Dorpscoöperatie Ten Boer en omgeving: samenwerken aan samenleven

Gea is vrijwillig onderneemster van haar weggeefwinkel in de wijk Vinkhuizen. Ook al werken er wel 22 medewerkers, ze heeft het er heel druk mee. En ze is op zoek naar meer mensen. “De meesten werken hier op parttimebasis en dat betekent soms maar een paar uur per week. En er is alle dagen werk te doen, ook al zijn we niet alle dagen open.” vertelt Gea. “Alles wat binnenkomt moet ook gecontroleerd en neergezet worden.” Dat zie ik als ik met haar rondloop in het gigantische pand! Alles staat en hangt er heel netjes bij en is goed te vinden. Gele en blauwe mandjes “Dat moet ook wel want er komen per middag heel veel mensen langs, daar heb ik een apart systeem voor ontwikkeld,” vertelt Gea trots. “Er zijn gele en blauwe winkelmandjes. Eerst mogen de gele mandjes 20 minuten per gezin winkelen en dan moeten de blauwe mandjes zolang in de kantine wachten. Dan heb ik ook tijd voor een praatje en kan ik ze eventueel helpen met andere mogelijkheden, zoals de voedselbank of fondsen voor armoede.” En er komen wel 150 mensen op een middag, dus logistiek is zeker een dingetje. Grote klantenkring De klanten (zo’n 3800 gezinnen) komen van heinde en verre, van Emmen tot Delfzijl en zelfs uit Bunde. En dat allemaal zonder subsidie, want Gea wil gratis blijven. “ik krijg de spullen immers ook gratis dus vind ik het niet terecht daar geld voor te vragen. De enige bijdrage die ik krijg is het gratis pand van de gemeente Groningen, maar dat is heel fijn!” vindt Gea. Om toch een bijdrage aan fondsen te kunnen vragen is Gea inmiddels een stichting geworden. “Om zicht te houden op wie wat haalt vraag ik alleen de naam en het adres, want ik heb wel regels,” lacht Gea. “Het is niet de bedoeling dat alle gezinsleden ieder voor zich komen winkelen. Ook mag een gezin per week 5 stuks speelgoed, 2 paar schoenen, 5 stuks kleding en 5 huishoudelijke apparaten meenemen en 1 keer per maand 1 elektrisch apparaat. Ook krijg ik incontinentiemateriaal en hygiënisch verband om gratis uit te delen van het armoedefonds.” Gelukkig dat zoiets bestaat! Participatiebaan Helaas kan Gea de vrijwilligers niets betalen. Wel kun je hier met een participatiebaan werken. En dat kan Gea voor je bij de gemeente regelen. “Dan moet je in de bijstand zitten en bereid zijn minimaal 16 uur per week vrijwillig te werken. Dan krijg je 2 keer per jaar 800 euro extra. En ik ben natuurlijk heel blij met die werkenden.” Pakjesdag Ondertussen heeft Gea het maar druk, de telefoon gaat voortdurend en er staat al een rij voor de deur. Maar ze vindt het werk superleuk, het is één grote gezellige familie hier. Gea organiseert ook feestjes en uitjes voor kinderen. Zo geeft ze kerstpakketten weg en organiseert pakjesdag, dan mogen de kinderen zonder hun ouders (die moeten in de kantine blijven) winkelen voor Sinterklaas. “En Trikesday, dan komen hier zo’n 40 Trikes en mogen de kinderen achterop een ritje maken. Er kwam eens een meisje terug en omhelsde mij en zei dat de mooiste dag van haar leven was!” En daar doet Gea het voor. Maar Gea wil heel graag iemand naast haar die het eventueel over zou kunnen nemen, ook al heeft ze al veel hulp. “Maar graag iemand die jonger is en verstand heeft van fondsen en die op termijn dit over wil nemen Maar iedereen is welkom om te komen helpen, al is het maar voor een paar uur per week!” tekst en beeld: Annette Doornbosch Ook helpen bij Gea's Weggeefwinkel? Er staan vacatures open voor Winkelmedewerkers en een Gastheer/gastvrouw .

