Post | juni 2025 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Wat als de schade aan je huis, schade aan je leven wordt?

Door

Dat is de vraag waarbij de geestelijke verzorgers en de bestuursleden van de Stichting Geestelijke Verzorging Aardbevingsgebied (GVA) zich mee bezighouden. Bestuurslid Nicole van Eijkern vertelt me erover.

Te veel nadruk op de scheuren in het huis, te weinig aandacht voor de scheuren in de ziel
“Bij de aanpak van de aardbevingsproblematiek ligt de nadruk nog vooral op het oplossen van de schade, het versterken van de woningen, het bouwen van nieuwe woningen en de financiële kant. Er is te weinig aandacht voor de existentiële kant: de geestelijke problemen en de passende zorg, ondersteuning en begeleiding daarbij”, vertelt Nicole.

Waarom overkomt mij dit, hoe moet ik dit dragen?
“Het fysieke proces van restaureren, slopen of nieuwbouw duurt erg lang. Het wachten en de onzekerheid waar de bewoners mee geconfronteerd worden kost bewoners heel veel energie. Je weet niet waarom dit jou overkomt en hoe je dit moet dragen. Doe ik er wel toe, vragen inwoners zich af. Daardoor ontstaat er een gevoel van miskenning, eenzaamheid en onmacht. Veel mensen weten niet hoe ze dit moeten volhouden. Jouw eigen plek is niet meer veilig. Je moet tijdelijk of permanent ergens anders gaan wonen, ergens waar je soms helemaal niet wil zijn. Anderen beslissen voor jou: over jouw huis, jouw buurt en dorp. Dit doet heel veel met een mens. Het gaat soms ook ten koste van relaties met partners, kinderen en buurtgenoten. En dat jarenlang. Dat sloopt mensen”, zegt Nicole en ze vertelt dat ze dat zelf ook heeft meegemaakt. “Dat moet anders.”

Stichting GVA
Daarom is in 2018 GVA opgericht. Nicole is sinds 2023 bestuurslid van de stichting. Er werken zeven geestelijke verzorgers en een teamleider. De stichting biedt geestelijke verzorging aan inwoners en richt zich op het beïnvloeden van de aanpak van de aardbevingsproblematiek. “We begeleiden bewoners, individueel of in groepen. We luisteren naar de verhalen en de ervaringen van eenieder. We praten met bewoners over wat de aardbevingstoestanden met hen doen als mens. Bewoners ondersteunen elkaar met hun verhalen. Met hun verhalen laten wij anderen zien wat de aardbevingen en de huidige aanpak ervan, met mensen doen.”

Nicole is als ervaringsdeskundige gevraagd om bestuurslid te worden. “Ik geloof er erg in en realiseerde me dat ik juist die geestelijke verzorging en aandacht voor mij als mens, heel erg had gemist. Deze andere aanpak is heel erg nodig. Als voorzitter kan ik er meer aandacht voor vragen en heb ik meer invloed. Er gebeuren mooie dingen. Ik krijg er ook echt energie van. En ik heb veel bewondering voor wat de geestelijke verzorgers voor elkaar krijgen. Het helder krijgen van de rode draad in de problemen en dit zichtbaar maken voor anderen. Het team brengt structuur en realiseert goede samenwerking met andere partijen. Ik ben hier heel trots op.”

Bestuurslid nodig
Er gebeurt al heel veel, maar we hebben nog wel een bestuurslid nodig. “We zijn een bestuur op afstand. Het team doet het meeste werk. Het bestuur volgt en ondersteunt het team en zet samen met het team de koers uit. We zoeken een nieuw bestuurslid die kennis heeft van geestelijke verzorging en begrijpt wat het verschil is tussen onze dienstverlening en dat van anderen.”

Geïnteresseerd in een bestuursfunctie bij Stichting Geestelijke Verzorging Aarbevingsgebied? Bekijk hier de vacature.
Wil je graag meer informatie over Stichting GVA? Mail naar voorzitter@gvagroningen.nl of bel Nicole van Eijkern op het telefoonnummer 06-12245095.

