Vrijwilligers in beeld: Frans Geubel en Frederika de Vries

Zijn leven staat nu bijna helemaal in het teken van vrijwilligerswerk. Ruim tien jaar geleden kon hij het zich veroorloven te stoppen met werken en sindsdien is hij volop betrokken bij de activiteiten in de wijk waar hij ook woont: Vinkhuizen. We hebben het over Mennie Oosterhuis, 64 jaar. Volkstuinen De meeste tijd, zeker in de periode tussen maart en oktober, brengt Mennie door op het volkstuinencomplex aan de noordkant van de wijk. Het is het grootste hobbytuinengebied van Groningen en Mennie is voorzitter van de vereniging. Er zijn maar liefst 271 tuinen op het complex en hij heeft er zeker in de zomermaanden bijna een dagtaak aan om het één en ander in goede banen te leiden. Omdat de vereniging op dit moment geen secretaris heeft, doet hij ook nog het werk dat bij deze functie hoort. Naast het leiden van de vergaderingen van het bestuur en de diverse teams houdt Mennie zich bezig met de verhuur van de tuinen en zo af en toe lopen er ook stagiaires van de Van Lieflandschool rond die hij begeleidt. Soms moet hij optreden bij kleine conflicten tussen huurders van een volkstuin.. Maar hij doet het allemaal met heel veel plezier. “Ik heb met mezelf afgesproken dat het wel leuk moet blijven”, zegt Mennie.  En dat hij het nog steeds leuk vindt blijkt wel uit zijn enthousiaste verhaal. Coördinator groen Ook in de wijkvereniging is Mennie erg actief. Hij is coördinator groen. Dat betekent dat hij initiatieven neemt om de wijk groener te maken. Zo nodig neemt hij contact op met de gemeente en dient hij plannen in. Eén van de projecten is inmiddels al geslaagd: het realiseren van een klein plantsoen bij het winkelcentrum. “Maar de voorwaarde bij dit project is wel dat we het zelf moeten onderhouden.” Andere ideeën zijn de aanleg van smalle geveltuinen en daarvan zijn er ook al een paar klaar. Daarnaast is Mennie namens de wijkvereniging contactpersoon voor de ontwikkeling van het Westpark, een ecologisch park dat grenst aan verschillende stadswijken aan de westkant van Groningen. “Ook heel interessant om daarin mee te denken!” Wijkklimaatambassadeur Op initiatief van de gemeente werd in 2022 een pilot gestart voor het aanstellen van klimaatambassadeurs in de verschillende wijken. Namens Vinkhuizen nam Mennie die rol op zich. Om niet teveel overhoop te halen werd nadrukkelijk gekozen voor vergroening. Vinkhuizen is één van de wijken in Groningen met de meeste versteende tuinen en Mennie roept onder andere via de wijkkrant de mensen op hun tuinen weer meer groen te maken, maar het resultaat is nog maar heel mager. De pilot is inmiddels gestopt, maar Mennie heeft nog steeds contact met enkele andere ambassadeurs voor het uitwisselen van ideeën en ervaringen. Tenslotte is Mennie ook nog actief als mantelzorger. Hij woont bij zijn moeder en zij wordt bij het klimmen van de jaren steeds afhankelijker. Maar Mennie verzorgt haar met toewijding. Vrijwilligers gevraagd Net als bij veel andere organisaties is er ook in Vinkhuizen grote behoefte aan vrijwilligers. Mensen zoals Mennie, die al hun tijd in dit werk steken, zullen wellicht niet gauw te vinden zijn, maar zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Binnen de wijk Vinkhuizen zijn op dit moment diverse openstaande vacatures voor vrijwilligerswerk. tekst en beeld: Jan de Koning

