Navigatie overslaan
link050 Home
  • Besturenloket
  • Bedrijven
  • Workshops
Account aanmakenLog in

Contact

  • Herestraat 100, 9711 LM Groningen, Nederland
  • info@link050.nl
  • 050 – 3051 900

link050

  • Voor vrijwilligers
  • Voor organisaties
  • Voor bedrijven
  • Veelgestelde vragen
  • Over ons
  • Openingstijden

Doe mee

  • Vacatures / trainingen
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Cookies

Powered by Deedmob tools ·
Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het opslaan van cookies op uw apparaat om de sitenavigatie te verbeteren en het sitegebruik te analyseren. Voor meer informatie, bekijk onze Privacyverklaring.

Post | mei 2024 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Kinderen hebben recht op contact met beide ouders

Door

Johnno Bosma

Niet alleen voor het stel dat uit elkaar gaat, maar ook - soms voorál - voor de kinderen, is de scheiding van hun ouders een ingrijpende gebeurtenis. Wat gaat er allemaal veranderen in hun leven? Gelukkig kunnen veel ouders daar zelf afspraken over maken, maar soms is er nog zoveel verdriet en boosheid dat dat niet lukt zonder hulp van een onpartijdige derde. Dan biedt Het Omgangshuis van Humanitas ondersteuning. Klaas Veeninga is al hier al tien jaar met veel voldoening vrijwilliger begeleide omgang: ‘Je wilt het beste voor de kinderen; daar kunnen wij in overleg met advocaten en natuurlijk met de ouders en de kinderen zelf, een bijdrage aan leveren.’

Een neutrale veilige plek

Het Omgangshuis is een van de vele Humanitas-projecten en heeft een vaste ruimte in hun pand aan het Akerkhof. Hier komen 1 keer per 14 dagen kinderen – meestal met hun vader, soms met hun moeder - in kleine groepjes bij elkaar. Het kan soms lang duren voor de scheiding er officieel door is en de rechter een omgangsregeling heeft vastgesteld. Het is niet altijd mogelijk dat een ouder zonder begeleiding contact heeft met zijn of haar kind. Bijvoorbeeld doordat er problemen spelen. Humanitas geeft de partner die niet de verzorgende partner is - vaak zijn dit de vaders - de kans het kind te ontmoeten. In deze ruimte is er speelgoed, er zijn boeken, je kunt er rustig praten en spelen.

Een belangrijk doel

Het doel van dit project is dat de vader na een half jaar of een jaar zijn kind(eren) thuis kan ontvangen en op die manier een band met ze kan opbouwen. Dat is heel belangrijk voor het vertrouwen en de ontwikkeling van het kind. ‘We komen soms best schrijnende situaties tegen’, vertelt Klaas, ‘maar als nieuwe vrijwilliger hoef je dat natuurlijk niet allemaal in je eentje op te lossen. Wij delen onze ervaringen met jullie. Bovendien is onze bemiddeling en de omgang die daaruit voortkomt, altijd op vrijwillige basis.

‘Het werk is ook een feest!’

Klaas benadrukt dat het zeker niet alleen maar kommer en kwel is: ‘Er zijn gelukkig ook veel kinderen die echt strálend binnenkomen. Laatst hadden we hier een vader met meerdere kinderen over de vloer; dat was een groot feest!’  Maar mocht je echt lastige situaties tegenkomen waar je met je collega-vrijwilligers niet uitkomt, dan kunnen we verwijzen naar de professionele coaches van ProTalent of Elker.

‘Je moet wel praktisch en een beetje nuchter zijn natuurlijk’

En tegelijkertijd ben je toch ook een gevoelsmens. Klaas verwoordt het zo: ‘We werken ook met het hart!’ Het belang van het kind staat daarbij altijd voorop. Soms krijg je hierover tegenstrijdige informatie: volgens de moeder heeft de rechter dít gezegd, en volgens de vader dát. Ook dan krijg je advies en feedback van je ervaren collega’s; uiteraard wordt er dus van je verwacht dat je daarvoor openstaat. Dan heb je belangrijk, leerzaam én dankbaar werk!

