Post | mei 2026 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Klein maar fijn

Door

Met drie seniorenelftallen is het één van de kleinste voetbalclubs in Groningen. De thuisbasis is te vinden op sportpark Kardinge. DIO-Groningen werd in 1971 opgericht als DIO Oosterhogebrug. Op een trapveldje in deze woonwijk werden de eerste wedstrijden gespeeld, maar spoedig kon de club terecht op sportpark Van Starkenborgh. Door opheffing van dit park werd de vereniging 26 jaar geleden gedwongen te verhuizen naar Kardinge. Daar heeft ze inmiddels een geheel eigen plaats ingenomen en is ze mede-eigenaar van het riante clubgebouw op dit terrein.

Leden
Elke vereniging heeft vrijwilligers nodig. Alleen al bij de drie voetbalteams zijn in totaal zes vrijwilligers betrokken. Naast het sportieve gebeuren moeten er binnen een sportvereniging ook andere werkzaamheden worden verricht, zoals het onderhoud en de schoonmaak. De meeste clubs vragen van hun leden om zich ook aan te melden voor dit soort activiteiten en dat gebeurt ook bij DIO. De leden organiseren meestal de toernooien en assisteren bijvoorbeeld tijdens een klussendag. Ook de bestuursleden draaien mee in het rooster van de vrijwilligers. Zaterdags staat de vicevoorzitter, Rob Wensink, achter de bar en op twee andere dagdelen doen de bestuursleden Jelle en Gert dienst. Maar toch blijft er ook nog ander werk liggen en daarvoor probeert de vereniging andere vrijwilligers aan te trekken.

Djibril Gysja
Al langere tijd loopt Djibril Gysja rond op de club. Djibril komt oorspronkelijk uit Guinee, maar woont inmiddels al 25 jaar in Nederland. Het lukte de vereniging een paar jaar geleden om een participatiebaan voor een periode van twee jaar voor hem te regelen, maar zijn gezondheid maakte het hem onmogelijk om betaald werk te krijgen. Nu is Djibril vrijwilliger bij DIO en hij is heel blij met dit werk, vooral met de sociale contacten op de club. Djibril is in ieder geval tijdens de wedstrijddagen aanwezig en doet dan alle voorkomende lichte werkzaamheden. Maar ook op andere dagen van de week verricht hij hand- en spandiensten voor de club.

Andere activiteiten
Bij DIO vinden naast het voetbal ook andere activiteiten plaats. Zo is er een wandelclub actief en in de zomermaanden speelt een cricketclub op één van de velden, die kleedruimte huurt bij DIO. Op vrijdagmorgen gebruikt een klaverjasclub de kantine en omdat de deelnemers ook graag een hapje en een drankje willen, staat er een vrijwilliger achter de bar. Zo vervult deze kleine, gastvrije vereniging ook een functie in de wijk.

Marjo Niemann
Uiteraard moet de vereniging ook bestuurd worden. Eén van de bestuursleden is Marjo Niemann. Marjo is al sinds de oprichting bij de club betrokken. Zij doet het secretariaat en regelt allerlei lopende zaken. De meeste dagen van de week is ze op het terrein te vinden en ze geniet er nog steeds van. Marjo houdt zich bezig met de vrijwilligers bij de vereniging en ze zou het fijn vinden als er een paar bij komen, bijvoorbeeld voor de was en de kantine.

Martin Koeman
Helaas heeft DIO geen jeugdteams meer. Na corona is in overleg met FC Lewenborg besloten dat deze vereniging de jeugd opvangt. Bovendien vertrokken getalenteerde leden al gauw naar de buurvereniging GVAV-Rapiditas. Toch heeft DIO ook bekende voetballers binnen haar gelederen gehad. Zo speelde Theo Keukens, die ooit bij FC Groningen voetbalde, een paar jaar voor de club en Martin Koeman was in het begin van de tachtiger jaren speler/trainer. Voor zo’n club wil je toch graag wat doen?

Tekst en beekd: Jan de Koning

Deel blogpost

Gerelateerde blogposts

“Ik wist nooit dat ik werken in een winkel zo leuk zou vinden!