“Is dit vrijwilligerswerk als maatje wel iets voor me? Je weet niet aan wie je gekoppeld wordt en misschien vind je het helemaal niet leuk en hoe ga je dat dan aanpakken?” Ik vermoed dat die gedachte zo’n beetje door Rosalies hoofd ging toen ze zich in september bij Humanitas aanmeldde als maatje. Maar nu zegt ze “Ik vind het echt leuk” en ze denkt erover het contact te onderhouden ook als haar stage in juni afloopt. Want Rosalie doet dit voor haar stage (acht uur per week) van haar opleiding Social Work aan de Hanzehogeschool. Ze is maatje van een meneer met dementie èn van een meisje van ongeveer haar eigen leeftijd. Een jeugdig stel Het contrast tussen de twee mensen vind ze juist heel leuk. “Ik drink altijd eerst een kopje thee met het echtpaar, dan praten we wat over onze week en daarna ga ik wandelen met Teun. Hij heeft dan hele verhalen over de wijk en de mensen in de buurt waar hij al 40 jaar woont. Ik merk dat zijn vrouw ook behoefte heeft aan een luisterend oor. “Maar als mevrouw in het bijzijn van haar man vertelt hoe moeilijk ze het heeft met zijn achteruitgang vind ik dat lastig, daar ga ik inhoudelijk dan niet op in want ik merk dat hij er ongemakkelijk onder is. Het is een leuk en nog jeugdig stel, ze zijn 75, en ze zijn ook heel belangstellend naar mijn leven, ik stuur ze wel eens foto’s als ik bij familie ben geweest dat vinden ze leuk.  Het is echt een wederkerig contact.” Een wederkerig contact Het contact met het meisje ( ze is 19 jaar) is net zo goed wederkerig: “We zijn twee meiden onder elkaar en hebben ook zo onze lolletjes en herkennen elkaars humor. Het meisje heeft behoefte aan een maatje omdat ze geen contact met haar familie heeft en ze erg eenzaam is. Ze loopt bij de GGZ vanwege een diagnose.” Ze ontmoeten elkaar in het kattencafé en praten wat. “Ze wil haar ei kwijt, we praten over dingen waar ze het moeilijk mee heeft. Ze doet MBO2 en mist de aansluiting met klasgenootjes omdat ze niet rookt, drinkt of uitgaat en ze vindt het moeilijk om alleen te zijn.” Zo te horen is het een kwetsbaar meisje en daar is Rosalie zich wel van bewust. “Ik wil niet dat ze in het zware stuk blijft hangen dus probeer ik na een tijdje over te schakelen naar een positiever onderwerp. Ik wil ook niet in de rol komen van een tweede therapeut en met mijn soort opleiding heb je die neiging wel.” Rosalie geniet ook van dit contact: “Als je ziet dat ze in het begin stil en terughoudend is en aan het eind van de dag hele verhalen kan houden dan doet mij dat goed. En ze vraagt ook naar mij, mijn school of datinglife dus we hebben wel een vriendschappelijk klik.” Toch bijzonder hoe je begint als maatje en eindigt met een vriendin. Humanitas zoekt altijd maatjes, klik hier voor het overzicht. tekst: Jeanet Verveer Foto: Rosalie 

Het monumentale middeleeuwse gebouw achter de Korenbeurs is de Aa-kerk. In de voorgaande eeuwen werd het gebruikt  voor religieuze samenkomsten, maar sinds 1970 is dat niet meer het geval en in de jaren daarna raakte de kerk helaas in verval. Benno Telgenhof Oude Koehorst Dat kan Benno Telgenhof Oude Koehorst zich nog wel herinneren. Hij kwam in 1974 uit Twente naar Groningen om er te studeren en hij weet nog dat er in de kerk destijds een fietsenstalling was gevestigd. Benno is nooit meer uit Groningen weggegaan. Na zijn studie heeft hij jaren in het onderwijs gezeten en na verloop van tijd wilde hij wat anders en kreeg hij een baan bij de Stichting WeerWerk en later bij Werk&Participatie van de gemeente Groningen. De Aa-kerk Na zijn pensionering in 2022 ging Benno op zoek naar een andere uitdaging en als liefhebber van kunst en cultuur en geïnteresseerd in de geschiedenis van Groningen, vond hij een vrijwilligersbaan bij de Stichting de Groninger Kerken. Inmiddels was de fietsenstalling allang weer uit de Aa-kerk verdwenen en was het gebouw geschikt gemaakt voor concerten, uitvoeringen en allerlei tentoonstellingen, waaronder een aantal indrukwekkende foto-exposities. In dit imposante gebouw is Benno een halve dag in de week als gastheer aan het werk. Daarnaast is hij sinds kort is ook een middag in de week baliemedewerker bij de synagoge in de stad. Gastheer Benno geniet van dit werk. Hij vindt het mooi om mensen te ontvangen en in te wijden in de tentoonstelling die er op dat moment is. De gastheren/-vrouwen krijgen ook een uitgebreide briefing als er weer een nieuwe tentoonstelling wordt ingericht. Benno overweegt om ook als rondleider aan de slag te gaan, want de onderwijzer in hem komt regelmatig naar boven: graag vertelt hij bezoekers over de culturele en religieuze geschiedenis van Groningen, waarbij het verhaal van het jodendom hem met name intrigeert. Goed voor de vrijwilliger De Stichting Oude Groninger Kerken zorgt goed voor haar vrijwilligers. Benno zit er in de onverwarmde Aa-kerk toch warmpjes bij. Naast de balie staat een straalkachel en zijn stoel is verwarmd. En als het heel koud is, ligt er nog een plaid klaar. Dat hij een kleine vrijwilligersvergoeding krijgt, vindt Benno natuurlijk mooi, maar de meeste voldoening krijgt hij door de aard van het werk. Soms komen er mensen in de kerk die al sinds in hun jeugd niet meer in Groningen zijn geweest. Met veel plezier praat Benno hen dan bij over de jongste geschiedenis van de stad. Vaak komen er ook buitenlanders de tentoonstelling bezoeken en Benno heeft er geen moeite mee hen in het Engels of in het Duits te woord te staan. Scholieren Tijdens ons gesprek komt een groepje leerlingen binnen. Ze hebben een uitwisseling met een groep Spaanse scholieren en het bezoeken van een kerk leek hen een leuke activiteit. Benno neemt alle tijd om ze wat te vertellen over de expositie en de geschiedenis van de kerk en hij schakelt moeiteloos over op het Engels. Benno Telgenhof Oude Koekhorst, een bevlogen vrijwilliger. tekst en beeld: Jan de Koning Groninger kerken heeft op dit moment twee vacatures: in Leegkerk en in Uithuizermeeden, ben je geïnteresseerd stuur dan een mail naar vrijwilligers@groningerkerken.nl.