De Wachter komt op stoom

De redactie van link050 zoekt een nieuwe vrijwilliger. Iemand die het leuk vindt om mensen te interviewen en daar een artikeltje van te maken. De mensen die je gaat interviewen zetten zich op de meest uiteenlopende manieren en plekken vrijwillig in voor een organisatie, vereniging, stichting. Ik ben daarom bij Magda langs gegaan om eens te praten over haar ervaringen bij de redactie. Magda doet dit al drie jaar en als ik vraag of ze dit nog een tijdje wil blijven doen zegt ze: “Ja natuurlijk blijf ik dit nog een tijd doen, het is veel te leuk.” Gelukkig maar. Een talig iemand Magda komt uit de onderwijswereld, ze was docent Frans en docent Nederlands als Tweede Taal, en vond schrijven altijd erg leuk. “Heb je voordat je voor de redactie ging schrijven dan al eerder iets gepubliceerd?” vraag ik. Magda: “Nee niet echt, ik schreef altijd wel heel lange brieven en dan vroegen vrienden regelmatig: ‘waarom ga jij niet iets publiceren?’ Dat heb ik nooit gedaan. Maar toen ik vrijwilligerswerk zocht via link050 en de vacature zag voor interviewer/schrijver wist ik meteen dat ik dit wilde doen. Ik ben een talig iemand en ik vind het leuk om met mensen te praten. Als redactielid kom je met mensen in contact die je normaal nooit zou ontmoeten, en je komt in werelden die je helemaal niet kent. Bovendien zijn vrijwilligers mensen die alleen maar iets doen dat ze leuk vinden. Dus ideale mensen om te interviewen.” Balanceren Na drie jaar weet Magda goed wat ervoor nodig is om interviewer/schrijver te zijn. “Je moet belangstelling hebben voor de ander, goed kunnen luisteren en door kunnen vragen. Open staan voor iemands verhaal en nieuwsgierigheid zijn belangrijk. Als schrijver gaat het om de vaardigheid om de mooie dingen eruit te halen en op papier te zetten. Het verhaal moet compact geschreven zijn en tegelijk interessant om te lezen. “Balanceren” noemt Magda het. Praten met bevlogen mensen “Zijn er interviews geweest die je heel bijzonder vond?” Magda heeft daar zelfs vooraf al over nagedacht. “Mijn eerste interview was met de mensen van het buurthuis in de Hoogte. Die mensen hielpen elkaar en anderen en ik vond ze zo geweldig, ze waren zo betrokken en bevlogen. Ik was daar vol bewondering voor.” Een ander interview waar ze een mooie herinnering aan heeft was met een jonge vrouw uit Afghanistan die in het wijkbestuur van de Oosterparkwijk zat: Spoozhmay.  “Een heel erg bijzondere vrouw. Zij studeerde voor apotheker, dat was ze in Afghanistan ook geweest en hier was ze gewoon opnieuw begonnen.  Wat een power heeft die vrouw!  Dit is het mooie van dit werk; je komt mensen tegen die dingen doen waarvan je denkt ‘wat knap’. Wat daar zo mooi aan is probeer je zo goed mogelijk te vangen in een artikel.” Koud buiten Soms interviewen we ergens buiten en dat is niet altijd even comfortabel. Magda: “Ik heb een keer in Glimmen de vrijwilligers van het Voedselbos geïnterviewd in hun koude en tochtige onderkomen en kwam totaal verkleumd thuis. Een andere keer interviewde ik de vrijwilligers van de koffietent in het Diamantpark. Heel leuke mensen en zij hadden geen last van de kou, maar ik wel!” Blij met de extra aandacht “Waren er ook andere dingen die je lastig vond?” vraag ik. Behalve dat Magda het lastig vindt om op tijd op te staan voor de redactievergadering om 10 uur vindt ze het ook lastig wanneer er niet of laat gereageerd wordt op het verzoek voor een interview. Gelukkig komt dat niet te vaak voor. De meeste organisaties zijn blij met de extra aandacht voor hun werk en de kans te laten zien hoe leuk, leerzaam en bevredigend vrijwilligerswerk kan zijn. Tekst: Jeanet Verveer Beeld: Magda Bootsma

Studio Spinlink is de vormgever van de magazines die link050 uitgeeft en dat doet ze prima. De magazines zien er prachtig uit. Behalve grafische vormgeving doet Spinlink nog meer. Vrijwilligers, stagiaires en mensen met een participatiebaan en hun begeleiders fotograferen en filmen ook. Foto’s en video's maken ze bijvoorbeeld voor bedrijven die promotiemateriaal nodig hebben. Don is een van de filmers en hij vertelt graag over zijn vak. Relaxed en prettig Hij begint met te vertellen dat de sfeer bij Spinlink goed is, “heel relaxed” zegt hij. “Iedereen is sociaal en prettig. Vergeleken met mijn vorige werk bij een ICT bedrijf is het hier een verademing.” Dat hij ICT gedaan heeft is makkelijk, daardoor kan hij soms helpen als er ICT-problemen bij Spinlink zijn.  