Over Rood

Aan alles merk je dat vrijwilliger Jacomien Luiken een sterke band heeft met haar maatje, mevrouw Bergink. Ze bezoekt haar al 7 jaar trouw in zorgcentrum de Westerholm in Haren en de band is niet alleen zakelijk; ze zijn inmiddels echt vriendinnen geworden! Samen vertellen ze bevlogen over contact. Twee maatjes Jacomien: ‘’Toen mijn moeder hier in de Westerholm kwam wonen, vroeg de toenmalige directeur verschillende keren of ik geen vrijwilliger wilde worden. Eerst was ik hier niet zo aan toe maar op een gegeven moment heb ik ja gezegd. Mijn moeder was inmiddels helaas overleden. Ik had eerst twee maatjes hier, maar één daarvan is overleden, dus mevrouw Bergink bleef over. Zo is het prima.’’ Even aanwippen Jacomien probeert elke week naar mevrouw Bergink toe te gaan. ‘’Ik bezoek haar niet op een vast moment; ik wip gewoon bij haar aan als ik tijd heb. Ze heeft altijd hele verhalen over haar leven en het werk vroeger, erg leuk. Soms neem ik ook mijn eigen kleinkinderen mee, want mevrouw Bergink kan goed overweg met kinderen. Ik zeg altijd: als iedereen wat doet voor elkaar, ziet de wereld er heel wat beter uit. Het kost maar anderhalf uur per week en je maakt er iemand zo blij mee.’’ Een vast iemand Het is voor mevrouw plezierig om een vast iemand te hebben waar ze haar zorgen bij kwijt kan. Mevrouw Bergink: ‘’Zij kent mij, ze kent het tehuis. En we hebben beide zo’n 40 jaar als verpleegkundige gewerkt, dit schiep gelijk een band.’’ Jacomien vult aan: ‘’Mevrouw Bergink is op latere leeftijd getrouwd en heeft geen kinderen waar ze op terug kan vallen. Dus als ze ergens heen moet, bijvoorbeeld de tandarts ga ik met haar mee.’’ Meer eenzaamheid Mevrouw Bergink merkt dat de eenzaamheid in haar omgeving tegenwoordig groter wordt. Ze zegt hierover: ‘’Verpleegsters lopen even in en uit en hebben weinig tijd voor een gezellig praatje. Het is moeilijk om een band op te bouwen met ze. Daarom wacht ik vaak totdat Jacomien komt, als ik ergens mee zit.’’ Jacomien reageert: ‘’Er is in de Westerholm veel veranderd. In de jaren dat mijn moeder hier nog woonde, waren mensen geestelijk vaak nog goed. Tegenwoordig is het merendeel toch wat in de war. En de verpleegsters hebben het ook gewoon veel drukker. Dan schiet een praatje er toch wat bij in.’’ Heerlijk stamppotje Jacomien: ‘’Als er iets is, kan mevrouw Bergink mij altijd bellen. Soms breng ik haar een lekkere soep of stamppotje. Dan belt ze me wel eens op om me te bedanken. Mevrouw Bergink: ‘’Vooral de stamppotjes die ze maakt zijn verrukkelijk. Je kan echt proeven dat het gemaakt is voor één persoon. Dat het niet massaal is gemaakt. Haar boerenkool smaakt naar boerenkool. Hoe groter de porties die gemaakt worden, hoe slechter het eten. Ik ben van de oude stempel, je moet wel proeven wat je eet.’’ Beide verpleegkundige Ze hebben beide als verpleegkundige op de neurochirurgie gewerkt, natuurlijk wel in een heel andere tijd. Mevrouw Bergink vertelt enthousiast over haar jarenlange ervaring als verpleegkundige en de grote verschillen met hoe het er tegenwoordig eraan toegaat. “Tegenwoordig is er namelijk meer meetapparatuur, terwijl je vroeger vooral af moest gaan op je onderbuikgevoel. Maar eens een verpleegster, altijd een verpleegster zeggen we allebei!’’ Even aankloppen Als Jacomien ergens tegenaan loopt in haar werk als maatje, kan ze altijd letterlijk aankloppen bij haar contactpersoon die ook in de Westerholm werkt. Maar dat komt niet vaak voor. In het verleden zorgden ze wel eens voor vervanging als Jacomien bijvoorbeeld op vakantie ging. Nu komt er geen vervanger meer. Maar dat is prima, want Jacomien gaat hooguit twee weken weg. Dus lang hoeven de vriendinnen elkaar  niet te missen! In de Westerholm zijn vrijwilligers altijd welkom, dus heb je interesse? Kijk dan hier voor de actuele openstaande vacatures. tekst en beeld: Marieke Bergsma

