Deze vrijwilliger gaat voor groen!

Op een dag won Oma Haas een ei. (Dit is een waargebeurd verhaal). Ze maakte een mooi doosje, met wat stro, een raampje en een kip op de zijkant en ging op pad om haar ei op te halen en veilig thuis te brengen. Het ei was van een kip van Stadsboerderij de Wiershoeck die met een prijsvraag de tuin wilde promoten. Van het een kwam het ander zul je wel merken, want Oma Haas kwam naar de Wiershoeck, bewonderde de tuin en kreeg meteen, creatief als ze was, een idee: “Dit is de ideale plek om kinderfeestjes te geven” en zo geschiede. Inmiddels heeft Oma Haas sinds augustus 2023 al een aantal kinderfeestjes gegeven voor kinderen van vier tot zeven jaar. Borrie de spookhond Ze maakt er een magisch gebeurtenis van voor de kinderen. Het feestje start met cupcakes, drinken en knutselen en dan vertelt Oma Haas het verhaal van de Borrie, een spookhond die door Groningen waart. Hij heeft gemene tanden en vurige ogen als theekopjes zo groot en een lange rechte staart.  Borrie moet opgesloten worden in de bench maar de sleutel is kwijt en samen met de kinderen gaan ze hem in de tuin zoeken. Daarom heet het een ‘scharrelfeestje’, de kinderen scharrelen net als de Wiershoeck kippen door de tuin. In de mooie tuin doen ze opdrachtjes tot ze Borrie en een sleutel vinden en dan volgt een magisch moment waarin een zeepbellenmachine een belangrijke rol speelt. Uiteindelijk gaat Borrie in de bench en als de kinderen draaien aan het mechaniekje van een speeldoosje valt hij heerlijk in slaap. Het feestje eindigt met een klein cadeautje voor elk kind en ze kunnen nog een pannekoek blijven eten. Alles een feestje Oma Haas die negen jaar in een peuterspeelzaal heeft gewerkt (tegenwoordig werkt ze in de zorg) geniet van de kinderen en het hele creatieve proces. Ze zit vol ideeën en grijpt alles aan om er een feestje van te maken. Eigenlijk heet ze Titia, het zijn haar kleinkinderen die haar oma Haas noemen omdat ze al 20 jaar hazen breidt. Inmiddels hangen andere producten van haar in de Wiershoeck. Oma Haas bedenkt en beschildert en andere vrijwilligers zagen het uit. Gratis met een Stadjerspas Voor kinderen met een Stadjerspas zijn de feestjes gratis, voor anderen kost het per kind 12,50 of 15 euro als je de kinderen ook wil trakteren op een pannenkoek. Ze heeft een grote schenking van Fonds Goed Idee gekregen dus dit jaar kunnen daar nog flink wat kinderen van profiteren. Wel zou Oma Haas graag wat hulp krijgen. “Ik zou het leuk vinden om iemand in te werken die mij kan vervangen als ik niet kan, iemand die kinderen en een sprookjeswereld leuk vindt.” Er moeten ook cupcakes en pannenkoeken gebakken worden dus dat is best veel werk naast het begeleiden, vertellen en helpen van (maximaal) acht kinderen. En dan hebben we het nog niet over het klaarzetten en weer opruimen. Heb je belangstelling voor deze functie of voor het kinderfeestje: stuur dan een mail naar titia_koster@hotmail.com tekst: Jeanet Verveer beeld: de Wiershoeck 

“Je moet het leuk vinden anders moet je het niet doen.” Duidelijker kan je niet zijn. Pieta (76) vindt het leuk om een dag in de week op bezoek te gaan bij een groep van tien bejaarden met dementie in het zorgcentrum De Hoprank in Peize.  “Je moet blij komen en met een blij gevoel weer naar huis gaan” zegt ze. In haar geval is dat ook zo. De Hoprank in Peize Ze doet dit bezoekwerk al tien jaar en is van plan dit nog wel een tijdje te blijven doen. Eerder bezocht ze 25 jaar lang één keer per week een dame met een verstandelijke beperking in het  VanBoeyenoord in Assen tot deze vrouw stierf. “Toen dacht ik ‘wat nu?’, want dat vrijwilligerswerk zat helemaal in m’n systeem en toen kwam ik dus hier bij de Hoprank in Peize.” Pieta woont er niet ver vandaan. Bingo en liedjes “De groep is altijd blij als ik kom, ze kennen me ondertussen, nee, niet bij naam, dat vergeten ze. Ik schenk altijd eerst koffie en thee in, dan maak ik met elk even persoonlijk contact door een geintje te maken bijvoorbeeld. Daarna doen we bingo, dat vinden ze echt heel leuk. Het gaat om de spanning van het spel en dat ze een prijsje kunnen winnen. Het vraagt wel veel geduld want je moet het vaak herhalen. Na bingo drinken we iets en dan doen we nog een spelletje of gaan we samen zingen. Ze kennen die oude liedjes allemaal nog uit het hoofd." Verhalen "Soms vertel ik een verhaal of zeg ik bijvoorbeeld dat ik boontjes ga eten ’s avonds en dan komen er altijd verhalen los over vroeger. Over hoe ze boontjes in de pot deden met zout erbij en een steen op de deksel om te wecken. Maar als ik over eten begin worden ze soms wat onrustig, want dan zeggen ze dat ze naar huis moeten om de aardappels te schillen, omdat