Navigatie overslaan
link050 Home
  • Besturenloket
  • Bedrijven
  • Workshops
Account aanmakenLog in

Contact

  • Herestraat 100, 9711 LM Groningen, Nederland
  • info@link050.nl
  • 050 – 3051 900

link050

  • Voor vrijwilligers
  • Voor organisaties
  • Voor bedrijven
  • Veelgestelde vragen
  • Over ons
  • Openingstijden

Doe mee

  • Vacatures / trainingen
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Cookies

Powered by Deedmob tools
Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het opslaan van cookies op uw apparaat om de sitenavigatie te verbeteren en het sitegebruik te analyseren. Voor meer informatie, bekijk onze Privacyverklaring.

Post | oktober 2024 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Nederlands leren aan asielzoekers

Door

Johnno Bosma

Als je er langs rijdt valt het nauwelijks op: de tijdelijke opvanglocatie voor asielzoekers aan de Peizerweg. De huisvesting ligt wat verscholen achter een aantal bedrijfsgebouwen. In dit centrum worden verschillende activiteiten aangeboden en één daarvan is een cursus Nederlands.

Ipe Westerdijk

Eén van de docenten is Ipe Westerdijk. Ipe is na een loopbaan als ambtenaar eerder gestopt met werken en “omdat ik vind dat ik niet met pensioen gegaan ben om alleen voor mezelf te leven, ben ik gaan kijken wat ik zou kunnen betekenen voor anderen”, zo vertelt hij. “Ik wilde wel graag werk doen wat bij mij past en toen kwam dit vrijwilligerswerk op mijn pad.”

“Taal is mijn ding”

Ipe vertelt enthousiast over de lessen die hij verzorgt. Aanvankelijk gaf hij Nederlands aan enkele immigranten die zich voorbereidden op het examen voor taalniveau B1. Op een informatiebijeenkomst van het COA hoorde hij dat er behoefte was aan een docent Nederlands op dít AZC en na een rondleiding door het gebouw besloot hij zich hier aan te melden voor dit werk. “Ik heb wel enkele voorwaarden gesteld,” vertelt Ipe. Eén van zijn eisen was dat hij alleen gemotiveerde leerlingen zou krijgen. En zo begon Ipe een paar maanden geleden aan zijn tweede baantje als vrijwilliger in een rol waar hij zich helemaal thuis voelt. “Taal is mijn ding, ik heb er feeling voor.”

Betrokken leerlingen

Ipe begeleidt een klein groepje enthousiaste asielzoekers die allemaal hun uiterste best doen om Nederlands te leren spreken omdat ze heel graag in ons land een toekomst willen opbouwen. Tijdens de lessen maakt hij gebruik van het boek “Taalcompleet A2, Nederlands voor anderstaligen”, dat speciaal voor deze groep asielzoekers is geschreven. Hij probeert zijn lessen, van ongeveer twee klokuren, zoveel mogelijk in het Nederlands te laten verlopen.

Meer dan alleen taalles

Ipe is zich bewust dat er momenteel veel te doen is over het onderwerp asiel. “Maar ik ben heel erg voor gastvrijheid en ik kan goed meevoelen met oorlogsmigranten. Ik zou ook graag, als ik zou moeten vluchten, gastvrij willen worden opgevangen!” Tijdens de lessen komt het onderwerp ook weleens ter sprake en zijn leerlingen vinden dat ze in ons land heel fijn worden opgevangen, maar dat Nederland ook wel wat strenger zou mogen zijn in zijn asielbeleid. Ipe geniet van het contact met zijn leerlingen, maar hij weet dat hij zich niet aan hen moet binden, want ze kunnen ook zomaar weer vertrokken zijn.

Voldoening

De waardering die Ipe krijgt voor zijn werk in het AZC komt vooral bij zijn leerlingen vandaan. De sfeer tijdens de lessen is heel ontspannen. Er wordt hard gewerkt en de deelnemers maken grote vorderingen. Soms zijn er serieuze gesprekken, maar er wordt ook veel gelachen. Zo kan Ipe ervan genieten dat zijn leerlingen al heel goed zijn in het opschrijven van wat ze horen. Tijdens de warme dagen viel het woord ‘tropisch’ in de les. “Schrijf dat woord eens op het bord”, vroeg Ipe aan één van de deelnemers. Even later stond er ‘tropies’. “Nederlands is echt niet zo gemakkelijk”, zo besluit Ipe ons gesprek.

