LeRoy: natuur in Lewenborg

De kinderboerderij in het Stadspark van Groningen is al jaren voor veel gezinnen een gewilde bestemming voor een bezoek. De plek waar de boerderij is gelegen is prachtig en de omgeving nodigt uit voor een mooie wandeling. Om deze attractie aantrekkelijk te houden wordt er hard gewerkt en het resultaat mag er zijn. Vrijwillige klussers Naast een aantal betaalde krachten werken er ook enkele vrijwilligers op de boerderij. Eén van hen is Klaas Elzes. Klaas werkte jarenlang bij het Waterbedrijf Groningen en sinds 2019 is hij met pensioen. De afgelopen jaren deed hij spontaan al wat klussen voor de schooltuin in Paddepoel. Deze tuin wordt net als de kinderboerderij beheerd door Natuur- en Duurzaamheid Educatie van de gemeente Groningen. Kippenhok Op het terrein van de schooltuin stond een kippenhok en dat werd een paar jaar geleden verplaatst naar de kinderboerderij. Aan die verhuizing werkte Klaas ook mee en zo maakte hij kennis met de kinderboerderij in het Stadspark. Aangezien er steeds meer aan onderhoud moest worden gedaan, was een extra klusser van harte welkom en Klaas voelde zich er snel thuis en gewaardeerd. Teamwork Klaas is alle woensdagen op de boerderij. Hij werkt dan samen met twee andere enthousiaste vrijwilligers, Jannes en Peter, die er al langer hand- en spandiensten verrichten. Dit drietal verzet veel onderhoudswerk op de woensdag: ze repareren hekken, ze leggen een klinkerpad aan en in coronatijd plaatsten ze nieuwe daken op enkele dierenverblijven. Binnenkort gaan ze aan de slag met de ingang van het terrein, want deze moet rolstoelvriendelijk gemaakt worden. Gezelligheid Klaas geniet van de woensdag op de kinderboerderij en hij maakt op die dag geen andere afspraken. Zelfs zijn familie weet: Klaas is op woensdag niet beschikbaar. Wat hij vooral heel prettig vindt is de samenwerking met zijn collega’s. Ze vullen elkaar mooi aan en in al de jaren dat hij er werkt is er nog geen verkeerd woord gevallen. Een enkele keer werken ze ook samen aan een project voor de schooltuin in Paddepoel. Zo hebben ze daar onder meer een overdekt buitenverblijf gemaakt waarin ook lessen gegeven kunnen worden. Schommels Een leuke en bijzondere opdracht voor het klusteam waren de schommels voor het kippenhok. Uit onderzoek was gebleken dat kippen graag op een schommel zitten en daarom vervaardigden de mannen speciale kippenschommels. Ander vrijwilligerswerk Klaas is naast het klussen op de kinderboerderij ook al jaren een actieve vrijwilliger bij de wijkraad in Paddepoel en de buurt- en huiseigenarenvereniging. Daarnaast is hij ook nog een enthousiaste hobbyfotograaf. Beloning De beloning zit voor Klaas vooral in de waardering die hij ontvangt van de medewerkers op de kinderboerderij en in de plezierige samenwerking met Jannes en Peter. De vrijwilligers krijgen als dank voor hun werkzaamheden een prachtig kerstpakket en samen met de andere werkers op de boerderij wordt er aan het einde van het jaar een hapje gegeten bij de Chinees! tekst en beeld: Jan de Koning

Als je er langs rijdt valt het nauwelijks op: de tijdelijke opvanglocatie voor asielzoekers aan de Peizerweg. De huisvesting ligt wat verscholen achter een aantal bedrijfsgebouwen. In dit centrum worden verschillende activiteiten aangeboden en één daarvan is een cursus Nederlands. Ipe Westerdijk Eén van de docenten is Ipe Westerdijk. Ipe is na een loopbaan als ambtenaar eerder gestopt met werken en “omdat ik vind dat ik niet met pensioen gegaan ben om alleen voor mezelf te leven, ben ik gaan kijken wat ik zou kunnen betekenen voor anderen”, zo vertelt hij. “Ik wilde wel graag werk doen wat bij mij past en toen kwam dit vrijwilligerswerk op mijn pad.” “Taal is mijn ding” Ipe vertelt enthousiast over de lessen die hij verzorgt. Aanvankelijk gaf hij Nederlands aan enkele immigranten die zich voorbereidden op het examen voor taalniveau B1. Op een informatiebijeenkomst van het COA hoorde hij dat er behoefte was aan een docent Nederlands op dít AZC en na een rondleiding door het gebouw besloot hij zich hier aan te melden voor dit werk. “Ik heb wel enkele voorwaarden gesteld,” vertelt Ipe. Eén van zijn eisen was dat hij alleen gemotiveerde leerlingen zou krijgen. En zo begon Ipe een paar maanden geleden aan zijn tweede baantje als vrijwilliger in een rol waar hij zich helemaal thuis voelt. “Taal is mijn ding, ik heb er feeling voor.” Betrokken leerlingen Ipe begeleidt een klein groepje enthousiaste asielzoekers die allemaal hun uiterste best doen om Nederlands te leren spreken omdat ze heel graag in ons land een toekomst willen opbouwen. Tijdens de lessen maakt hij gebruik van het boek “Taalcompleet A2, Nederlands voor anderstaligen”, dat speciaal voor deze groep asielzoekers is geschreven. Hij probeert zijn lessen, van ongeveer twee klokuren, zoveel mogelijk in het Nederlands te laten verlopen. Meer dan alleen taalles Ipe is zich bewust dat er momenteel veel te doen is over het onderwerp asiel. “Maar ik ben heel erg voor gastvrijheid en ik kan goed meevoelen met oorlogsmigranten. Ik zou ook graag, als ik zou moeten vluchten, gastvrij willen worden opgevangen!” Tijdens de lessen komt het onderwerp ook weleens ter sprake en zijn leerlingen vinden dat ze in ons land heel fijn worden opgevangen, maar dat Nederland ook wel wat strenger zou mogen zijn in zijn asielbeleid. Ipe geniet van het contact met zijn leerlingen, maar hij weet dat hij zich niet aan hen moet binden, want ze kunnen ook zomaar weer vertrokken zijn. Voldoening De waardering die Ipe krijgt voor zijn werk in het AZC komt vooral bij zijn leerlingen vandaan. De sfeer tijdens de lessen is heel ontspannen. Er wordt hard gewerkt en de deelnemers maken grote vorderingen. Soms zijn er serieuze gesprekken, maar er wordt ook veel gelachen. Zo kan Ipe ervan genieten dat zijn leerlingen al heel goed zijn in het opschrijven van wat ze horen. Tijdens de warme dagen viel het woord ‘tropisch’ in de les. “Schrijf dat woord eens op het bord”, vroeg Ipe aan één van de deelnemers. Even later stond er ‘tropies’. “Nederlands is echt niet zo gemakkelijk”, zo besluit Ipe ons gesprek. tekst en beeld: Jan de Koning

