buren het niet doen om haar te pesten. Natuurlijk, voegt Anita eraan toe toe, zijn lang niet alle problemen op te lossen. Dan is het de kunst om te kunnen denken: ‘Shit. Punt.’ ‘Zoals verwacht loopt alles anders’ Dat is de titel van een boek van Berthold Gunster (1959), grondlegger van het omdenken. Wat zijn de feiten en wat zijn je verwachtingen, kun je ze bijstellen, en zo niet, hoe ga je daar dan mee om? Hij vertelt bijvoorbeeld over een groepje verpleeghuisbewoners die heel graag weer eens een treinreisje wilden maken. Elke keer weer zaten ze teleurgesteld te wachten op de trein die nimmer kwam. Totdat men een coupé plaatste en een film liet draaien waarin je een veranderend landschap voorbij ziet komen… Wat is je reactie? Raar? Oneerlijk? Of juist geniaal? In ieder geval verbeterde deze vondst het gemoed van de bewoners aanmerkelijk èn voerden ze in de trein hele gesprekken! ‘Ik zie u graag’ Aan die prachtige Vlaamse manier om te zeggen dat je van iemand houdt, moet ik denken wanneer Anita een prachtig en herkenbaar voorbeeld geeft van de vele – soms irritante - manieren waarop je dit kunt zeggen. Zoals: ‘Wees voorzichtig, doe je gordel vast, kijk je wel goed uit.’ Bah, wat een bemoeizucht, kun je dan denken. Of zegt diegene eigenlijk: ‘Ik hou van je, ik wil dat het goed met je gaat, ik wil je niet kwijt.’ Dit voorbeeld herken ik; het doet me denken aan m’n overbezorgde moeder. Tot slot: het gaat om wat er wèl kan i.p.v. wat niet kan. Niet denken in problemen maar in mogelijkheden. Tekst en beeld: Magda Bootsma

Het is gezellig in de voormalige Bouwmanschool aan de rand van de wijk De Hoogte. Achter de bar staat de Italiaanse Claudia, samen met Yara uit Syrië. Ze serveren koffie, thee en lekkers aan mensen uit de wijk. Zo ontmoeten ze elke dag tientallen buurtbewoners met meer dan vijftien verschillende nationaliteiten. Wat vroeger de hal van de school was, is nu een grote woonkamer. De lokalen zijn omgebouwd tot kantoren, dansstudio’s, workshopruimtes en een grote keuken. Buiten is een pluktuin voor groenten- en fruit en een sociale fietsenwerkplaats. Het schoolplein is omgetoverd tot een groot terras, waar buurtbewoners samenkomen om te eten, drinken, lachen, spelen, praten en om elkaar te helpen. Want daar gaat het uiteindelijk om bij wijkcentrum De Verbinders. Mensen samenbrengen Yamen Erksousi (29) is bestuurslid van De Verbinders. In 2016 vluchtte hij vanuit Syrië naar Nederland: ‘Ik studeerde economie en zat in het laatste jaar van mijn studie, maar door de oorlog was het te gevaarlijk om daar te blijven.’ Via Turkije kwam hij naar Nederland, waar hij eerst zijn eigen cateringbedrijf opzette en daarna aan de slag ging bij een reïntegratiebedrijf. De komende jaren komt alles wat hij de afgelopen vijf jaar geleerd heeft samen: ‘Mijn eigen bedrijf gaat op in De Verbinders. Het wordt een sociale onderneming die mensen weer aan het werk kan helpen.’ Zelf woont hij in Vinkhuizen, maar De Hoogte is voor Yamen net zo goed een “thuis”. Hier brengt hij mensen samen. ‘De Hoogte heeft te maken met veel armoede, sociale problemen en werkloosheid. Maar mijn motto is: kom niet met een probleem, kom met een oplossing.’ Dus is er eten voor iedereen, tegen een vrijwillige bijdrage. Er zijn activiteiten, je kunt Nederlands leren, dansen, hulp krijgen als je verslaafd bent en meer. ‘Mensen uit de wijk helpen hier mensen uit de wijk’, zegt Yamen trots. Iedereen kan het! Voor De Verbinders is Yamen op zoek naar vrijwilligers en participanten: mensen in een reïntegratietraject. In het bijzonder zoekt hij mensen voor de bardiensten. Daarvan zijn er drie per dag, zeven dagen per week. Elke dienst duurt vier uur en ook als je geen Nederlands spreekt, kun je bij De Verbinders terecht: ‘We zorgen dat er twee mensen tegelijk achter de bar staan, waarvan eentje sowieso Nederlands spreekt.’ Ook horecaervaring is niet zo belangrijk: ‘Het gaat om enthousiasme, betrokkenheid en sociale vaardigheden.’ Yamen: ‘Waar je vandaan komt en wat je op dit moment kunt is niet belangrijk. Kijk naar mij. Ik ben niet bij een taalschool geweest, ik heb geen bijzondere opleidingen gedaan in Nederland. Via werkervaring heb ik Nederlands geleerd en Nederland beter leren kennen. Als ik dat kan, dan kan iedereen het, toch?’ Haalbare doelen Vraag Yamen naar de sleutel van succes en hij zegt: haalbare doelen stellen. ‘Als je naar Nederland komt, moet je niet binnen een jaar miljonair willen worden. Mijn eerste doel was en eigen bedrijfje opzetten. Mijn tweede doel was de Nederlandse taal leren. En nu heb ik als doel: andere mensen helpen. Ik wil anderen geven wat ik zelf ook heb gekregen: kansen op een mooie baan in Nederland. Ik hoef geen uien te schillen en mijn werk is ontzettend afwisselend. Juist door mensen van verschillende culturen, religies en mentaliteiten bij elkaar te brengen, kunnen we elkaar helpen. Dat is wat ik iedereen gun bij De Verbinders en daarbuiten: de kans om jezelf te ontwikkelen.’ Tekst en beeld: Sander Koenen

Een dierbare vriend van mij heeft als motto: ‘We gaan dapper verder!’ Aan hem moet ik denken als ik op de site van Mindfulnesstrainer Margriet Hekkert lees over hoe ‘dapper’ ze ruim tien jaar geleden ‘verder ging’ nadat er bij haar reuma was geconstateerd, en ze vijf jaar later ook nog een chronische longaandoening kreeg. Gelukkig zijn, ondanks, of juist dankzij, je ziek-zijn ‘Ik heb nu een rijker leven dan voordat ik ziek werd’, zegt Margriet op haar site. Dat klinkt in eerste instantie haast ongelooflijk, en toch meent ze het oprecht. Ze leeft met meer aandacht voor zichzelf, en voor de mensen en bezigheden die ècht belangrijk zijn. Dankzij die aandacht werkt ze nu als mindfulness-trainer. Tijd voor jezelf nemen Eén van de moeilijkste dingen is om letterlijk en figuurlijk stil te staan bij wat er ‘op dit moment, hier en nu, is.’ We gaan vaak maar door met alles wat er nog moet gebeuren; met alles wat onze aandacht vraagt. En wie schiet er dan bij in? Juist, jijzelf dus. Ook voor Margriet is het een heel proces geweest om te leren aanvaarden wat er is; hoe de situatie nu is; en om daar dan naar te handelen. Dus als ze moe is, dan moet ze echt even gaan liggen, en zichzelf niet dwingen om maar door te gaan totdat het echt niet meer gaat. Hoe doe je dat, mindful zijn? Op een donkere en koude dinsdagochtend neemt Margriet ons mee naar het Stadspark. Het regent pijpenstelen, maar dat lijkt haar niet te deren. Als we de Paterswoldseweg overgestoken zijn, geeft ze ons de opdracht om langzaam te lopen, om onze voeten met aandacht op te tillen en weer neer te zetten. En ik, ik kan alleen maar denken: ‘Ik wil dit niet, ik wil naar huis, ik heb het koud, zouden de andere deelnemers dat nou niet hebben? Doe ik het niet goed?’ Dus ja hoor, daar zijn ze weer, al die gedachten en oordelen. Laat de situatie maar zijn zoals hij nu is. Oké, ik heb het koud, EN ik loop gewoon door. Het is er allebei. Bewust ademhalen We lopen door het groen en staan een paar maal stil onder de grote bomen langs de wandelpaden. We doen ademhalingsoefeningen, bijvoorbeeld door onze voetstappen en onze ademhaling met elkaar in balans te brengen. Na elke oefening geeft Margriet ons de gelegenheid om, alleen als we dat willen natuurlijk, onze ervaring te delen. Geregeld valt bij dit napraten het woord ‘verbinding’: Kun je je, terwijl je in stilte loopt, verbinden met wat er in jezelf is, met wat je denkt en voelt? En kun je in verbinding zijn met alles wat buiten jezelf is, met je groepsgenoten, en met alles wat er te zien, te ruiken, te horen is? Zou dit wat voor mij zijn? Dat vraag je je wellicht af terwijl je dit leest. Het is zo lastig om te beschrijven wat er precies gebeurt; je moet het ervaren om het te snappen, om het maar in een variant van Cruijff’s beroemde ‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt’ te verwoorden. Tekst: Magda Bootsma Foto: Judith Meijer

Aan alles merk je dat vrijwilliger Jacomien Luiken een sterke band heeft met haar maatje, mevrouw Bergink. Ze bezoekt haar al 7 jaar trouw in zorgcentrum de Westerholm in Haren en de band is niet alleen zakelijk; ze zijn inmiddels echt vriendinnen geworden! Samen vertellen ze bevlogen over contact. Twee maatjes Jacomien: ‘’Toen mijn moeder hier in de Westerholm kwam wonen, vroeg de toenmalige directeur verschillende keren of ik geen vrijwilliger wilde worden. Eerst was ik hier niet zo aan toe maar op een gegeven moment heb ik ja gezegd. Mijn moeder was inmiddels helaas overleden. Ik had eerst twee maatjes hier, maar één daarvan is overleden, dus mevrouw Bergink bleef over. Zo is het prima.’’ Even aanwippen Jacomien probeert elke week naar mevrouw Bergink toe te gaan. ‘’Ik bezoek haar niet op een vast moment; ik wip gewoon bij haar aan als ik tijd heb. Ze heeft altijd hele verhalen over haar leven en het werk vroeger, erg leuk. Soms neem ik ook mijn eigen kleinkinderen mee, want mevrouw Bergink kan goed overweg met kinderen. Ik zeg altijd: als iedereen wat doet voor elkaar, ziet de wereld er heel wat beter uit. Het kost maar anderhalf uur per week en je maakt er iemand zo blij mee.’’ Een vast iemand Het is voor mevrouw plezierig om een vast iemand te hebben waar ze haar zorgen bij kwijt kan. Mevrouw Bergink: ‘’Zij kent mij, ze kent het tehuis. En we hebben beide zo’n 40 jaar als verpleegkundige gewerkt, dit schiep gelijk een band.’’ Jacomien vult aan: ‘’Mevrouw Bergink is op latere leeftijd getrouwd en heeft geen kinderen waar ze op terug kan vallen. Dus als ze ergens heen moet, bijvoorbeeld de tandarts ga ik met haar mee.’’ Meer eenzaamheid Mevrouw Bergink merkt dat de eenzaamheid in haar omgeving tegenwoordig groter wordt. Ze zegt hierover: ‘’Verpleegsters lopen even in en uit en hebben weinig tijd voor een gezellig praatje. Het is moeilijk om een band op te bouwen met ze. Daarom wacht ik vaak totdat Jacomien komt, als ik ergens mee zit.’’ Jacomien reageert: ‘’Er is in de Westerholm veel veranderd. In de jaren dat mijn moeder hier nog woonde, waren mensen geestelijk vaak nog goed. Tegenwoordig is het merendeel toch wat in de war. En de verpleegsters hebben het ook gewoon veel drukker. Dan schiet een praatje er toch wat bij in.’’ Heerlijk stamppotje Jacomien: ‘’Als er iets is, kan mevrouw Bergink mij altijd bellen. Soms breng ik haar een lekkere soep of stamppotje. Dan belt ze me wel eens op om me te bedanken. Mevrouw Bergink: ‘’Vooral de stamppotjes die ze maakt zijn verrukkelijk. Je kan echt proeven dat het gemaakt is voor één persoon. Dat het niet massaal is gemaakt. Haar boerenkool smaakt naar boerenkool. Hoe groter de porties die gemaakt worden, hoe slechter het eten. Ik ben van de oude stempel, je moet wel proeven wat je eet.’’ Beide verpleegkundige Ze hebben beide als verpleegkundige op de neurochirurgie gewerkt, natuurlijk wel in een heel andere tijd. Mevrouw Bergink vertelt enthousiast over haar jarenlange ervaring als verpleegkundige en de grote verschillen met hoe het er tegenwoordig eraan toegaat. “Tegenwoordig is er namelijk meer meetapparatuur, terwijl je vroeger vooral af moest gaan op je onderbuikgevoel. Maar eens een verpleegster, altijd een verpleegster zeggen we allebei!’’ Even aankloppen Als Jacomien ergens tegenaan loopt in haar werk als maatje, kan ze altijd letterlijk aankloppen bij haar contactpersoon die ook in de Westerholm werkt. Maar dat komt niet vaak voor. In het verleden zorgden ze wel eens voor vervanging als Jacomien bijvoorbeeld op vakantie ging. Nu komt er geen vervanger meer. Maar dat is prima, want Jacomien gaat hooguit twee weken weg. Dus lang hoeven de vriendinnen elkaar  niet te missen! In de Westerholm zijn vrijwilligers altijd welkom, dus heb je interesse? Kijk dan hier voor de actuele openstaande vacatures. tekst en beeld: Marieke Bergsma

Als je Innersdijk (woonzorg voor ouderen) in Ten boer binnenloopt waan je je in een Parijs café, de lampjes, de tafeltjes met de rode kleedjes, de schitterende foto’s aan de muur maken het tot een fijne plek om te zijn. Bewoner H. zit er wel eens met zijn maatje Robby koffie te drinken. H. is niet het eerste maatje van Robby en hij vertelt er graag over. Voetbal en formule 1 “In mijn vorige woonplaats had ik ook een maatje. Ik had destijds naast mijn werk – ik had een reclamebureau- contact met een meneer in een zorgcentrum voor dementerenden. Hij was de enige man in het gezelschap en bovendien jonger dan de rest dus hij liep daar een beetje verloren rond. We keken samen naar voetbal of formule 1 races. Hij had ook een eigen bedrijf gehad dus we deelden een interesse. Soms gingen we op duofiets ergens heen of wandelden we in de omgeving.” Creatief in contact “Toen ik anderhalf jaar geleden in Ten Boer kwam wonen, vlak naast Innersdijk dacht ik ‘waarom zou ik hier ook niet vrijwilligerswerk gaan doen’. Dus nu ben ik maatje van H. die Parkinson heeft. Hij is niet dementerend maar praat wel heel moeilijk en is bijna niet te verstaan. Meestal heb ik snel door wat hij zegt maar soms versta ik hem niet. Helemaal in het begin hebben we afgesproken dat ik het eerlijk zeg als ik hem niet kan verstaan. Op zo’n moment laten we het even gaan en doen wat anders. Desondanks blijft het lastig want misschien vroeg hij alleen maar of ik hem zijn vest even wilde geven. Gelukkig zijn we allebei creatief in het vinden van oplossingen.” Oude Blues platen “We doen vaak samen een spelletje, tekenen of schilderen samen of draaien oude blues platen waar H. graag naar luistert of drinken koffie in de brasserie van Innersdijk. Hij vindt het fijn om even niet op zijn kamer te zijn. Als het mooi weer is gaan we meestal op pad met de duofiets en halen we samen een gebakje of een visje in het dorp. We plannen nooit van tevoren wat we gaan doen, dan