hun man thuis komt. Dan zeg ik ‘nee joh, je eet hier’. Het is vaak heel aandoenlijk, het zijn echt lieve mensen." Een voldaan gevoel “Ik ben het liefst alleen op de groep, dan kan ik een beetje gek doen en ze aan het lachen maken. Als er iets aan de hand is dan is het personeel immers vlak bij.” Soms blijft ze eten. Ze woont alleen en ze is best moe als ze thuis komt; dan hoeft ze niet meer te koken. De groep vindt dat gezellig. “Dan hebben ze het idee dat ze iemand op bezoek hebben.” Als je naar Pieta luistert hoor je wel dat het dankbaar werk is. Zelf zegt ze: “Als ik na zo’n middag naar huis ga heb ik een voldaan gevoel, dan denk ik ‘oh wat was het weer leuk’.” ’t Paiser  Vermoak Pieta vertelt dat ze ook al 50 jaar verbonden is aan de plaatselijke toneelclub ’t Paiser Vermoak . Al vele jaren is ze regisseuse van het blijspel dat elk jaar op de planken gebracht wordt. Dat is niet niks en ik kan me wel voorstellen dat ze haar demente bejaarden mooie verhalen kan vertellen. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Het UMCG lijkt wel een dorp, zo groot is het en zoveel mensen lopen er rond. Patiënten en familieleden komen er natuurlijk voor de zorg, maar een kop koffie en een luisterend oor kunnen ook heel belangrijk zijn. Ongeveer 400 vrijwilligers helpen op de poliklinieken, verpleegafdelingen en de centrale hal mee om het UMCG een gastvrije uitstraling te geven. Koffie en aandacht Joke is drie jaar geleden als gastvrouw begonnen bij KNO (Keel-,Neus en Oorheelkunde). Inmiddels werkt ze ruim een jaar ook nog een tweede dagdeel op de Spoedafdeling. “Soms moeten mensen lang wachten op de uitslagen van onderzoeken, dan zijn wij er om een praatje te maken en aandacht te geven Patiënten mogen wij vaak geen koffie geven, maar hun begeleiders wel. Het komt ook voor dat de patiënt die dag nog niets gegeten heeft, we kunnen dan een boterham voor hem of haar maken. De verpleegkundigen en de zorgassistenten hebben het soms erg druk en vinden het fijn dat er door de inzet van vrijwilligers aandcht voor de patiënten is.” Ze vertelt dat de spoedafdeling nog niet zolang over gastvrouwen en -heren beschikt. “Soms moet de verpleging er nog aan wennen dat ze ons kunnen vragen om even een boterham te smeren.” Werk van betekenis Als het rustig is op de afdeling loopt ze een rondje door het ziekenhuis en daar spreken mensen haar soms ook aan, om naar de weg te vragen. Joke zegt meermalen dat ze het leuk vindt om hier te werken. “Het werk geeft voldoening, want je kunt hier van betekenis zijn” zegt ze. Voor Joke is vrijwilligerswerk vanzelfsprekend. “Ik heb mijn hele leven vrijwilligerswerk gedaan; ik ben jeugdouderling voor de kerk geweest, heb in de kantine van de sportvereniging gestaan, naaide mondkapjes in coronatijd en ik reed vroeger op zaterdag voor de schaatsvereniging.”  Joke is inmiddels met pensioen en vindt het fijn zo bezig te zijn. Mannen zorgen voor het gastenvervoer Ze werken in principe met zijn tweeën. “Het is altijd gezellig, er ontstaan soms zelfs echte vriendschappen tussen vrijwilligers. De meesten zijn gepensioneerd, hoewel er ook mensen zijn die hiernaast betaald werk doen. Nee, mannen zijn er niet veel; de man vrouw verhouding zal ongeveer 20 -80 zijn.” Ze lacht: “Mannen zorgen vooral voor het gastenvervoer met de elektrische autootjes om minder mobiele patiënten te brengen waar ze moeten zijn.” Alles draait om de bezoekers Het UMCG is altijd opzoek naar gastvrouwen/heren voor de diverse afdelingen. Als ik Joke vraag wat er voor nodig is om dit werk te doen moet ze even nadenken en dan zegt ze: “Als je hier werkt is het belangrijk dat je interesse in en aandacht hebt voor mensen en dat je bij wijze van spreken met een lach op je gezicht rondloopt”. Het woord ‘dienstbaarheid’ gebruikt ze ook. Alles draait hier om de patiënt en z’n familie. Een gerbera Het ziekenhuis is blij met al die vrijwilligers en laat die waardering ook merken. Joke:  “Elk jaar wordt een feest voor alle vrijwilligers georganiseerd en daarnaast is er per afdeling ook nog een uitje dat we zelf mogen bedenken.” Ze moet lachen als ze vertelt dat toen ze vorig jaar op de dag van de vrijwilliger, gerbera’s aan bezoekers en werkenden gaven, vaak te horen kreeg ‘maar wij moeten jullie bedanken!’ Het UMCG is op zoek naar: medewerker van het Familiecentrum Intensive Care medewerkers voor de verpleegafdeling gastvrouwen of heren op de polikliniek , gastheer of -vrouw bij verblijfsruimte de Stee , medewerker informatie Centrum Oncologie ,  medewerker op de verpleegafdeling Kindergeneeskunde gastheer bij het Universitair Centrum Psychiatrie Ook bij Beatrixoord zijn vrijwilligers welkom Tekst en beeld: Jeanet Verveer