Een online Buddy voor kinderen met gescheiden ouders

Ik spreek met Petra van der Laan die zowel vrijwillige coördinator is als gast(ouder)gezin. Ze heeft al vier jaar een tweeling onder haar hoede, met heel veel plezier. “Dat kwam zo,” vertelt Petra, “ik ging naar een inloopochtend bij Humanitas en daar werd van alles verteld over wat Humanitas allemaal doet. Dat is echt een aanrader, want daar gaan ze in gesprek met je over wat jij zou willen doen. Voor ik het wist was ik vrijwilliger als coördinator bij het project Kind aan Huis en was ik zelf gastgezin,” lacht Petra. Vraagouders en gastgezinnen “We hebben een leuk team met vier vrijwillige coördinatoren en twee beroepskrachten. Er zijn dus vraagouders en gastgezinnen en wij proberen koppelingen te leggen. Het Kind is de deelnemer. Elke maand komen wij bij elkaar en bespreken we alle aanmeldingen, van vraagouders en gastgezinnen, als we denken dat er een match zou kunnen zijn dan gaan we bellen en afspraken maken met beide partijen. We zoeken uit wat de wensen zijn, welke frequentie, wat willen de gastgezinnen? Iedereen is welkom als gastgezin, gezinnen met en zonder kinderen, jonge gezinnen, ouderen die als opa en oma willen fungeren, maar ook alleenstaanden, we zijn blij met iedereen die kinderen een tweede huis willen bieden, iedereen is welkom,” legt Petra uit. “Want soms zijn ouders overbelast, is er een lastige situatie thuis of is het fijn als kinderen wat extra aandacht krijgen en wat gezellige dingen kunnen doen.” “Ook wordt natuurlijk aan de kinderen gevraagd wat zij graag willen en waar zij graag heen zouden willen. Willen ze af en toe kort op bezoek of een weekend? Willen ze activiteiten ondernemen of gewoon even in een ander huis vertoeven? Dat kan allemaal”, vertelt Petra. “Willen ze een gezin met ook andere kinderen of niet? Jong of oud? Wij luisteren heel goed naar de wensen van de gastgezinnen en de vraagouders. Soms loopt het de vraagouders even over de schoenen, hebben ze het te druk met werk of iets anders. Ook kinderen uit gezinnen van vluchtelingen kunnen een beroep op ons doen, of gewoon jonge vluchtelingen die niemand kennen en geen eigen netwerk hebben.” Iedereen moet het willen “De gezinnen blijven een vaste begeleider houden waar ze altijd terecht kunnen. We gaan na een koppeling waarvan wij denken dat die zou moeten lukken altijd eerst bellen en uitleggen waarom wij denken dat ze bij elkaar passen. Dan gaan we met het vraaggezin op bezoek bij het gastgezin. Dan hebben alle betrokkenen een paar dagen de tijd om na te denken en te bedenken of ze het allemaal willen. Als ze het wel zien zitten dan gaat het kind of gaan de kinderen een keer alleen naar het gastgezin, en daarna gaan we in overleg of ze het allemaal echt wel willen.” Zorgvuldige procedure Petra vertelt dat de vaste begeleider het hele jaar door contact houdt met beide partijen en beschikbaar is waar gewenst. “Na een jaar komen we weer bij elkaar voor de eindevaluatie. Op dat moment worden het traject en de begeleiding vanuit Humanitas officieel beëindigd. Maar vaak besluiten gastgezin en gastouder met elkaar door te gaan en blijft het contact nog heel lang bestaan.” De ervaring van Petra is in ieder geval heel positief. “Alsof je er een nieuwe familie bij hebt gekregen. Het is nu wel minder intensief want de meiden zijn inmiddels 14 jaar maar het contact blijft heel warm.” Conclusie, alles gaat heel zorgvuldig, er wordt veel tijd aan besteed en het gaat bijna altijd goed! En het is fantastisch om te mogen doen, aldus Petra. Wil jij ook gastgezin worden? Bekijk hier de vacature. Tekst: Annette Doornbosch

In het afgelopen jaar groeide het aantal vrijwilligers bij het Poortershoes in de Oosterpoort van 27 naar bijna 40 vrijwilligers. Daarnaast zijn er bij het buurthuis vier mensen actief met een basisbaan. Falk Lewin, de beheerder van het Poortershoes, vertelt hoe het hem is gelukt zoveel vrijwilligers te vinden in tijden waarin het voor veel buurthuizen juist moeilijk is om het vrijwilligersbestand uit te breiden. Netwerk In de zomer van 2025 maakte Falk de overstap naar beheerder van het Poortershoes, na jarenlang in de horeca gewerkt te hebben. “Ik wist eigenlijk heel weinig van vrijwilligers”, vertelt Falk. “Dankzij de cursussen voor organisaties van link050 heb ik kennis opgedaan over hoe je vrijwilligers werft, maar ook veel mensen leren kennen die veel van het onderwerp afweten. Daarom is het nu makkelijker om contact op te nemen met experts als ik met een vraag zit.” Vrijwilligers werven Een van de dingen die Falk leerde bij de cursus Schot in de roos is hoe verschillend organisaties hun sollicitatiegesprekken inrichten. Bij het Poortershoes gaat het werven erg laagdrempelig, vertelt hij: “Mensen komen vaak binnenlopen om te informeren of er nog mensen gezocht worden. Ik laat ze vertellen wat ze graag willen doen en als daar een plek voor is gaan we koffie drinken en kletsen. Soms kan ik ze de functie meteen aanbieden. Maar het komt ook voor dat er op dat moment geen plek beschikbaar is die aansluit bij hun interesses, dan zet ik ze op een wachtlijst. Wanneer er een plek vrijkomt neem ik contact met ze op om ze de functie aan te bieden.” Bij andere organisaties blijken de verwachtingen van vrijwilligers anders te zijn, ervoer Falk terwijl hij andere coördinatoren sprak. “Bij een organisatie waar vrijwilligers met mensen met dementie werken ligt de focus bij een sollicitatie meer op wat de vrijwilliger moet kunnen om met deze doelgroep te werken. Terwijl een vrijwilligerscoördinator bij een dak- en thuislozenopvang met potentiële vrijwilligers door het gebouw liep en heel erg keek naar hoe sollicitanten reageerden. Ze lette op hun lichaamstaal en maakte zo de inschatting of ze geschikt waren voor de functie.“ Beleid maken Na de cursussen heeft Falk bij het Poortershoes direct nieuwe tactieken geïmplementeerd. Ten eerste heeft hij langs de drukke straat waar het buurtcentrum aan staat een bord neergezet om vrijwilligers uit te nodigen. “We willen mensen laten zien dat ze iets toevoegen door zichzelf te zijn. Daarom willen we niet communiceren dat wij iets van ze nodig hebben, maar dat ze hier iets kunnen bijdragen als vrijwilliger als ze dat zelf graag willen.” Daarom staat op het bord ‘We zoeken je gezelligheid’ in plaats van ‘We zoeken iemand voor in het keukenteam’. “Door een andere toon aan te slaan was er meer interesse om hier vrijwilliger te worden. Dit proberen we ook door te voeren in de vacatureteksten. We willen mensen meer eigenaarschap geven over hun werk.”