Van Liesbeth hoor ik dat er ruim 600 gezinnen in de gemeente Groningen slachtoffer zijn van het toeslagenschandaal. Deze mensen kunnen gratis hulp krijgen van de Stichting (Gelijk)Waardig Herstel. Bij deze stichting gaat het niet alleen om een goede financiële afhandeling: financieel èn emotioneel herstel gaan samen. Het Feitenrelaas Liesbeth is als vrijwilliger verbonden aan de stichting. Ze is Luisterend Schrijver. Dit betekent dat ze met een ouder- de Verteller-  gaat zitten en naar haar of zijn verhaal luistert. Het verhaal noemen ze het Feitenrelaas, daarin staat alles wat er gebeurt is vanaf het moment dat de eerste envelop van de belastingdienst op de deurmat viel met een onrechtmatige terugvordering van de kindertoeslag. Dat kan 10-15 jaar geleden zijn. De Luisterend Schrijver schrijft in samenspraak met de Verteller het Feitenrelaas op. Belangrijk is dat Verteller zelf de regie heeft; zo bepaalt deze waar en wanneer de gesprekken plaatsvinden, en werkt de Verteller op eigen tempo aan het Feitenrelaas . Dit is belangrijk voor het emotionele herstel, de regie over het eigen leven zijn de ouders immers al jarenlang kwijt. De schade analyse Is het Feitenrelaas klaar dan gaat het naar een onafhankelijke Schade Analist (dit is een professional) die aan de hand van het verhaal een analyse maakt van het bedrag waar de ouders recht op hebben. Als de ouder de  schade analyse accepteert en een Vaststellingsovereenkomst met de Staat tekent wordt het schadebedrag uitgekeerd. Inmiddels hebben zich in heel Nederland al meer dan 3500 Luisterend Schrijvers aangemeld. Het proces van vertellen en luisteren Liesbeth is Luisterend Schrijver van één Verteller (een moeder) geweest, en denkt erover dit proces nog een keer door te lopen met een andere Verteller.  Ze vertelt dat ze ongeveer vijf keer samen is gekomen on te luisteren naar het verhaal van haar Verteller. “Ik stelde vragen en soms als ik het ‘savonds nog eens overlas kwam ik met nog een andere vraag en bij haar kwamen er gedurende de week ook vaak dingen boven die gebeurd waren. Als we elkaar dan weer zagen bespraken we eerst deze zaken en gingen daarna weer verder. Zo hebben we samen het verhaal vormgegeven. Het schrijven gebeurt in een (beveiligd) online portaal waar de Verteller en Schrijver beiden toegang tot hebben. Uiteindelijk kwam daar een verhaal uit van zo’n 15 kantjes, waar dus van begin tot eind beschreven is wat de Verteller helaas heeft  moeten meemaken. Kippenvel Liesbeth: “Ik vond het een hele mooie ervaring omdat je zo dicht bij iemand komt. De Verteller stelt zich kwetsbaar op door zo open te zijn en dat maakt nederig. Voor haar is het emotioneel want ze rakelen zaken op die ze soms heel ver hebben weggestopt, daarom het is goed om erover te kunnen praten met iemand. Ik heb ook wel met tranen in m’n ogen en met kippenvel op m’n armen zitten luisteren. Dat je denkt ‘hoe was het mogelijk?’ Sommige verhalen zijn te bizar om te bevatten. Ik heb ook veel respect voor haar  want ze heeft gevochten als een leeuw om haar kinderen te behouden en dat is haar ook gelukt.” Iemand die opstaat om dit te doen “Het was bijzonder om te horen hoe ze omging met al die tegenslagen en toch maar door ging. Voor haar is dit een erg belangrijke ervaring. Alleen al het feit dat iemand uit de samenleving opstaat om dit te doen, om Luisterend Schrijver te worden, betekent voor haar al zoveel. Het betekent dat ze hier niet meer alleen in staat.”    In de vacature voor Luisterend Schrijver lees je meer Tekst: Jeanet Verveer Foto: Kumtanom Pexels