Oriëntatie op de arbeidsmarkt voor nieuwkomers

Zaterdag 12 maart, de fietspaden zijn onbegaanbaar want bobbelig van ijs en sneeuw. Dus dat is lopen of met de auto, al zie je een enkele dappere fietser. Met een strakblauwe lucht en besneeuwde velden is het een schitterende dag voor NLdoet. Met NLdoet zet je je een dagje in als vrijwilliger bij een project of organisatie. Er zijn ruim 6700 activiteiten verspreid door heel Nederland, van verwenmiddagen bij verzorgingstehuizen, opruimklussen, tot  klein onderhoud bij buurthuizen en verenigingen enzovoort. Keus genoeg. Hartstikke leuk Ik kies niet voor een organisatie maar voor een dorp, Garmerwolde. Je fietst er in een kwartiertje naartoe vanuit Beijum of Lewenborg. De dag ervoor had ik een antwoord op mijn aanmelding gehad van Henk Vliem: “Hartstikke leuk dat je aan ons denkt, de klusjes worden verdeeld tijdens de koffie, net wat je wilt: dorpshuis, kerkhof, sportterrein, school, hele dorp etc.” Dat vond ik best ambitieus klinken, zou het hele dorp meehelpen? Flap-over Aangekomen in Dorpshuis de Leeuw aan de Oude Rijksweg zie ik de dorpsgenoten langzaam binnendruppelen. Uiteindelijk zijn het toch wel zo’n 20 mensen, dat betekent dat ongeveer 1 op de 27 dorpelingen meedoet. Ik denk niet dat we dat op nationaal niveau halen. Zo te horen kent iedereen elkaar, in ieder geval van gezicht. Henk heeft op een flap-over de lijst van klussen opgeschreven: kerkhof, kerk, ijsbaan, container, zolder Dorpshuis opruimen, lindes snoeien, hortensia’s knippen en onkruid weghalen, zwerfvuil rapen in het hele dorp, school, Garmerhof. Soep maken voor de lunch staat niet op de lijst maar ik begrijp dat dat er ook bij hoort. Kerkhof en Garmerhof Vanwege de sneeuw komt al snel een streep te staan door het zwerfvuil rapen en de container bij de ijsbaan (met spullen van het dorp ) opruimen. Een paar mensen gaan de zolder opruimen, “Niet allemaal tegelijk want dan lopen we elkaar maar in de weg.” Er wordt even overlegd of het verstandig is om met dit weer de lindes te snoeien, het onkruid komt een andere keer wel. Zonder veel discussie wordt het werk verdeeld: “Wie wil het kerkhof opruimen, er liggen allemaal takken en er is een grote bloembak waar wat in gesnoeid moet worden”. Ik steek mijn vinger op en er zijn nog twee mensen die mee willen doen. Dan is er nog het Garmerhof, een veldje met oude fruitrassen. De 75-jarige Herman Huiskes vertelt wat er moet gebeuren, “ik wilde vandaag de molshopen even gladharken, als iemand wil helpen mag dat en er mag ook wat gesnoeid worden aan de oude fruitbomen, dat kan altijd.” Terugkomdag Wij gaan naar het kerkhof waar we gevallen takken weghalen en ik bijna een doodsmak maak over een met ijs bedekte grafsteen. Het harken maakt ons warm en de zon doet steeds meer sneeuw smelten. Ik praat nog even met Anne die samen met Gerrie de kerk schoonmaakt en dan is het gedaan. Bijna iedereen keert terug naar het dorpshuis om van lekkere warme soep te genieten. De volgende dag krijg ik een mail: er is een terugkomdag in de herfst. Zo doen ze dat in Garmerwolde. Tekst en beeld Jeanet Verveer

Twee meiden, Sara van 22 en Sofie 19 jaar. Samen zijn ze één keer per week als vrijwilliger een middagje bij de dagbestedingsplek van verpleeghuis Blauwbörgje. Hier worden activiteiten georganiseerd voor ouderen. Sofie en Sara drinken thee met ze, doen een spelletje rummikub of mens-erger-je niet, of dammen met iemand. Sara heeft ook een keer geschilderd onder leiding van een voormalig docent van Minerva. Na afloop gaan Sara en Sophie gezellig samen de stad in, kletsen wat, winkelen of drinken koffie ergens. Zoals meiden dat nou eenmaal doen. Win-win Maar voor Sofie is dit een stage opdracht van de Hanzehogeschool en voor Sara is het een onderdompeling in de Nederlandse cultuur en taal. Dat noem je een win-win situatie. Sofie doet Social Work bij de Hanzehogeschool en wil later graag in de zorg gaan werken. Zij vindt het UMCG een interessante plek om te gaan werken en toevallig zou Sara daar ook wel terecht willen komen. Zij zit in de internationale schakelklas, gaat volgend jaar naar MBO4 en denkt erover tandartsassistent te worden, liefst in het UMCG dus. Solidair Groningen&Drenthe, de organisatie die deze dames met elkaar matchte heeft dus prima werk geleverd. Als je ze zo bij elkaar ziet zitten dan maakt het eigenlijk niet uit dat de een uit Afghanistan en de ander uit Nederland komt. Verschillende culturen Ze vinden het leuk om elkaars cultuur te leren kennen en praten daar ook over. Als je ze vraagt wat ze dan over elkaar hebben geleerd dan moeten ze wel hard nadenken. Uiteindelijk vertellen ze al giechelend dat ze het net nog over een groot verschil tussen Nederland en Afghanistan hadden. In Nederland betalen de meisjes voor zichzelf en in Afghanistan betaalt de man alles. Na wat heen en weer gepraat zegt Sara dat het 80-20 is, dus de man betaalt 80% en de vrouw de rest. Dus dat valt misschien toch wel mee. Sara die in Kabul rechten studeerde is blij met haar maatje. Haar Nederlands  is verrassend goed hoewel ze nog maar anderhalf jaar in Nederland is. Mede dankzij Sofie natuurlijk. Friend4friend Het mooie van dit project friend4friend van Solidair Groningen&Drenthe is dat je samen iets gaat doen. Daardoor leer je elkaar op een ontspannen manier kennen. Voor de nieuweling in Nederland is het een kans om van dichtbij iets te leren van de taal, de gewoontes en cultuur van een vreemd land en om nieuwe vaardigheden op te doen.  Het vrijwilligerswerk past bij je interesse of opleiding. Sara en Sofie hadden beiden gevraagd om iemand van hun eigen leeftijd en interesses. Ze zijn bij Blauwbörgje terechtgekomen omdat Sara liever niet iets met kinderen deed. Meermaals zegt ze dat ze de oudere mensen met wie ze nu omgaat echt heel erg aardig vindt. Voor Sofie is Sara niet het enige maatje, ze heeft ook een maatje uit Eritrea met wie ze ook vier uur per week optrekt. Het Friend4friend project maakt mensen dus enthousiast om verbinding met iemand uit een ander land aan te gaan. Ook maatje worden? Hier vind je de vacature van Solidair Groningen&Drenthe voor het friend4friend project.

