Voedsel verbouwen voor de voedselbank en klussendienst voor minima

Stichting Rechtskracht is een kleinschalige organisatie die zich ervoor inzet om het recht toegankelijker te maken. Iedereen kan bij hen terecht met juridische vragen. De vrijwilligers geven een vrijblijvend en kosteloos advies. En als de vraag ingewikkeld is en buiten hun expertise valt, kunnen ze doorverwijzen naar de juiste persoon of instantie. Huis- tuin en keukengeschillen Alexandra Sloot is één van de dertien vrijwilligsters en is studente rechten. Momenteel is ze bezig met haar master. “Het is waardevol werk,” vertelt ze. “In het strafrecht, als je verdacht wordt van een strafbaar feit, krijg je over het algemeen juridische bijstand op toevoeging, als je niet voldoende middelen hebt voor een advocaat. Dat geldt niet voor andere zaken, als je bijvoorbeeld een huurgeschil hebt. Dan zijn er minder mogelijkheden en zul je zelf een advocaat moeten betalen. En dat kost veel geld. In zulke gevallen kunnen wij advies geven over het juridische probleem om de cliënt op weg te helpen. Indien wij de client niet zelf verder kunnen helpen, zullen wij diegene doorverwijzen naar de juiste persoon.” Alexandra heeft als specialisatie straf- en ondernemingsrecht. “Maar wij krijgen niet vaak ondernemers of mensen die verdacht worden van een strafbaar feit op ons spreekuur. Het zijn meestal huis- tuin en keukengeschillen die wij op ons bordje krijgen. Juridische problemen waar iedereen tegenaan kan lopen. Het zijn bijvoorbeeld geschillen met online gamebedrijven, situaties met werkgevers, verhuurders of ruzies met buren. Moeilijk genoeg dus,” legt Alexandra uit. “In deze gevallen zijn wij er om naar de cliënt te luisteren, de client op weg te helpen en te adviseren over welke vervolgstappen hij of zij zou kunnen nemen.’’ Feeling met het veld Het is mooi dat studenten dit doen want de werkdruk voor studenten is groot. “Veel studenten moeten er tegenwoordig een betaald baantje bij nemen, gezien de hoge kamerhuren en de afnemende studiefinanciering,” legt Alexandra uit. Daarom is het geweldig dat ze dit vrijwilligerswerk er ook nog bijdoen! “Ik doe het ook om contact te houden met de doelgroepen en te leren hoe de juridische boodschap over te brengen op begrijpelijke wijze. Met andere woorden; om feeling te houden met hulpvragers. Je leert natuurlijk veel inhoud, maar ook hoe simpele vragen op te lossen. Hoe hou je contact met iemand, hoe leg je uit. Omgaan met emoties is niet veel aandacht voor op de opleiding, en die zijn er natuurlijk wel. Net als verschillende technieken om gesprekken te voeren, terwijl dat heel belangrijk is. Want je moet de kern eruit halen om een goed advies op te kunnen stellen. In dit vrijwilligerswerk doe je daar veel ervaring mee op.” Gelukkig hebben de vrijwilligers veel steun aan elkaar, tijdens het maandelijkse spreekuur en in de groepsapp. De groepsapp is wat dat betreft heel belangrijk, aldus Alexandra. “Eigenlijk is dit werk een serieuze praktische aanvulling op de studie. En we halen veel voldoening en motivatie uit dit werk.” Op de vraag of ze ook gezellige borrels met elkaar houden is het antwoord nee. “We hebben het daarvoor veel te druk…”. Respect voor deze vrijwilligers! Meer weten? Zie de vacature voor juridisch adviseur tekst en beeld: Annette Doornbosch 

