Post | augustus 2025 | Vrijwilligersverhalen | 3 min lezen

"Ik droom van een eigen timmerbedrijf"

Door

Dit artikel verscheen eerder in ons thema magazine over nieuwkomers.

De 39 jarige Syriër Ehsan Kamel besloot ruim drie jaar geleden zijn land te ontvluchten en hij vroeg asiel aan in Nederland. Hij kreeg een plek in een asielzoekerscentrum in Groningen. Enige tijd later kwamen ook zijn vrouw en hun twee kinderen naar ons land en na verloop van tijd konden ze een woning krijgen in de stad. Inmiddels is in het gezin opnieuw een baby geboren en zitten de oudste twee kinderen op de basisschool.

Vrijwilligerswerk
Ehsan was nog niet zo lang in ons land toen hij op zoek ging naar werk. Zijn contactpersoon bij de gemeente Groningen begeleidde hem daarin en wees hem op de mogelijkheid van vrijwilligerswerk. Dat kennen ze in Syrië helemaal niet, maar hij nam het werk bij een kledingbank met beide handen aan.
Ehsan wilde de vrijwilligersbaan graag hebben, want, zo vertelde hij: “Ik wil graag met mensen in contact komen en zo gauw mogelijk de Nederlandse taal leren.” Hij besefte dat hij in Nederland meer mogelijkheden zou hebben als hij de taal van dit land zou spreken. Zodra het hem was toegestaan, meldde hij zich ook aan voor de inburgeringscursus en afgelopen jaar werd hij toegelaten. Ook zijn vrouw heeft zich inmiddels ingeschreven om aan de cursus te beginnen.

Mamamini
In de afgelopen jaren bezocht Ehsan regelmatig kringloopwinkels in Groningen en zo kwam hij ook bij Mamamini in de wijk Helpman. Hier zag hij nieuwe kansen en op de website van het bedrijf vond hij een sollicitatieformulier dat hij invulde en opstuurde. Niet lang daarna werd hij aangenomen als vrijwilliger. Vier maanden geleden is Ehsan bij dit bedrijf begonnen.
Op maandag- en vrijdagmorgen is hij in het pand aan de Helper Oostsingel te vinden en hij houdt zich vooral bezig met het kleingoed dat binnenkomt. Hij sorteert en prijst de spullen en vervolgens geeft hij ze een plek in de winkel. Hij werkt in een groepje van ongeveer vijf personen en het werk bevalt hem uitstekend. Het principe van een kringloopwinkel spreekt Ehsan erg aan: mensen die het financieel niet zo ruim hebben tegemoetkomen door een aanbod van gebruikte artikelen. “Ik prijs de goederen dan ook nooit zo hoog,” zegt hij met een glimlach.

Motivatie
Wat Ehsan vooral erg belangrijk vindt is het leggen van contacten. Hij heeft daar niet zo heel veel moeite mee, want hij is een betrokken, sociale man. Daarnaast heeft hij ontdekt dat het samenwerken ook heel goed is voor het aanleren van de taal. Hij verplicht zichzelf dan ook zo veel mogelijk Nederlands te praten op zijn werk. Dat hij bij Mamamini ook een vrijwilligersvergoeding krijgt vindt hij fijn, maar dat was niet zijn belangrijkste motief om hier te solliciteren.
De andere dagen van de week gaat Ehsan naar school. Tijdens de lessen, die hij samen met ongeveer twintig andere nieuwkomers volgt, ligt de nadruk op het ontwikkelen van taalvaardigheden. Ehsan kan zich in de korte tijd dat hij de lessen nu volgt al heel goed in de Nederlandse taal uit drukken. Zodra hij examen gedaan heeft, hoopt Ehsan een opleiding te kunnen gaan volgen aan het Noorderpoortcollege.