Meer weten? In de vacature vind je alle informatie

Tekst: Magda Bootsma

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Kerst in MFC de Wijert

| Vrijwilligersverhalen

Sinds 2023 wordt er elk jaar in december een kerstmarkt georganiseerd in Multifunctioneel Centrum de Wijert. De markt wordt georganiseerd door vrijwilligers Gea en Maria. “We noemen ons ook wel grappend het zzp-team van MFC De Wijert”, zegt Gea. “We denken over van alles mee en organiseren evenementen.” Een drankje doen Gea raakte via de crea-ochtenden betrokken bij MFC de Wijert nadat ze een keer naar binnen was gelopen voor een kopje koffie. “Nadat mijn man was overleden kwam ik een tijd weinig de deur uit. Dankzij het MFC ben ik weer uit dat dal gekomen. Eerst door hier te komen haken op de vrijdagochtend. Daarna raakte ik betrokken bij andere activiteiten.” Ook Maria kwam eerst binnen voor een kopje koffie toen ze een tijdje met pensioen was. “Bij de eerste kerstmarkt werden we gevraagd om mee te doen en dat was heel leuk. Het is hier een warm bad.” Van alles wat Naast de kerstmarkt waren ze afgelopen jaar ook betrokken bij het organiseren van het 25-jarig jubileumfeest en de wekelijkse crea-ochtend. “Wij zijn altijd aan de slag hier”, gaat Gea verder. “Soms pakken we klusjes op zoals het vouwen van de was of zijn we bezig met het voorbereiden van een evenement. Andere keren zijn we gewoon gezellig aan het doen met elkaar, daardoor ontdooien de bezoekers ook. Ze kunnen ons voor van alles vragen, maar we houden het graag flexibel.” Kerstmarkt Normaal gesproken zien Gea en Maria elkaar 2 à 3 keer per week, maar in de weken voor kerst spreken ze vaker af. Ze bespreken o.a. welke kraampjes er moeten komen en hoe de markt het best ingericht kan worden. “Op de dag zelf bouwen we met vrijwilligers de markt op en maken Maria en ik samen snert”, vertelt Gea. Maria vult aan: “We organiseren ook elk jaar een tombola. Samen gaan we bij alle winkeliers in de wijk langs om te vragen of ze prijzen willen doneren. Sommige winkels geven bonnen, maar er zijn ook winkels die de dag van te voren verse producten aan ons geven. We krijgen eigenlijk nooit nee te horen.” Van de opbrengst van de kerstmarkt wordt er een andere sociale activiteit in de wijk georganiseerd. “Van het geld dat we op de kerstmarkt binnenkrijgen organiseren we komend jaar een ouderenmiddag in de Wijert”, vertelt Gea. “Zo kunnen we dankzij deze kerstmarkt ook weer een leuke andere activiteit houden.” Samen zijn Dergelijke activiteiten zijn belangrijk, want ondanks dat er in MFC de Wijert veel mensen samenkomen is er ook eenzaamheid in de wijk. “Voor veel mensen is het fijn dat er een plek is waar ze makkelijk even naar binnen kunnen lopen voor een praatje en een drankje. Sommige mensen vinden het hier eerst maar niks als iemand ze meeneemt. Maar ze komen daarna vaak weer terug en vinden hier hun draai.” Door binnen te lopen bij het MFC kunnen buurtbewoners over koetjes en kalfjes praten, maar ze kunnen het er ook over diepere zaken hebben. Maria: "Het is goed om het gezellig te hebben, maar we zijn er ook om een luisterend oor te bieden als het over serieuze onderwerpen gaat." Doorgaan “Aan het einde van zo’n dag rond de kerstmarkt lopen we soms ook rond met de tong op de grond. Maar het is vrijwel altijd ook heel gezellig”, vertelt Maria. Voorlopig gaan Gea en Maria vrolijk door met hun vrijwilligerswerk, want het heeft hen allebei veel te bieden. Gea: “Ik ben heel blij dat ik deel uit mag maken van het MFC. Hier mee kunnen doen heeft me uit een heel diep dal gehaald. Er moet niets, maar ik kan door me hier in te zetten ook bij blijven dragen aan de maatschappij.” Tekst: Johnno Bosma
Lees meer

