Navigatie overslaan
link050 Home
  • Besturenloket
  • Bedrijven
  • Workshops
Account aanmakenLog in

Contact

  • Herestraat 100, 9711 LM Groningen, Nederland
  • info@link050.nl
  • 050 – 3051 900

link050

  • Voor vrijwilligers
  • Voor organisaties
  • Voor bedrijven
  • Veelgestelde vragen
  • Over ons
  • Openingstijden

Doe mee

  • Vacatures / trainingen
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Cookies

Powered by Deedmob tools
Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het opslaan van cookies op uw apparaat om de sitenavigatie te verbeteren en het sitegebruik te analyseren. Voor meer informatie, bekijk onze Privacyverklaring.

Post | augustus 2025 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Een scheidsrechter vertelt

Door

Johnno Bosma

Dit artikel verscheen eerder in ons thema magazine over sport.

Hij en zijn jongere broer hebben het al van huis uit meegekregen: je moet wat over hebben voor de sportclub waar je kinderen lid van zijn. “Mijn ouders waren ook vaak bezig voor onze vereniging in onze geboorteplaats Emmen. Dat vonden ze normaal. Daardoor konden wij ook blijven sporten. Want sportactiviteiten zijn alleen maar mogelijk bij de gratie van veel vrijwilligheid.”

Elzo Dijkhuis
Aan het woord is de 62-jarige Elzo Dijkhuis. In het dagelijks leven projectmanager bij de gemeente Groningen. Elzo is zijn leven lang al fanatiek waterpoloër en hij speelt vanaf 1986 bij de zwemclub Trivia in de stad. Daarnaast zwemt hij meerdere keren per week in open water, zowel in de zomer als in de winter. In zijn jonge jaren was hij actief betrokken bij het team dat in de competitie meedraaide en omdat de club ook verplicht was scheidsrechters te leveren, volgde hij daar een cursus voor en leidde hij vele jaren diverse wedstrijden. Tijdens het opgroeien van zijn kinderen stopte hij met het fluiten, maar toen deze zelf ook weer betrokken raakten bij de sport, pakte hij de draad weer op en sindsdien is Elzo tijdens de competitie elk weekend in een zwembad te vinden als scheidsrechter.

Ervaring
Langzamerhand heeft Elzo veel ervaring opgebouwd en hij merkt dat daardoor het leiden van een wedstrijd een stuk gemakkelijker wordt. Jonge collega’s hebben er nog weleens moeite mee om vol te houden als scheidsrechter. “Het is ook geen eenvoudige klus omdat er zich ook veel (al of niet onrechtmatig) onder water afspeelt. Om een beslissing te nemen moet je daarom vaak ook afgaan op de reacties en lichaamshouding van de spelers en daarvoor is ervaring nodig.”

Duidelijkheid geven
Daarnaast is grondige kennis van het spel en de regels heel belangrijk. “Ik heb jarenlang op een hoog niveau gespeeld en ik weet zo langzamerhand wel wat zich voordoet gedurende een wedstrijd. Ik ben heel duidelijk tijdens het spel en na afloop blijf ik altijd aanwezig om mijn beslissingen toe te lichten. Ik merk dan dat veel spelers de regels eigenlijk niet goed kennen en dat ze die meestal graag willen leren.”

Fysiek
Waterpolo is fysiek de zwaarste teamsport. Het aanleren van een goede techniek is daarom ook erg belangrijk. “Ooit was er enige animositeit tussen het handbalteam en de waterpoloërs in onze gemeente en wij daagden het handbalteam uit voor een confrontatie. Het potje handbal verloren wij grandioos, maar de waterpolowedstrijd werd niet eens uitgespeeld: de handballers waren na één periode al volkomen total loss.”

Motivatie
Het is niet alleen de liefde voor de sport die Elzo voor dit werk motiveert. Hij vindt het ook mooi om op deze manier zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen. Als mensen zoals hij zich
beschikbaar stellen voor dit soort activiteiten, kunnen anderen van de sport blijven genieten. Elzo en zijn collega’s krijgen geen vergoeding voor dit werk. Ze betalen zelfs gewoon de contributie voor de vereniging. Maar hij merkt wel dat zijn inspanningen erg gewaardeerd worden en dat is voor hem voldoende. Mensen zoals Elzo zijn er gelukkig nog voldoende, maar als we met elkaar in beweging willen blijven, is er nog veel vrijwilligheid nodig.

