Navigatie overslaan
link050 Home
  • Besturenloket
  • Bedrijven
  • Workshops
Account aanmakenLog in

Contact

  • Herestraat 100, 9711 LM Groningen, Nederland
  • info@link050.nl
  • 050 – 3051 900

link050

  • Voor vrijwilligers
  • Voor organisaties
  • Voor bedrijven
  • Veelgestelde vragen
  • Over ons
  • Openingstijden

Doe mee

  • Vacatures / trainingen
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Cookies

Powered by Deedmob tools
Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het opslaan van cookies op uw apparaat om de sitenavigatie te verbeteren en het sitegebruik te analyseren. Voor meer informatie, bekijk onze Privacyverklaring.

Post | september 2024 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Nynke spreekt – via het Humanistisch Verbond-  op uitvaarten

Door

Johnno Bosma

“Het is fijn dat je dit als vrijwilliger kan doen voor mensen die geen hoge opleiding, veel geld of een dominee op de achtergrond hebben. Je komt bij mensen thuis op een verdrietig moment, zeker; maar het is ook een bijzonder moment omdat het echt ergens over gaat, er is geen bla bla en dat is mooi. Ik vind het een prachtig beroep.”

Herinneringen

“Als ik gevraagd word om te spreken op de uitvaart ga ik met de mensen praten om meer te weten te komen over de overledene. Ik begin het gesprek altijd door te vragen hoe de afgelopen dagen zijn gegaan en dan hoor je iets over het ziekte- en sterfproces. Dan zijn ze dat kwijt en kun je daarna vragen naar jaartallen en feiten uit iemands leven. Dan komen de herinneringen boven. Families vinden het vaak heel fijn om dit te kunnen delen, ook met elkaar. Je hoort vaak hele bijzondere verhalen. Ik vind ieders levensverhaal fascinerend.”

Mooie verhalen

“Er was die keer dat ik in gesprek was met allemaal broers en zussen vanwege de oudste broer die overleden was. Ze vertelden dat ze als kinderen  uit huis waren geplaatst en dat de oudste broer altijd gezorgd had dat de broers en zussen elkaar bleven zien. Hij voelde zich, zo jong als hij was, toch verantwoordelijk. Ze herinnerden zich ook nog het lekkers dat hij voor ze bij elkaar spaarde. Zo ontroerend. En dat is het: er kan veel ellende zijn maar je krijgt ook altijd het mooiste van iemand te zien.”

Een paar dagen

“Als er een oproep is ben ik er altijd een paar dagen heel intensief mee bezig en dan heb ik weinig ruimte voor andere dingen. Ik moet ook nadenken over wat voor kleren ik aan trek en daarbij pas ik me bij de familie aan. De toespraak die ik heb geschreven laat ik altijd vooraf lezen en je overlegt met de uitvaartbegeleider. Ik wil bijvoorbeeld niet dat er tijdens mijn toespraak dia’s getoond worden, dat leidt af.”

Een rood draadje

“Als je dit wil doen moet je echt interesse in mensen en hun leven hebben, empathisch zijn en je moet natuurlijk goed kunnen luisteren. Het is ook belangrijk dat je in de verhalen die de familie vertelt een rode draad weet te ontdekken waaromheen je je toespraak bouwt. Ik probeer altijd met een lichte, troostende toon te eindigen.”

Een poule van sprekers

“We hebben een poule van sprekers en die zou wel wat groter mogen zijn omdat we soms nee moeten verkopen omdat niemand van ons kan. Dat is echt jammer. Ik heb het nu ongeveer tien keer gedaan in de afgelopen twee jaar. Het is wel fijn dit met een zekere regelmaat te doen zodat je iets van routine kan opbouwen.”

Gedegen opleiding

“Nieuwe sprekers krijgen een heel gedegen professionele opleiding van twee weekenden, er is intervisie en er zijn terugkomdagen. Tijdens die dagen doen we niets anders dan ervaringen uitwisselen en dat is echt heel mooi. Tijdens de opleiding wordt ook wel duidelijk of je hiervoor geschikt bent.”

Interesse? Hier vind je de vacature van Humanistisch spreker bij uitvaarten.

