Dress for Success op het StartFest in Groningen

Bij @ease zijn jongeren welkom om te komen praten. De vrijwilligers bieden een luisterend oor. Hilde Althuis is daar eentje van en is het helemaal eens met het speciale concept. Een luisterend oor ‘Het werkt heel goed om alleen maar te luisteren, hoewel je soms wel op je handen moet gaan zitten om geen advies te geven, want dat is niet de bedoeling. En daar hebben de meeste jongeren die bij ons komen ook helemaal geen behoefte aan,’ vertelt Hilde. ‘Maar als er wel iets heftigs aan de hand is mogen we altijd de aan ons verbonden psychiater of de andere professionals vragen om advies. Maar dat gebeurt niet vaak. Wel bespreken we de gesprekken met de jongeren altijd na met de professional.’ Gehoord worden is soms al genoeg ‘We vragen wel van de vrijwilligers dat ze een tweedaagse training volgen maar dat is voor de meesten geen enkel probleem,’ aldus Hilde. ‘De jongeren willen gewoon hun ei kwijt en dat lucht op, gewoon praten met leeftijdgenoten, want de vrijwilligers zijn doorgaans ook jongeren. Hoewel de meesten wel een studie volgen in de sociale sector.’ Zo volgt Hilde zelf een studie Social Work aan de Hanzehogeschool. ‘Iets in de praktijk doen wat aansluit bij je studie is alleen maar verrijkend.’ Hilde is er zelf via een oriënterende stage tijdens haar studie bijgekomen, ze zocht wel iets wat haar aansprak en dat was dit. En ze vindt het nog steeds heel erg leuk en motiverend. Zo leuk dat ze dit na haar studie ook nog wil blijven doen. Want veel tijd kost het niet. Altijd in duo’s werken ‘We werken altijd met zijn tweeën en dat geeft veel steun en is niet bedreigend voor de jongeren. De jongeren hoeven van ons ook niets, alleen maar praten. Wij zorgen ervoor dat ze zich op hun gemak voelen = @ease. Natuurlijk vragen we wel of ze tips willen of advies en dan komt soms wel een hulpvraag. Maar het lijkt meer op een vriendengesprek, daar kun je toch ook vaak je problemen bespreken zonder dat je hulp vraagt?’ stelt Hilde terecht vast. ‘Het is dus heel laagdrempelig.’ We love to listen Een mooie slogan! De onderwerpen variëren van stress, eenzaamheid, depressie, onzekerheid, drugsgebruik, een onveilige thuissituatie, seksueel anders geaard zijn of iets anders. ‘Maar veel toch over eenzaamheid en niet op je plek zitten. ‘Alles moet tegenwoordig perfect zijn en daar hebben veel jongeren moeite mee. Ook al zitten ze op een leuke studentenvereniging of opleiding, dan kun je je daar toch niet thuis voelen, de druk is tegenwoordig gewoon heel groot.’ Chatten kan ook Ook van de chatfunctie die ze hebben wordt veel gebruik gemaakt. ‘Die wordt landelijk bemand dus er is altijd wel iemand die kan antwoorden, en dat doen wij ook als we geen live gesprekken hebben. En alles is anoniem! Via chatten komen wel meer vragen binnen over stress, drugs en suïcidaliteit. Dat laatste vragen we overigens ook altijd, of ze daar over nadenken, ook in de live gesprekken,’ maar we komen pas in actie als de jongeren dat zelf willen,’ benadrukt Hilde. Kortom, heel dankbaar werk! Enthousiast? Volg ze op Instagram: @ease_groningen tekst en beeld: Annete Doornbosch