tekst en beeld: Jan de Koning

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Vrijwilliger bij de Groningse Vierdaagse

| Vrijwilligersverhalen

Tegenover mij zitten twee gedreven jonge meiden van wie het enthousiasme afstraalt terwijl ze mij het één en ander vertellen over de voorbereidingen van de Groningse Vierdaagse. Ze verheugen zich enorm op de volgende editie van dit evenement. De Groningse 4daagse Jolien en Lisa steken meteen van wal. Het meerdaagse wandelevenement dat vorig jaar voor het eerst plaatsvond, was een groot succes. De wandelaars waren erg tevreden en dat gold zeker ook voor de vele vrijwilligers die erbij betrokken waren. Lisa: “Bijna iedereen wil dit jaar weer meehelpen! En daar zijn we heel blij mee.” “Dat is ook hard nodig, ” vult Jolien aan, “want er doen deze keer veel meer deelnemers mee. Vorig jaar waren er ongeveer 1200 wandelaars, dit jaar mogen er zich 4500 inschrijven.” Dit Groningse evenement lijkt een schot in de roos, want de aanmeldingen stromen binnen. Werving vrijwilligers Het bestuur van de Groningse Vierdaagse heeft een aantal mensen bereid gevonden om hoofdcoördinator te worden. Jolien en Lisa zijn twee van hen. Jolien is verantwoordelijk voor de organisatie van de inschrijving en de start en finish en Lisa heeft de leiding over alle vrijwilligers. “Op dit moment ben ik druk bezig met de werving van vrijwilligers en ik weet pas hoeveel ik echt nodig heb als het definitieve deelnemersaantal bekend is.” De mensen die zich als vrijwilliger aanmelden mogen meteen aangeven welke taken ze zouden willen uitvoeren. “De één wil graag zoveel mogelijk betrokken zijn bij de wandelaars, de ander kiest meer voor een uitvoerende taak, zoals bijvoorbeeld het plaatsen van de borden op de route.” Andere voorbereidingen Voor de hoofdcoördinatoren beginnen de werkzaamheden al vroeg in het jaar. Jolien is nu druk met de logistieke organisatie. “Er moet een goed plan komen voor de inschrijving op de maandag voorafgaande aan de wandeldagen. Er komt nu veel meer bij kijken, nu er zoveel deelnemers zijn. Maar ik ben ook aan het nadenken over de registratie tijdens de dagen en hoe we de uitreiking van de medailles dit jaar gaan doen!” Jolien hoeft het bij de uitvoering niet alleen te doen; ze heeft enkele vrijwilligers van vorig jaar gevraagd om haar te assisteren. “Dat komt helemaal goed. Ik heb er veel plezier in, vooral ook door het enthousiaste reacties van de wandelaars.” Kortlopend vrijwilligerswerk Van de coördinatoren wordt een flinke tijdsinvestering gevraagd in de maanden die aan de Groningse Vierdaagse voorafgaan. Voor de andere vrijwilligers ligt dat heel anders. De meeste zijn bijna alleen in de week dat het evenement plaatsvindt betrokken. Lisa: “Het is de bedoeling de vrijwilligers voor een instructiebijeenkomst uit te nodigen en daarna zien we hen weer tijdens de uitvoering. Sommigen worden ingeschakeld bij de inschrijving en/of bij de start en finish, anderen hebben een taak ergens op de route.” Lisa is al even enthousiast over haar taak als Jolien. “Ik vind het geweldig aan bij de organisatie van dit evenement mee te werken. Vooral de betrokkenheid en het enthousiasme van de vrijwilligers stimuleert mij enorm.” En nu maar wandelen Voordat de wandelaars van start kunnen gaan moet er nog heel wat gebeuren, maar daar schrikken deze beide doorzetters niet voor terug. “Groningen staat door dit wandelevenement toch maar mooi weer een paar dagen in de schijnwerpers en daar werken wij met veel plezier aan mee!” Tekst en beeld: Jan de Koning
Lees meer

