Een gaaf Technisch en Creatief Jeugdcentrum  

Johanna heeft alles wat haar hart begeert: een gezin, een koophuis, een auto voor de deur en spaargeld op de bank. En niet te vergeten: een goede baan met fijne collega’s. Dat niet iedereen zo’n gezegend leven leidt, weet Johanna door haar vrijwilligerswerk. Bij het Leger des Heils probeert ze mensen met financiële problemen te herkennen en ze te helpen, voordat ze nog dieper in de problemen komen. En daar krijgt ze zelf ontzettend veel voor terug: “De mensen die ik help, leren mij wat écht belangrijk is." In de ‘huiskamer’ van het Leger des Heils in de Oosterparkwijk komen mensen van alle achtergronden bij elkaar. Ze drinken koffie, shoppen in de tweedehands kledingwinkel en eten samen een driegangenmenu voor vijf euro. Aan tafel kunnen de gesprekken overal over gaan, dus óók over financiële problemen. Als iemand hierover advies wil, dan biedt Johanna tijdens haar spreekuur op donderdagmiddag een luisterend oor. “Soms gaat het om vragen over de belastingaangifte of het aanvragen van een toeslag. Daar help ik dan bij. Soms gaan problemen dieper: mensen die schulden hebben en daar niet meer uit komen. Deze mensen verwijs ik door naar organisaties waar we veel mee samenwerken, zoals SchuldHulpMaatje, Humanitas en soms ook de gemeente." Niet alleen dankbaar Laatst hielp Johanna een vrouw die recht had op energietoeslag. Ze was uit Vinkhuizen naar de Oosterparkwijk gekomen, met de bus. De vrouw was zenuwachtig over wat ze allemaal moest doen om de toeslag te krijgen. "We hebben de aanvraag samen gedaan en ze kreeg het geld op haar rekening. Twee weken later kwam ze terug en vloog ze me om de hals. Zo dankbaar was ze." Soms is haar vrijwilligerswerk niet zo makkelijk, vertelt Johanna: “Bij het Leger des Heils komen veel daklozen. Een keer trof ik Iemand die verslaafd was aan alcohol. Dat maakt een schuldhulptraject bijna onmogelijk. Als ik dat vertel, zijn mensen teleurgesteld en niet meer zo dankbaar. Daar moet je als vrijwilliger wel tegen kunnen.” Beter relativeren Johanna is opgeleid als boekhouder en deed twintig jaar lang de boekhouding van haar eigen grafisch bedrijf. Ze houdt dus van puzzelen met cijfers. Wanneer een financiële puzzel helemaal goed in elkaar valt, geeft dat een kick. “Als vrijwilliger schuldhulppreventie hoef je niet álles over schulden te weten. Je moet wel financieel inzicht hebben en op basis van bankafschriften begrijpen wat er speelt. Makkelijk contact leggen is ook een belangrijke vaardigheid. Naar de mensen toe die hulp vragen en ook naar organisaties die professionele hulp kunnen bieden als dat nodig is. Iedereen is welkom op mijn spreekuur. Vaak zie ik mensen die geen werk hebben. Anderen hebben een beperking of last van psychische problemen. Maar er komen ook gewoon mensen uit de buurt. Als ik ze kan helpen, maakt dat me blij. Maar zij helpen mij ook, in zekere zin. Veel van de mensen die ik tegenkom, geven nauwelijks om spullen of geld. Ze komen bij elkaar, kletsen wat en zijn vaak ook heel gelukkig, terwijl ze bijna niets hebben. Wat ze wél hebben zijn wezenlijke dingen: vriendschap, naastenliefde, medemenselijkheid. Door mijn werkervaring als vrijwilliger sta ik anders in het leven en heb ik beter leren relativeren. Zo heeft dit vrijwilligerswerk mij een mooier mens gemaakt.” Tekst: Sander Koenen (gastschrijver) Beeld: Leger des Heils