| Vrijwilligersverhalen

Ze is alweer enkele jaren vrijwilligster in de winkel van GoudGoed in Vinkhuizen. Het is voor haar niet zo eenvoudig om een nieuwe baan te vinden en zolang dat niet lukt voelt ze zich in deze kringloopwinkel helemaal op haar plek. C orina Untied Corina werkte vanaf haar 19 e jaar in diverse functie bij verschillende bedrijven. Maar een bekend telecombedrijf was de werkgever waar ze het langst in dienst is geweest. Hier werd, na bijna 25 jaar, in goed overleg besloten om uit elkaar te gaan. Op een banenmarkt in Hoogkerk maakte ze kennis met een kringloopwinkel in Hoogkerk en daar kon ze meteen als vrijwilliger aan het werk. Helaas moest dit bedrijf al snel haar deuren sluiten. Breed inzetbaar Later solliciteerde ze bij de vestiging van Goud Goed in Vinkhuizen en ook daar was ze van harte welkom. Men had al snel in de gaten dat Corina breed inzetbaar was en op de dagen dat ze in de winkel werkt, verricht ze dan ook allerlei werkzaamheden. Maar het liefst houdt ze zich bezig met de puzzels en spelletjes die aangeleverd worden. Corina is heel precies en het is haar eer te na dat er puzzels of spelletjes in de winkel liggen die niet compleet zijn. Ze telt alles nauwkeurig na en soms gaat ze een puzzel eerst zelf thuis maken. Warme sfeer Corina voelt zich helemaal op haar gemak in deze kringloopzaak. Ze kan met alle medewerkers goed opschieten. “Wat ik vooral erg mooi vind is dat men elkaar in hun waarde laat, daar heb ik ook wel minder mooie ervaringen mee. Ook het contact met de klanten vind ik meestal heel plezierig.” Regelmatig gaat er iemand blij de deur uit met een leuke vondst. Natuurlijk gebeuren er ook minder leuke dingen. Soms worden spelletjes opengehaald en ontbreken er opeens onderdelen. “Een enkele keer wil een klant afdingen, maar dan moet je niet bij mij zijn, hoor, daar ben ik niet van! Dan maak ik het artikel liever nog wat duurder, want het is allemaal al zo goedkoop!” Motivatie Corina heeft geen spijt van haar keus om hier als vrijwilliger aan de slag te gaan. “ Ik vind het leuk om onder de mensen te zijn, tijdens het werk pieker ik minder over de betaalde baan die ik toch wel heel graag wil hebben en ik blijf door dit werk in een mooi ritme. Nee, ik had nooit gedacht dat ik het werk in een winkel mooi zou vinden!” Schouderklopje Ieder mens heeft zo nu en dan behoefte aan een complimentje. “Onlangs kwam een grote man in de winkel en hij zocht een jas. Toevallig wist ik dat er eentje hing van een merk gespecialiseerd in grote maten. “Meneer, we hebben hier een mooi exemplaar hangen voor weinig geld. Voldaan stapte de man de winkel uit, nadat zijn vrouw mij nog had toevertrouwd dat ik een goede verkoopster was. Hahaha.” GoudGoed in de Protonstraat, Vinkhuizen zoekt vrijwilligers voor een paar functies: Magazijnmedewerker , Winkelmedewerker , een Stylist , een Schoonmaker , en een chauffeur tekst en beeld: Jan de Koning

Lees meer

Nynke spreekt – via het Humanistisch Verbond- op uitvaarten

| Vrijwilligersverhalen

“Het is fijn dat je dit als vrijwilliger kan doen voor mensen die geen hoge opleiding, veel geld of een dominee op de achtergrond hebben. Je komt bij mensen thuis op een verdrietig moment, zeker; maar het is ook een bijzonder moment omdat het echt ergens over gaat, er is geen bla bla en dat is mooi. Ik vind het een prachtig beroep.” Herinneringen “Als ik gevraagd word om te spreken op de uitvaart ga ik met de mensen praten om meer te weten te komen over de overledene. Ik begin het gesprek altijd door te vragen hoe de afgelopen dagen zijn gegaan en dan hoor je iets over het ziekte- en sterfproces. Dan zijn ze dat kwijt en kun je daarna vragen naar jaartallen en feiten uit iemands leven. Dan komen de herinneringen boven. Families vinden het vaak heel fijn om dit te kunnen delen, ook met elkaar. Je hoort vaak hele bijzondere verhalen. Ik vind ieders levensverhaal fascinerend.” Mooie verhalen “Er was die keer dat ik in gesprek was met allemaal broers en zussen vanwege de oudste broer die overleden was. Ze vertelden dat ze als kinderen uit huis waren geplaatst en dat de oudste broer altijd gezorgd had dat de broers en zussen elkaar bleven zien. Hij voelde zich, zo jong als hij was, toch verantwoordelijk. Ze herinnerden zich ook nog het lekkers dat hij voor ze bij elkaar spaarde. Zo ontroerend. En dat is het: er kan veel ellende zijn maar je krijgt ook altijd het mooiste van iemand te zien.” Een paar dagen “Als er een oproep is ben ik er altijd een paar dagen heel intensief mee bezig en dan heb ik weinig ruimte voor andere dingen. Ik moet ook nadenken over wat voor kleren ik aan trek en daarbij pas ik me bij de familie aan. De toespraak die ik heb geschreven laat ik altijd vooraf lezen en je overlegt met de uitvaartbegeleider. Ik wil bijvoorbeeld niet dat er tijdens mijn toespraak dia’s getoond worden, dat leidt af.” Een rood draadje “Als je dit wil doen moet je echt interesse in mensen en hun leven hebben, empathisch zijn en je moet natuurlijk goed kunnen luisteren. Het is ook belangrijk dat je in de verhalen die de familie vertelt een rode draad weet te ontdekken waaromheen je je toespraak bouwt. Ik probeer altijd met een lichte, troostende toon te eindigen.” Een poule van sprekers “We hebben een poule van sprekers en die zou wel wat groter mogen zijn omdat we soms nee moeten verkopen omdat niemand van ons kan. Dat is echt jammer. Ik heb het nu ongeveer tien keer gedaan in de afgelopen twee jaar. Het is wel fijn dit met een zekere regelmaat te doen zodat je iets van routine kan opbouwen.” Gedegen opleiding “Nieuwe sprekers krijgen een heel gedegen professionele opleiding van twee weekenden, er is intervisie en er zijn terugkomdagen. Tijdens die dagen doen we niets anders dan ervaringen uitwisselen en dat is echt heel mooi. Tijdens de opleiding wordt ook wel duidelijk of je hiervoor geschikt bent.” Interesse? Hier vind je de vacature van Humanistisch spreker bij uitvaarten. Tekst : Jeanet Verveer beeld: Ronald Doevelaar