Vrijwilligers in beeld: Tina Ahmed

| Vrijwilligersverhalen

Het jaar 2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Internationale jaar van de vrijwilliger. Om dit te vieren brengt de Groningse fotograaf Henk Kuipers voor link050 in beeld wat voor vrijwilligerswerk er allemaal wordt gedaan in de gemeente Groningen en wie de mensen zijn die zich zo inzetten voor de gemeenschap. Met haar 18 jaar is Tina Ahmed de jongste vrijwilliger bij Het Grote Gebeuren, een groot literair evenement van Noordwoord in Forum. Ze ontvangt sprekers en bezoekers, scant toegangsbewijzen en is zaalwacht bij  Spelen met taal . Eerder was ze actief bij Dichters in de Prinsentuin en ze is ook nog vrijwilliger bij de Weekendschool. Na het eindexamen doet ze een tussenjaar en werkt ze bij een tandtechnisch lab als opmaat voor een studie tandheelkunde. Gevraagd naar haar literaire ambities zegt Tina dol te zijn op poëzie, schrijft ze gedichten en brieven en zou ze ooit wel een dichtbundel willen publiceren. Tekst en beeld: Henk Kuipers
Lees meer

Als maatje kun je het verschil maken

| Vrijwilligersverhalen

“Met een maatje sta je er niet alleen meer voor. Het stukje motivatie dat een maatje kan bieden als je financiële problemen hebt, kan net dat steuntje in de rug zijn dat je nodig hebt,” zo reageerde één van de hulpvragers. Ton van der Heuvel Ik heb er een gesprek over met één van de coördinatoren van stichting Schuldhulpmaatje in Groningen. Ton van de Heuvel is bijna 65 jaar en al voor een deel met pensioen. Sinds een paar jaar is zijn leven in wat rustiger vaarwater gekomen en via de vacaturebank van link050 kwam hij met dit vrijwilligerswerk in contact. Wat doet stichting Schuldhulpmaatje? Stichting Schuldhulpmaatje wil mensen met financiële problemen in een zo vroeg mogelijk stadium bereiken om hen te begeleiden en te ondersteunen. Er melden zich bij de stichting mensen uit allerlei lagen van de bevolking en ook uit verschillende culturen. Ton is blij dat hij in dit werk wat voor mensen kan doen die het moeilijk hebben. Dat motiveert hem. Type hulpvrager De financiële problemen zijn heel divers. Er zijn hulpvragers die nog geen schulden hebben, maar uit onzekerheid hulp zoeken, er zijn mensen met kleine schulden, bijvoorbeeld door een echtscheiding of werkloosheid. In deze groep zitten ook veel jongeren, die nooit geleerd hebben om hun financiën te regelen en al vrij snel in de problemen zijn gekomen. En dan heb je nog een kleine groep met veel schulden. Maatjes Bij de stichting zijn op dit moment 22 maatjes betrokken. Die begeleiden één of twee hulpvragers. Ton: “We hebben een grote groep jongeren maar ook een aantal ouderen als maatje. Het is heel belangrijk de juiste persoon bij een hulpvrager te zoeken. Daarom loopt het eerste contact ook altijd via één van de coördinatoren. Vooral bij mensen met een migratieachtergrond steekt het nauw omdat zij vaak de Nederlandse taal onvoldoende beheersen en in die situaties is het juiste maatje nog belangrijker. Mocht er onverhoopt toch geen klik zijn tussen hulpvrager en maatje, dan zoeken we naar een andere oplossing.” Op dit moment zijn er beduidend meer mannen dan vrouwen als maatje betrokken bij de stichting. Het zou mooi zijn als er zich wat meer vrouwen zouden aanmelden, want de verhouding tussen mannen en vrouwen onder de hulpvragers is ongeveer gelijk. Voorbereiding van de maatjes Als iemand zich heeft aangemeld als maatje volgt een kennismakingsgesprek en als dat gesprek positief is, volgt een driedaagse training. Op deze trainingsdagen worden de maatjes geïnstrueerd over allerlei financiële problemen, over het begeleiden van een hulpvrager en over allerlei ingewikkelde situaties die zich kunnen voordoen in de relationele en psychosociale sfeer; dat laatste omdat schulden vaak niet het enige of zelfs het grootste probleem zijn. Op je handen zitten Tijdens de begeleiding is het de bedoeling dat een maatje de hulpvrager zoveel mogelijk stimuleert en ondersteunt, want als de persoon zelf het initiatief houdt zal hij sneller het probleem oplossen en minder gauw opnieuw in moeilijkheden komen. “Het maatje moet dan ook zoveel mogelijk op zijn handen zitten en de boel niet gaan overnemen en regelen voor de hulpvrager,” aldus Ton. “Daarom is het erg belangrijk dat een hulpvrager vertrouwen krijgt in zijn maatje.” De meeste begeleiders hebben een financieel-administratieve achtergrond en juist door dit vrijwilligerswerk krijgen ze meer inzicht in de breedte van de schuldenproblematiek. Tekst en beeld: Jan de Koning
Lees meer