Een chauffeur die het verschil maakt

Het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA) aan de Europaweg in stad Groningen vraagt vrijwilligers Taalondersteuning. Ik spreek hierover met Laura Doeven en Ineke Hoekstra, beide werkzaam als Programmabegeleiders op deze locatie. Locatie met gemixte groepen Het COA is verantwoordelijk voor de opvang en begeleiding van asielzoekers in Nederland. Dat betekent de begeleiding naar een toekomst in Nederland of daarbuiten. Daar hoort ook taalbegeleiding bij. De locatie Europaweg is een gemixte locatie met vergunninghouders (statushouders) en bewoners die nog in afwachting zijn van hun procedure. De taalbegeleiding is bedoeld voor bewoners die wachten op een vergunning omdat deze groep nog niet in aanmerking komt voor zogenaamde NT2 lessen (NT2 = Nederlands als tweede taal). ‘De lessen zijn in eerste instantie heel simpel want sommigen komen hier zonder een woord Nederlands te spreken,’ vertelt Laura. ‘De taalondersteuners die wij vragen hebben geen opleiding nodig,’ vult Ineke aan, ‘we hebben een cursistenboek als leidraad, maar er is veel ruimte voor eigen invulling, want de bewoners hebben zelf ook vragen.’ Is het geen probleem dat ze nog geen Nederlands spreken? ‘Nee,’ zegt Laura, ’we hebben altijd iemand die Engels spreekt in zo’n groep en die kan uitleg geven aan de rest. En we maken altijd groepen van bewoners die dezelfde taal spreken.’ Ruimte voor eigen invulling De taalgroepen bestaan uit maximaal 10 bewoners, maar als je dat te veel wordt mag dat in overleg ook kleiner. Wat wel gevraagd wordt is dat je zo’n 12 a 13 weken dezelfde groep begeleid, en dan minimaal 1x per week voor 2 uur. Na die periode mag je kiezen voor een andere groep. ‘Het is niet alleen taalbegeleiding, je mag je eigen invulling geven. Sommigen gaan ook wandelen met hun groep of andere leuke dingen doen, om de groep kennis te laten maken met Nederland. Zo nam iemand een keer zijn groep mee naar zijn woonboot, want dat kenden ze niet,’ vertelt Laura. Leren van andere culturen ‘En de bewoners zijn heel blij met de extra ondersteuning, ze zijn heel gemotiveerd om de taal te leren. Het is voor hen zowel afleiding als een doel in hun leven. En ze zijn heel nieuwsgierig naar hoe wij Nederlanders hier leven, daar willen ze ook alles van weten,’ vertelt Ineke enthousiast. Kortom, een dankbare tijdsbesteding, en je leert zelf ook veel over andere culturen. En als je niet in Groningen woont krijg je boven de 10 km een reiskostenvergoeding en er is parkeerruimte, want de begeleiding vindt op de locatie plaats. ' We denken er ook over een Taalcafé te gaan starten, want als er voldoende aanmeldingen zijn kunnen we dat doen. Dat betekent gewoon gezellig kletsen met een groep’ vertelt Ineke. Laura en Ineke zijn programmabegeleiders. ‘We geven algemene informatie en trainingen aan nieuwe bewoners. Zoals hoe het hier allemaal werkt en brandpreventie. Daarnaast krijgen de bewoners een stukje inburgering, zoals wonen in Nederland, democratie, gezondheidszorg, financiën, verzekeringen, onderwijs en wat je allemaal nodig hebt om in Nederland te overleven,’ lacht Laura. Want de 350 bewoners moeten zichzelf hier leren te redden. En dat lukt vast wel. Ben je enthousiast geworden? Het COA heeft een vacature voor taalvrijwilligers. tekst en beeld: Annette Doornbosch