Als je Innersdijk (woonzorg voor ouderen) in Ten boer binnenloopt waan je je in een Parijs café, de lampjes, de tafeltjes met de rode kleedjes, de schitterende foto’s aan de muur maken het tot een fijne plek om te zijn. Bewoner H. zit er wel eens met zijn maatje Robby koffie te drinken. H. is niet het eerste maatje van Robby en hij vertelt er graag over. Voetbal en formule 1 “In mijn vorige woonplaats had ik ook een maatje. Ik had destijds naast mijn werk – ik had een reclamebureau- contact met een meneer in een zorgcentrum voor dementerenden. Hij was de enige man in het gezelschap en bovendien jonger dan de rest dus hij liep daar een beetje verloren rond. We keken samen naar voetbal of formule 1 races. Hij had ook een eigen bedrijf gehad dus we deelden een interesse. Soms gingen we op duofiets ergens heen of wandelden we in de omgeving.” Creatief in contact “Toen ik anderhalf jaar geleden in Ten Boer kwam wonen, vlak naast Innersdijk dacht ik ‘waarom zou ik hier ook niet vrijwilligerswerk gaan doen’. Dus nu ben ik maatje van H. die Parkinson heeft. Hij is niet dementerend maar praat wel heel moeilijk en is bijna niet te verstaan. Meestal heb ik snel door wat hij zegt maar soms versta ik hem niet. Helemaal in het begin hebben we afgesproken dat ik het eerlijk zeg als ik hem niet kan verstaan. Op zo’n moment laten we het even gaan en doen wat anders. Desondanks blijft het lastig want misschien vroeg hij alleen maar of ik hem zijn vest even wilde geven. Gelukkig zijn we allebei creatief in het vinden van oplossingen.” Oude Blues platen “We doen vaak samen een spelletje, tekenen of schilderen samen of draaien oude blues platen waar H. graag naar luistert of drinken koffie in de brasserie van Innersdijk. Hij vindt het fijn om even niet op zijn kamer te zijn. Als het mooi weer is gaan we meestal op pad met de duofiets en halen we samen een gebakje of een visje in het dorp. We plannen nooit van tevoren wat we gaan doen, dan blijft het voor ons beide een verrassing.” Koken voor een groep “Naast mijn bezoekjes bij H. kook ik ook twee keer per week voor een groep dementerende bewoners van Innersdijk. Ze kunnen niet echt meehelpen, maar ik snij de groentes en schil de aardappelen bij hun aan tafel zodat ze er een beetje bij betrokken worden. Als ze zien wat ik doe en de geur opsnuiven krijgen ze vanzelf trek in eten en dat is fijn om te zien.” Opleiding in de zorg “Ik doe dit vrijwilligerswerk ook omdat ik wilde ontdekken of werken in de zorg wat voor mij was. En ja het past bij mij.  Ik heb gemerkt dat het erg dankbaar werk is en bovendien is er veel vraag naar. Ik begin nu aan de opleiding tot zorg assistent, daar zit een dienstverband aan vast en ik kan er verder in groeien. Als ik aan de opleiding begin zou ik helaas het koken met de groep moeten opgeven maar H. blijf ik wel zien, want dat kan ook in het weekend.” Wil jij ook werken bij zorggroep Groningen locatie innersdijk/Bloemhof? Kijk dan hier voor de actuele openstaande vacatures. Tekst: Jeanet Verveer Beeld: Robby, voor zijn Tiny House vlak bij Innersdijk

Op een plek aan de Drentsche Aa waar ruim honderd jaar geleden een boomkwekerij zat, verrijst nu het Kennis- en Inspiratiecentrum Voedselbossen Noord-Nederland. Tweelingzussen Madeleine en Marlies startten hier in 2018 met een klein groepje vrijwilligers, inmiddels uitgegroeid tot meer dan 50 mensen. Eén van hen is Bé Bulthuis, door wie we – helaas in de stromende regen – hartelijk worden ontvangen met een beker hete thee en zelfgemaakte crackers van boerenkool, lindeblad en eeuwig moes. Wat is het Voedselbos? Gezonde schone lucht, gezonde onbespoten voeding, gezonde beweging in een natuurlijke omgeving; dat zijn belangrijke kenmerken van het Voedselbos. In het zelfvoorzienende ecosysteem wordt een grote variatie aan natuurlijk voedsel geproduceerd. Het bos draagt bij aan de natuurontwikkeling en biodiversiteit en zal na 7 tot 10 jaar per hectare een gezin van 4 personen van voedsel kunnen voorzien. Van assurantie naar ecologie Bé is zijn hele leven al natuurliefhebber en voorstander van gezond leven. Toen een arts hem bijvoorbeeld vanwege zijn te hoge glucose medicatie wilde voorschrijven, dacht hij: ‘ Ik ga het eerst zelf proberen, gewoon door veel te wandelen en gezond te eten.’ En ja, het lukte! Zelf noemt hij het ‘puur toeval’ dat hij, na zijn pensionering als assurantieadviseur, in de plaatselijke krant de aankondiging van een Open Dag in het Voedselbos zag staan. Hij ging erheen, hij keek en luisterde, en het was direct duidelijk: dit werd zijn nieuwe werk. Zeker drie dagen in de week is hij hier te vinden. Want hier kan hij met zijn collega’s vanuit hun gedeelde idealen over een schonere en eerlijker wereld aan de slag. https://youtu.be/k4VefRAh2y0 Nieuwe collega’s gezocht! Op z’n Gronings gezegd: ‘T’is een beste put waark!’ Met andere woorden: er moet nog heel wat gebeuren. Idealisten die niet bang zijn om de handen uit de mouwen te steken zijn dus van harte welkom! Maar er zijn niet alleen mensen nodig voor de aanleg van de tuinen en de bouw van het educatief centrum, dat volgens planning volgend jaar gerealiseerd zal worden. Ook vrijwilligers die in het groen willen werken zijn van harte welkom, of die heerlijke soep kunnen maken voor de lunches, of die vanaf eind maart 2023 rondwandelingen willen begeleiden… noem maar op! Film: Bart Nieuwold Tekst: Magda Bootsma