Martha Suthoff is al sinds april 2015 werkzaam als gastvrouw op een gesloten afdeling voor mensen met dementie in woonzorgcentrum de Veldspaat in Vinkhuizen.  Ook staat ze nu alweer ruim een jaar een paar middagen in het kleine winkeltje van de Veldspaat. Nieuwe invulling Martha kwam in aanraking met het zorgcentrum, omdat haar man volledig zorgafhankelijk was. Helaas overleed hij al na een half jaar. Martha: ‘’Je zoekt dan toch iets om te doen. Toevallig zochten ze iemand voor de gesloten afdeling. Dat leek me wel wat en daar werk ik nu drie avonden per week. Daarnaast draai ik 2 middagen in de week een dienst in het winkeltje. Die afwisseling spreekt mij erg aan’’. Wat extra aandacht Op de afdeling zet ze koffie, helpt ze met het eten klaarzetten, maar vermaakt ze de dementerende ook met bijvoorbeeld muziek, kleuren, puzzelen en simpele filmpjes. En ook belangrijk: ze biedt hen een luisterend oor. ‘ Die zusters hebben daar echt geen tijd voor. Ik kan ze wat aandacht geven, dat wordt wel gewaardeerd. De ouderen zijn heel dankbaar, ze klampen je vaak gelijk aan of claimen je.’’ Een goede band "Met sommige mensen krijg je een band, dan zijn ze echt blij als je binnenkomt. Ik had in het begin wel een apart vrouwtje waar ik heel goed mee kon. Ze kon niet met alle zusters goed overweg; ze durfde ze gerust de kamer uit te sturen. Ik kon met haar lezen en schrijven. Toen zij overleed, vond ik dat wel moeilijk. Maar meestal zorg ik bewust voor een stukje afstand voor mijzelf. Als ik s‘avonds de deur uitloop, kan ik het werk zo makkelijk achter me laten.’’ Getreuzel ‘’In het winkeltje doe ik de bestellingen, zorg ik dat de voorraad op orde blijft en sta ik klanten te woord. Sommige klanten hebben hulp nodig, anderen kunnen veel zelf. Het is wel belangrijk om sociaal vaardig te zijn, want je krijgt hier te maken met allerlei verschillende mensen. Ook moet je geduld hebben, sommige mensen treuzelen erg of komen alleen maar kijken zonder iets te kopen. Ik ben van mezelf niet zo geduldig, dus dat heb ik hier wel geleerd.’’ Onbetaalbaar Ze is zelf ervaringsdeskundig als het om dementie gaat. Haar man was namelijk ook dementerend. Martha zegt hierover: ‘’Met je eigen man is het toch anders dan met een vreemde vanwege de emotionele betrokkenheid.’’ Verder leert Martha vooral door te doen, elk mens is toch verschillend. Doordat ze vaak op de afdeling is, leert zij de mensen goed kennen én de mensen haar. ‘’Ik zeg wel eens: wij worden niet betaald, maar het is eigenlijk ook onbetaalbaar. Het geeft mij een stukje bevrediging. Het werk is verrassend en nooit hetzelfde. De sfeer op de afdeling is elke keer weer anders.’’ Betrokken ‘’Ik heb een goede band met de rest van het personeel en word er erg bij betrokken. Zo word ik wel eens uitgenodigd voor etentjes en bellen ze mij als er iemand van de ouderen is overleden. Dat vind ik namelijk wel zo prettig. Ik hoor een beetje bij het meubilair. Mijn zoon zegt weleens gekscherend dat hij eerst een afspraak moet maken als hij bij mij op bezoek wil komen. Maar ik kan nog lang genoeg achter de geraniums, -in mijn geval de orchideeën-  zitten! Je kan je op verschillende manieren bij de Veldspaat inzetten: Interesse om ook dit soort vrijwilligerswerk te doen? Kijk hier voor alle actuele en openstaande vacatures. Tekst en beeld: Marieke Bergsma