blijft het voor ons beide een verrassing.” Koken voor een groep “Naast mijn bezoekjes bij H. kook ik ook twee keer per week voor een groep dementerende bewoners van Innersdijk. Ze kunnen niet echt meehelpen, maar ik snij de groentes en schil de aardappelen bij hun aan tafel zodat ze er een beetje bij betrokken worden. Als ze zien wat ik doe en de geur opsnuiven krijgen ze vanzelf trek in eten en dat is fijn om te zien.” Opleiding in de zorg “Ik doe dit vrijwilligerswerk ook omdat ik wilde ontdekken of werken in de zorg wat voor mij was. En ja het past bij mij.  Ik heb gemerkt dat het erg dankbaar werk is en bovendien is er veel vraag naar. Ik begin nu aan de opleiding tot zorg assistent, daar zit een dienstverband aan vast en ik kan er verder in groeien. Als ik aan de opleiding begin zou ik helaas het koken met de groep moeten opgeven maar H. blijf ik wel zien, want dat kan ook in het weekend.” Wil jij ook werken bij zorggroep Groningen locatie innersdijk/Bloemhof? Kijk dan hier voor de actuele openstaande vacatures. Tekst: Jeanet Verveer Beeld: Robby, voor zijn Tiny House vlak bij Innersdijk

Op een plek aan de Drentsche Aa waar ruim honderd jaar geleden een boomkwekerij zat, verrijst nu het Kennis- en Inspiratiecentrum Voedselbossen Noord-Nederland. Tweelingzussen Madeleine en Marlies startten hier in 2018 met een klein groepje vrijwilligers, inmiddels uitgegroeid tot meer dan 50 mensen. Eén van hen is Bé Bulthuis, door wie we – helaas in de stromende regen – hartelijk worden ontvangen met een beker hete thee en zelfgemaakte crackers van boerenkool, lindeblad en eeuwig moes. Wat is het Voedselbos? Gezonde schone lucht, gezonde onbespoten voeding, gezonde beweging in een natuurlijke omgeving; dat zijn belangrijke kenmerken van het Voedselbos. In het zelfvoorzienende ecosysteem wordt een grote variatie aan natuurlijk voedsel geproduceerd. Het bos draagt bij aan de natuurontwikkeling en biodiversiteit en zal na 7 tot 10 jaar per hectare een gezin van 4 personen van voedsel kunnen voorzien. Van assurantie naar ecologie Bé is zijn hele leven al natuurliefhebber en voorstander van gezond leven. Toen een arts hem bijvoorbeeld vanwege zijn te hoge glucose medicatie wilde voorschrijven, dacht hij: ‘ Ik ga het eerst zelf proberen, gewoon door veel te wandelen en gezond te eten.’ En ja, het lukte! Zelf noemt hij het ‘puur toeval’ dat hij, na zijn pensionering als assurantieadviseur, in de plaatselijke krant de aankondiging van een Open Dag in het Voedselbos zag staan. Hij ging erheen, hij keek en luisterde, en het was direct duidelijk: dit werd zijn nieuwe werk. Zeker drie dagen in de week is hij hier te vinden. Want hier kan hij met zijn collega’s vanuit hun gedeelde idealen over een schonere en eerlijker wereld aan de slag. https://youtu.be/k4VefRAh2y0 Nieuwe collega’s gezocht! Op z’n Gronings gezegd: ‘T’is een beste put waark!’ Met andere woorden: er moet nog heel wat gebeuren. Idealisten die niet bang zijn om de handen uit de mouwen te steken zijn dus van harte welkom! Maar er zijn niet alleen mensen nodig voor de aanleg van de tuinen en de bouw van het educatief centrum, dat volgens planning volgend jaar gerealiseerd zal worden. Ook vrijwilligers die in het groen willen werken zijn van harte welkom, of die heerlijke soep kunnen maken voor de lunches, of die vanaf eind maart 2023 rondwandelingen willen begeleiden… noem maar op! Film: Bart Nieuwold Tekst: Magda Bootsma