Daadkracht met Draadkracht

Als je de nieuwe bibliotheek in de Wijert binnenloopt, valt meteen de gezellige, intieme sfeer op met de uitstraling van een grandcafé. Er zijn diverse hoekjes gecreëerd waar mensen rustig achter hun laptop kunnen werken of een krantje kunnen lezen, terwijl in een andere hoek van de bibliotheek een cursus wordt gegeven aan een klein gezelschap. En wat vooral in het oog springt is de grote aandacht voor het kinderboek. Marjan Karsten en Jelle Witteveen Marjan Karsten en Jelle Witteveen werken één morgen in de week als gastvrouw en gastheer in deze bibliotheek. Marjan heeft jaren in de zorg gewerkt en heeft ontdekt dat ze het werken in de dienstverlening, wat ze nu drie jaar doet, ook erg leuk vindt. Jelle was geschiedenisleraar; na zijn pensionering kwam dit werk op zijn pad en het past helemaal bij hem. Gevarieerd werk Jelle begint ’s morgens om acht uur en zorgt ervoor dat, wanneer de bibliotheek om half negen open gaat, alles klaar staat voor de ontvangst van de bezoekers. Er komen dagelijks veel vaste gasten; de eersten lopen binnen om de krant te lezen en een kopje koffie te drinken. Daarna komen andere klanten, waaronder studenten die een plekje zoeken om rustig te kunnen studeren. Dan arriveert ook Marjan en na half tien wordt het drukker in de bibliotheek. Om half tien komt ook de bezorgdienst binnen met diverse kratten met bestelde boeken. Die moeten worden geregistreerd en de klanten moeten een berichtje ontvangen dat hun boek klaar ligt. Terwijl Jelle zich daarmee bezighoudt, legt Marjan een klant uit hoe boeken moeten worden aangevraagd via het computersysteem en maakt ze een nieuwe bezoeker wegwijs in de bibliotheek. Genieten van het werk De beide vrijwilligers genieten volop van het werk en vooral van het omgaan met bezoekers. Ze krijgen vaak te maken met ouderen die niet handig zijn met de computer en nemen dan alle tijd om hen te helpen. Anderen vragen advies bij het kiezen van een boek en omdat Jelle zelf veel heeft gelezen kan hij andere mensen vaak op het spoor zetten van een ander mooi boek. “En of ze nu weglopen met een boek over geschiedenis of met een kookboek, vind ik minder belangrijk. Het belangrijkste is dat er gelezen wordt!” Kinderboeken De bibliotheek in de Wijert heeft een grote collectie kinderboeken en de ruimte die daarvoor beschikbaar is, is zeer aantrekkelijk ingericht. Marjan vindt het erg leuk om kinderen en hun ouders wegwijs te maken in de wereld van het boek. “Het is toch prachtig om te zien dat kinderen lezen leuk gaan vinden!” Taalgroep Elke dinsdagmorgen zit er ook een leesgroep om de grote tafel in de zaal. Deze mensen willen graag de Nederlandse taal nog beter leren beheersen; ze lezen gezamenlijk een boek onder leiding van een vrijwilliger die zo nodig ook de taal toelicht. Breinbieb Tenslotte staat er midden in de zaal een grote tafel met boeken en spelletjes die geschikt zijn voor mensen van wie het geheugen minder wordt: ook een belangrijk initiatief. Al met al is deze Forumbibliotheek een prachtige aanwinst voor de wijk en als het aan Marjan en Jelle ligt, blijven ze hier nog jaren vrijwilligerswerk doen. Lijkt het je ook leuk om je als gastheer/vrouw in te zetten? De bibliotheek is altijd op zoek naar medewerkers, zie de vacature. Ook het taalhuis dat aan de bibliotheek in de Wijert is verbonden zoekt met spoed nog enkele vrijwilligers www.tijdvoorhettaalhuis.nl Jan de Koning