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Lekker en gezond eten van eigen Blije Bodem

| Vrijwilligersverhalen

De Blije Bodem is een regeneratieve zelfoogsttuin in het Westpark.  Regeneratief betekent: opnieuw voortbrengen, en dat is wat ze doen met de grond en de producten die ze telen. Mensen kunnen deelnemer worden en zelf hun eten, kruiden of bloemen hier oogsten. Het werk wordt gedaan door Bas, de tuinder, en zijn vrijwilligers. Bart, de filmer, en ik spreken met Bas en twee vrijwilligers: Greta en Nienke. In de film leggen ze uit waarom ze dit doen en wat ze ervan vinden. Hopelijk inspireert dit meer mensen want er is nog steeds behoefte aan vrijwilligers. En vrijwilligers mogen zelf ook eten mee naar huis nemen. En alles wat er verbouwd wordt is biologisch en gezond. Dat is ook de bedoeling van De Blije Bodem: doelstelling van de stichting is dat gezond voedsel betaalbaar en toegankelijk wordt voor een zo groot mogelijk publiek. Oogsten mogen de deelnemers zelf, op een moment dat het hen het beste uitkomt. Lokaal en supervers dus. Daar staat een solidair betalingssysteem tegenover; de deelnemers betalen naar inkomen en afname van de producten, ze mogen zelf bepalen wat ze maandelijks betalen voor hun seizoensabonnement. Momenteel zijn er 50 deelnemers maar dit is pas het tweede jaar en het moet nog groeien. Er moeten vooral meer voedselbedden aangelegd worden. Dus genoeg te doen! https://youtu.be/-F5iLfo4KN0 Zoals Bas in de film zegt: er is ruimte voor meer vrijwilligers, bekijk de onderstaande vacatures:
Lees meer

“Ik wist nooit dat ik werken in een winkel zo leuk zou vinden!

| Vrijwilligersverhalen

Ze is alweer enkele jaren vrijwilligster in de winkel van GoudGoed in Vinkhuizen. Het is voor haar niet zo eenvoudig om een nieuwe baan te vinden en zolang dat niet lukt voelt ze zich in deze kringloopwinkel helemaal op haar plek. C orina Untied Corina werkte vanaf haar 19 e jaar in diverse functie bij verschillende bedrijven. Maar een bekend telecombedrijf was de werkgever waar ze het langst in dienst is geweest. Hier werd, na bijna 25 jaar, in goed overleg besloten om uit elkaar te gaan. Op een banenmarkt in Hoogkerk maakte ze kennis met een kringloopwinkel in Hoogkerk en daar kon ze meteen als vrijwilliger aan het werk. Helaas moest dit bedrijf al snel haar deuren sluiten. Breed inzetbaar Later solliciteerde ze bij de vestiging van Goud Goed in Vinkhuizen en ook daar was ze van harte welkom. Men had al snel in de gaten dat Corina breed inzetbaar was en op de dagen dat ze in de winkel werkt, verricht ze dan ook allerlei werkzaamheden. Maar het liefst houdt ze zich bezig met de puzzels en spelletjes die aangeleverd worden. Corina is heel precies en het is haar eer te na dat er puzzels of spelletjes in de winkel liggen die niet compleet zijn. Ze telt alles nauwkeurig na en soms gaat ze een puzzel eerst zelf thuis maken. Warme sfeer Corina voelt zich helemaal op haar gemak in deze kringloopzaak. Ze kan met alle medewerkers goed opschieten. “Wat ik vooral erg mooi vind is dat men elkaar in hun waarde laat, daar heb ik ook wel minder mooie ervaringen mee. Ook het contact met de klanten vind ik meestal heel plezierig.” Regelmatig gaat er iemand blij de deur uit met een leuke vondst. Natuurlijk gebeuren er ook minder leuke dingen. Soms worden spelletjes opengehaald en ontbreken er opeens onderdelen. “Een enkele keer wil een klant afdingen, maar dan moet je niet bij mij zijn, hoor, daar ben ik niet van! Dan maak ik het artikel liever nog wat duurder, want het is allemaal al zo goedkoop!” Motivatie Corina heeft geen spijt van haar keus om hier als vrijwilliger aan de slag te gaan. “ Ik vind het leuk om onder de mensen te zijn, tijdens het werk pieker ik minder over de betaalde baan die ik toch wel heel graag wil hebben en ik blijf door dit werk in een mooi ritme. Nee, ik had nooit gedacht dat ik het werk in een winkel mooi zou vinden!” Schouderklopje Ieder mens heeft zo nu en dan behoefte aan een complimentje. “Onlangs kwam een grote man in de winkel en hij zocht een jas. Toevallig wist ik dat er eentje hing van een merk gespecialiseerd in grote maten. “Meneer, we hebben hier een mooi exemplaar hangen voor weinig geld. Voldaan stapte de man de winkel uit, nadat zijn vrouw mij nog had toevertrouwd dat ik een goede verkoopster was. Hahaha.” GoudGoed in de Protonstraat, Vinkhuizen zoekt vrijwilligers voor een paar functies: Magazijnmedewerker , Winkelmedewerker , een Stylist , een Schoonmaker , en een chauffeur tekst en beeld: Jan de Koning
Lees meer

