Voedsel verbouwen voor de voedselbank en klussendienst voor minima

Een beetje wijk of dorp heeft tegenwoordig een kringloopwinkel. Zo ook Haren, waar ze het al 40 jaar een Rommelmarkt noemen. Dat is tenminste de officiële naam: Rommelmarkt Haren. Maar als ik op een woensdagmiddag binnenkom, zie ik geen rommel. De winkel, die niet heel erg groot is, ziet er prachtig verzorgd uit met mooie vitrines en goede spullen. Er lopen flink wat mensen rond tussen de schappen en rekken met servies, sieraden, kleding, speelgoed, kunst, boeken, Cd’s en elektronica. De winkel Zo’n 35 vrijwilligers houden samen de winkel draaiende, 16 daarvan staan geregeld in de winkel. Ik spreek Roelie en Marianne. Ze zijn beiden al een paar jaar actief bij de Rommelmarkt. Roelie bedient de kassa, helpt de klanten en houdt de winkel netjes. Marianne doet ook winkeldiensten en zit in de kledingcommissie die de kleren uitzoekt en er prijskaartjes aanhangt. “Na selectie hebben we wel eens tien kratten kleding die geprijsd moet worden en dan vervolgens in de winkel komt te hangen. ”We zijn daar dan nog een hele ochtend mee bezig”, vertelt ze. De winkel  is maandag en dinsdag gesloten want dan doen ze al het sorteer- en uitzoekwerk. De leeftijd Beiden zijn zestiger en daarmee horen ze tot de niet-zo-ouden, want Marianne vertelt dat het gros van de vrijwilligers 70+ is, maar er zijn ook enkele jongere medewerkers. “De gemiddelde leeftijd maakt ons wel kwetsbaar”, vult Roelie aan. “Opvallend is overigens wel dat we met elkaar alles telkens weer op orde hebben. Het is ook leuk en daardoor zijn we ook bereid flexibel te zijn als dat nodig is”, vertelt Marianne. Commissies Behalve de kledingcommissie zijn er commissies voor sieraden, speelgoed, kunst, boeken, servies enzovoort en dan zijn er nog de chauffeurs, de mensen die de elektronica controleren, waterkokers ontharden om maar wat te noemen, Cd’s controleren en speelgoed nakijken. Het klinkt allemaal heel degelijk en professioneel. Geen wonder dat de winkel er zo goed uitziet. De bezoekers Roelie geniet van het werk. “Het is echt erg leuk. Nadat ik mijn baan had opgezegd vanwege een burn-out wilde ik graag weer wat doen en ik had ook behoefte aan contact met meer mensen. Soms komen er mensen in de winkel die iets speciaals zoeken en dan gaan we samen zoeken. Een week geleden kwam een stel uit Australië binnen dat op zoek was naar echt Hollandse souvenirs. Ze zijn weggegaan met o.a. een puzzel met typisch Nederlandse afbeeldingen en nog zo wat van die spulletjes. Het werk hier in de Kringloopwinkel heeft me gestimuleerd om mijn eigen huis rigoureus op te ruimen en nu zie ik mijn eigen spulletjes soms voorbijkomen bij de kassa. Ook op deze manier steun ik goede doelen.” De goede doelen De Kringloopwinkel maakt winst na aftrek van alle kosten. Elk jaar beslissen de vrijwilligers met elkaar (na een voorstel van de selectiecommissie) waar dat bedrag naar toegaat. “Dat zijn veelal kleinschalige projecten in arme gebieden buiten Europa”, vertelt Marianne, “en het is heel variabel; we hebben geld gegeven voor de bouw van scholen, schoolboeken, waterputten, fietsambulances en de ontwikkeling van mensen met een beperking.” Deze Kringloop is dus ook een ideële organisatie, waar niemand betaald krijgt, maar iedereen wordt beloond. Vrijwilligers voor de verschillende commissies zijn altijd welkom. Op dit moment zoeken ze vrijwilligers die winkeldiensten draaien en medewerkers die elektrische apparatuur controleren , maar ook voor andere klussen worden vrijwel altijd mensen gezocht. Informatie over vacatures is ook te vinden op de website van de Rommelmarkt . tekst en beeld: Jeanet Verveer

