Post | februari 2023 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Dit werk maakt mij een mooier mens

Door

Johanna heeft alles wat haar hart begeert: een gezin, een koophuis, een auto voor de deur en spaargeld op de bank. En niet te vergeten: een goede baan met fijne collega’s. Dat niet iedereen zo’n gezegend leven leidt, weet Johanna door haar vrijwilligerswerk. Bij het Leger des Heils probeert ze mensen met financiële problemen te herkennen en ze te helpen, voordat ze nog dieper in de problemen komen. En daar krijgt ze zelf ontzettend veel voor terug: “De mensen die ik help, leren mij wat écht belangrijk is."

In de ‘huiskamer’ van het Leger des Heils in de Oosterparkwijk komen mensen van alle achtergronden bij elkaar. Ze drinken koffie, shoppen in de tweedehands kledingwinkel en eten samen een driegangenmenu voor vijf euro. Aan tafel kunnen de gesprekken overal over gaan, dus óók over financiële problemen. Als iemand hierover advies wil, dan biedt Johanna tijdens haar spreekuur op donderdagmiddag een luisterend oor. “Soms gaat het om vragen over de belastingaangifte of het aanvragen van een toeslag. Daar help ik dan bij. Soms gaan problemen dieper: mensen die schulden hebben en daar niet meer uit komen. Deze mensen verwijs ik door naar organisaties waar we veel mee samenwerken, zoals SchuldHulpMaatje, Humanitas en soms ook de gemeente."

Niet alleen dankbaar

Laatst hielp Johanna een vrouw die recht had op energietoeslag. Ze was uit Vinkhuizen naar de Oosterparkwijk gekomen, met de bus. De vrouw was zenuwachtig over wat ze allemaal moest doen om de toeslag te krijgen. "We hebben de aanvraag samen gedaan en ze kreeg het geld op haar rekening. Twee weken later kwam ze terug en vloog ze me om de hals. Zo dankbaar was ze." Soms is haar vrijwilligerswerk niet zo makkelijk, vertelt Johanna: “Bij het Leger des Heils komen veel daklozen. Een keer trof ik Iemand die verslaafd was aan alcohol. Dat maakt een schuldhulptraject bijna onmogelijk. Als ik dat vertel, zijn mensen teleurgesteld en niet meer zo dankbaar. Daar moet je als vrijwilliger wel tegen kunnen.”

Beter relativeren

Johanna is opgeleid als boekhouder en deed twintig jaar lang de boekhouding van haar eigen grafisch bedrijf. Ze houdt dus van puzzelen met cijfers. Wanneer een financiële puzzel helemaal goed in elkaar valt, geeft dat een kick. “Als vrijwilliger schuldhulppreventie hoef je niet álles over schulden te weten. Je moet wel financieel inzicht hebben en op basis van bankafschriften begrijpen wat er speelt. Makkelijk contact leggen is ook een belangrijke vaardigheid. Naar de mensen toe die hulp vragen en ook naar organisaties die professionele hulp kunnen bieden als dat nodig is.

Iedereen is welkom op mijn spreekuur. Vaak zie ik mensen die geen werk hebben. Anderen hebben een beperking of last van psychische problemen. Maar er komen ook gewoon mensen uit de buurt. Als ik ze kan helpen, maakt dat me blij. Maar zij helpen mij ook, in zekere zin. Veel van de mensen die ik tegenkom, geven nauwelijks om spullen of geld. Ze komen bij elkaar, kletsen wat en zijn vaak ook heel gelukkig, terwijl ze bijna niets hebben. Wat ze wél hebben zijn wezenlijke dingen: vriendschap, naastenliefde, medemenselijkheid. Door mijn werkervaring als vrijwilliger sta ik anders in het leven en heb ik beter leren relativeren. Zo heeft dit vrijwilligerswerk mij een mooier mens gemaakt.”

