Beijum, een actieve en sociale wijk

En daar, bij bij van Houten , ontmoet ik Grietje in het mooiste wijkcentrum van Groningen aan de Oliemuldersweg. De eerste keer dat we afspraken stond Grietje groenten te snijden in de kleine keuken voor de verse mosterdsoep. Onze afspraak moest verzet worden want ze had nu even geen tijd voor een interview. Leuk team Grietje werd, vanuit de speeltuinvereniging Oosterpark waar ze allerlei klussen deed, gevraagd om bij bij Van Houten mee te werken. Voordat ze daar aan de slag ging was ze al vaak te vinden in de keuken om te helpen. Grietje werkt samen met een fijne groep vrijwilligers (gastvrouwen en -heren) die de keuken bemensen, koffie en thee schenken, bezoekers ontvangen en allerlei andere klussen doen. Warme ontvangst Er komen vaak groepen mensen van de gemeente vergaderen en de coaches van de gemeente voeren in bij Van Houten  gesprekken met hun cliënten. Alle gasten worden vriendelijk begroet en opgevangen. De catering voor alle groepen wordt verzorgd door het team waar Grietje deel van uitmaakt. Samen zorgen ze ook voor verse soep en één keer in de week op vrijdag koken ze voor 60 mensen. Met veel plezier werkt ze tussen 20 en 24 uur per week met vaste collega’s die op elkaar kunnen bouwen. Vaste gasten Naast de vele activiteiten die in het wijkcentrum plaatsvinden, zijn er veel vaste gasten die graag bij bij Van Houten komen en dat geeft een gemoedelijke sfeer. Grietje merkt wel dat ze soms wordt herkend als ze boodschappen doet. Ze woont zelf ook in de Oosterpark en doet haar boodschappen in de buurt. Ruimte voor ontspanning Maar naast het werken is er ook ruimte voor ontspanning; een keer per twee weken geniet het team van de Karaoke avond. De zoon van Grietje komt dan ook mee en geniet met volle teugen. Vorig jaar hebben ze een personeelsuitje gehad met eten en bowlen. Motto Bij Van Houten staat momenteel in de steigers en wordt gerenoveerd. Niet alleen de buitenkant, maar ook binnen worden ruimtes aangepakt. Grietje en haar collega’s werken nu op enkele kookpitjes in de kleine omgeving achter de balie. Dat wordt straks anders; er komt een hele nieuwe keuken in het gebouw met veel ruimte en apparatuur. Grietje wil nog zo lang als mogelijk blijven werken in het wijkcentrum. Haar motto is: “Wees jezelf, dan kom je een heel eind”. Tekst: Ans Straatman Foto: Peter Oosterhuis

Gea is vrijwillig onderneemster van haar weggeefwinkel in de wijk Vinkhuizen. Ook al werken er wel 22 medewerkers, ze heeft het er heel druk mee. En ze is op zoek naar meer mensen. “De meesten werken hier op parttimebasis en dat betekent soms maar een paar uur per week. En er is alle dagen werk te doen, ook al zijn we niet alle dagen open.” vertelt Gea. “Alles wat binnenkomt moet ook gecontroleerd en neergezet worden.” Dat zie ik als ik met haar rondloop in het gigantische pand! Alles staat en hangt er heel netjes bij en is goed te vinden. Gele en blauwe mandjes “Dat moet ook wel want er komen per middag heel veel mensen langs, daar heb ik een apart systeem voor ontwikkeld,” vertelt Gea trots. “Er zijn gele en blauwe winkelmandjes. Eerst mogen de gele mandjes 20 minuten per gezin winkelen en dan moeten de blauwe mandjes zolang in de kantine wachten. Dan heb ik ook tijd voor een praatje en kan ik ze eventueel helpen met andere mogelijkheden, zoals de voedselbank of fondsen voor armoede.” En er komen wel 150 mensen op een middag, dus logistiek is zeker een dingetje. Grote klantenkring De klanten (zo’n 3800 gezinnen) komen van heinde en verre, van Emmen tot Delfzijl en zelfs uit Bunde. En dat allemaal zonder subsidie, want Gea wil gratis blijven. “ik krijg de spullen immers ook gratis dus vind ik het niet terecht daar geld voor te vragen. De enige bijdrage die ik krijg is het gratis pand van de gemeente Groningen, maar dat is heel fijn!” vindt Gea. Om toch een bijdrage aan fondsen te kunnen vragen is Gea inmiddels een stichting geworden. “Om zicht te houden op wie wat haalt vraag ik alleen de naam en het adres, want ik heb wel regels,” lacht Gea. “Het is niet de bedoeling dat alle gezinsleden ieder voor zich komen winkelen. Ook mag een gezin per week 5 stuks speelgoed, 2 paar schoenen, 5 stuks kleding en 5 huishoudelijke apparaten meenemen en 1 keer per maand 1 elektrisch apparaat. Ook krijg ik incontinentiemateriaal en hygiënisch verband om gratis uit te delen van het armoedefonds.” Gelukkig dat zoiets bestaat! Participatiebaan Helaas kan Gea de vrijwilligers niets betalen. Wel kun je hier met een participatiebaan werken. En dat kan Gea voor je bij de gemeente regelen. “Dan moet je in de bijstand zitten en bereid zijn minimaal 16 uur per week vrijwillig te werken. Dan krijg je 2 keer per jaar 800 euro extra. En ik ben natuurlijk heel blij met die werkenden.” Pakjesdag Ondertussen heeft Gea het maar druk, de telefoon gaat voortdurend en er staat al een rij voor de deur. Maar ze vindt het werk superleuk, het is één grote gezellige familie hier. Gea organiseert ook feestjes en uitjes voor kinderen. Zo geeft ze kerstpakketten weg en organiseert pakjesdag, dan mogen de kinderen zonder hun ouders (die moeten in de kantine blijven) winkelen voor Sinterklaas. “En Trikesday, dan komen hier zo’n 40 Trikes en mogen de kinderen achterop een ritje maken. Er kwam eens een meisje terug en omhelsde mij en zei dat de mooiste dag van haar leven was!” En daar doet Gea het voor. Maar Gea wil heel graag iemand naast haar die het eventueel over zou kunnen nemen, ook al heeft ze al veel hulp. “Maar graag iemand die jonger is en verstand heeft van fondsen en die op termijn dit over wil nemen Maar iedereen is welkom om te komen helpen, al is het maar voor een paar uur per week!” tekst en beeld: Annette Doornbosch Ook helpen bij Gea's Weggeefwinkel? Er staan vacatures open voor Winkelmedewerkers en een Gastheer/gastvrouw .