Stichting Rechtskracht is een kleinschalige organisatie die zich ervoor inzet om het recht toegankelijker te maken. Iedereen kan bij hen terecht met juridische vragen. De vrijwilligers geven een vrijblijvend en kosteloos advies. En als de vraag ingewikkeld is en buiten hun expertise valt, kunnen ze doorverwijzen naar de juiste persoon of instantie. Huis- tuin en keukengeschillen Alexandra Sloot is één van de dertien vrijwilligsters en is studente rechten. Momenteel is ze bezig met haar master. “Het is waardevol werk,” vertelt ze. “In het strafrecht, als je verdacht wordt van een strafbaar feit, krijg je over het algemeen juridische bijstand op toevoeging, als je niet voldoende middelen hebt voor een advocaat. Dat geldt niet voor andere zaken, als je bijvoorbeeld een huurgeschil hebt. Dan zijn er minder mogelijkheden en zul je zelf een advocaat moeten betalen. En dat kost veel geld. In zulke gevallen kunnen wij advies geven over het juridische probleem om de cliënt op weg te helpen. Indien wij de client niet zelf verder kunnen helpen, zullen wij diegene doorverwijzen naar de juiste persoon.” Alexandra heeft als specialisatie straf- en ondernemingsrecht. “Maar wij krijgen niet vaak ondernemers of mensen die verdacht worden van een strafbaar feit op ons spreekuur. Het zijn meestal huis- tuin en keukengeschillen die wij op ons bordje krijgen. Juridische problemen waar iedereen tegenaan kan lopen. Het zijn bijvoorbeeld geschillen met online gamebedrijven, situaties met werkgevers, verhuurders of ruzies met buren. Moeilijk genoeg dus,” legt Alexandra uit. “In deze gevallen zijn wij er om naar de cliënt te luisteren, de client op weg te helpen en te adviseren over welke vervolgstappen hij of zij zou kunnen nemen.’’ Feeling met het veld Het is mooi dat studenten dit doen want de werkdruk voor studenten is groot. “Veel studenten moeten er tegenwoordig een betaald baantje bij nemen, gezien de hoge kamerhuren en de afnemende studiefinanciering,” legt Alexandra uit. Daarom is het geweldig dat ze dit vrijwilligerswerk er ook nog bijdoen! “Ik doe het ook om contact te houden met de doelgroepen en te leren hoe de juridische boodschap over te brengen op begrijpelijke wijze. Met andere woorden; om feeling te houden met hulpvragers. Je leert natuurlijk veel inhoud, maar ook hoe simpele vragen op te lossen. Hoe hou je contact met iemand, hoe leg je uit. Omgaan met emoties is niet veel aandacht voor op de opleiding, en die zijn er natuurlijk wel. Net als verschillende technieken om gesprekken te voeren, terwijl dat heel belangrijk is. Want je moet de kern eruit halen om een goed advies op te kunnen stellen. In dit vrijwilligerswerk doe je daar veel ervaring mee op.” Gelukkig hebben de vrijwilligers veel steun aan elkaar, tijdens het maandelijkse spreekuur en in de groepsapp. De groepsapp is wat dat betreft heel belangrijk, aldus Alexandra. “Eigenlijk is dit werk een serieuze praktische aanvulling op de studie. En we halen veel voldoening en motivatie uit dit werk.” Op de vraag of ze ook gezellige borrels met elkaar houden is het antwoord nee. “We hebben het daarvoor veel te druk…”. Respect voor deze vrijwilligers! Meer weten? Zie de vacature voor juridisch adviseur tekst en beeld: Annette Doornbosch 

Twee keer in het jaar organiseert vrouwencentrum Jasmijn een fietscursus, in het voor- en najaar. Vrijwilligers ondersteunen de cursisten tijdens het praktijk gedeelte van de cursus (dus tijdens het oefenen op de fiets). Je fietst dan samen met een of twee cursisten, eerst vlakbij op een plein en daarna in de omgeving. Fietsen in het buitenland? Kan gevaarlijk zijn! Patricia Wikkeling is al 30 jaar activiteiten coördinator bij Jasmijn. “Jasmijn bestaat al sinds 1987 en sinds 1989 geven we fietslessen. Daar was grote behoefte aan. Kinderen leren hier in Nederland als eerste om te fietsen, dat is heel gewoon bij ons. Nederland is immers een fietsland, maar vrouwen uit andere landen zijn fietsen niet gewend. In de meeste landen waar onze cursisten vandaan komen wordt niet gefietst, het is gewoon te gevaarlijk en er zijn geen fietspaden. Gelukkig nam het vrouwencentrum uit Tilburg het initiatief om dit op te zetten en hebben ze andere vrouwencentra benaderd om dit ook te doen, en dat leek ons wel wat.” Jasmijn kon gebruikmaken van een fietsboekje met verkeersregels dat in Tilburg ontwikkeld was. Fietsboekjes met verkeersregels “Intussen heeft de provincie Groningen ook een boekje ontwikkeld, in allerlei talen en met veel plaatjes, dus nu gebruiken we beide. Maar we hebben nog steeds behoefte aan begeleiders.” De cursisten krijgen een theoriemap met beide boekjes en een veiligheidshesje, daarna beginnen ze in het Molukkenplantsoen in de Indische buurt. “Daar mogen we het schoolplein van de school gebruiken, daar krijgen de cursisten de eerste vier lessen. Daarna gaan we de weg op. We hebben de beschikking over tien fietsen, dus de cursisten hoeven hier niet op een eigen fiets naartoe,” lacht Patricia. Geen ongelukken “Er zijn hier al honderden vrouwen geweest die nu kunnen fietsen en er zijn nauwelijks ongelukken gebeurt. Er is nog nooit iemand naar de dokter of ziekenhuis geweest. Cursisten moeten wel een formulier ondertekenen dat ze bij eventuele ongelukken hun eigen verzekering aan kunnen spreken. Maar dat is nog nooit aan de hand geweest. En na afloop krijgen ze een certificaat; er is geen examen want ze krijgen feedback gedurende de cursus. We zouden graag vijf fietsvrijwilligers in totaal willen hebben, maar meer mag natuurlijk ook. Een docente hebben we ook. We fietsen in groepjes van tien. De fietsvrijwilligers zijn heel divers, met een baan ernaast, gepensioneerd of studenten, alles is welkom. En het is heel gezellig met een groepje te gaan fietsen,” vertelt Patricia enthousiast. “En na de praktijkles is er elke keer de theorieles.” Na afloop van de cursus wordt de tip gegeven een 2 e hands fiets te kopen, soms kan dat via de gemeente. “Vroeger kregen we nog wel eens een fiets uit de buurt maar sinds de lockdown is dat veranderd, misschien door het gebruik van internet, zoals verkoopsites,” aarzelt Patricia dat te verklaren. “Overigens is Jasmijn heel laagdrempelig, ook al spreek je de taal nog niet goed.” In de vacature voor fietsbegeleider vind je alle informatie. tekst: Annette Doornbosch beeld: Patricia Wikkeling, op de foto Wilma en Caroline, beide fietsbegeleider