Tekst: Sander Koenen (gastschrijver)
Beeld: Leger des Heils

Deel blogpost

Gerelateerde blogposts

Voedselbos Glimmen: een prachtig project niet ver van Stad

| Vrijwilligersverhalen

Op een plek aan de Drentsche Aa waar ruim honderd jaar geleden een boomkwekerij zat, verrijst nu het Kennis- en Inspiratiecentrum Voedselbossen Noord-Nederland. Tweelingzussen Madeleine en Marlies startten hier in 2018 met een klein groepje vrijwilligers, inmiddels uitgegroeid tot meer dan 50 mensen. Eén van hen is Bé Bulthuis, door wie we – helaas in de stromende regen – hartelijk worden ontvangen met een beker hete thee en zelfgemaakte crackers van boerenkool, lindeblad en eeuwig moes. Wat is het Voedselbos? Gezonde schone lucht, gezonde onbespoten voeding, gezonde beweging in een natuurlijke omgeving; dat zijn belangrijke kenmerken van het Voedselbos. In het zelfvoorzienende ecosysteem wordt een grote variatie aan natuurlijk voedsel geproduceerd. Het bos draagt bij aan de natuurontwikkeling en biodiversiteit en zal na 7 tot 10 jaar per hectare een gezin van 4 personen van voedsel kunnen voorzien. Van assurantie naar ecologie Bé is zijn hele leven al natuurliefhebber en voorstander van gezond leven. Toen een arts hem bijvoorbeeld vanwege zijn te hoge glucose medicatie wilde voorschrijven, dacht hij: ‘ Ik ga het eerst zelf proberen, gewoon door veel te wandelen en gezond te eten.’ En ja, het lukte! Zelf noemt hij het ‘puur toeval’ dat hij, na zijn pensionering als assurantieadviseur, in de plaatselijke krant de aankondiging van een Open Dag in het Voedselbos zag staan. Hij ging erheen, hij keek en luisterde, en het was direct duidelijk: dit werd zijn nieuwe werk. Zeker drie dagen in de week is hij hier te vinden. Want hier kan hij met zijn collega’s vanuit hun gedeelde idealen over een schonere en eerlijker wereld aan de slag. https://youtu.be/k4VefRAh2y0 Nieuwe collega’s gezocht! Op z’n Gronings gezegd: ‘T’is een beste put waark!’ Met andere woorden: er moet nog heel wat gebeuren. Idealisten die niet bang zijn om de handen uit de mouwen te steken zijn dus van harte welkom! Maar er zijn niet alleen mensen nodig voor de aanleg van de tuinen en de bouw van het educatief centrum, dat volgens planning volgend jaar gerealiseerd zal worden. Ook vrijwilligers die in het groen willen werken zijn van harte welkom, of die heerlijke soep kunnen maken voor de lunches, of die vanaf eind maart 2023 rondwandelingen willen begeleiden… noem maar op! Film: Bart Nieuwold Tekst: Magda Bootsma

Lees meer

NLdoet in Garmerwolde

| Vrijwilligersverhalen

Zaterdag 12 maart, de fietspaden zijn onbegaanbaar want bobbelig van ijs en sneeuw. Dus dat is lopen of met de auto, al zie je een enkele dappere fietser. Met een strakblauwe lucht en besneeuwde velden is het een schitterende dag voor NLdoet. Met NLdoet zet je je een dagje in als vrijwilliger bij een project of organisatie. Er zijn ruim 6700 activiteiten verspreid door heel Nederland, van verwenmiddagen bij verzorgingstehuizen, opruimklussen, tot klein onderhoud bij buurthuizen en verenigingen enzovoort. Keus genoeg. Hartstikke leuk Ik kies niet voor een organisatie maar voor een dorp, Garmerwolde. Je fietst er in een kwartiertje naartoe vanuit Beijum of Lewenborg. De dag ervoor had ik een antwoord op mijn aanmelding gehad van Henk Vliem: “Hartstikke leuk dat je aan ons denkt, de klusjes worden verdeeld tijdens de koffie, net wat je wilt: dorpshuis, kerkhof, sportterrein, school, hele dorp etc.” Dat vond ik best ambitieus klinken, zou het hele dorp meehelpen? Flap-over Aangekomen in Dorpshuis de Leeuw aan de Oude Rijksweg zie ik de dorpsgenoten langzaam binnendruppelen. Uiteindelijk zijn het toch wel zo’n 20 mensen, dat betekent dat ongeveer 1 op de 27 dorpelingen meedoet. Ik denk niet dat we dat op nationaal niveau halen. Zo te horen kent iedereen elkaar, in ieder geval van gezicht. Henk heeft op een flap-over de lijst van klussen opgeschreven: kerkhof, kerk, ijsbaan, container, zolder Dorpshuis opruimen, lindes snoeien, hortensia’s knippen en onkruid weghalen, zwerfvuil rapen in het hele dorp, school, Garmerhof. Soep maken voor de lunch staat niet op de lijst maar ik begrijp dat dat er ook bij hoort. Kerkhof en Garmerhof Vanwege de sneeuw komt al snel een streep te staan door het zwerfvuil rapen en de container bij de ijsbaan (met spullen van het dorp ) opruimen. Een paar mensen gaan de zolder opruimen, “Niet allemaal tegelijk want dan lopen we elkaar maar in de weg.” Er wordt even overlegd of het verstandig is om met dit weer de lindes te snoeien, het onkruid komt een andere keer wel. Zonder veel discussie wordt het werk verdeeld: “Wie wil het kerkhof opruimen, er liggen allemaal takken en er is een grote bloembak waar wat in gesnoeid moet worden”. Ik steek mijn vinger op en er zijn nog twee mensen die mee willen doen. Dan is er nog het Garmerhof, een veldje met oude fruitrassen. De 75-jarige Herman Huiskes vertelt wat er moet gebeuren, “ik wilde vandaag de molshopen even gladharken, als iemand wil helpen mag dat en er mag ook wat gesnoeid worden aan de oude fruitbomen, dat kan altijd.” Terugkomdag Wij gaan naar het kerkhof waar we gevallen takken weghalen en ik bijna een doodsmak maak over een met ijs bedekte grafsteen. Het harken maakt ons warm en de zon doet steeds meer sneeuw smelten. Ik praat nog even met Anne die samen met Gerrie de kerk schoonmaakt en dan is het gedaan. Bijna iedereen keert terug naar het dorpshuis om van lekkere warme soep te genieten. De volgende dag krijg ik een mail: er is een terugkomdag in de herfst. Zo doen ze dat in Garmerwolde. Tekst en beeld Jeanet Verveer