Een ontmoeting tussen een nieuwe Groninger en een local

| Vrijwilligersverhalen

Dit artikel verscheen eerder in ons  thema magazine over nieuwkomers . Terwijl het voor de rest van Nederland een goed bewaard geheim is gebleven, weet iedereen die in Groningen woont dat het tegelijk een nuchtere stad én een bruisende internationale metropool is. Voor alle internationals die in Noord-Nederland komen wonen of werken, huisvest Groningen het International Welcome Center North. Deze organisatie biedt iedereen die het nodig heeft informatie over wonen, werken, studeren en ondernemen in het Noorden, en brengt internationals en locals bij elkaar via het programma My local friend. Via dit programma leerden Sinem en Wiebe elkaar in 2024 kennen. Wiebe, de local, werkte voor zijn pensioen op de Rijksuniversiteit Groningen en begon het internationale contact te missen. Dus meldde hij zich aan bij dit internationale maatjesproject. Sinem werkte vroeger als docent Engels op een universiteit in Turkije en is in Nederland komen wonen omdat haar man een baan als ingenieur in Nederland kreeg. Terwijl ze op zoek was naar een baan als docent Engels op een middelbare school, wilde ze ook graag Groningers leren kennen. “Omdat mijn man en veel van zijn collega’s expats zijn is het niet altijd makkelijk om Nederlandse vrienden te maken. Daarom meldde ik me aan voor My local friend.” En zo ontmoette ze Wiebe. Vriendschap Normaal gesproken ontmoeten ze elkaar één keer per week en praten ze over koetjes en kalfjes, in het Nederlands. De gedachte achter het project is dat mensen de taal kunnen oefenen, maar voor Wiebe en Sinem is het project waardevoller dan dat. Wiebe houdt erg van de internationale context en contact hebben met andere culturen: “Naast dit project zijn er ook allerlei andere evenementen via het IWCN, dus daar kunnen we ook heen en mensen uit verschillende landen ontmoeten.” Sinem vult aan: “Ik wilde graag met meer vertrouwen Nederlands kunnen spreken met mensen, maar ondertussen word je ook vrienden. Dus het is heel leuk om zo ook iemand uit je stad beter te leren kennen.” Elkaar begrijpen Volgens Sinem zit er een verschil tussen de taal begrijpen en de taal goed spreken. “Het blijft moeilijk om lastige woorden ook te gebruiken. Zo hadden we het laatst over versplinteren. Van veel van dat soort woorden weet ik wat ze betekenen, maar als ik zelf spreek gebruik ik toch vaak makkelijkere woorden.” Volgens Wiebe is Sinem ook een beetje een perfectionist. “Ze spreekt echt al heel goed Nederlands. Maar het is belangrijk om vaak te oefenen. Binnenkort gaan we drankjes doen bij Sinem thuis, samen met haar man. En dan gaan we de hele avond Nederlands praten.” Omdat Wiebe zelf een paar jaar in Namibië heeft gewoond, weet hij ook hoe het is om een expat te zijn in een andere stad. “Ik herinner me nog goed hoe lastig het kan zijn om mensen te leren kennen in een nieuw land. Dat maakt het extra leuk om nu voor iemand anders een lokale vriend te zijn.” Een tekort Het maatjesproject My local friend is bedoeld voor mensen die al op taalniveau A2 of B1 zitten. Zo kunnen de gesprekken ook echt in het Nederlands gevoerd worden. Sinem woonde voor ze in Groningen kwam al even in Amsterdam. Zodoende wist ze al een en ander over Nederland en had ze al wat van de taal geleerd. Toen ze zich aanmeldde werd ze toch eerst op de wachtlijst geplaatst voor ze aan iemand werd gekoppeld. Er is namelijk een tekort aan locals. Daarom is de aanmelding voor nieuwkomers tijdelijk gesloten, terwijl mensen wiens moedertaal Nederlands is zich nog wel kunnen aanmelden. Sinem: “Ik zou graag zien dat meer locals zich aanmelden zodat de wachtlijst verdwijnt. Het is echt heel fijn om op deze manier stadsgenoten te leren kennen. Dankzij mijn gesprekken met Wiebe ben ik veel zelfverzekerder als ik Nederlands spreek.” Wiebe kan het de locals aanbevelen: “Ik zou meedoen zeker aanraden. Het is heel leuk om te doen. En als je het leuk vindt om ook aan andere activiteiten mee te doen, leer je heel veel mensen uit andere culturen kennen.” Tekst: Johnno Bosma Beeld: Eline Doornbos
Lees meer

