Kerst in MFC de Wijert

“Je moet het leuk vinden anders moet je het niet doen.” Duidelijker kan je niet zijn. Pieta (76) vindt het leuk om een dag in de week op bezoek te gaan bij een groep van tien bejaarden met dementie in het zorgcentrum De Hoprank in Peize.  “Je moet blij komen en met een blij gevoel weer naar huis gaan” zegt ze. In haar geval is dat ook zo. De Hoprank in Peize Ze doet dit bezoekwerk al tien jaar en is van plan dit nog wel een tijdje te blijven doen. Eerder bezocht ze 25 jaar lang één keer per week een dame met een verstandelijke beperking in het  VanBoeyenoord in Assen tot deze vrouw stierf. “Toen dacht ik ‘wat nu?’, want dat vrijwilligerswerk zat helemaal in m’n systeem en toen kwam ik dus hier bij de Hoprank in Peize.” Pieta woont er niet ver vandaan. Bingo en liedjes “De groep is altijd blij als ik kom, ze kennen me ondertussen, nee, niet bij naam, dat vergeten ze. Ik schenk altijd eerst koffie en thee in, dan maak ik met elk even persoonlijk contact door een geintje te maken bijvoorbeeld. Daarna doen we bingo, dat vinden ze echt heel leuk. Het gaat om de spanning van het spel en dat ze een prijsje kunnen winnen. Het vraagt wel veel geduld want je moet het vaak herhalen. Na bingo drinken we iets en dan doen we nog een spelletje of gaan we samen zingen. Ze kennen die oude liedjes allemaal nog uit het hoofd." Verhalen "Soms vertel ik een verhaal of zeg ik bijvoorbeeld dat ik boontjes ga eten ’s avonds en dan komen er altijd verhalen los over vroeger. Over hoe ze boontjes in de pot deden met zout erbij en een steen op de deksel om te wecken. Maar als ik over eten begin worden ze soms wat onrustig, want dan zeggen ze dat ze naar huis moeten om de aardappels te schillen, omdat hun man thuis komt. Dan zeg ik ‘nee joh, je eet hier’. Het is vaak heel aandoenlijk, het zijn echt lieve mensen." Een voldaan gevoel “Ik ben het liefst alleen op de groep, dan kan ik een beetje gek doen en ze aan het lachen maken. Als er iets aan de hand is dan is het personeel immers vlak bij.” Soms blijft ze eten. Ze woont alleen en ze is best moe als ze thuis komt; dan hoeft ze niet meer te koken. De groep vindt dat gezellig. “Dan hebben ze het idee dat ze iemand op bezoek hebben.” Als je naar Pieta luistert hoor je wel dat het dankbaar werk is. Zelf zegt ze: “Als ik na zo’n middag naar huis ga heb ik een voldaan gevoel, dan denk ik ‘oh wat was het weer leuk’.” ’t Paiser  Vermoak Pieta vertelt dat ze ook al 50 jaar verbonden is aan de plaatselijke toneelclub ’t Paiser Vermoak . Al vele jaren is ze regisseuse van het blijspel dat elk jaar op de planken gebracht wordt. Dat is niet niks en ik kan me wel voorstellen dat ze haar demente bejaarden mooie verhalen kan vertellen. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Het UMCG lijkt wel een dorp, zo groot is het en zoveel mensen lopen er rond. Patiënten en familieleden komen er natuurlijk voor de zorg, maar een kop koffie en een luisterend oor kunnen ook heel belangrijk zijn. Ongeveer 400 vrijwilligers helpen op de poliklinieken, verpleegafdelingen en de centrale hal mee om het UMCG een gastvrije uitstraling te geven. Koffie en aandacht Joke is drie jaar geleden als gastvrouw begonnen bij KNO (Keel-,Neus en Oorheelkunde). Inmiddels werkt ze ruim een jaar ook nog een tweede dagdeel op de Spoedafdeling. “Soms moeten mensen lang wachten op de uitslagen van onderzoeken, dan zijn wij er om een praatje te maken en aandacht te geven Patiënten mogen wij vaak geen koffie geven, maar hun begeleiders wel. Het komt ook voor dat de patiënt die dag nog niets gegeten heeft, we kunnen dan een boterham voor hem of haar maken. De verpleegkundigen en de zorgassistenten hebben het soms erg druk en vinden het fijn dat er door de inzet van vrijwilligers aandcht voor de patiënten is.” Ze vertelt dat de spoedafdeling nog niet zolang over gastvrouwen en -heren beschikt. “Soms moet de verpleging er nog aan wennen dat ze ons kunnen vragen om even een boterham te smeren.” Werk van betekenis Als het rustig is op de afdeling loopt ze een rondje door het ziekenhuis en daar spreken mensen haar soms ook aan, om naar de weg te vragen. Joke zegt meermalen dat ze het leuk vindt om hier te werken. “Het werk geeft voldoening, want je kunt hier van betekenis zijn” zegt ze. Voor Joke is vrijwilligerswerk vanzelfsprekend. “Ik heb mijn hele leven vrijwilligerswerk gedaan; ik ben jeugdouderling voor de kerk geweest, heb in de kantine van de sportvereniging gestaan, naaide mondkapjes in coronatijd en ik reed vroeger op zaterdag voor de schaatsvereniging.”  