Lees meer

Samen solidair met ouderen

| Vrijwilligersverhalen

Twee meiden, Sara van 22 en Sofie 19 jaar. Samen zijn ze één keer per week als vrijwilliger een middagje bij de dagbestedingsplek van verpleeghuis Blauwbörgje. Hier worden activiteiten georganiseerd voor ouderen. Sofie en Sara drinken thee met ze, doen een spelletje rummikub of mens-erger-je niet, of dammen met iemand. Sara heeft ook een keer geschilderd onder leiding van een voormalig docent van Minerva. Na afloop gaan Sara en Sophie gezellig samen de stad in, kletsen wat, winkelen of drinken koffie ergens. Zoals meiden dat nou eenmaal doen. Win-win Maar voor Sofie is dit een stage opdracht van de Hanzehogeschool en voor Sara is het een onderdompeling in de Nederlandse cultuur en taal. Dat noem je een win-win situatie. Sofie doet Social Work bij de Hanzehogeschool en wil later graag in de zorg gaan werken. Zij vindt het UMCG een interessante plek om te gaan werken en toevallig zou Sara daar ook wel terecht willen komen. Zij zit in de internationale schakelklas, gaat volgend jaar naar MBO4 en denkt erover tandartsassistent te worden, liefst in het UMCG dus. Solidair Groningen&Drenthe, de organisatie die deze dames met elkaar matchte heeft dus prima werk geleverd. Als je ze zo bij elkaar ziet zitten dan maakt het eigenlijk niet uit dat de een uit Afghanistan en de ander uit Nederland komt. Verschillende culturen Ze vinden het leuk om elkaars cultuur te leren kennen en praten daar ook over. Als je ze vraagt wat ze dan over elkaar hebben geleerd dan moeten ze wel hard nadenken. Uiteindelijk vertellen ze al giechelend dat ze het net nog over een groot verschil tussen Nederland en Afghanistan hadden. In Nederland betalen de meisjes voor zichzelf en in Afghanistan betaalt de man alles. Na wat heen en weer gepraat zegt Sara dat het 80-20 is, dus de man betaalt 80% en de vrouw de rest. Dus dat valt misschien toch wel mee. Sara die in Kabul rechten studeerde is blij met haar maatje. Haar Nederlands is verrassend goed hoewel ze nog maar anderhalf jaar in Nederland is. Mede dankzij Sofie natuurlijk. Friend4friend Het mooie van dit project friend4friend van Solidair Groningen&Drenthe is dat je samen iets gaat doen. Daardoor leer je elkaar op een ontspannen manier kennen. Voor de nieuweling in Nederland is het een kans om van dichtbij iets te leren van de taal, de gewoontes en cultuur van een vreemd land en om nieuwe vaardigheden op te doen. Het vrijwilligerswerk past bij je interesse of opleiding. Sara en Sofie hadden beiden gevraagd om iemand van hun eigen leeftijd en interesses. Ze zijn bij Blauwbörgje terechtgekomen omdat Sara liever niet iets met kinderen deed. Meermaals zegt ze dat ze de oudere mensen met wie ze nu omgaat echt heel erg aardig vindt. Voor Sofie is Sara niet het enige maatje, ze heeft ook een maatje uit Eritrea met wie ze ook vier uur per week optrekt. Het Friend4friend project maakt mensen dus enthousiast om verbinding met iemand uit een ander land aan te gaan. Ook maatje worden? Hier vind je de vacature van Solidair Groningen&Drenthe voor het friend4friend project.

Lees meer

Post | februari 2023 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Dit werk maakt mij een mooier mens

Door

Johnno Bosma

Niet alleen dankbaar

Beter relativeren

Tekst: Sander Koenen (gastschrijver)
Beeld: Leger des Heils