Nynke spreekt – via het Humanistisch Verbond-  op uitvaarten

| Vrijwilligersverhalen

“Het is fijn dat je dit als vrijwilliger kan doen voor mensen die geen hoge opleiding, veel geld of een dominee op de achtergrond hebben. Je komt bij mensen thuis op een verdrietig moment, zeker; maar het is ook een bijzonder moment omdat het echt ergens over gaat, er is geen bla bla en dat is mooi. Ik vind het een prachtig beroep.” Herinneringen “Als ik gevraagd word om te spreken op de uitvaart ga ik met de mensen praten om meer te weten te komen over de overledene. Ik begin het gesprek altijd door te vragen hoe de afgelopen dagen zijn gegaan en dan hoor je iets over het ziekte- en sterfproces. Dan zijn ze dat kwijt en kun je daarna vragen naar jaartallen en feiten uit iemands leven. Dan komen de herinneringen boven. Families vinden het vaak heel fijn om dit te kunnen delen, ook met elkaar. Je hoort vaak hele bijzondere verhalen. Ik vind ieders levensverhaal fascinerend.” Mooie verhalen “Er was die keer dat ik in gesprek was met allemaal broers en zussen vanwege de oudste broer die overleden was. Ze vertelden dat ze als kinderen  uit huis waren geplaatst en dat de oudste broer altijd gezorgd had dat de broers en zussen elkaar bleven zien. Hij voelde zich, zo jong als hij was, toch verantwoordelijk. Ze herinnerden zich ook nog het lekkers dat hij voor ze bij elkaar spaarde. Zo ontroerend. En dat is het: er kan veel ellende zijn maar je krijgt ook altijd het mooiste van iemand te zien.” Een paar dagen “Als er een oproep is ben ik er altijd een paar dagen heel intensief mee bezig en dan heb ik weinig ruimte voor andere dingen. Ik moet ook nadenken over wat voor kleren ik aan trek en daarbij pas ik me bij de familie aan. De toespraak die ik heb geschreven laat ik altijd vooraf lezen en je overlegt met de uitvaartbegeleider. Ik wil bijvoorbeeld niet dat er tijdens mijn toespraak dia’s getoond worden, dat leidt af.” Een rood draadje “Als je dit wil doen moet je echt interesse in mensen en hun leven hebben, empathisch zijn en je moet natuurlijk goed kunnen luisteren. Het is ook belangrijk dat je in de verhalen die de familie vertelt een rode draad weet te ontdekken waaromheen je je toespraak bouwt. Ik probeer altijd met een lichte, troostende toon te eindigen.” Een poule van sprekers “We hebben een poule van sprekers en die zou wel wat groter mogen zijn omdat we soms nee moeten verkopen omdat niemand van ons kan. Dat is echt jammer. Ik heb het nu ongeveer tien keer gedaan in de afgelopen twee jaar. Het is wel fijn dit met een zekere regelmaat te doen zodat je iets van routine kan opbouwen.” Gedegen opleiding “Nieuwe sprekers krijgen een heel gedegen professionele opleiding van twee weekenden, er is intervisie en er zijn terugkomdagen. Tijdens die dagen doen we niets anders dan ervaringen uitwisselen en dat is echt heel mooi. Tijdens de opleiding wordt ook wel duidelijk of je hiervoor geschikt bent.” Interesse? Hier vind je de vacature van Humanistisch spreker bij uitvaarten. Tekst : Jeanet Verveer beeld: Ronald Doevelaar
Lees meer