Lees meer

Vrijwilliger in de Martinikerk

| Vrijwilligersverhalen

Ik bel aan bij de achterdeur en Ton doet open. We lopen een wenteltrap omhoog en gaan via een gangetje de Librije binnen; een prachtige kamer met uitzicht op het Martinikerkhof. Ik ben in de Martinikerk waar Ton (78) al twintig jaar vrijwilliger is. Het gebouw, de geschiedenis Nog voor ik een vraag gesteld heb begint hij te vertellen over de kamer, het gebouw, de geschiedenis en wanneer ik even gluur in een grote kast haalt hij er een vaasachtig voorwerp uit en vertelt: “Zo’n veertig van deze ‘vazen’ vind je, met de opening naar beneden, op een bepaalde plek in het plafond van de kerk. Ik ga wel eens met een groepje bezoekers daar onder staan en dan merken ze dat daar geen galm is, omdat de potten dat wegvangen.” Dit is een van de vele verhalen die Ton vertelt in het uurtje dat we door de kerk lopen. Anekdotes en verhalen Ton was leraar Engels aan het St Maartencollege en organiseerde ook nog jarenlang culturele reizen naar Rome dus als leraar met belangstelling voor architectuur en geschiedenis is hij hier helemaal op z’n plek. De vrijwilligers staan bij de balie waar mensen binnen komen en twee euro betalen voor het bezoek. Maar Ton vertelt ook veel. “Als ik zie dat er een paar mensen ergens staan te kijken (en er is veel te zien in de kerk) dan ga ik erbij staan en begin te vertellen en voor je het weet staan er nog tien andere mensen om je heen te luisteren.” Hij vindt het hartstikke leuk. “Ik heb geleerd aan een groep te zien hoe boeiend of hoe saai ze het vinden dus ik kort het verhaal in of breidt het uit. Als leraar weet ik dat je niet met feitjes en jaartallen moet komen maar met anekdotes”. Gewelven Ton: “Ik ben in het begin een aantal keer met een rondleiding mee geweest en er is een boek over de geschiedenis van de kerk geschreven, gaandeweg kom je steeds meer te weten.” Hij leidt ook groepen mensen rond over de gewelven bovenin. “Dat is absoluut spectaculair, ik ga eerst even met ze in de kerk staan en dan wijs ik naar boven en zeg ‘straks sta je daar bovenop’ .” De zeven werken van Barmhartigheid Het is een prachtige kerk waar veel te zien is. In de kooromgang hangen schilderijen van Egbert Modderman, ‘De Zeven Werken van Barmhartigheid’ waar Ton ook heel veel over weet te vertellen. (Achterin de kerk hangt ook een achtste werk: Zorg voor de Schepping/Het milieu Hij vindt de schilderijen prachtig en vertelt dat hij de schilder mag bellen (hij woont vlakbij) als iemand iets wil weten of erg geraakt is. De schilderijen maken vaak veel indruk vanwege hun emotionele intensiteit. In principe heb je één keer in de twee weken samen met een andere vrijwilliger dienst, maar er zijn wat weinig vrijwilligers, dus is Ton er elke week te vinden. “Elke keer als ik dienst heb gehad gebeurt er iets wat nog nooit eerder is gebeurt en dat hoeven geen spectaculaire dingen te zijn.” Zo te horen is er afwisseling genoeg. Heb je belangstelling dan vind je hier de vacature. Tekst en beeld: Jeanet Verveer

Lees meer

Post | mei 2026 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Klein maar fijn

Door

Johnno Bosma

Tekst en beekd: Jan de Koning