De Nederlandse samenleving
Ehsan en zijn gezin genieten van hun verblijf in Nederland: de mensen zijn vriendelijk en het voelt hier heel veilig. Natuurlijk denkt hij vaak aan Syrië. Zijn ouders wonen er en ook nog veel andere familieleden. En hij maakt zich zorgen om hun veiligheid.
Toen Ehsan nog in Syrië woonde was hij timmerman. En hij hoopt door zijn opleiding ooit te kunnen starten met een eigen timmerbedrijf in Nederland. “Ik zal er alles aan doen om die droom werkelijkheid te laten worden.” Aan initiatief en doorzettingsvermogen ontbreekt het hem in ieder geval niet.

Tekst: Jan de Koning
Beeld: Dominique Krauts

Deel blogpost

Gerelateerde blogposts

Spannende werk bij Spinlink

| Vrijwilligersverhalen

Studio Spinlink is de vormgever van de magazines die link050 uitgeeft en dat doet ze prima. De magazines zien er prachtig uit. Behalve grafische vormgeving doet Spinlink nog meer. Vrijwilligers, stagiaires en mensen met een participatiebaan en hun begeleiders fotograferen en filmen ook. Foto’s en video's maken ze bijvoorbeeld voor bedrijven die promotiemateriaal nodig hebben. Don is een van de filmers en hij vertelt graag over zijn vak. Relaxed en prettig Hij begint met te vertellen dat de sfeer bij Spinlink goed is, “heel relaxed” zegt hij. “Iedereen is sociaal en prettig. Vergeleken met mijn vorige werk bij een ICT bedrijf is het hier een verademing.” Dat hij ICT gedaan heeft is makkelijk, daardoor kan hij soms helpen als er ICT-problemen bij Spinlink zijn. Don is bij Spinlink gekomen via de gemeente. In het begin is hij begeleid maar nu hoeft het niet meer. Hij legt uit dat bij Spinlink mensen met afstand tot de arbeidsmarkt werken. Filmdagen “Het leukste zijn de filmdagen, dan ben je echt iets aan het doen en zie je het resultaat van al je voorbereidingen. We zijn dan met een team van vier, vijf mensen op stap en iedereen heeft daar z’n eigen rol. Er gaan ook mensen mee met heel weinig ervaring maar die zetten we ook aan het werk” Een goede voorbereiding is belangrijk. Voor een film moeten er ideeën bedacht worden, een script geschreven, concepten uitgewerkt. Ook over de logistiek moet nagedacht worden. “Niet dat je alles van te voren kan ondervangen. Vorige week wilden we buiten filmen maar dat ging niet door omdat het regende. Heel veel dingen moet je ter plekke organiseren, maar dat maakt het juist afwisselend. Ik heb hier veel geleerd en kennis opgedaan over praktische dingen. Maar ik ben niet overal in gespecialiseerd.” Muziek Wat hij wel eens lastig vindt is de keuze van de muziek. "We moeten daar met een paar mensen over beslissen en zoveel mensen zoveel smaken, dus dat is niet altijd makkelijk." Spinlink heeft een muziekafdeling, “Dat noemen we de audioboys. We vragen ze wel eens iets voor ons te maken.” (Blijkbaar bezit Spinlink een Keyboard). Op z’n plek Don zegt dat hij zich hier erg op zijn plek voelt. Inmiddels is hij behalve vrijwilliger ook een beetje een ZZP-er. Soms doet hij namelijk betaalde opdrachten voor Spinlink. Via de gemeente zit hij in een soort part-time ZZP traject vertelt hij. Spinlink biedt werkplekken aan mensen met een hulpvraag. Op een laagdrempelige manier kunnen ze hun creatieve talenten ontwikkelen. Klik hier voor alle openstaande vacatures bij Studio Spinlink. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Lees meer