“Rouwen hoort bij liefhebben”, dit benadrukt Marieke meermalen in haar workshop bij Ontwikkellink over kinderen en jongeren die rouwen om het verlies van een geliefde. Tien vrijwilligers, onder andere actief bij de Luisterlijn, het project Zingevingsgesprekken van Humanitas, de MZH-huiskamer en de daklozenopvang wisselden informatie en ervaringen uit en konden vragen stellen over wat ze meemaakten  in hun werk. Marieke: “Rouw is een normale, gezonde reactie op het overlijden van iemand van wie je veel hield, en houdt. Denken dat het verdriet en de herinneringen ‘weg moeten’, is misschien een begrijpelijke reactie, maar daarmee help je een kind niet, en een volwassene evenmin.” Over Marieke Marieke is opgeleid als verpleegkundige en later als docent basisonderwijs. Haar afstudeergesprek in de zorg ging al over rouw. Later in haar werk in het onderwijs werd haar belangstelling voor dit onderwerp verder aangewakkerd, en vooral de vraag: ‘hoe doe je dat met kinderen’ intrigeerde haar. Wat zeg je bijvoorbeeld op de vraag van een jong kind aan een overleden ouder: ‘Kon je dan niet blijven leven voor mij?’ In 2017 besloot ze om haar ervaring met ziekte, rouw en kinderen te bundelen in een nieuwe missie. Ze volgde o.a. de Post-HBO-opleiding Verlieskunde en werd getraind in het voeren van Socratische Gesprekken. Het leven toen verbinden aan het leven nu Marieke vertelt over de verschillende spelvormen die er zijn om aan te sluiten bij wat een kind of jongere nodig heeft. Ze noemt ook zingen als mogelijkheid om stem te geven aan emoties. Het zijn voorbeelden waarmee je het leven van toen verbindt aan het leven van nu. Veel deelnemers vragen hoe je dit met volwassenen het beste kunt doen. Marieke: “het belangrijkste is en blijft de ruimte die je biedt om het op je eigen manier te mogen doen.” De waarheid vertellen Eerlijk over je pijn mogen praten is belangrijk, anders hangt er een grauwsluier over alles, legt Marieke uit. “De waarheid vertellen is echt nodig in de chaos die rouwen is.” Over Marieke’s tip om altijd de waarheid te zeggen tegen kinderen, wordt in de groep vrijwilligers verschillend gedacht en ze geeft ons alle ruimte om dat uit te leggen. Sommige deelnemers vinden het te pijnlijk om altijd ‘de waarheid en niets dan de waarheid’ te vertellen en pleiten voor een naar hun mening ‘zachtere’ aanpak. Marieke zegt daarover: “Realiseer je dat kinderen sneller dan volwassenen kunnen schakelen; het ene moment kunnen ze explosief reageren en bijvoorbeeld tijdens de uitvaart heel bang en verdrietig zijn. Het volgende moment spelen en rennen ze weer. Geef ze die ruimte.” En over het goedbedoelde advies om ‘het los te laten’ zegt ze: “Hoezo loslaten? Rouwen betekent niet loslaten, maar anders leren vasthouden.” Rouwen over andere zaken Tot slot: deze workshop over rouw gaat weliswaar over rouw bij kinderen maar de adviezen van Marieke zijn ook bruikbaar bij andere vormen van verlies: het verlies van een baan, of van je lievelingsknuffel, een scheiding (van je ouders), of een verhuizing. Marieke: "Rouw hoort bij liefde, want je rouwt om diegene van wie je hield” Deze workshop van Ontwikkellink is gratis voor vrijwilligers, kijk op de website voor meer cursussen, trainingen en workshops. tekst: Magda Bootsma beeld : Marieke