Joke is inmiddels met pensioen en vindt het fijn zo bezig te zijn. Mannen zorgen voor het gastenvervoer Ze werken in principe met zijn tweeën. “Het is altijd gezellig, er ontstaan soms zelfs echte vriendschappen tussen vrijwilligers. De meesten zijn gepensioneerd, hoewel er ook mensen zijn die hiernaast betaald werk doen. Nee, mannen zijn er niet veel; de man vrouw verhouding zal ongeveer 20 -80 zijn.” Ze lacht: “Mannen zorgen vooral voor het gastenvervoer met de elektrische autootjes om minder mobiele patiënten te brengen waar ze moeten zijn.” Alles draait om de bezoekers Het UMCG is altijd opzoek naar gastvrouwen/heren voor de diverse afdelingen. Als ik Joke vraag wat er voor nodig is om dit werk te doen moet ze even nadenken en dan zegt ze: “Als je hier werkt is het belangrijk dat je interesse in en aandacht hebt voor mensen en dat je bij wijze van spreken met een lach op je gezicht rondloopt”. Het woord ‘dienstbaarheid’ gebruikt ze ook. Alles draait hier om de patiënt en z’n familie. Een gerbera Het ziekenhuis is blij met al die vrijwilligers en laat die waardering ook merken. Joke:  “Elk jaar wordt een feest voor alle vrijwilligers georganiseerd en daarnaast is er per afdeling ook nog een uitje dat we zelf mogen bedenken.” Ze moet lachen als ze vertelt dat toen ze vorig jaar op de dag van de vrijwilliger, gerbera’s aan bezoekers en werkenden gaven, vaak te horen kreeg ‘maar wij moeten jullie bedanken!’ Het UMCG is op zoek naar: medewerker van het Familiecentrum Intensive Care medewerkers voor de verpleegafdeling gastvrouwen of heren op de polikliniek , gastheer of -vrouw bij verblijfsruimte de Stee , medewerker informatie Centrum Oncologie ,  medewerker op de verpleegafdeling Kindergeneeskunde gastheer bij het Universitair Centrum Psychiatrie Ook bij Beatrixoord zijn vrijwilligers welkom Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Vlakbij het enorme, moderne gebouw van een woningcorporatie aan het Damsterdiep is, in een oud huis dat ooit een kroeg was, het Steunpunt Huren gevestigd. Als er problemen zijn rond de huur van je kamer of je huis kan je op woensdag zo binnenlopen. Een verhuurder is natuurlijk ook welkom, als hij bijvoorbeeld wil weten hoe hij een rechtsgeldig huurcontract op moet stellen. Studenten Wouter vertelt me dat hij zelden een huurcontract onder ogen heeft gekregen waar geen fouten in zaten. “Dan staat er bijvoorbeeld dat de huurder voor sommig groot onderhoud moet zorgen en dat mag je helemaal niet vragen van een huurder.” Wouter is masterstudent rechten en één van de studenten die z’n vinger op stak toen een bestuurder van Steunpunt Huren in de collegezaal verscheen en vroeg of er studenten waren die als vrijwilliger een aantal uren per week voor het steunpunt wilden werken. Alle vrijheid Het Steunpunt Huren bestaat nu twee jaar en is mede opgericht door de gemeente voor al die mensen die een huis of kamer huren. Er werken vijf tot tien rechtenstudenten die zich allemaal voor een dagdeel per week of vaker inzetten om huurders bij te staan. Wouter heeft de leergang huurrecht gedaan dus hij weet er genoeg van. “De eerste maand is het fijn dat er mensen zijn aan wie je wat kan vragen, verder krijg je hier al snel alle vrijheid om zelfstandig zaken op te lossen, daar leer je enorm veel van.” Van theorie naar praktijk “Het is leuk om hier daadwerkelijk zaken tegen te komen die je alleen uit je boeken kent.” Die voldoening, dat het werkt, dat ze mensen kunnen bijstaan straalt er bij Wouter van af. “Het komt voor dat we huisuitzetting weten te voorkomen of dat we de huur met terugwerkende kracht omlaag kunnen krijgen en dat is echt geweldig.”  Soms bezoeken ze een huis of kamer om met het puntenstelsel in de hand te controleren of de hoogte van de huur correct is. Neutrale partij Het Steunpunt Huren bemiddelt ook bij geschillen en Wouter is daar enthousiast over. “Dan zitten we als derde, neutrale partij aan tafel bij een geschil tussen huurder en verhuurder. Als we dat op deze manier kunnen oplossen, voorkomen we dat een zaak escaleert en mensen een tijdrovende of kostbare gang naar de huurcommissie of de rechter maken.” Borrels Hij doet dit vrijwilligerswerk graag. “Het motiveert me om te studeren, want theorie is leuk, maar het is drie keer zo leuk om het in de praktijk te brengen. Bovendien hebben we het leuk met elkaar en het is hier ook niet zo kantoorachtig.”  Dat laatste is zeker waar; de bar van het vroegere café staat nog steeds midden in de ruimte. Drank is niet te zien, maar Wouter vertelt dat de borrels die ze er soms organiseren erg gezellig zijn. Per 1 juli is de nieuwe wet betaalbare huren ingegaan, deze geldt voor alle nieuwe huurcontracten tot 1158 euro. Het Steunpunt Huren verwacht daarom veel aanloop en is dringend opzoek naar rechtenstudenten. Iets voor jou? In de vacature vind je alle informatie Tekst en beeld: Jeanet Verveer