Nieuwkomers die moeten inburgeren krijgen onder andere Oriëntatie op de Arbeidsmarkt (ONA). Met ONA leren ze gedurende 4 weken in vogelvlucht het hele proces kennen van hoe een baan te vinden. Vincent assisteert als vrijwilliger de docent op het Alfa-college. “Vandaag heb ik aan iemand uitgelegd wat een uitzendbureau is, want dat kende hij niet.” Wensberoep Vincent werkt vaak 1 op 1 met een student als ze opdrachtjes moeten doen. “Ze moeten bijvoorbeeld twee vacatures zoeken die passen bij hun ‘wensberoep’ of drie verschillen opnoemen tussen de werkcultuur in Nederland en die van hun thuisland. “Het sollicitatieproces zoals we dat hier kennen verschilt nogal van waar ze vandaan komen. Hier in Nederland zijn we van de regeltjes en formulieren, dat kennen ze niet”, legt Vincent uit. Hij heeft inmiddels al aardig wat mensen meegemaakt sinds hij in september begon. 20 uur in de week Vincent begon als assistent bij ONA maar inmiddels is hij gevraagd om ook te ondersteunen bij lessen Kennis van de Nederlandse Maatschappij (KNM) een ander onderdeel van het inburgeringsexamen. Hij helpt bij Nederlands voor Oekraïners en bij een club Nederlandse kinderen (15-18 jaar) die na de pandemie weer wat sociale vaardigheden willen oefenen (door middel van spellen). Bij elkaar is hij daar ongeveer 20 uur per week aan kwijt. Dat is best veel. Vincent: “ik blijf op zoek naar betaald werk maar ondertussen blijf ik dit doen, ik vind het leuk en ik leer hier ook van. Ik hoop ook dat ik iets met deze ervaring kan doen.” Kwaliteiten ontdekken Vincent hoorde via via van dit vrijwilligerswerk en het leek hem wel wat. Hij heeft een bachelor Psychologie maar de liefde tussen hem en de studie was een beetje over en hij zat al een tijdje thuis. “Ik heb hiervoor wel gewerkt in vakantiebaantjes en zo maar ik wist nooit wat nou bij mij paste, waarvoor ik geschikt zou zijn en ik heb wat last van sociale angst. Hier heb ik geleerd dat ik kennelijk wel met mensen kan werken en dat het helemaal bij me past. Ik ben geduldig en dat helpt als je met mensen werkt, vriendelijkheid is ook belangrijk. Dus ik heb hier ontdekt wat mijn kwaliteiten zijn. Het heeft me geholpen de draad op te pikken en een beetje normaal ritme te krijgen.” Een fijne, veilige atmosfeer De cursisten zijn blij met de cursus, “Er is een fijne en veilige atmosfeer in de klas, er worden grapjes gemaakt en het feit dat hier iemand is die aandacht voor ze heeft en samen met ze door het proces loopt is heel fijn voor ze. Het is dankbaar werk. Het is niet moeilijk, voor ons zijn de dingen die gevraagd worden heel vanzelfsprekend. Morgen is het anders, dan is er een klas KNM waar je iets af moet weten van Nederlandse geschiedenis en cultuur, daar moet ik wel even over nadenken want dat had ik voor het laatst in groep 3.” Het Alfacollege kan meer assistenten voor ONA gebruiken, want het is heel behulpzaam om de mensen 1 op 1 de dingen uit te leggen. Meer informatie

In het pittoreske Noordlaren is sinds 2022 een zogenaamde B3-school voor voortgezet onderwijs gevestigd in het dorpshuis de Hoeksteen. Een B3-school is particulier en alle kosten van het onderwijs worden door de ouders zelf betaald. De school heeft op dit moment 35 leerlingen en wil uitgroeien tot maximaal 80 in de leeftijd van 11 tot en met 20 jaar. De school draagt de naam Labyrint . De keuze voor deze naam zegt veel over het onderwijsconcept dat er gehanteerd wordt: de leerlingen worden uitgedaagd en begeleid in hun individuele schoolreis. Op het Labyrint gaan ze ervan uit dat iedereen van nature nieuwsgierig is en wil leren. Daarom krijgen de leerlingen er de ruimte om zelf te ontdekken wat hun interesses en talenten zijn en mogen zij op hun eigen manier leren. In dat proces worden zij begeleid door een aantal ervaren coaches. Vrijwilligers gevraagd De onderwijsinspectie constateert in haar rapport over deze school dat de kwaliteit van het onderwijs volledig voldoet aan de wettelijke eisen. Er is de schoolleiding dan ook alles aangelegen om een goed gekwalificeerd schoolteam samen te stellen. En vrijwilligers zijn daarbij zeer welkom. Edwin Spoelstra Zo’n vrijwilliger is Edwin Spoelstra. Edwin, een geboren Groninger, heeft ooit een universitaire studie farmacie afgerond en werkte de laatste jaren in Zevenaar. Door een burn-out werd hij gedwongen zijn baan op te geven en op zoek te gaan naar een nieuwe, bij zijn omstandigheden passende werkkring. In die zoektocht kwam het vrijwilligerswerk op het Labyrint op zijn pad en de wijze waarop hier onderwijs gegeven wordt sprak hem erg aan. Edwin is twee dagdelen vrijwilliger op het Labyrint en hij verzorgt dan de sportlessen. Locatie De school heeft ook enkele lokalen bij de ijsbaan in Noordlaren en op het veld ernaast kan Edwin naar hartenlust met zijn leerlingen sportief aan de slag. “Elke dag dat ik op het Labyrint gewerkt heb, ga ik voldaan naar huis, want ik zie hoe verschillende leerlingen hier opbloeien na bijvoorbeeld een hele vervelende basisschoolperiode.” Onderwijs? De zoektocht van Edwin naar een nieuwe werkkring gaat ondertussen gewoon door. Maar door de ervaringen die hij op het Labyrint opdoet, vraagt hij zich steeds vaker af of een baan in het onderwijs misschien iets voor hem is. “Maar dan wel graag op een school waar op vergelijkbare wijze de leerling centraal staat.” Waardering Wellicht zien we Edwin nog eens terug als tekenleraar. In zijn jonge jaren ontdekte hij dat hij tekenen leuk vond maar van de ontwikkeling van dit talent kwam weinig terecht. “De laatste tijd teken ik weer meer, vooral diverse Groninger stadsgezichten, en ik ontdek dat ik dat steeds leuker ga vinden. Ik krijg ook veel complimenten voor dit werk en ik merk dat ik dat waardering toch wel heel erg belangrijk vind.” Bij het Labyrint zijn ze in ieder geval blij met Edwin en dat doet hem zichtbaar goed. Nieuwe vrijwillige docenten zijn welkom, meer info vind je hier tekst en beeld: Jan de Koning