Vier het Leven!

Voor de Groninger Archieven zijn van alle deelnemers aan het publieksproject ‘Open het Stadsbestuur’ zo’n 50 mensen vrijwel dagelijks bezig delen van dit 400 meter tellende archief te transcriberen. Ze typen handgeschreven teksten uit die eerder door medewerkers van het archief zijn gescand. In 2017 zijn ze met deze klus begonnen en inmiddels zijn zo vele duizenden pagina’s bewerkt. De teksten die ze uittypen en daarmee via het internet leesbaar en doorzoekbaar maken, komen nu vooral uit de boeken met besluiten van de stad Groningen over allerhande kwesties in de periode 1700-1800. Een ijverige vrijwilliger Erwin is een van die 50 vrijwilligers die zo geleerd heeft de oude handschriften te ontcijferen. “Ik heb belangstelling voor geschiedenis en een buurtopbouwwerker zei tegen me dat ik maar eens moest gaan kijken of dit wat voor me was. Ik heb vooraf op wat websites gekeken om me te oefenen in oude handschriften en het programma dat ze hier hebben is heel simpel. Je hoeft alleen maar te kunnen typen.” Erwin werkt er 20 uur per week aan, hij is daarmee een van de ijverigste vrijwilligers. Omslachtig Erwin laat me een van zijn teksten zien. “Dit is een 18 e eeuws handschrift”. Het ziet er best moeilijk uit, maar als je wat langer kijkt begin je de letters te herkennen. Het zijn niet alleen de letters die je moet leren herkennen, ook de manier waarop ze in die tijd besluiten van de ‘Borgermeester ende Raedt’ opschreven vraagt wat van je. Over omslachtig gesproken. Een voorbeeld:  “ ter vergaderingen sijnde gemoveerd dat aangaande pontkamer door vele mensen en wel voornamelijk van de tonnedragers altoos wierde gewatert, waardoor een grote stank wierde veroorsaect … “ Ze hadden nog vijf lange gewichtige zinnen nodig om to the point te komen: ze besloten een urinoir aan te leggen. Huiselijk geweld in de 18 e eeuw De teksten kunnen saai zijn, maar er zitten ook leuke, interessante en verrassende teksten tussen en die delen de vrijwilligers met elkaar via een apart gedeelte van het intranet van de Groninger Archieven. Erwin laat me zien hoe dat eruit ziet. Het stukje over de waterende tonnedragers staat erop en hij wijst me op een ander stuk tekst dat hij zelf van een titel heeft voorzien: “Ernstig geval van Huislijk geweld met een opmerkelijk twist.” In de boeken van de stad staan dus niet alleen de besluiten van de stad maar soms ook de verzoeken van burgers of ineens een bericht van het gerecht. Tentoonstelling of podcast Rixt die de vrijwilligers begeleidt en onder andere educatief medewerker is vertelt dat ze dit soort verhalen bewaren en gebruiken voor een tentoonstelling of een podcast. “Voor een podcast over Bommen Berend hebben we mooie stukje gevonden Soms vinden we ook iets over de West-Indische Compagnie, wat heel fijn is omdat het hele archief van het WIC verbrand is.” Eigen tempo Tot Slot vertelt Rixt dat iedereen dit werk kan doen, en dat je dit in je eigen tempo kan doen. “Als waardering verzorgen we zo nu en dan iets leuks voor de vrijwilligers, zo hebben we deze zomer een stadswandeling gemaakt langs alle plekken die met het slavernij verleden te maken hebben gehad. Verder is er elke maand een koffiespreekuur, voor de gezelligheid natuurlijk, maar je hebt dan ook de gelegenheid een stukje tekst of een woord waar je moeite mee hebt te laten zien en te kijken of je er samen uitkomt.” Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Aan doorzettingsvermogen geen gebrek bij het bestuur van Jeugdcentrum SCN aan de Travertijnstraat in Vinkhuizen. Eerst zaten ze in een boot, daarna in een pizzeria, vervolgens in een oud Colosseum en nu zijn ze gevestigd in een oude school in het Noorden van stad Groningen. In de nabije toekomst zijn ze helaas  genoodzaakt om weer een andere locatie te zoeken. Toch zegt het feit dat ze al 15 jaar bestaan meer dan genoeg over de drive en de ambitie van  alle vrijwilligers die het jeugdcentrum gaande houden. We interviewen Caitlin (23) en Leon (26) die als vrijwilligers aan het project verbonden zijn, naast hun stage en baan. Van  escaperoom-apps tot een vuurplaats Met het project bereiken ze zo'n 100 jongeren tussen de 12 en 24 jaar uit de wijk en zorgen ze voor een sociale, creatieve en prikkelende omgeving waar iedereen welkom is. Als we rondgeleid worden door de oude school, zien we de bezieling. Het is er prachtig. In de gangen hangen kleurrijke lichtjes en de verschillende lokalen zijn stuk voor stuk omgetoverd tot creatieve, muzikale of technische ruimten met enorm veel mooie werkstukken en spullen waar de jongeren mee aan de slag kunnen. Er staan banken voor theater of om te chillen, er is een pooltafel en ze kunnen sleutelen aan motoren. Er is ook een buitenplek met waterpistolen, badminton en een vuurplaats. Je welkom voelen Caitlin kwam zelf als deelnemende jongere binnen bij SCN. “De eerste keer dat ik hier kwam, vond ik het heel spannend. Er waren privé bij mij toen ook wel een aantal dingen gaande.” Ze werd zo vriendelijk ontvangen, dat ze zich direct welkom voelde. Caitlin: “Ik merk dat ik door dit