“Ik mag weer meedoen”

In Kostverloren, een compacte wijk aan de westkant van de oude binnenstad, wonen ruim 2600 mensen en bijna alle lagen van de bevolking zijn vertegenwoordigd, zeker na de wijkvernieuwing aan het begin van deze eeuw. Van Ostade Sichting Aan de rand van de wijk ligt het wijkcentrum Kostverloren Kwartier, dat beheerd wordt door de Van Ostade Stichting. Deze club, die volledig uit vrijwilligers bestaat, zet zich in om de wijk aantrekkelijk te houden. In het centrumgebouw dat aan de rand van de wijk ligt, organiseert de stichting diverse activiteiten, maar er zijn ook veel kleine verenigingen die gebruik maken van de ruimte. Naast het wijkcentrum ligt een prachtige, moderne, grote speeltuin die ook door de stichting wordt geëxploiteerd. Het centrum is verbonden met de Jenaplanschool, waarmee wordt samengewerkt. Daardoor kan de stichting zo nodig gebruik maken van een grote zaal met een podium. En de school is blij met de speeltuin als verlenging van het schoolplein. Twee bestuurders Jacob Bolhuis woont al 25 jaar in de wijk en doet al heel lang actief en enthousiast vrijwilligerswerk. Hij heeft onlangs samen met anderen gezorgd voor de uitbreiding van de speeltuin en de aanleg van een ontmoetingsplek, inclusief uitlaatgebied voor honden. Jacob is vooral bestuurlijk actief; ook is hij voorzitter van de huurdervereniging in de wijk. Dat alles werd hem wel wat veel en hij is dan ook blij dat 10 jaar geleden Leendert van de Laan het bestuur van de stichting kwam versterken. Leendert woont ruim 20 jaar in de wijk en naast zijn politieke bezigheden vond hij ruimte om ook in de wijk actief te zijn, vooral als bestuurder. Bevlogen Jacob en Leendert zijn enthousiaste, bevlogen vrijwilligers. Ze zien allerlei mogelijkheden om de sterk gedifferentieerde wijk levend te houden en zouden het geweldig vinden als ze meer mensen zouden kunnen vinden om samen met hen de schouders eronder te zetten. “En wij proberen mensen zoveel mogelijk daar in te zetten waar ze het beste in zijn,” licht Leendert toe. Vrijwilligers krijgen allemaal een vergoeding.  De stichting is gelukkig financieel draagkrachtig genoeg om de projecten die ze in de wijk wil realiseren uit te voeren: de subsidie die ze ontvangt van de Speeltuincentrale Groningen en de opbrengsten van weekendverhuur van het centrum staan daar garant voor. Voldoening “Ik merk dat ik na al die jaren nog steeds heel gemotiveerd ben om dit werk te doen. Het ligt mij en ik zie dingen ontstaan door mijn inspanningen en dat geeft mij veel voldoening, “ vertelt Jacob, en Leendert ziet vrijwilligerswerk “vooral als een positief alternatief naast of na het werk. Bovendien breid je je netwerk uit en krijg je soms verrassende nieuwe contacten.” Pareltje Af en toe organiseert de stichting een busreis samen met de huurdervereniging Kostverloren, waarmee  buurtbewoners tegen sterk gereduceerde prijzen bijvoorbeeld een dagje naar Aqua Zoo in Leeuwarden kunnen of naar een Waddeneiland. En soms mag het hondje dan ook mee. Jacob: “Ik zie nog de smile op het gezicht van een oudere mevrouw die ’s avonds uit de bus stapte en verzuchtte: “Wat heb ik hiervan genoten”. Dan weet je waar je het voor doet.” De stichting is op zoek naar een voorzitter of secretaris. tekst en beeld: Jan de Koning