Lezen met mensen met dementie

| Vrijwilligersverhalen

Velen van ons krijgen vroeg of laat te maken met dementie, bij onze naasten, de buren of bij onszelf. Gelukkig zijn er tal van initiatieven om deze mensen op te vangen en actief te houden. Ik was te gast bij het Odensehuis aan de Molukkenstraat waar een vrijwilliger en een klein groepje mensen met dementie samen een tekst lezen en bespreken. Dat was een bijzonder mooi en ontroerend uurtje. Alles is goed, niks is fout Het groepje dat hier elke vrijdagochtend samenkomt vindt het duidelijk ook fijn: “We hebben het allemaal leuk met elkaar toch” hoor ik iemand zeggen. De mensen kennen elkaar en zorgen voor elkaar vertelt vrijwillige leesbegeleider Anna. Als iedereen zit zegt ze: “We gaan weer een uurtje samen lezen, alles is goed en niks is fout.” De teksten worden uitgedeeld en dan, als het stil is, begint Anna voor te lezen. Herinneren en herkennen De korte eerste tekst gaat over slapen, dromen en herinneringen. Wie wil er iets over zeggen?” vraagt Anna .“Is er iets dat je herkent?” Een heer met een zeer Haags accent vertelt daarop uitgebreid hoe hij vroeger pas kon slapen als hij een paar keer tot honderd heeft geteld, maar dat het wat dat betreft tegenwoordig steeds beter gaat. Hij is verbaasd over die herkenning: “Jij zat dat te lezen en ik dacht slaat dat nou allemaal op mijn?” Hij vertelt verder over hoe hij vroeger was en dat hij nu een ander mens is geworden, een beter mens zo te horen: “Ik heb me eige gedwongen om geen ruzies meer te maken”– “en bevalt dat?” vraagt Anna, “Prima”, zegt hij en vervolgt: “En ik heb belangstelling voor anderen, dat had ik vroeger ook niet, ik ben ook een stuk rustiger geworden, dus ik vind dat dit verhaal veel betrekking heeft op mijn. Ik word 87 maar ik begin nou pas te leren” - “Nee, het is nooit te laat” beaamt Anna. Over thuis zijn Na afloop vertelt Anna me dat het de eerste keer is dat ze deze heer zo uitgebreid en positief hoort reageren op een tekst. “Andere keren is hij wel eens heel emotioneel geworden.” De tweede en derde tekst, beide korte gedichten roepen wat op bij twee dames. De ene dame vertelt dat zij het nog steeds moeilijk vindt om haar situatie te accepteren “Als ik ergens over inzit ga ik naar beneden een spelletje spelen en dan zeg ik tegen mezelf ‘en nou ga je naar bed, ogen dicht!” De andere dame, voor de oorlog geboren zoals de meeste aanwezigen hier, herinnert zich akelige gebeurtenissen uit haar kindertijd; ze slaat de armen om zich heen en roept: “ik krijg het er koud van” Maar even later straalt ze weer: “ik heb een lieve man, een fijn huis en lieve kinderen, ik heb het fijn hier.” Ze bedoelt dat ze het in deze groep fijn vindt, het is als een thuis, hoor ik ook van de anderen. Gelijkwaardig Anna laat de mensen praten, luistert en vraagt soms iets. Ze vertelt me achteraf dat ze nul verstand heeft van dementie (ze is een socioloog en werkt in de ruimtelijke ordening) maar dat ze de gesprekken leuk vindt. “De gelijkwaardigheid hierin is mooi, het zijn het soort gesprekken die ik ook met mijn vriendinnen zou voeren. Ik haal zelf ook veel plezier uit het lezen van poëzie, niet dat ik daar zo goed in ben, maar als je er zo’n 20 minuten met elkaar op gaat inzoomen gaat zo’n tekst toch meer voor je leven.” Een leesbegeleider wordt niet onvoorbereid op pad afgestuurd. Er is een online cursus van twee avonden en een dag, je krijgt een map met gesprektechnieken en natuurlijk de teksten die de Culturele Apotheek voor je uitzoekt. tekst en beeld: Jeanet Verveer