werk meer in mijn kracht ben komen te staan. Ik ben gaan ontdekken waar mijn kwaliteiten liggen en dat kan ik meenemen naar mijn stage en mijn toekomstig werk. Het is heel mooi om dit weer aan anderen door te kunnen geven.” Je passie vinden Leon was door zijn docent naar SCN gestuurd. Hij deed destijds een ICT-opleidingen en zijn begeleider spoorde hem aan eens een kijkje te gaan nemen aan de Travertijnstraat. Lachend: “Die docent zei tegen me dat ik helemaal niet zo’n goede ICT’er was en dat was ik ook niet. Ik merkte dat het werken met jongeren veel beter bij me past. Dit vrijwilligerswerk heeft me in de juiste richting geduwd. Het heeft mijn complete leven aangepakt en hervormd. SCN is Het is een plek waar je gewoon heen kan om in één klap al je vrienden te ontmoeten. Ook is het een waardevolle plek om jongeren naar toe te brengen om ze van de straat te houden.” Inmiddels doet Leon jeugdwerk in Baflo Vrijwilligers Ook al wordt het bestuur inmiddels ondersteund  door zo'n 35 vrijwilligers, ze kunnen nog steeds hulp gebruiken. “Omdat we graag willen groeien en geen enkele jongere willen uitsluiten, zijn we op zoek naar meer stabiliteit binnen de vrijwilligersgroep.” zegt Caitlin.  “Ervaring is welkom, maar is niet nodig. Ongeacht welk verhaal of rugzakje je ook bij je draagt. Het is allemaal goed. Als je open en zonder oordeel met jongeren kunt omgaan dan pas je hier prima.” Ook vakmensen, bijvoorbeeld mensen die verstand hebben van motortechniek kunnen ze goed gebruiken. SCN zoekt een activiteitenbegeleider met talent op technisch, muzikaal of sociaal vlak. Tekst en beeld Marjanne Wiersma 

Vlaiger (Vlieger voor de niet-Groningers) is  een woord uit een Gronings talig gedichtje over een wilde meeuw: ‘ Doe wilde vlaiger, zailst op wiend de hemel deur’.   Want de redactieleden van de internetkrant voor senioren willen de krant met een zekere bevlogenheid in de lucht houden. Ook schrijven ze dat ze vanuit de hoogte beter kunnen zien wat er speelt. Met ‘hoogte’ hebben ze het overigens ook over hun hoge leeftijd, want die zweeft gemiddeld ergens tussen de zestig en zeventig. ( de vier redactieleden, de 2 ICT-ers zijn er niet bij)  Interviewen en filmen tegelijk Ik spreek met Dirk, hij is 63, met prepensioen en hij is cameraman, schrijver, interviewer en soms alle drie tegelijk. “Interviewen en tegelijk filmen is niet altijd even makkelijk” zegt hij. “Want als je op het schermpje kijkt of de geïnterviewde nog in beeld is, dan krijg je niet altijd mee wat hij of zij zegt en dan moet je vragen of ze het nog een keer zeggen. Maar meestal vinden ze dat niet erg.” Daarmee geeft hij een inkijkje in een best wel spannend vak. Editen Dirk maakt ongeveer een keer per maand een filmpje voor de website. Hij edit de filmpjes ook zelf. “Dat heb mezelf geleerd. Op YouTube staan geweldig goede filmpjes waarin ze precies uitleggen hoe je dat moet doen.” Dirk kan bevlogen praten over hoe belangrijk het is dat het beeld en de voice-over bij elkaar horen, dat je na een inzoom moment een rustig beeld moet hebben en meer voer voor professionals. De Vlaiger publiceert over zaken die ouderen leuk of interessant kunnen vinden. Gevraagd naar een van zijn leukere filmdagen vertelt Dirk over het nostalgisch ommetje in Ten Boer met oude stoomschepen auto’s en hoe hij het dorp rondliep en mensen interviewde. In zijn werkend leven heeft Dirk les gegeven en voor gemeentes en uitkeringsinstanties gewerkt. “Dat heeft me een brede kijk op de maatschappij gegeven en dat is wel behulpzaam als je journalist bent.” Voorbijgangers interviewen Hij vindt filmen leuk, maar zegt hij: “Eigenlijk ben ik meer een schrijver. Onze voorzitter vond het belangrijk dat er ook filmpjes gemaakt werden omdat filmpjes veel meer aanspreken, en dat is natuurlijk ook zo. Meestal filmen we bij openingen en bijzondere zaken. We zouden natuurlijk ook midden in de stad voorbijgangers kunnen interviewen om te vragen wat ze vinden van sommige zaken die ouderen betreffen, maar dat moet je wel durven.” Een fijne club mensen De redactie bestaat nu uit zes mensen en ze zouden er graag een redactielid bij willen krijgen. Dirk:  “Wanneer iemand wil leren filmen en daar een beetje affiniteit mee heeft, wil ik hem of haar graag opleiden. Ik heb ook wel eens een cursus interviewen gegeven.” Hij zegt ook dat als het nieuwe redactielid niet zo van vergaderen houdt, dat niet hoeft. “Je mag ook je stukje schrijven en het opsturen en de redactie wil ook wel onderwerpen voorstellen om over te schrijven. Dat is allemaal geen probleem.” Hij voegt eraan toe: “Het is een fijne club mensen, er is koffie en koek en mensen zijn van harte welkom in de Vondelflat waar we vergaderen”. En ik denk dat als je iemand bent die het geen probleem vindt om midden op de Grote Markt met camera en al, mensen aan te spreken en vragen te stellen over bijvoorbeeld woningen voor ouderen of over het nieuwe pensioenstelsel,  dat natuurlijk prima is. Heb je belangstelling voor dit vrijwilligerswerk dan kan je hier de vacature bekijken. tekst: Jeanet Verveer beeld:  de Vlaiger