“Rouwen hoort bij liefhebben”, dit benadrukt Marieke meermalen in haar workshop bij Ontwikkellink over kinderen en jongeren die rouwen om het verlies van een geliefde. Tien vrijwilligers, onder andere actief bij de Luisterlijn, het project Zingevingsgesprekken van Humanitas, de MZH-huiskamer en de daklozenopvang wisselden informatie en ervaringen uit en konden vragen stellen over wat ze meemaakten  in hun werk. Marieke: “Rouw is een normale, gezonde reactie op het overlijden van iemand van wie je veel hield, en houdt. Denken dat het verdriet en de herinneringen ‘weg moeten’, is misschien een begrijpelijke reactie, maar daarmee help je een kind niet, en een volwassene evenmin.” Over Marieke Marieke is opgeleid als verpleegkundige en later als docent basisonderwijs. Haar afstudeergesprek in de zorg ging al over rouw. Later in haar werk in het onderwijs werd haar belangstelling voor dit onderwerp verder aangewakkerd, en vooral de vraag: ‘hoe doe je dat met kinderen’ intrigeerde haar. Wat zeg je bijvoorbeeld op de vraag van een jong kind aan een overleden ouder: ‘Kon je dan niet blijven leven voor mij?’ In 2017 besloot ze om haar ervaring met ziekte, rouw en kinderen te bundelen in een nieuwe missie. Ze volgde o.a. de Post-HBO-opleiding Verlieskunde en werd getraind in het voeren van Socratische Gesprekken. Het leven toen verbinden aan het leven nu Marieke vertelt over de verschillende spelvormen die er zijn om aan te sluiten bij wat een kind of jongere nodig heeft. Ze noemt ook zingen als mogelijkheid om stem te geven aan emoties. Het zijn voorbeelden waarmee je het leven van toen verbindt aan het leven van nu. Veel deelnemers vragen hoe je dit met volwassenen het beste kunt doen. Marieke: “het belangrijkste is en blijft de ruimte die je biedt om het op je eigen manier te mogen doen.” De waarheid vertellen Eerlijk over je pijn mogen praten is belangrijk, anders hangt er een grauwsluier over alles, legt Marieke uit. “De waarheid vertellen is echt nodig in de chaos die rouwen is.” Over Marieke’s tip om altijd de waarheid te zeggen tegen kinderen, wordt in de groep vrijwilligers verschillend gedacht en ze geeft ons alle ruimte om dat uit te leggen. Sommige deelnemers vinden het te pijnlijk om altijd ‘de waarheid en niets dan de waarheid’ te vertellen en pleiten voor een naar hun mening ‘zachtere’ aanpak. Marieke zegt daarover: “Realiseer je dat kinderen sneller dan volwassenen kunnen schakelen; het ene moment kunnen ze explosief reageren en bijvoorbeeld tijdens de uitvaart heel bang en verdrietig zijn. Het volgende moment spelen en rennen ze weer. Geef ze die ruimte.” En over het goedbedoelde advies om ‘het los te laten’ zegt ze: “Hoezo loslaten? Rouwen betekent niet loslaten, maar anders leren vasthouden.” Rouwen over andere zaken Tot slot: deze workshop over rouw gaat weliswaar over rouw bij kinderen maar de adviezen van Marieke zijn ook bruikbaar bij andere vormen van verlies: het verlies van een baan, of van je lievelingsknuffel, een scheiding (van je ouders), of een verhuizing. Marieke: "Rouw hoort bij liefde, want je rouwt om diegene van wie je hield” Deze workshop van Ontwikkellink is gratis voor vrijwilligers, kijk op de website voor meer cursussen, trainingen en workshops. tekst: Magda Bootsma beeld : Marieke 