Tekst : Jeanet Verveer
beeld: Ronald Doevelaar

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Wat als de schade aan je huis, schade aan je leven wordt?

| Vrijwilligersverhalen

Dat is de vraag waarbij de geestelijke verzorgers en de bestuursleden van de Stichting Geestelijke Verzorging Aardbevingsgebied (GVA) zich mee bezighouden. Bestuurslid Nicole van Eijkern vertelt me erover. Te veel nadruk op de scheuren in het huis, te weinig aandacht voor de scheuren in de ziel “Bij de aanpak van de aardbevingsproblematiek ligt de nadruk nog vooral op het oplossen van de schade, het versterken van de woningen, het bouwen van nieuwe woningen en de financiële kant. Er is te weinig aandacht voor de existentiële kant: de geestelijke problemen en de passende zorg, ondersteuning en begeleiding daarbij”, vertelt Nicole. Waarom overkomt mij dit, hoe moet ik dit dragen? “Het fysieke proces van restaureren, slopen of nieuwbouw duurt erg lang. Het wachten en de onzekerheid waar de bewoners mee geconfronteerd worden kost bewoners heel veel energie. Je weet niet waarom dit jou overkomt en hoe je dit moet dragen. Doe ik er wel toe, vragen inwoners zich af. Daardoor ontstaat er een gevoel van miskenning, eenzaamheid en onmacht. Veel mensen weten niet hoe ze dit moeten volhouden. Jouw eigen plek is niet meer veilig. Je moet tijdelijk of permanent ergens anders gaan wonen, ergens waar je soms helemaal niet wil zijn. Anderen beslissen voor jou: over jouw huis, jouw buurt en dorp. Dit doet heel veel met een mens. Het gaat soms ook ten koste van relaties met partners, kinderen en buurtgenoten. En dat jarenlang. Dat sloopt mensen”, zegt Nicole en ze vertelt dat ze dat zelf ook heeft meegemaakt. “Dat moet anders.” Stichting GVA Daarom is in 2018 GVA opgericht. Nicole is sinds 2023 bestuurslid van de stichting. Er werken zeven geestelijke verzorgers en een teamleider. De stichting biedt geestelijke verzorging aan inwoners en richt zich op het beïnvloeden van de aanpak van de aardbevingsproblematiek. “We begeleiden bewoners, individueel of in groepen. We luisteren naar de verhalen en de ervaringen van eenieder. We praten met bewoners over wat de aardbevingstoestanden met hen doen als mens. Bewoners ondersteunen elkaar met hun verhalen.  Met hun verhalen laten wij anderen zien wat de aardbevingen en de huidige aanpak ervan, met mensen doen.” Nicole is als ervaringsdeskundige gevraagd om bestuurslid te worden. “Ik geloof er erg in en realiseerde me dat ik juist die geestelijke verzorging en aandacht voor mij als mens, heel erg had gemist. Deze andere aanpak is heel erg nodig. Als voorzitter kan ik er meer aandacht voor vragen en heb ik meer invloed. Er gebeuren mooie dingen. Ik krijg er ook echt energie van. En ik heb veel bewondering voor wat de geestelijke verzorgers voor elkaar krijgen. Het helder krijgen van de rode draad in de problemen en dit zichtbaar maken voor anderen. Het team brengt structuur en realiseert goede samenwerking met andere partijen. Ik ben hier heel trots op.” Bestuurslid nodig Er gebeurt al heel veel, maar we hebben nog wel een bestuurslid nodig. “We zijn een bestuur op afstand. Het team doet het meeste werk. Het bestuur volgt en ondersteunt het team en zet samen met het team de koers uit. We zoeken een nieuw bestuurslid die kennis heeft van geestelijke verzorging en begrijpt wat het verschil is tussen onze dienstverlening en dat van anderen.” Geïnteresseerd in een bestuursfunctie bij Stichting Geestelijke Verzorging Aarbevingsgebied? Bekijk hier de vacature. Wil je graag meer informatie over Stichting GVA? Mail naar voorzitter@gvagroningen.nl of bel Nicole van Eijkern op het telefoonnummer 06-12245095. Tekst: Yvon van der Laan
Lees meer