Don is bij Spinlink gekomen via de gemeente. In het begin is hij begeleid maar nu hoeft het niet meer. Hij legt uit dat bij Spinlink mensen met afstand tot de arbeidsmarkt werken. Filmdagen “Het leukste zijn de filmdagen, dan ben je echt iets aan het doen en zie je het resultaat van al je voorbereidingen. We zijn dan met een team van vier, vijf mensen op stap en iedereen heeft daar z’n eigen rol. Er gaan ook mensen mee met heel weinig ervaring maar die zetten we ook aan het werk”  Een goede voorbereiding is belangrijk. Voor een film moeten er ideeën bedacht worden, een script geschreven, concepten uitgewerkt. Ook over de logistiek moet nagedacht worden. “Niet dat je alles van te voren kan ondervangen. Vorige week wilden we buiten filmen maar dat ging niet door omdat het regende. Heel veel dingen moet je ter plekke organiseren, maar dat maakt het juist afwisselend. Ik heb hier veel geleerd en kennis opgedaan over praktische dingen. Maar ik ben niet overal in gespecialiseerd.” Muziek Wat hij wel eens lastig vindt is de keuze van de muziek. "We moeten daar met een paar mensen over beslissen en zoveel mensen zoveel smaken, dus dat is niet altijd makkelijk." Spinlink heeft een muziekafdeling, “Dat noemen we de audioboys. We vragen ze wel eens iets voor ons te maken.”  (Blijkbaar bezit Spinlink een Keyboard). Op z’n plek Don zegt dat hij zich hier erg op zijn plek voelt. Inmiddels is hij behalve vrijwilliger ook een beetje een ZZP-er. Soms doet hij namelijk betaalde opdrachten voor Spinlink. Via de gemeente zit hij in een soort part-time ZZP traject vertelt hij. Spinlink biedt werkplekken aan mensen met een hulpvraag. Op een laagdrempelige manier kunnen ze hun creatieve talenten ontwikkelen. Klik hier voor alle openstaande vacatures bij Studio Spinlink. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Velen van ons krijgen vroeg of laat te maken met dementie, bij onze naasten, de buren of bij onszelf. Gelukkig zijn er tal van initiatieven om deze mensen op te vangen en actief te houden. Ik was te gast bij het Odensehuis aan de Molukkenstraat waar een vrijwilliger en een klein groepje mensen met dementie samen een tekst lezen en bespreken. Dat was een bijzonder mooi en ontroerend uurtje. Alles is goed, niks is fout Het groepje dat hier elke vrijdagochtend samenkomt vindt het duidelijk ook fijn: “We hebben het allemaal leuk met elkaar toch” hoor ik iemand zeggen. De mensen kennen elkaar en zorgen voor elkaar vertelt vrijwillige leesbegeleider Anna.  Als iedereen zit zegt ze:  “We gaan weer een uurtje samen lezen, alles is goed en niks is fout.” De teksten worden uitgedeeld en dan, als het stil is, begint Anna voor te lezen. Herinneren en herkennen De korte eerste tekst gaat over slapen, dromen en herinneringen. Wie wil er iets over zeggen?” vraagt Anna .“Is er iets dat je herkent?” Een heer met een zeer Haags accent vertelt daarop uitgebreid hoe hij vroeger pas kon slapen als hij een paar keer tot honderd heeft geteld, maar dat het wat dat betreft tegenwoordig steeds beter gaat. Hij is verbaasd over die herkenning: “Jij zat dat te lezen en ik dacht slaat dat nou allemaal op mijn?” Hij vertelt verder over hoe hij vroeger was en dat hij nu een ander mens is geworden, een beter mens zo te horen: “Ik heb me eige gedwongen om geen ruzies meer te maken”– “en bevalt dat?” vraagt Anna, “Prima”,  zegt hij en vervolgt:  “En ik heb belangstelling voor anderen, dat had ik vroeger ook niet, ik ben ook een stuk rustiger geworden, dus ik vind dat dit verhaal veel betrekking heeft op mijn. Ik word 87 maar ik begin nou pas te leren” -  “Nee, het is nooit te laat” beaamt Anna. Over thuis zijn Na afloop vertelt Anna me dat het de eerste keer is dat ze deze heer zo uitgebreid en positief hoort reageren op een tekst. “Andere keren is hij wel eens heel emotioneel geworden.” De tweede en derde tekst, beide korte gedichten roepen wat op bij twee dames. De ene dame vertelt dat zij het nog steeds moeilijk vindt om haar situatie te accepteren “Als ik ergens over inzit ga ik naar beneden een spelletje spelen en dan zeg ik tegen mezelf ‘en nou ga je naar bed, ogen dicht!”  De andere dame, voor de oorlog geboren zoals de meeste aanwezigen hier, herinnert zich akelige gebeurtenissen uit haar kindertijd; ze slaat de armen om zich heen en roept: “ik krijg het er koud van” Maar even later straalt ze weer: “ik heb een lieve man, een fijn huis en lieve kinderen, ik heb het fijn hier.” Ze bedoelt dat ze het in deze groep fijn vindt, het is als een thuis, hoor ik ook van de anderen. Gelijkwaardig Anna laat de mensen praten, luistert en vraagt soms iets.  Ze vertelt me achteraf dat ze nul verstand heeft van dementie (ze is een socioloog en werkt in de ruimtelijke ordening)  maar dat ze de gesprekken leuk vindt.  “De gelijkwaardigheid hierin is mooi, het zijn het soort gesprekken die ik ook met mijn vriendinnen zou voeren. Ik haal zelf ook veel plezier uit het lezen van poëzie, niet dat ik daar zo goed in ben, maar als je er zo’n 20 minuten met elkaar op gaat inzoomen gaat zo’n tekst toch meer voor je leven.” Een leesbegeleider wordt niet onvoorbereid op pad afgestuurd. Er is een online cursus van twee avonden en een dag, je krijgt een map met gesprektechnieken en natuurlijk de teksten die de Culturele Apotheek voor je uitzoekt. tekst en beeld: Jeanet Verveer