Werken in het mooiste Wijkcentrum van Groningen

Een flink natuurgebied midden in de wijk, waar zie je dat? Lewenborg heeft het. Een gebied zo’n 8 voetbalvelden groot (6ha) dat door de wijk heen slingert en door wijkbewoners zelf wordt onderhouden. Goed voor je conditie Vrijwilliger Winy vertelt dat ze alleen de paden onderhoudt en het snoeiwerk doet. “Want ik ben niet sterk genoeg voor het andere werk”. Winy deed een aantal jaren geleden mee aan een bewoners dag en is blijven hangen vertelt ze. Het werk is goed voor je vindt ze: “Om conditie een spieren te krijgen gaan mensen tegenwoordig naar een dure sportschool, hier kan je dat allemaal gratis krijgen, plus nog een frisse neus, koffie, thee en gezelligheid in het LeRoy huis èn een opgekalefaterd LeRoy-gebied!” Het Leroy gebouw is zeker mooie plek om koffie te drinken en in de zomer kan je buiten op de veranda zitten met uitzicht op de grote vijver. Verschillende projecten Vrijwilligers bestrijden de bereklauw, Japanse duizendknoop en het bamboe maar daarnaast kent het gebied een flink aantal projecten. Je vindt er onder andere een moestuin, een boomgaard, de bijenstal, het pinetum, een smulbos en een fruittuin. Het bijzondere van het leRoy gebied is dat er niet vooraf een plan is gemaakt en er hoeft ook niet  een bepaald doel behaald worden. Als iemand een idee heeft dan kan hij of zij daar gewoon mee beginnen. Zo bedacht iemand dat hij allerlei soorten bomen bij elkaar wilde zetten en zo is het pinetum ontstaan. Inmiddels staan er 300 verschillende bomen, met een bordje erbij met de naam en herkomst. Gerrit vertelt dat deze vrijwilliger binnenkort naar Turkije gaat om de verzameling aan te vullen. Iemand anders wilde graag een fruittuin aanleggen, haalde wat stekjes uit eigen tuin en begon gewoon. Wim ( bestuurslid kunst en cultuur) verhuisde 22 jaar geleden vanuit het Oosterpark naar Lewenborg. Voor de verhuizing was hij al geïnteresseerd maar sinds hij dichtbij woont heeft hij zich ontfermd over De Werf waar hij samen met kinderen nestkastjes bouwt. Hij noemt “zinvol en bevredigend werk” en hij heeft meer ideeën om samen met kinderen te doen. Natuurbeleving en biodiversiteit Samen met Gerrit Vos (secretaris van het bestuur) loop ik een paar uur door het gebied en luister naar de verhalen die over elke plek zijn te vertellen. Het is een perfecte plek voor kinderen, om te spelen en te ontdekken. Ze kunnen zich met een touw op een vlot over de vijver heen en weer trekken, klimmen en klauteren en voor de kleinsten is er een programma. Gerrit vertelt dat het de eerste jaren vooral ging over de aanleg en de vormgeving, tegenwoordig staan het natuurbeleving en biodiversiteit voorop. Gevraagd wat hem boeit aan dit vrijwilligerswerk dat hij al jaren doet zegt hij: “ik heb er heel veel lol in.” Zomerfestival In de maanden mei en juni zal er een festival georganiseerd worden met heel diverse activiteiten: een vleermuizentocht, er komt een kettingzaagkunstenaar, een kabelbaan, er is een slootjesdag, er worden nestkastjes geïnspecteerd, op de Werf zijn oude ambachten te zien - van paling roken tot maaien met de zeis-, er is een muziekprogramma en er zullen een aantal acts van kindercircus Santelli te zien zijn. Dit is nog niet het volledig programma, maar dan heb je een idee. Bestuursleden gezocht Het Leroy bestuur bestaat op dit moment uit drie mensen en heel graag zouden ze dit uitgebreid zien met liefst nog vijf mensen. Een voorzitter, een penningmeester, iemand die de PR voor z’n rekening neemt, iemand die contact onderhoudt met bewoners en iemand die zich bezig houdt met het groenbeheer. Vragen? mail naar stichting@leroy-groningen.nl Tekst en beeld: Jeanet Verveer