'Beter maken kunnen wij niemand, wèl iemand zich beter laten voelen.' Dit vat het doel van Stichting Oppepper4all mooi samen. De stichting vervult in een groot deel van het land de wensen van chronisch en/of terminaal zieken, zowel volwassenen als kinderen. Voorzitter Martien Spanjers vertelt bevlogen over het dankbare werk dat de negen (‘we willen graag naar 12-13’) wensvervullers doen om iemand die ziek is een prachtige belevenis te bezorgen. ‘Het is zo fijn om even aan iets anders te kunnen denken dan aan ziek-zijn; om iets leuks mee te maken.’ Samen met zijn vrouw heeft hij dit project een paar jaar geleden overgenomen. Nu is het tijd om de actieradius van de stichting uit te breiden naar de provincies Groningen, Drenthe en Overijssel. En daarvoor zijn enthousiaste mensen-mensen nodig. Wat zijn je werkzaamheden? Als wensvervuller leg je actief contact met sponsoren en instanties in de regio. Je bouwt een netwerk op van bedrijven en organisaties die graag de wens van een zieke deelnemer willen vervullen of hieraan willen bijdragen. Bijvoorbeeld: Iemand wil nog graag een keertje in een vrachtwagen (mee)rijden. Je probeert dan een regionaal vervoersbedrijf of vrachtwagenchauffeur te benaderen om zijn medewerking hieraan te verbinden, bij voorkeur kosteloos. De meeste activiteiten worden namelijk, als de wensontvanger dit kan, buiten het (zieken-)huis georganiseerd. Tijdens of na afloop van de ‘oppepper’ zorgt de door jou geregelde horeca voor lekkere drankjes of hapjes. De beloning voor hun medewerking is een naamsvermelding in het verslag dat van de verrassing wordt gemaakt. En natuurlijk vooral de dankbaarheid, het plezier, de voldoening die zo’n gebeurtenis geeft. Het geven van mooie herinneringen is het belangrijkste doel De deelnemers van wie een hartenwens, meestal zonder dat ze dat vooraf weten, wordt vervuld, krijgen een dag(-deel) vol verrassingen, samen met hun naasten. Het gaat dan om een belevenis waarvan de ontvangers wel ’s gezegd hebben: ‘Oh wat zou ik dát fantastisch vinden!’, maar waarvan ze altijd dachten dat het door hun ziekte of handicap een onmogelijke wens was. Op de site vind je tal van voorbeelden, zoals een massage in de spa, een voorstelling of concert in het theater, of een rit in een grote vrachtwagen, of samen met je lief in een koets op je gouden bruiloft… en ga zo maar door! Een herinnering waarop de ontvangers blij terugkijken, mede dankzij de aanwezige fotograaf. Zelf ben je als vertegenwoordiger van Oppepper4all de spin in het web en altijd als eerste aanspreekpunt bij de activiteit aanwezig. Ook is er de beloning voor de vrijwilliger Martien vertelt dat de vrijwilligers zelf ook genieten van het contact met degene voor wie ze een wens vervullen: ‘Het is dankbaar en ontroerend werk.’ Soms valt er bij de ontvanger(s) een traan, en dat mag, dat is logisch. Het is niet niks om zo’n verrassing, zo’n belevenis mee te maken; ook voor de naasten is het een geschenk om nooit te vergeten. En dit geldt dus evenzeer voor de vrijwilligers zelf! Ben jij die spin in het web? In Friesland is al een vrijwilligster actief, die graag bereid is om haar nieuwe Noordelijke collega(‘s) in te werken. Je kunt bijvoorbeeld met haar meelopen om mee te maken hoe een Oppepperdag er uitziet. Er is al een aantal contacten in de regio, maar je moet als nieuwe medewerker ook veel initiatieven nemen, contacten leggen met allerlei bedrijven en organisaties, werken aan onze naamsbekendheid; digitaal vaardig zijn, noem maar op. Kortom: een mensenmens met organisatorische kwaliteiten! Ben jij dat? Zie de vacature voor alle informatie. tekst: Magda Bootsma foto's : Peter van Amersfoort en Erik Poort (voor meer voorbeelden en foto's van oppeppers zie de website )