Leergeld Groningen steunt kinderen van 4 tot en met 17 jaar uit gezinnen met een krappe beurs. Voor elk kind zou het mogelijk moeten zijn om met klasgenoten naar school te fietsen of om muziek te maken of te sporten. Om op hun mobiel hun lesrooster te bekijken of om thuis te oefenen op de laptop. Intermediairs bezoeken de ouders thuis en helpen ze met de aanvragen, want er is veel mogelijk. Gezinnen helpen met aanvragen Patrick Poelma, coördinator bij Leergeld Groningen vertelt wat een contactpersoon of intermediair doet. ‘Een intermediair gaat op huisbezoek en vraagt waar behoefte aan is, maar kijkt ook of het gezin binnen de doelgroep valt qua inkomsten. Zo ja dan helpt hij of zij het gezin met de aanvragen. Dat klinkt misschien moeilijk maar is het niet, iedereen kan het. Bovendien krijg je eerst een cursus van een aantal dagdelen, tijd en dag in overleg. Na de cursus word je ingewerkt door een ervaren collega. We hebben een heel gemakkelijk computerprogramma waar je alleen maar dingen hoeft aan te klikken. En je krijgt altijd hulp van het team,’ vertelt Patrick. Iedereen kan het doen Als een gezin een Stadjerspas heeft of eten van de Voedselbank krijgt hoef je naar het inkomen niet te vragen, want dat is dan al vastgesteld. ‘De contactpersoon hoeft de eerste aanvraag voor hulp zelf niet te doen want daar is een ander team voor dat alle mogelijkheden voor je op een rijtje zet. Dan hoef je de mogelijkheden alleen nog maar aan te klikken en het gezin te helpen de aanvraag voor bijvoorbeeld een fiets, een mobiele telefoon, het financieren van een schoolreis, sport, muzieklessen, etc te doen,’ vertelt Patrick. Eigenlijk hoef je de eerste aanvraag alleen maar door te zetten en de resultaten komen automatisch naar je toe. Dan ga je weer naar het gezin en helpt hen met de simpele aanvragen, want het meeste is dan al ingevuld. Ook leuke meerdaagse zomeruitjes vallen binnen de mogelijkheden want dan heeft een kind na de vakantie ook wat te vertellen op school. Heel dankbaar werk Als je dit wat lijkt en je aan het werk gaat krijg je een laptop en mobiele telefoon of extra simkaart voor je eigen mobiel te leen, zodat je werk en privé kunt scheiden. Je kunt vrijwilliger worden of het als Participatiebaan invullen. ‘Wat we wel vragen is om regelmatig aanwezig te zijn op het kantoor in de wijk Vinkhuizen, want je maakt deel uit van een team en het contact daarmee is belangrijk,’ stelt Patrick. ‘Het is heel dankbaar werk, zo kon ik een keer een mobiele telefoon aan een kind geven en ik hoorde hem heel hard juichen, het was huizenver te horen,’ vertelt Patrick nog nagenietend. ‘Je voelt je altijd een soort Sinterklaas!’. Het aantal gezinnen is afhankelijk van het aantal uren dat je wilt werken en altijd in overleg. En er is altijd een achtervang mocht je een tijdje uitvallen. De ouders zijn gemotiveerd want ze melden zichzelf heel eenvoudig aan op de website, ze hoeven daar alleen maar hun naam en telefoonnummer achter te laten, dan worden ze door Leergeld teruggebeld. Stichting Leergeld is op zoek naar een contactpersoon (die ook op huisbezoek gaat). tekst en beeld: Annette Doornbosch

Het autootje is langzamerhand een vertrouwd beeld in de straten van Groningen-Zuid. Ik heb het over de Buurtvlinder, een buurttaxi, die korte ritjes verzorgt voor mensen in dit deel van de stad. Herman Eén van de vrijwilligers op de Buurtvlinder is de 64-jarige Herman. Een paar jaar geleden kon hij met een gunstige financiële regeling een punt zetten achter zijn drukke kantoorbaan, maar Herman wilde wel graag actief blijven en een beetje structuur houden in zijn leven. In een wijkkrantje kwam hij een advertentie tegen van buurtcentrum  De Stroming in de Rivierenhof, waarin chauffeurs gevraagd werden voor de Buurtvlinder. Een mensenmens Het vrijwilligerswerk in de Buurtvlinder is Herman op het lijf geschreven. Hij houdt van autorijden en gaat graag met mensen om. Hij maakt gemakkelijk contact, kan goed luisteren en bouwt op deze manier aan een nieuw netwerk. Herman rijdt één dagdeel in de week en voordat hij aan zijn route begint zit hij eerst een tijdje aan de stamtafel in De Stroming voor een kopje koffie of een broodje. Klantenkring Ruim een jaar is Herman nu chauffeur op de Buurtvlinder en hij merkt dat vaak dezelfde mensen gebruik maken van deze service. Soms gaat het om een ritje naar het Martiniziekenhuis of naar een winkelcentrum in de buurt, een andere keer wil iemand naar de trein gebracht worden. Het Centraal Station is de grens voor de Buurtvlinder. Het maakt niet uit waar de klant naar toe gebracht wil worden, als het maar binnen de wijk is. Sommige minder mobiele mensen maken een ritje over een afstand van nog geen honderd meter, maar door de Buurtvlinder komen ze tenminste nog eens ergens anders. Ervaringen Elke rit is voor Herman een plezierritje. Hij geniet van de verhalen van zijn passagiers. De meesten zijn heel open en hij merkt dat er onder zijn klanten veel eenzaamheid is. “Het valt me steeds meer op dat er toch wel veel mensen zijn met een behoorlijke rugzak”,  vertelt hij. Maar er zitten ook mensen tussen zijn passagiers die het financieel heel moeilijk hebben of die erg met hun gezondheid tobben. “Ik was me daar minder van bewust toen ik nog in het arbeidsproces zat, maar het motiveert des te meer om dit soort vrijwilligers werk te doen.” Kat in het bakkie Soms wordt zijn hulpvaardigheid op de proef gesteld. “Een klant van mij vroeg of ik even boven wilde komen. Ze moest met haar rode kater naar de dierenkliniek, maar ze kon hem met geen mogelijkheid in het mandje krijgen. Na een kwartier worstelen, waarbij de handen van mijn jonge passagier werden open gekrabd, zat de woedende, blazende kater eindelijk gevangen. Ja, je maakt soms wat mee!” Beloning Herman en de andere chauffeurs krijgen geen vrijwilligersvergoeding. Herman vindt dat ook helemaal niet nodig. “Mijn beloning krijg ik wanneer ik het dankbare gezicht zie van mijn klanten.” tekst en foto: Jan de Koning