Post | september 2024 | Vrijwilligersverhalen | 3 min lezen

‘Een leuke ploeg enthousiaste muziek- èn tuinliefhebbers!

Door

Zo omschrijven Loes Hogenhuis en Efiena Bil hun team van ongeveer veertig vrijwilligers. Samen zetten zij zich met hart en ziel in voor hun Museum Vosbergen. Het muziekmuseum is gevestigd in een prachtig pand op een prachtige plek: het in de buurt van Eelde gelegen landgoed met dezelfde naam.

https://youtu.be/azJzb1-EgT4

Keihard gewerkt

Ik keek m’n ogen uit toen Loes en Efiena ons de in de negentiende eeuw gebouwde villa lieten zien. Het pand heeft meerdere organisaties onderdak geboden; het heeft bijvoorbeeld in de jaren vijftig van de vorige eeuw een conferentieoord van de RUG gehuisvest. Het gebouw heeft ook slechtere tijden gekend, o.a. door leegstand. In 2000 werd op initiatief van Dick en Rieteke Verel begonnen met het ‘in oude schoonheid herstellen’ (sic) van het pand. Een enorme klus! En dan te bedenken dat er in het begin nog maar twee of drie (!) vrijwilligers waren. Na slechts ruim twee jaar werd het pand in november 2002 voor het publiek geopend, met als nieuwe bestemming: een muziekmuseum.

Ongeveer 1000 muziekinstrumenten

Museum Vosbergen herbergt ongeveer 1000 muziekinstrumenten: van violen tot vleugels, van gitaren tot gongs, van trombones tot trommels, en ga zo maar door. Prachtig uitgestald in meerdere ruimtes, waaronder ook een kleine concertzaal. Wanneer daar concerten voor publiek worden verzorgd, schuiven en tillen (!) de vrijwilligers alle grote instrumenten opzij en maken zo ruimte vrij voor de luisteraars. Deze mensen zijn de echte helden van het museum: ze doen alles, maar dan ook echt alles, zelf. De ontvangst van bezoekers, het voorbereiden en geven van rondleidingen, het verzorgen en onderhouden van de tuin, het zetten en serveren van koffie en thee met wat zelfgebakken lekkers, de was draaien en last but not least de kleine en grote schoonmaak van – gelukkig alleen de binnenkant – van het pand.

‘We mopperen nog wel ’s hoor’

Dat zeggen Loes en Efiena met een grote lach. Want er is al zó enorm veel gedaan en gebeurd; dat zullen ze nooit vergeten. Soms zie je alleen even wat er allemaal nog móet gebeuren en dan vergeet je wat er allemaal al gedaan ís! Ze vertellen: ‘We hebben nog regelmatig contact met Dick’. Hij is inmiddels 85; zijn vrouw Rieteke is overleden. ‘Hij weet zó ontzettend veel en hij kan ook ontzettend veel.’ Zo heeft hij bijvoorbeeld alle uitleg die bezoekers via een koptelefoon kunnen horen, zelf ingesproken. En als voormalig docent exacte vakken kan hij ook precies uitleggen wat geluid is, wat trillingen zijn. Ter geruststelling: dat doet hij alleen wanneer bezoekers daarin geïnteresseerd zijn!

Jonger publiek is van het harte welkom!

De vrijwilligers steken veel energie in het verwelkomen van een jonger publiek. Ze hebben contact gelegd met de scholen in de regio en hebben inmiddels al heel wat basisschoolleerlingen in hun museum ontvangen. Voorafgaand aan zo’n bezoek krijgen ze eerst op hun eigen school een gastles van een musicus. Daarna komen ze naar Vosbergen, en vervolgens maken ze op school een instrument waar écht geluid uit komt. Wat een prachtig project!

Oktobermaand Kindermaand

Het team wil in ieder geval in de herfstvakantie (26 oktober-3 november) de hele week open zijn. Er worden rondleidingen gegeven, de kinderen maken een instrument, er is een speurtocht uitgezet… alles in het kader van de ‘anti-vergrijzing’ (sic). Liefst willen ze de hele maand oktober open zijn… of dat lukt hangt ook af van het aantal nieuwe vrijwilligers:

Vrijwilligers gezocht!