Twee keer in het jaar organiseert vrouwencentrum Jasmijn een fietscursus, in het voor- en najaar. Vrijwilligers ondersteunen de cursisten tijdens het praktijk gedeelte van de cursus (dus tijdens het oefenen op de fiets). Je fietst dan samen met een of twee cursisten, eerst vlakbij op een plein en daarna in de omgeving. Fietsen in het buitenland? Kan gevaarlijk zijn! Patricia Wikkeling is al 30 jaar activiteiten coördinator bij Jasmijn. “Jasmijn bestaat al sinds 1987 en sinds 1989 geven we fietslessen. Daar was grote behoefte aan. Kinderen leren hier in Nederland als eerste om te fietsen, dat is heel gewoon bij ons. Nederland is immers een fietsland, maar vrouwen uit andere landen zijn fietsen niet gewend. In de meeste landen waar onze cursisten vandaan komen wordt niet gefietst, het is gewoon te gevaarlijk en er zijn geen fietspaden. Gelukkig nam het vrouwencentrum uit Tilburg het initiatief om dit op te zetten en hebben ze andere vrouwencentra benaderd om dit ook te doen, en dat leek ons wel wat.” Jasmijn kon gebruikmaken van een fietsboekje met verkeersregels dat in Tilburg ontwikkeld was. Fietsboekjes met verkeersregels “Intussen heeft de provincie Groningen ook een boekje ontwikkeld, in allerlei talen en met veel plaatjes, dus nu gebruiken we beide. Maar we hebben nog steeds behoefte aan begeleiders.” De cursisten krijgen een theoriemap met beide boekjes en een veiligheidshesje, daarna beginnen ze in het Molukkenplantsoen in de Indische buurt. “Daar mogen we het schoolplein van de school gebruiken, daar krijgen de cursisten de eerste vier lessen. Daarna gaan we de weg op. We hebben de beschikking over tien fietsen, dus de cursisten hoeven hier niet op een eigen fiets naartoe,” lacht Patricia. Geen ongelukken “Er zijn hier al honderden vrouwen geweest die nu kunnen fietsen en er zijn nauwelijks ongelukken gebeurt. Er is nog nooit iemand naar de dokter of ziekenhuis geweest. Cursisten moeten wel een formulier ondertekenen dat ze bij eventuele ongelukken hun eigen verzekering aan kunnen spreken. Maar dat is nog nooit aan de hand geweest. En na afloop krijgen ze een certificaat; er is geen examen want ze krijgen feedback gedurende de cursus. We zouden graag vijf fietsvrijwilligers in totaal willen hebben, maar meer mag natuurlijk ook. Een docente hebben we ook. We fietsen in groepjes van tien. De fietsvrijwilligers zijn heel divers, met een baan ernaast, gepensioneerd of studenten, alles is welkom. En het is heel gezellig met een groepje te gaan fietsen,” vertelt Patricia enthousiast. “En na de praktijkles is er elke keer de theorieles.” Na afloop van de cursus wordt de tip gegeven een 2 e hands fiets te kopen, soms kan dat via de gemeente. “Vroeger kregen we nog wel eens een fiets uit de buurt maar sinds de lockdown is dat veranderd, misschien door het gebruik van internet, zoals verkoopsites,” aarzelt Patricia dat te verklaren. “Overigens is Jasmijn heel laagdrempelig, ook al spreek je de taal nog niet goed.” In de vacature voor fietsbegeleider vind je alle informatie. tekst: Annette Doornbosch beeld: Patricia Wikkeling, op de foto Wilma en Caroline, beide fietsbegeleider 

Sinds november is ze één dagdeel in de week vrijwilligster in Maartenshof. Ze maakt dan de warme maaltijd klaar op een psycho-geriatrische afdeling, voor zover mogelijk met de bewoners. Koken is haar hobby en ze vindt deze vorm van vrijwilligerswerk dan ook erg leuk. Yvonne Ladenius Yvonne heeft 22 jaar een verantwoordelijke baan gehad bij het Leger des Heils. Ze werkte daar met een forensische doelgroep. Twee jaar geleden raakte ze uit haar werk en ze is nog niet in staat om aan een nieuwe betaalde baan te beginnen. Maar Yvonne, alleenstaande moeder van een zoon in de puberleeftijd, wil wel graag zinvol bezig zijn. Toen vond ze op de website van LINK050 de advertentie voor dit vrijwilligerswerk. Koken met bewoners “Rond half vier zorg ik aanwezig te zijn op de afdeling voor een kopje koffie en een praatje met de bewoners. Daarna begin ik aan de voorbereidingen voor de maaltijd. Ik probeer de bewoners als het even kan te betrekken bij het werk. Dat kan door ze de aardappelen te laten schillen of de groente te laten snijden.” Bij verjaardagen komt de favoriete kost van de jarige op tafel en ook op bijzondere feestdagen wordt de maaltijd extra feestelijk gemaakt. Gesprekken Tijdens deze werkzaamheden worden diverse gesprekjes gevoerd. De meeste bewoners zijn vrouwen en die vertellen dan graag over hun kookervaringen van vroeger. “Zo vertelde iemand die vroeger een boerderij had over groentesoorten waar ik nog nooit van gehoord had.” Soms krijgt Yvonne ook wel commentaar op haar kookkunst. “Je hebt de paprika verkeerd gesneden, zei een bewoner een keer tegen mij. Ook daar kan ik van genieten.” Het mes snijdt naar drie kanten “Ik vind dit werk om verschillende redenen erg mooi: ik heb een zinvolle, fijne avond gehad, de bewoners hebben een paar gezellige uren beleefd en het personeel heeft er veel baat bij.” Op de andere dagen zorgen de medewerkers op de afdeling zelf voor de maaltijd en dan is het qua tijd een uitdaging om er veel aandacht aan te besteden. Zinvol maar soms ook moeilijk “Mijn vader is ooit overleden aan Alzheimer. Ik had destijds al kennis gemaakt met deze doelgroep en daarom vond ik het ook niet moeilijk om met deze bewoners om te gaan. Ik geniet van de mensen. Ze zijn zo onbevangen.” Op sommige momenten vindt Yvonne het ook lastig. “Je bouwt een band op met deze mensen terwijl je weet dat ze aan hun laatste levensfase zijn begonnen. In het afgelopen jaar zijn al vier bewoners overleden.” Waardering Yvonne krijgt niet alleen waardering van het personeel op de afdeling, ook van de familie van de bewoners krijgt ze regelmatig te horen dat er prijs gesteld wordt op haar betrokkenheid. En ook de leiding van Maartenshof vergeet haar vrijwilligers niet. Ze krijgen onder meer een goed gevuld kerstpakket. Maar de mooiste reactie krijgt ze van haar zoon als hij vraagt als ze thuiskomt: “En mam, was het leuk vandaag?” Bij Maartenshof is altijd veel te doen voor vrijwilligers, ze zoeken maatjes, mensen die bij activiteiten assisteren, vrijwilligers in het restaurant enzovoort. Klik hier voor alle vacatures bij het Maartenshof. Tekst en beeld: Jan de Koning