Autisme Digitaal is een (online) platform voor en door mensen met autisme. Autisme digitaal organiseert  webinars , je vindt er  blogs en artikelen , ze organiseren online gespreksgroepen en geven trainingen voor professionals. Autist Douwe is een van de ongeveer 45 mensen die hierbij betrokken is en hij legt uit dat hij liever autist genoemd wordt. “Als ik iemand met autisme ben dan loop ik daar als het ware de hele tijd mee te zeulen, maar als autist ben ik het en zeult het mij.” Behalve autist is Douwe (onder andere) ook Neerlandicus die aan de RUG werkt, stadjer en blogger. Blogger Douwe schrijft niet alleen blogs, hij is ook (samen met iemand anders) hoofdredacteur van Autisme Veelzijdig, de pagina van Autisme Digitaal waar de blogs op verschijnen. In de blogs schrijven mensen met autisme over hun autisme en wat ze tegenkomen in het dagelijks leven. Het is interessant voor autisten zelf maar natuurlijk ook voor hun omgeving en voor professionals die autisten begeleiden. Ervaringsdeskundige Autisme Digitaal is begonnen als een Gronings initiatief maar tijdens de coronaperiode sloten autisten uit andere delen van het land zich aan. Dus als er een gezamenlijk bijeenkomst is doen ze dat in Utrecht. Maar de meeste activiteiten spelen zich online af. De stichting heeft contacten met diverse professionele organisaties, ze zijn onder andere aangesloten bij het Autisme Netwerk Noord (een samenwerkingsverband van professionele organisaties in de drie Noordelijke provincies) waarvoor ze soms vrijwilligers leveren die zich inzetten als ervaringsdeskundigen. Een autismevriendelijke samenleving Het platform bestaat zo’n 6 of 7 jaar vertelt Douwe. “Ze begonnen met z’n tweeën of drieën en inmiddels is het flink gegroeid. We zijn ook wel ambitieus en willen naar buiten treden met onze ervaringsdeskundigheid. Het zou mooi zijn wanneer bijvoorbeeld de politie bij ons zou aankloppen, dan organiseren we een avond en gaan met agenten in gesprek. Ik zeg ook wel eens dat een autisme vriendelijke samenleving een mensvriendelijke samenleving is. We hebben immers allemaal behoefte aan een beetje duidelijkheid en structuur.” Een warm bad Het schrijven van blogs geeft hem veel vertelt Douwe: “Ik schrijf om uit te pluizen wat mij ten diepste bezighoudt. Ik ben dol op schrijven, of ik het nu voor mijn werk doe of als blogger. Ik leer van al die andere blogs het perspectief van andere mensen met autisme kennen, dat ligt misschien voor de hand maar het is echt wel zo. Mijn inzet voor Autisme Digitaal levert me ook leuke gesprekken op. Heel soms als je voor het eerst met iemand staat te praten heb je binnen een paar minuten het gevoel dat je hem al jaren kent. Dit heb ik heel sterk met mensen met autisme. En dat vind ik leuk van Autisme Digitaal, want hier kom je ze tegen.” Zo te horen is Autisme Digitaal  als een warm bad voor mensen met autisme. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

“Werk jij bij de kringloop als vrijwilliger?” “En verdien je er niets mee?” “Dat is bijzonder!“ Zo maar een paar reacties die Annelot te horen krijgt als ze medestudenten vertelt dat ze een dagdeel werkt in een Mamamini-winkel. “Ja, de meeste mensen in mijn omgeving binnen de studentenwereld begrijpen weinig van mijn keuze om een morgen in de week dit werk te doen.” Werken voor de gemeenschap Annelot Wiersma studeert Internationaal- en Europees Recht in Groningen. In haar jeugdjaren woonde ze in Duitsland en daar kreeg ze van jongs af aan mee dat het heel gewoon is om ook wat over te hebben voor de gemeenschap en in die tijd deed ze dan ook al regelmatig vrijwilligerswerk. Toen ze in Groningen kwam studeren vond het ze het vanzelfsprekend om die gewoonte vol te houden en tenminste een deel van haar tijd in te zetten voor de samenleving. In de binnenstad was net een kledingwinkel van Mamamini geopend en vooral de ontspannen sfeer onder het personeel viel Annelot op. Het leek haar wel wat om er aan de slag te gaan en binnen de kortste keren kon ze beginnen. Genieten van dit werk Manuela, adviseur P&O bij Mamamini: “Vrijwilligers die niet op de voorgrond willen werken, kunnen we meestal wel voldoende krijgen, maar om mensen te vinden die achter de kassa willen werken is een stuk lastiger. Iemand met die vaardigheden gaat liever voor betaald werk. Annelot kwam dan ook op het goede moment.” “En ik geniet volop van het werk”, vult Annelot aan. “De contacten met allerlei mensen vind ik geweldig. En je krijgt soms heel wat verhalen te horen!” Annelot krijgt vaak te maken met vaste klanten en van sommige van hen leert ze ook veel. “Eén man komt hier elke week en neemt dan een stapel boeken mee! Hij weet heel veel van literatuur en kan daarover ook leuk vertellen. Een ander weet alles van klassieke muziek!” Kom ook uit je bubbel! Er is nog een reden waarom Annelot deze keuze heeft gemaakt. “Ik merk dat ik het prettig vind om af en toe uit mijn studentenbubbel te stappen en heel andere mensen te ontmoeten en totaal andere gesprekken te voeren.” En in dat opzicht kom ze hier volledig aan haar trekken. Mooi meegenomen Bovendien komt ze regelmatig interessante boeken of leuke  spullen tegen die ze met korting mag meenemen. Ze is vooral gefocust op ovale spiegels, die niet zoveel meer voorkomen. Naast die ene ochtend in de winkel neemt Annelot ook graag deel aan het jaarlijkse vestigingsuitje en aan de Mamamini-dag voor alle medewerkers van deze winkelketen in Groningen. Manuela: “Wij vinden het belangrijk goed te zorgen voor onze medewerkers. Iedereen krijgt elk jaar een kerstpakket en een tegoedbon voor een supermarkt en bovendien krijgt het personeel ook een sportabonnement.” Mooi signaal Annelot kan zo’n vrijwilligersbaantje bij haar medestudenten alleen maar aanbevelen. “Het levert je heel andere ervaringen op en je laat zien dat je de gemeenschap belangrijk vindt en dat is in deze tijd van toenemend individualisme toch een mooi signaal!” tekst en beeld: Jan de Koning