Niet alleen voor de oktobermaand, maar ook voor langere tijd, is het team op zoek naar enthousiaste collega’s. Kijk daarvoor op de website van het museum

Voor alle functies geldt dat je liefst minimaal twee keer per maand beschikbaar bent én dat je jezelf herkent in het compliment dat de vrijwilligers regelmatig krijgen: ‘Het is hier zo gemoedelijk; jullie hebben gelukkig tijd voor een praatje!’

Film : Bart Nieuwold
Tekst: Magda Bootsma

Deel blogpost

Gerelateerde blogposts

‘Mij krijg je hier niet weg’!

| Vrijwilligersverhalen

Dat zegt Jolanda, sinds drie jaar vrijwilliger bij ‘Doedertoe, werkplaats voor blijdschap en verbinding’ in Vinkhuizen. Mensen met handige handen en een creatief oog maken hier van ‘oude’ dingen weer nieuwe, o.a. door te knippen, plakken, verven, naaien, tekenen en schilderen. Dit alles gestoeld op Doedertoe’s visie van sociaal ondernemen: met gesloten portemonnee, volledig gebaseerd op geven en delen. ‘We leven hier van inbreng’, legt Jolanda uit, ‘alles is gerecycled.’ Zelfs de koffie en thee zijn gratis; wie wil mag 0,50 cent in de donatiepot doen (of meer). Want, zo zegt coördinator Marita: ‘wij willen harten verwarmen en vrolijkheid brengen.’ Heel veel materialen, heel veel heerlijke hebbedingetjes Ik kijk m’n ogen uit in de werkplaats aan de Travertijnstraat in Vinkhuizen. De ene helft ervan wordt gebruikt door de vrijwilligers en deelnemers van Doedertoe; in de andere helft zijn de mensen van een – zelfstandige, maar op dezelfde idealen gestoelde – fietsreparatiewerkplaats aan het werk. Er zijn klokken, schilderijen, tafeltjes, krukjes, lampenkappen en nog heel veel meer. Het is één grote kneuterige wirwar van hebbedingetjes en nuttige voorwerpen door elkaar. ‘Als er één een crea-bea is, dan ben ik dat wel!’ Jolanda vertelt dat ze, toen ze drie jaar geleden bij Doedertoe begon, meteen zelfstandig aan het werk kon: ‘ik probeer gewoon van alles.’ Ze laat me foto’s zien van de ‘Happy Stones’ die ze in de corona-periode is begonnen te maken: kleine stenen beschildert ze met vrolijke tafereeltjes of bemoedigende woorden. Wonderlijk hoe je op zo’n kleine oppervlakte zó veel kunt laten zien! Ook ondersteunt ze de deelnemers, ze werkt aan de naaimachine, ze haakt, noem maar op. Elke vrijwilliger heeft een eigen ‘specialisme’: de ene werkt vooral met (kleine) meubels, de ander met papier, een derde is druk met wol. Te veel om op te noemen. ‘Er is hier nooit iemand chagrijnig!’ Het werk dat bij Doedertoe gedaan wordt, heeft natuurlijk een mooie achtergrond en een mooi doel: op een duurzame manier leuke en handige spullen beschikbaar maken voor mensen met weinig geld. Jolanda en haar collega Susanne benadrukken dat daarnaast ook de sfeer in de groep heel belangrijk is: iedereen houdt rekening met elkaar, niemand is chagrijnig. Susanne, geboren in Duitsland, zegt: ‘De Nederlanders zijn een cadeau!’ Nou, daar gaan Jolanda en ik wel van glimmen natuurlijk… en ik voeg er lachend, geboren en getogen in Stad, aan toe: ‘De Grunnegers zijn een cadeau!’ ‘Zien en je gezien voelen’ Zo vat Susanne de filosofie, de gedachte achter Doedertoe samen. Iedereen is welkom; je ontmoet hier mensen die je anders misschien nooit tegen zou komen. Je krijgt een band met elkaar en je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent. Iedereen heeft eigen kwaliteiten en eigen ‘gekkigheden’ en dat is allemaal prima. Altijd wat lekkers erbij Rond het middaguur brengt Tanja kommen zelfgemaakte soep rond. Elke week een andere smaak; deze keer is het rode-bietensoep. Het smaakt prima! En om de calorieën te verbranden begint Jolanda volgende week met een nieuwe activiteit: ‘Doedertoe in beweging’: laagdrempelig bewegen, voor iedereen die dat fijn vindt. Eerst nog binnen, en als het wat later in het seizoen wat warmer wordt, in de buitenlucht. Kortom; voor elk wat wils! Doedertoe kan altijd vrijwilligers erbij gebruiken: vrijwilligers die kinderen of vluchtelingen willen begeleiden, iemand voor de PR en communicatie, iemand die de werkplaats in orde wil houden, of helpt bij het schoonhouden, en iemand die het leuk lijkt meubels op te pimpen. Klik hier en je vindt alle vacatures. Tekst en foto’s: Magda Bootsma