“Ik mag weer meedoen”

| Vrijwilligersverhalen

Je kunt gerust zeggen dat dit vrijwilligerswerk een keerpunt lijkt te worden in zijn leven. Hij is hier in zijn element en ziet mogelijkheden om in een heel andere richting een vervolg aan zijn carrière te geven. Burn-out Jarenlang was Arjen Maat werkzaam in de techniek, onder meer als projectleider, totdat hij te maken kreeg met een heftige burn-out. Gelukkig kreeg Arjen al snel weer een drive om andere werkzaamheden op te pakken en via link050 ontdekte hij dit vrijwilligerswerk bij De Weide Blik in Hoogkerk. De Weide Blik Stichting De Weide Blik biedt mensen met uiteenlopende zorgvragen een zinvolle en leerzame begeleide werkplek op maat aan. De stichting heeft twee locaties. In Aduard is er een zorgboerderij en in Hoogkerk een leer-werkbedrijf. Kleine projecten Arjen las dat ze bij De Weide Blik iemand zochten die een oude boerenwagen zou willen opknappen. “Dat leek me een leuke uitdaging en de afgelopen maanden heb ik, samen met een collega, heel wat uurtjes aan deze wagen besteed. Ik werk hier twee dagen in de week en ik merkte dat het me goed deed.” Inmiddels is hij met diezelfde collega bezig met de bouw van een overdekte fietsenstalling bij De Weide Blik. Klein team In dit leer-werkbedrijf werken ongeveer zes mensen onder leiding van één werkbegeleider. De deelnemers kunnen bezig zijn met allerlei projecten. Er is een timmer- en een fietsenwerkplaats. Verder is er een grote tuin. Alle producten die gemaakt worden, worden in het kleine winkeltje van het leerbedrijf te koop aangeboden. De meeste deelnemers werken met veel plezier in deze instelling. Arjen: “Er heerst een hele veilige, prettig sfeer en de mensen hebben respect voor elkaar.” Motivatie Arjen kwam hier bijna een jaar geleden binnen als vrijwilliger, maar voelt zich inmiddels ook al wel een beetje een begeleider. “Ik trek veel op met één bepaalde deelnemer en ik kan de anderen ook veel leren door mijn technische achtergrond.” Arjen geniet vooral van de sociale component van dit werk: er is ruimte en aandacht voor elke deelnemer. Die kant heeft hij in het bedrijfsleven erg gemist. “Ik zie mensen opbloeien en dat boeit mij enorm. Een dag op De Weide Blik geeft mij heel veel voldoening. Ik mag weer meedoen!” Perspectief Arjen merkt dat deze adempauze in zijn leven heel goed voor hem is geweest. “Ik ben op het persoonlijke vlak enorm gegroeid en heb mezelf veel beter leren kennen.” Hij heeft weer voldoende vertrouwen in zijn toekomst. “Een baan bijvoorbeeld als werkbegeleider in een setting als deze, lijkt me fantastisch. Een leuke mix van sociale en technische vaardigheden. Dat zou erg goed bij mij passen. Ik zal dan wel weer aan de studie moeten, maar dat heb ik er graag voor over, want hoe mooi is het om van je werk te genieten!” Tekst en beeld: Jan de Koning
Lees meer