“Hij en ik hebben hele gesprekken als we naast elkaar op de duofiets zitten!” aldus Menno van der Lijn(58), het fietsmaatje van Freddy Piersma(57). Freddy heeft hersenletsel en houdt van fietsen. Met een elektrische duofiets kan hij weer fietsen en dan straalt hij als de zon. Wat een prachtige uitvinding is zo’n fiets! https://youtu.be/yzcPSJaOr5k Het praat makkelijk Dit zegt Menno ook: “Het is een prachtig initiatief. De mensen met wie ik fiets zijn vaak eenzaam en dan is het super mooi dat ik ze gezelschap kan bieden. Daarnaast praat je heel makkelijk met elkaar. Makkelijker dan wanneer je bewust tegenover elkaar gaat zitten en dan moet het gebeuren.” Menno heeft dan ook ontdekt dat hij op deze manier zélf ook makkelijker contact legt en dat hij sinds hij dit vrijwilligerswerk doet ook makkelijker praat in het dagelijks leven. Ook heeft hij ervaren dat de buitenlucht voor de cliënten een verademing is en  hij is natuurlijk zelf ook van huis. Tot aan Aduard aan toe Enthousiast verteld hij over de drie cliënten. Freddy, Edward en Remco, waarmee hij vier keer per week op pad is. Op de dinsdag en de donderdag, als het weer te slecht is gaat hij bij ze op de koffie. Ze maken veel rondes om het Paterswoldse meer, fietsen  naar de Onlanden en gaan soms zelfs helemaal naar De Punt en het vliegveld in Eelde. “Eén keer fietsten we helemaal naar Aduard, daar werd de cliënt ook wel wat zenuwachtig van. Je moet dan inderdaad ook geen lekke band krijgen.” Avonturen beleven Avonturen beleven ze  ook wel eens. Zo zagen ze otters zwemmen, hadden ze een keer wél een lekke band, waarbij het even wat moeite kostte om weer terug te komen en maakten ze een keer een rare slinger door het gras. Freddy, Lachend: “Remco was volgens mij  een boef vroeger, hij zegt wel eens dat hij auto’s uit Luxemburg naar Nederland smokkelde. Ik weet niet wat daar allemaal van waar is, maar dat avontuurlijke van hem zie je wel  terug op de fiets. Hij is vreselijk eigenwijs. Als duidelijk te zien is dat we ergens niet langs kunnen is het eigenlijk per definitie “ah jawel joh! Daar kunnen we best langs.” Niet raar opkijken Vaardigheden voor dit vrijwilligerswerk zijn niet erg noodzakelijk . “Ja je moet nergens raar van opkijken. Het zou even wennen kunnen zijn dat je  met mensen fietst  die vaak een ongeval hebben meegemaakt, dat vaak ook te zien is. Ook soms in het gezicht. En het is natuurlijk handig als je kunt fietsen,” zegt Menno nonchalant. Verder vonden mensen hem geschikt omdat hij heel rustig is en veel geduld heeft. Maar ook drukke praters zijn welkom. Een driewieler in de schuur Na afloop dronken we nog een bakje koffie bij Freddy thuis, Freddy: “Ook al kan ik niet alles meer, het fietsen vind ik geweldig. Ik heb ook nog een driewieler, maar die staat momenteel in de opslag door kuren, dat vind ik niet zo leuk.” We hebben Freddy beloofd de leiding van ’s Heerenloo vriendelijk doch streng te vragen ervoor te zorgen dat de betreffende fiets weer gauw met Freddy de weg op kan! Freddy zonder Fiets is natuurlijk niets! Ben jij enthousiast geworden over dit project en vind je het fantastisch om te zorgen dat iemand weer kan fietsen dankzij jou?  De vacature voor een fietsmaatje bij ‘sHeerenloo De Noorderbrug aan de Laan Corpus den Hoorn vind je hier tekst: Marjanne Wiersma film: Bart Nieuwold