Nacht van de Vluchteling, een nieuw evenement in Groningen

| Vrijwilligersverhalen

In het weekend van 14-15 juni wandelen 7000 deelnemers door heel Nederland om aandacht te vragen voor een actuele, maar ook vergeten crisis in de wereld. Samen halen zij zoveel mogelijk geld op voor noodhulpprojecten van Stichting Vluchteling. “Dit jaar organiseren we De Nacht van de Vluchteling voor het eerst in Groningen”, vertelt Saskia Manusama enthousiast. Saskia is een van de producenten voor de regio Groningen en is verantwoordelijk voor de vrijwilligerscoördinatie. Samen “We kunnen dit natuurlijk niet alleen. Om alles in goede banen te leiden, zijn we nog op zoek naar enthousiaste vrijwilligers. Of je nu helpt bij het routeteam, deelnemers verwelkomt, werkt bij de registratie of ondersteuning biedt langs de route — jouw inzet maakt het verschil. We zoeken met name voor de zaterdagavond, de nacht zelf en de zondagochtend nog mensen. Op basis van jouw beschikbaarheid kun je je inschrijven voor een dienst. Samen met vrienden, familie of collega’s is uiteraard ook mogelijk! Ben je alleen? We doen dit allemaal samen dus alleen ben je nooit." Deelnemers in de watten leggen Deelnemers worden onderweg goed verzorgd met koffie, thee, snacks, muziek en een warm welkom op de rustlocaties. Voor de 10 en 20 km is de rustlocatie bij Van der Valk Hotel Groningen-Hoogkerk. De 40 kilometer route heeft als rustlocaties De Biotoop, ’t Loughoes, Kaap Hoorn en HFC'15. Start en finish Alle routes beginnen én eindigen bij het Stadslab op het Suikerunieterrein. “Met muziek van een DJ, eten, drinken en mooie ontmoetingen is het de centrale plek van dit evenement.” aldus Saskia. Donaties Het opgehaalde bedrag, want je mag doneren of deelnemers sponseren, gaat dit jaar naar vluchtelingenkampen en humanitaire hulp in Myanmar, Bangladesh, Congo, Niger en Syrië. Vorig jaar is er maar liefst 608.315 euro opgehaald! “In de andere deelnemende steden is het al een groot evenement”, vertelt Saskia trots. “We hopen dat in Groningen ook op te bouwen. We horen al hele mooie en ook persoonlijke verhalen van mensen waarom ze mee gaan lopen of mee willen werken aan dit evenement. Zo’n nacht samen iets doen voor het goede doel blijft iets heel bijzonders.” Grote betrokkenheid “De betrokkenheid is groot. Al die mensen die zich willen inzetten, of dat nu met een donatie is, door te gaan lopen of door mee te werken als vrijwilliger. Het is hartverwarmend om te zien hoeveel mensen in actie willen komen. Wil jij hier ook deel van uitmaken? Meld je dan aan. We kunnen je hulp goed gebruiken!” Klik hier om de vacature te bekijken. Tekst: Annette Doornbosch
Lees meer

Een parel in het Parrelcafé

| Vrijwilligersverhalen

Het is nog rustig in het Parrelcafé. De dienst van Elmyro is net begonnen en hij heeft al het lekkers al klaargezet op de balie. Alle stoelen en tafels staan er netjes bij en hij staat paraat om zijn gasten te ontvangen. Elmyro begroet mij met een vriendelijke glimlach en we gaan aan een tafeltje zitten dat uitkijkt over het zwembad, waar op dat moment vooral kinderen aan het zwemmen zijn. Gewoon aan het werk Elmyro werkt al 4 jaar bij het Parrelcafé en heeft hier een basisbaan via de gemeente Groningen. Hij is blij dat hij na jaren ‘rondhangen’ op straat op deze mooie plek terecht is gekomen. Hij wilde niet weer een traject van de gemeente gaan volgen maar gewoon aan het werk. En dat is hem gelukt! Hij werkt niet alleen bij het Parrelcafé, maar ook nog als assistent-kok in het restaurant van “Buurten bij Bernlef”. Daarmee is hij voor de wijken Selwerd en Paddepoel een ware parel! Zwembadcafé in Selwerd Terwijl we zitten te praten, komen de eerste klanten binnen. Het café zit in het gebouw waar zwembad de Parrel zit, naast de Vensterschool, buurthuis de Sonde, het Wij-team en de bibliotheek van Selwerd. Daardoor lopen hier veel mensen langs, die ook regelmatig komen vragen waar ze moeten zijn. Elmyro ontvangt hen en wijst ze de weg. Maar dat is slechts één van zijn taken. Daarnaast neemt hij bestellingen aan, maakt deze klaar en rekent ook af met de klanten. Verder zorgt hij ervoor dat het café er altijd netjes en schoon uitziet en houdt hij bij of er nog voldoende voorraad is. Kindercharmes Er komen hier vooral kinderen met hun vader of moeder die bijvoorbeeld zwemles hebben. Het leukste vindt Elmyro dan hoe kinderen het voor elkaar krijgen om iets lekkers te krijgen. “Dan moet ik wachten totdat de ouder zegt: ok, vooruit dan!”. Ook komen hier veel scholieren van de naastgelegen middelbare school. Die kopen vooral chips en snoep. Altijd blijven lachen Als je hier werkt, moet je dan ook goed met kinderen kunnen omgaan. Soms is het erg lawaaiig door rondrennende en schreeuwende kinderen. Daar moet je wel een beetje geduld voor hebben. “Altijd blijven lachen” zegt Elmyro daarover. Dat is hem wel toevertrouwd als gastheer. Zwemdiploma-feestjes Het leukste vindt Elmyro het diplomazwemmen, wanneer de kinderen afzwemmen en samen met hun familie hun zwemdiploma in ontvangst nemen. Dan is het lekker druk met “een praatje hier en een praatje daar”. Gelukkig is het niet altijd zo druk en zijn er ook wel momenten dat er weinig klanten zijn. Dan kun je rustig de boel een beetje aan de kant maken en de voorraad weer een beetje aanvullen. Tekst en beeld: Maaike Krijnen Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij het Parrelcafé? Op het moment wordt er gezocht naar een horecamedewerker voor in de middag.
Lees meer