Zijn leven staat nu bijna helemaal in het teken van vrijwilligerswerk. Ruim tien jaar geleden kon hij het zich veroorloven te stoppen met werken en sindsdien is hij volop betrokken bij de activiteiten in de wijk waar hij ook woont: Vinkhuizen. We hebben het over Mennie Oosterhuis, 64 jaar. Volkstuinen De meeste tijd, zeker in de periode tussen maart en oktober, brengt Mennie door op het volkstuinencomplex aan de noordkant van de wijk. Het is het grootste hobbytuinengebied van Groningen en Mennie is voorzitter van de vereniging. Er zijn maar liefst 271 tuinen op het complex en hij heeft er zeker in de zomermaanden bijna een dagtaak aan om het één en ander in goede banen te leiden. Omdat de vereniging op dit moment geen secretaris heeft, doet hij ook nog het werk dat bij deze functie hoort. Naast het leiden van de vergaderingen van het bestuur en de diverse teams houdt Mennie zich bezig met de verhuur van de tuinen en zo af en toe lopen er ook stagiaires van de Van Lieflandschool rond die hij begeleidt. Soms moet hij optreden bij kleine conflicten tussen huurders van een volkstuin.. Maar hij doet het allemaal met heel veel plezier. “Ik heb met mezelf afgesproken dat het wel leuk moet blijven”, zegt Mennie.  En dat hij het nog steeds leuk vindt blijkt wel uit zijn enthousiaste verhaal. Coördinator groen Ook in de wijkvereniging is Mennie erg actief. Hij is coördinator groen. Dat betekent dat hij initiatieven neemt om de wijk groener te maken. Zo nodig neemt hij contact op met de gemeente en dient hij plannen in. Eén van de projecten is inmiddels al geslaagd: het realiseren van een klein plantsoen bij het winkelcentrum. “Maar de voorwaarde bij dit project is wel dat we het zelf moeten onderhouden.” Andere ideeën zijn de aanleg van smalle geveltuinen en daarvan zijn er ook al een paar klaar. Daarnaast is Mennie namens de wijkvereniging contactpersoon voor de ontwikkeling van het Westpark, een ecologisch park dat grenst aan verschillende stadswijken aan de westkant van Groningen. “Ook heel interessant om daarin mee te denken!” Wijkklimaatambassadeur Op initiatief van de gemeente werd in 2022 een pilot gestart voor het aanstellen van klimaatambassadeurs in de verschillende wijken. Namens Vinkhuizen nam Mennie die rol op zich. Om niet teveel overhoop te halen werd nadrukkelijk gekozen voor vergroening. Vinkhuizen is één van de wijken in Groningen met de meeste versteende tuinen en Mennie roept onder andere via de wijkkrant de mensen op hun tuinen weer meer groen te maken, maar het resultaat is nog maar heel mager. De pilot is inmiddels gestopt, maar Mennie heeft nog steeds contact met enkele andere ambassadeurs voor het uitwisselen van ideeën en ervaringen. Tenslotte is Mennie ook nog actief als mantelzorger. Hij woont bij zijn moeder en zij wordt bij het klimmen van de jaren steeds afhankelijker. Maar Mennie verzorgt haar met toewijding. Vrijwilligers gevraagd Net als bij veel andere organisaties is er ook in Vinkhuizen grote behoefte aan vrijwilligers. Mensen zoals Mennie, die al hun tijd in dit werk steken, zullen wellicht niet gauw te vinden zijn, maar zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Binnen de wijk Vinkhuizen zijn op dit moment diverse openstaande vacatures voor vrijwilligerswerk. tekst en beeld: Jan de Koning

“Is dit vrijwilligerswerk als maatje wel iets voor me? Je weet niet aan wie je gekoppeld wordt en misschien vind je het helemaal niet leuk en hoe ga je dat dan aanpakken?” Ik vermoed dat die gedachte zo’n beetje door Rosalies hoofd ging toen ze zich in september bij Humanitas aanmeldde als maatje. Maar nu zegt ze “Ik vind het echt leuk” en ze denkt erover het contact te onderhouden ook als haar stage in juni afloopt. Want Rosalie doet dit voor haar stage (acht uur per week) van haar opleiding Social Work aan de Hanzehogeschool. Ze is maatje van een meneer met dementie èn van een meisje van ongeveer haar eigen leeftijd. Een jeugdig stel Het contrast tussen de twee mensen vind ze juist heel leuk. “Ik drink altijd eerst een kopje thee met het echtpaar, dan praten we wat over onze week en daarna ga ik wandelen met Teun. Hij heeft dan hele verhalen over de wijk en de mensen in de buurt waar hij al 40 jaar woont. Ik merk dat zijn vrouw ook behoefte heeft aan een luisterend oor. “Maar als mevrouw in het bijzijn van haar man vertelt hoe moeilijk ze het heeft met zijn achteruitgang vind ik dat lastig, daar ga ik inhoudelijk dan niet op in want ik merk dat hij er ongemakkelijk onder is. Het is een leuk en nog jeugdig stel, ze zijn 75, en ze zijn ook heel belangstellend naar mijn leven, ik stuur ze wel eens foto’s als ik bij familie ben geweest dat vinden ze leuk.  Het is echt een wederkerig contact.” Een wederkerig contact Het contact met het meisje ( ze is 19 jaar) is net zo goed wederkerig: “We zijn twee meiden onder elkaar en hebben ook zo onze lolletjes en herkennen elkaars humor. Het meisje heeft behoefte aan een maatje omdat ze geen contact met haar familie heeft en ze erg eenzaam is. Ze loopt bij de GGZ vanwege een diagnose.” Ze ontmoeten elkaar in het kattencafé en praten wat. “Ze wil haar ei kwijt, we praten over dingen waar ze het moeilijk mee heeft. Ze doet MBO2 en mist de aansluiting met klasgenootjes omdat ze niet rookt, drinkt of uitgaat en ze vindt het moeilijk om alleen te zijn.” Zo te horen is het een kwetsbaar meisje en daar is Rosalie zich wel van bewust. “Ik wil niet dat ze in het zware stuk blijft hangen dus probeer ik na een tijdje over te schakelen naar een positiever onderwerp. Ik wil ook niet in de rol komen van een tweede therapeut en met mijn soort opleiding heb je die neiging wel.” Rosalie geniet ook van dit contact: “Als je ziet dat ze in het begin stil en terughoudend is en aan het eind van de dag hele verhalen kan houden dan doet mij dat goed. En ze vraagt ook naar mij, mijn school of datinglife dus we hebben wel een vriendschappelijk klik.” Toch bijzonder hoe je begint als maatje en eindigt met een vriendin. Humanitas zoekt altijd maatjes, klik hier voor het overzicht. tekst: Jeanet Verveer Foto: Rosalie