Lees meer

Hou je van computers en van gezelligheid? Dan ben je van harte welkom bij link050!

| Vrijwilligersverhalen

Dat zegt Noelia Luciano Peña, werkzaam bij de vrijwilligersvacaturebank in de Herestraat 100, in hartje Stad. Hier staat de deur open voor iedereen die vrijwilligerswerk of een participatiebaan zoekt in onze gemeente. En nu zoeken ze zelf ook iemand: een Stadjer die goed met computers kan omgaan èn van gezelligheid houdt. Vrijwilligerswerk in de schijnwerpers Het nieuws over vrijwilligerswerk wordt, behalve op de eigen website, op verschillende kanalen gepubliceerd, zoals Facebook, Instagram en LinkedIn. Er verschijnt elke maand een top-tien van vacatures en link050 promoot interviews die geschreven zijn door de redactie van link050. De rol van content creator in het geheel is vooral om de vacatureteksten mooi te herschrijven en op de verschillende media te plaatsen. Noelia geeft een voorbeeld van dit ‘herschrijven’: ‘Je zegt dan dat jullie een lekker bakkie gaan doen in plaats van dat je koffie gaat zetten. Het moet een beetje levendig zijn!’ ‘Het werk is niet moeilijk, wel belangrijk’ Ik hoor meerdere voor mij nieuwe woorden. Noelia heeft het bijvoorbeeld over het ontwerpprogramma CANVA en het mailingprogramma La Posta. ‘Het is geen probleem als je die programma’s nog niet tot in de puntjes beheerst’, zegt Noelia: ‘Ik werk je in en je kunt me altijd om advies vragen. Het is natuurlijk fijn als je al met computers overweg kunt, maar je kunt bij ons ook heel veel nieuwe dingen leren.’ Om die reden wil het team graag dat je op kantoor komt werken; dan is er veel meer contact en overleg dan wanneer je thuis zit. Deadlines halen De opmaak van de teksten, Noelia noemt dit de ‘template’, is al klaar. Je bewerkt ze, zoals in het voorbeeld over de koffie. Je plaatst ze op internet, in buurtkranten, in de nieuwsbrief. En: je haalt de deadlines! Dat klinkt zwaarder dan het is: buurtkranten hebben namelijk allemaal een andere verschijningsdatum. Het is dus niet zo dat je op dezelfde dag een tekst klaar moet hebben voor de wijkkrant van Lewenborg én die Oosterpark én het Centrum. En zoals al eerder gezegd: je doet het niet alleen. Wat krijg je ervoor terug? Als vrijwilliger werk je ongeveer 8 uur per week; verdeeld over 2 of 3 dagen. Je leert in een gezellige sfeer nieuwe mensen kennen, je vergroot je vaardigheden, je levert een bijdrage aan het op de kaart zetten van vrijwilligerswerk. Het geeft voldoening dat het resultaat van je werk tastbaar is: er hangen affiches, ook hier voor het raam van het pand, de verhalen staan in wijkkranten en op social media. Oh ja, nóg een nieuw woord: het resultaat van je werk hangt letterlijk in de etalage bij link050 en heet ‘Narrow Casting’. Dit is een scherm waar niet alleen de wisselende actuele zaken van link050 op staan, als vacatures of de gratis cursussen voor vrijwilligers, maar ook informatie over bijvoorbeeld Noorderzon of het Bevrijdingsfestival. Tekst: Magda Bootsma Foto: De vrijwilligerscentrale link050