De galerie Forma Aktua bestaat al 42 jaar en al die jaren zijn het vrijwilligers die de boel draaiende houden. Dat zijn er alles bij elkaar zo’n 20 hoor ik van Barbara en Cobi die beiden in het bestuur zitten. Elke vijf weken richten vrijwilligers een nieuwe expositie in. Daarnaast worden er af en toe ook andere activiteiten georganiseerd zoals lezingen en workshops. Kunst uit drie provincies De galerie heeft aan de Nieuwstad 10 een mooie lichte ruimte die plaats biedt aan flink wat kunstwerken en je ziet dat ze met beleid zijn opgehangen. Hoe komen ze aan deze werken? Barbara: “De expositiecommissie kiest de exposanten. Zij krijgt aanvragen binnen maar zoekt ook zelf actief bij o.a. kunstroutes en andere exposities.  Wat we hier laten zien is een brede afspiegeling van de kunst uit de drie Noordelijke provincies.” Ontmoetingsplek Barbara is secretaris van het bestuur van Forma Aktua. “Het trekt mij heel erg om iets te doen voor kunstenaars en wat ik leuk vind is dat we een ontmoetingsplek zijn. Mensen komen binnen, blijven wat hangen, ontmoeten andere bezoekers. Je bent meer dan alleen een galerie die kunst laat zien. De oprichters wilden de kunsten het publiek en de samenleving met elkaar verbinden. Als stichting hoeven we geen winst te maken, dus we hebben hier de kans om iets te laten zien waarvan we denken dat het goed is. Wij zijn anders dan commerciële galeries, daar lopen de prijzen op tot 10.000 euro en wordt de bezoeker met champagne verwelkomt. Hier bieden we je een kopje koffie aan en krijg je verrassende dingen te zien. De prijzen zijn inderdaad een stuk bescheidener”. Kunst verbindt Cobi is algemeen bestuurslid, zij wilde na haar pensioen graag vrijwilligerswerk doen. “Maar niet in de zorg of het onderwijs want dat heb ik mijn hele leven al gedaan. Ik heb hier de kunstwereld leren kennen en kunst verbindt en is mooi, en de galerie is een plek waar je altijd kan zijn.” Om de 14 dagen zit ze hier als gastvrouw. Barbera vindt je ook vaak in de galerie. “Ik werk hier achter mijn laptop en snuif tegelijk de sfeer op. Ik wil ook de bezoekers spreken want daar krijg je ook input van. Dan zeggen ze bijvoorbeeld dat de schilderijen te dicht op elkaar hangen, of juist te ver van elkaar af. Of ze tippen ons over een kunstenaar.” Bevlogen vrijwilligers De  ‘Vrienden van Forma Aktua’, komen regelmatig langs, soms lopen toeristen binnen of mensen uit de buurt. Coby: “Je maakt een praatje met ze, schenkt koffie voor ze in. Je merkt dat ze een goed humeur krijgen van de kunst die bij ons hangt. Als zaalmedewerker moet je zelfstandig kunnen werken en het is verantwoordelijk werk want je verkoopt de werken ook. Je moet met een pinapparaat kunnen omgaan en een filmpje (over de kunstenaar die exposeert) kunnen aanzetten. Je bent als het ware het gezicht van de galerie. Je moet van kunst en van mensen houden en iets van bevlogenheid hebben.” Tekst: Jeanet Verveer Beeld: Julia Castro

Stofzuiger stuk? Uit je favoriete broek gescheurd? Geen probleem voor de vrijwilligers bij het Lutje Repair Café in de Rivierenbuurt in Groningen. Vaak kan het na een reparatie weer tijden mee. Daarom luidt het motto ook: weggooien kan altijd nog. Broeken, tosti-ijzers, stofzuigers Samira zit aan een ruime tafel in het WIJ-gebouw van de Rivierenbuurt. Technicus Maarten zit er ook, hij is bezig met het demonteren van een stofzuiger. De ruimte ligt vol met spullen die wel even onder handen genomen kunnen worden. Van Senseo-apparaten tot tosti ijzers en dus een oude stofzuiger. Samira is hier vrijwilligster en houd zich bezig met alles dat van stof is gemaakt. Denk aan knoopjes opnieuw naaien, gaatjes of een kapotte rits. “Sinds de zomer ben ik hier aan het werk. Ik had al heel veel ervaring met naaien want ik maakte altijd mijn eigen kostuums voor mijn werk als buikdanseres en waarzegster.” Dat kwam handig van pas voor het Lutje Repair Café. Samen repareren Het idee van het Lutje Repair Café is simpel. Mensen kunnen op elke donderdag ochtend langskomen met een kapot voorwerp om samen te kijken en overleggen over de reparatie. En natuurlijk ook samen te repareren! Want de klant zit niet niks te doen terwijl hij wacht maar is samen met een vrijwilliger bezig. Dat alles onder het genot van een kopje koffie of thee. Samira zegt ook: “het leuke hieraan is dat je iets voor je medemens kan doen. Al is het maar een kleine reparatie, je kan al heel wat voor iemand betekenen. En het is natuurlijk ook hartstikke gezellig!” Mooi vind Samira het ook als mensen meedenken. “Zoals toen een man zijn kapotte Senseo apparaat kwam brengen. Helaas hadden wij niet het goede opzetstukje hiervoor. Toevallig zat er een man koffie te drinken in het café die dat opzetstukje wel had.” Dit sociale karakter maakt het ook geweldig werk Het Lutje Repair Café is op zoek naar een medeorganisator . Tekst en beeld: Julia Castro