‘Kent u dat, dat u hollend naar het station, want de trein vertrekt al bijna en u móét ‘m halen, in een hondendrol trapt, nog nèt niet uitglijdt, nog nèt uw trein haalt, en dat u dan door de aantrekkelijke reiziger die tegenover u zit en met wie u dolgraag een praatje zou willen maken, met een vies gezicht wordt aangekeken omdat u naar poep stinkt? Kent u dat gevoel?’ Omdenken! Dan zou het fijn zijn als je via Ontwikkellink bij NLP-trainer en coach Anita Schelling de voor vrijwilligers gratis workshop met bovenstaande titel had gevolgd. Dan zou je hebben geweten dat je tegen een hoop lastige situaties ook anders aan kunt kijken; dat je je niet hoeft te schamen over iets waar je niets aan kunt doen; dat je niet tegen jezelf hoeft te zeggen dat je een sufferd bent omdat je niet beter hebt opgelet. En dan vind je misschien de ruimte in je hoofd en hart om met enige zelfcompassie naar de situatie te kijken en er de humor van in te zien. En mogelijkheden om de situatie wat makkelijker te maken. Misschien ligt er wel een achtergelaten plastic tas op de vloer – ‘Tja die treinen van tegenwoordig, die worden niet goed opgeruimd’ – waar je je schoenen in kwijt kunt! Herkaderen Anita zou dit ‘herkaderen’ noemen. Je kunt de situatie niet veranderen, maar je kunt er wel met een andere bril naar kijken. Je plaatst dan ‘een andere beleving om de situatie’ (sic). Een deelneemster aan de workshop vertelt dat ze vaak zó boos wordt op haar buren die hun auto voor haar oprit zetten, waardoor zij er niet uit kan. Niet met de auto, soms zelfs niet met de fiets. Wat een irritante rotburen heeft ze toch! Ik opper voorzichtig dat ze dit waarschijnlijk niet doen om haar dwars te zitten; ze zijn gewoon druk en onnadenkend. Ze begint helemaal te stralen, oh ja zo kun je er dus ook naar kijken! Haar oprit is nog steeds geblokkeerd, maar ze heeft er hopelijk iets minder last van, want ze realiseert zich dat de buren het niet doen om haar te pesten. Natuurlijk, voegt Anita eraan toe toe, zijn lang niet alle problemen op te lossen. Dan is het de kunst om te kunnen denken: ‘Shit. Punt.’ ‘Zoals verwacht loopt alles anders’ Dat is de titel van een boek van Berthold Gunster (1959), grondlegger van het omdenken. Wat zijn de feiten en wat zijn je verwachtingen, kun je ze bijstellen, en zo niet, hoe ga je daar dan mee om? Hij vertelt bijvoorbeeld over een groepje verpleeghuisbewoners die heel graag weer eens een treinreisje wilden maken. Elke keer weer zaten ze teleurgesteld te wachten op de trein die nimmer kwam. Totdat men een coupé plaatste en een film liet draaien waarin je een veranderend landschap voorbij ziet komen… Wat is je reactie? Raar? Oneerlijk? Of juist geniaal? In ieder geval verbeterde deze vondst het gemoed van de bewoners aanmerkelijk èn voerden ze in de trein hele gesprekken! ‘Ik zie u graag’ Aan die prachtige Vlaamse manier om te zeggen dat je van iemand houdt, moet ik denken wanneer Anita een prachtig en herkenbaar voorbeeld geeft van de vele – soms irritante - manieren waarop je dit kunt zeggen. Zoals: ‘Wees voorzichtig, doe je gordel vast, kijk je wel goed uit.’ Bah, wat een bemoeizucht, kun je dan denken. Of zegt diegene eigenlijk: ‘Ik hou van je, ik wil dat het goed met je gaat, ik wil je niet kwijt.’ Dit voorbeeld herken ik; het doet me denken aan m’n overbezorgde moeder. Tot slot: het gaat om wat er wèl kan i.p.v. wat niet kan. Niet denken in problemen maar in mogelijkheden. Tekst en beeld: Magda Bootsma