Lees meer

Back to the sixties

| Vrijwilligersverhalen

Vrijdagmiddag half drie in zorgcentrum de Veldspaat. Plotseling klinkt er vrolijke muziek uit de geluidsinstallatie: popmuziek uit de jaren zestig. In het atrium, de grote zaal van het centrum zitten al verschillende bewoners klaar voor het maandelijkse muziekspektakel en omdat de muziek door het hele gebouw te horen is, loopt de zaal snel vol met nog meer enthousiaste ouderen. Jan en Greetje Vijftien jaar geleden woonde de moeder van Jan in de Veldspaat en tijdens één van de bezoekjes kwamen hij en zijn vrouw Greetje in gesprek met een activiteitenbegeleidster die daar werkte en weleens een plaatje draaide. “Toen ze hoorde dat wij een behoorlijke collectie singletjes hadden en zo nu en dan wel een muziekmiddag wilden verzorgen, werd ze helemaal enthousiast. Sinds die tijd zijn we elke maand een middag in de Veldspaat en draaien we continue plaatjes uit de jaren zestig: Elvis Presley, Roy Orbison, de Beatles, maar ook Nederlandstalige muziek van bijvoorbeeld Johnny Jordaan.” Enthousiast publiek Als ze naar de Veldspaat gaan, gaat er een kleine stereo platenspeler mee die Jan dan aansluit op de apparatuur van het zorgcentrum. In de week voorafgaand aan het optreden worden de platen uitgezocht. Jan is niet een diskjockey die de muziek aan elkaar praat. “Nee, dat is zonde van de tijd,” meent Jan, “want zolang ik praat kan er geen muziek gedraaid worden.” Het publiek is elke keer weer enthousiast. En terwijl Jan aan de draaitafel zit, maakt Greetje een dansje met één of meerdere bewoners en die vinden het allemaal geweldig. En het kan zo maar gebeuren dat een bewoner, nadat een bekend lied is gedraaid tegen Greetje zegt: “Mevrouw, wat kunt u mooi zingen!” Andere zorgcentra Jan en Greetje hebben in de afgelopen jaren ook een paar keer een muziekmiddag verzorgd in andere zorgcentra. Ook daar waren de bewoners en begeleiders erg enthousiast en vroegen hen om nog een keer terug te komen. Maar er kwam helaas geen nieuwe uitnodiging. Vermoedelijk heeft de coronapandemie hierin een rol gespeeld en is men voorzichtiger geworden met het organiseren van dit soort bijeenkomsten. Wederzijdse voldoening Op één van de muziekmiddagen kwam er een bewoner naar Jan toe en vertelde hem dat hij zelf ooit zendpiraat was geweest in Hoogkerk, met de zendnaam “Calimero”. Nu wilde het geval dat Jan een plaatje van de zendpiraat in zijn collectie had en op de achterkant stond een lied waarin deze man bezongen werd. Dat plaatje draaide Jan en de middag voor deze man kon niet meer stuk. Later kwam zijn dochter bij Jan om hem te zeggen dat hij haar vader een onvergetelijke middag had bezorgd. Maar Jan reageerde: “Nou, mevrouw, uw vader heeft mìj een prachtige middag gegeven.“ Een gratis optreden De muziekmiddag die Jan en Greetje verzorgen kost niets. Een kopje koffie is voldoende. Zo is het bieden van deze vorm van amusement ook een mooi voorbeeld van vrijwilligerswerk. En wie nog wat kan missen: Jan spaart nog steeds singletjes! Jan is te bereiken via loena@telfort.nl tekst: Jan de Koning

Lees meer

Post | september 2024 | Vrijwilligersverhalen | 3 min lezen

‘Een leuke ploeg enthousiaste muziek- èn tuinliefhebbers!

Door

Johnno Bosma

https://youtu.be/azJzb1-EgT4

Keihard gewerkt

Ongeveer 1000 muziekinstrumenten

‘We mopperen nog wel ’s hoor’

Jonger publiek is van het harte welkom!

Oktobermaand Kindermaand

Vrijwilligers gezocht!

Niet alleen voor de oktobermaand, maar ook voor langere tijd, is het team op zoek naar enthousiaste collega’s. Kijk daarvoor op de website van het museum

Film : Bart Nieuwold
Tekst: Magda Bootsma