Vlakbij het Zuidlaardermeer staat een prachtige gerestaureerde molen, gebouwd rond het midden van de 19 e eeuw. Deze olie-, koren- en specerijenmolen maakt deel uit van het museum De Wachter dat op hetzelfde terrein te vinden is. Je vindt er een klompenmakerij, een smederij, een houtzagerij en een tentoonstellingszaal met talloze oude gebruiksvoorwerpen. Twee bestuursleden Het museum wordt helemaal gerund door vrijwilligers. Bijna 200 mensen dragen bij aan de instandhouding van De Wachter. Antje van Timmeren en Jan Jansen vertellen er meer over. Antje is er al ruim 15 jaar vrijwilliger, eerst onder meer als rondleider. Tegenwoordig heeft ze een bestuursfunctie en de meeste tijd besteedt ze aan de groepsreserveringen. Jan Jansen is sinds enkele jaren betrokken bij De Wachter en tegenwoordig voorzitter van het bestuur. Hij begeleidt de vrijwilligers bij allerlei werkzaamheden in het museum en netwerken is een belangrijk onderdeel van zijn functie. De basis is stoom Aanvankelijk werkte de molen op windkracht, later werd stoom de belangrijkste energiebron. In De Wachter draait heel veel op stoom, niet alleen in de molen, maar ook bij de rondvaartboot en het treintje die bij het museum horen. Jansen is één van de kapiteins op het rader-stoombootje dat in de zomermaanden diverse rondvaarten op het Zuidlaardermeer verzorgt. Soorten vrijwilligerswerk Binnen het museum zijn allerlei mensen aan de slag. In de zomermaanden, als het museum geopend is voor het publiek, zijn er rondleiders, suppoosten en medewerkers in de horeca actief en uiteraard verschillende ambachtslieden die de apparaten in het museum bedienen. In de wintermaanden is er veel werk in het onderhoud van het machinepark en dan zijn voornamelijk de deskundigen aanwezig. “Het is tegenwoordig verdraaid lastig om de juiste ambachtslieden te krijgen in het museum. De huidige vrijwilligers worden er niet jonger op en zullen te zijner tijd moeten worden afgelost”, vertelt Jansen. “Zo hebben we dringend behoefte aan bakkers voor onze ambachtelijke bakkerij.” Leerplek Om ook de nieuwe generatie, die veel minder opgroeit met techniek, vertrouwd te maken met de oude ambachten, wordt binnenkort een leerplek in het museum gecreëerd. In een nieuw ingerichte ruimte komen enkele stoommachines waar jongeren het vak kunnen leren. Zo hoopt De Wachter ook een nieuwe groep vrijwilligers aan zich te binden. Wat wordt van de vrijwilliger verwacht? Rondleiders gaan met een groep het museum door en kunnen in algemene zin iets vertellen over wat er te zien is. Op de verschillende afdelingen vertellen de ambachtslieden zelf waar ze mee bezig zijn. Op verschillende plekken in De Wachter zitten ook suppoosten. Zij vertellen wat er zoal op hun afdeling te beleven is. In de horeca werken vrijwilligers in de winkel van de bakkerij of in het restaurant van De Wachter. Vrijwilligersvergoeding Vrijwilligers kunnen tijdens hun dienst gratis gebruik maken van de lunch en van koffie en thee en aan het begin van het seizoen krijgen ze een tegoedbon waarmee ze bijvoorbeeld brood kunnen kopen in de bakkerij van De Wachter. Motivatie “Mensen die hier vrijwilliger willen worden moeten het leuk vinden om met mensen om te gaan. Ik geniet zelf van de samenwerking en de gezellige sfeer in dit team. Het werk geeft me erg veel voldoening, vooral als ik merk dat bezoekers met een tevreden gevoel naar huis gaan,” sluit Antje het gesprek af. Met zo’n prachtig museum kan dat ook bijna niet anders. Tekst en beeld: Jan de Koning Film: Bart Nieuwold Ook geïnteresseerd in een functie bij De Wachter? Bekijk hier de vacature voor gastheer/-vrouw en een vrijwilliger die het leuk vindt om de handen uit de mouwen de steken .