Lees meer

Mooie rol

| Vrijwilligersverhalen

Het is druk in de grote hal van het UMCG ziekenhuis, mensen lopen af en aan en er wordt duidelijk verbouwd. Een ziekenhuis dat altijd in beweging is, aldus vrijwilliger Paulien Eppinga. Dat stukje extra Paulien werkt nu zo’n 1,5 jaar als vrijwilliger op de afdeling kindergeneeskunde van het Beatrix kinderziekenhuis van het UMCG, als onderdeel van een pilot. De afdeling is gespecialiseerd in cardiologie, orthopedie en oncologie voor patiënten van 0 tot en met 18 jaar. Als vrijwilliger is ze er om net dat stukje extra te bieden aan de patiënt en de andere gezinsleden. “Net dat beetje meer voor de patiënt, de ouders en het personeel,’’ aldus Paulien. Geen witte jas ‘’Ik werk op de maandagochtend en begin dan altijd mijn dienst om half 10. Dan heb ik een overleg met de pedagogisch medewerker en bespreken we welke patiënten er opgenomen zijn er en of er nog bijzonderheden voor mij zijn. Ik start met een koffierondje en bied de ouders een lekker kopje koffie aan. Ik vraag de ouders dan of ze verder nog wat nodig hebben. Maar we begeleiden de ouders en patiënt ook naar de onderzoeken. Het komt vaak voor dat ouders even hun verhaal willen delen. Het fijne is dat wij als vrijwilligers geen witte jas aan hebben; we hoeven niets. In die zin hebben we een mooie, neutrale rol,’’, aldus Paulien. Geen medische kennis ‘’We krijgen wel iets mee over de ziektebeelden van onze patiënten maar dit is niet essentieel voor ons contact met de patiënten en ouders. We worden als vrijwilligers wel ingelicht over zaken die belangrijk zijn met betrekking tot de benadering van de patiënt. Bijvoorbeeld als iemand zich jonger gedraagt dan zijn of haar leeftijd of als iemand net een hartoperatie heeft gehad en niet getild mag worden.’’ Een glimlach Paulien vindt het contact het leukste aan het werk. ‘’Of het nu met de patiënt, de ouders of de verpleegkundigen is. Dat je een glimlach op het gezicht van een kind kan toveren is heel mooi. Het maakt je aanwezigheid waardevol en betekenisvol. Dat geeft mij een goed gevoel. Het stukje zorg zit verder ook wel echt in mij.’’ Ventileren Er gebeuren leuke dingen, maar ook verdrietige dingen. Paulien zegt hierover: ‘’Veel patiënten worden beter, maar sommige ook niet. Dat maakt soms veel indruk. Je moet wel zorg dragen voor het liefste dat ouders hebben. Als daar iets mee gebeurt, dat doet heel veel met het systeem van het kind. Ouders willen er zijn voor hun opgenomen kind maar ook voor eventuele broertjes of zusjes. Hierin kan de vrijwilliger ook ondersteuning bieden. Er zijn soms ingrijpende situaties. Er is voor ons als vrijwilliger altijd ruimte om even te ventileren met een andere vrijwilliger of met het team. Dat is belangrijk op zo’n afdeling met intensieve zorg.’’ Voelsprieten Volgens Paulien moet een nieuwe medewerker toegankelijk zijn en goed kunnen samenwerken. Voelsprieten hebben en bijvoorbeeld ook kunnen aanvoelen wanneer je een stapje terug of juist naar voren moet doen. Ook moet je flexibel kunnen zijn; er staat nooit van tevoren vast hoe een dienst gaat verlopen. Een geweldige plek Paulien zegt verder over het vrijwilligerswerk: ‘’Het is mooi om vrijwilligerswerk te doen. Ook biedt het een kans om eens in andere werkvelden een kijkje te nemen. Als je affiniteit hebt met een werken in een ziekenhuis dan is het UMCG een geweldige plek om als vrijwilliger aan de slag te gaan! Meer informatie vind je in de vacaturetekst tekst en beeld: Marieke Bergsma

Lees meer

Post | augustus 2025 | Vrijwilligersverhalen | 3 min lezen

"Ik droom van een eigen timmerbedrijf"

Door

Johnno Bosma

Dit artikel verscheen eerder in ons thema magazine over nieuwkomers.

Tekst: Jan de Koning
Beeld: Dominique Krauts