Tekst: Yvon van der Laan

Deel blogpost

Gerelateerde blogposts

Een parel in het Parrelcafé

| Vrijwilligersverhalen

Het is nog rustig in het Parrelcafé. De dienst van Elmyro is net begonnen en hij heeft al het lekkers al klaargezet op de balie. Alle stoelen en tafels staan er netjes bij en hij staat paraat om zijn gasten te ontvangen. Elmyro begroet mij met een vriendelijke glimlach en we gaan aan een tafeltje zitten dat uitkijkt over het zwembad, waar op dat moment vooral kinderen aan het zwemmen zijn. Gewoon aan het werk Elmyro werkt al 4 jaar bij het Parrelcafé en heeft hier een basisbaan via de gemeente Groningen. Hij is blij dat hij na jaren ‘rondhangen’ op straat op deze mooie plek terecht is gekomen. Hij wilde niet weer een traject van de gemeente gaan volgen maar gewoon aan het werk. En dat is hem gelukt! Hij werkt niet alleen bij het Parrelcafé, maar ook nog als assistent-kok in het restaurant van “Buurten bij Bernlef”. Daarmee is hij voor de wijken Selwerd en Paddepoel een ware parel! Zwembadcafé in Selwerd Terwijl we zitten te praten, komen de eerste klanten binnen. Het café zit in het gebouw waar zwembad de Parrel zit, naast de Vensterschool, buurthuis de Sonde, het Wij-team en de bibliotheek van Selwerd. Daardoor lopen hier veel mensen langs, die ook regelmatig komen vragen waar ze moeten zijn. Elmyro ontvangt hen en wijst ze de weg. Maar dat is slechts één van zijn taken. Daarnaast neemt hij bestellingen aan, maakt deze klaar en rekent ook af met de klanten. Verder zorgt hij ervoor dat het café er altijd netjes en schoon uitziet en houdt hij bij of er nog voldoende voorraad is. Kindercharmes Er komen hier vooral kinderen met hun vader of moeder die bijvoorbeeld zwemles hebben. Het leukste vindt Elmyro dan hoe kinderen het voor elkaar krijgen om iets lekkers te krijgen. “Dan moet ik wachten totdat de ouder zegt: ok, vooruit dan!”. Ook komen hier veel scholieren van de naastgelegen middelbare school. Die kopen vooral chips en snoep. Altijd blijven lachen Als je hier werkt, moet je dan ook goed met kinderen kunnen omgaan. Soms is het erg lawaaiig door rondrennende en schreeuwende kinderen. Daar moet je wel een beetje geduld voor hebben. “Altijd blijven lachen” zegt Elmyro daarover. Dat is hem wel toevertrouwd als gastheer. Zwemdiploma-feestjes Het leukste vindt Elmyro het diplomazwemmen, wanneer de kinderen afzwemmen en samen met hun familie hun zwemdiploma in ontvangst nemen. Dan is het lekker druk met “een praatje hier en een praatje daar”. Gelukkig is het niet altijd zo druk en zijn er ook wel momenten dat er weinig klanten zijn. Dan kun je rustig de boel een beetje aan de kant maken en de voorraad weer een beetje aanvullen. Tekst en beeld: Maaike Krijnen Ook geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij het Parrelcafé? Op het moment wordt er gezocht naar een horecamedewerker voor in de middag.

Lees meer

Ontmoetingsplek bij de Kiosk in het Diamantpark

| Vrijwilligersverhalen

De Kiosk in het Diamantpark in de wijk Vinkhuizen zoekt meer vrijwilligers. Op een hele zonnige dag eind april spreek ik met Emma Bel en Leendert Tholen op het terras voor de kiosk. Het is een soort koffie- en theehuis, maar met meer. Niet alleen de rollatorbende “We hebben ook thee, fris, ijs en snacks,” vertelt Emma. “Er komen door de week zo’n 10-20 bezoekers per middag, veelal 50-plussers, maar ook vrouwen met kinderen. Het gaat om ontmoeten en gezelligheid. Want wat moet je als alleenstaande in je huis, de hele middag TV kijken? Dat is saai en hier kun je buurtgenoten ontmoeten en zoals vandaag lekker in het zonnetje zitten.” “Ja,” lacht Leendert, “ik noem het soms wel eens de rollatorbende. Maar er komen ook anderen hoor. Vooral in het weekend is het druk. We hebben elke maand een evenement, waar veel mensen op af komen. Zo hadden we met Koningsdag een vrijmarkt die druk bezocht werd. Wat zeg ik, het was smoordruk!” Container gekocht Emma en Leendert hebben Stichting Kiosk Diamantpark opgericht. Ze hadden dit idee gekregen toen bleek dat er een wijkbudget te verdelen was waar je op kon stemmen. En er was gemis aan een laagdrempelige ontmoetingsplek. “En wat gebeurde? Wij werden tweede” vertelt Leendert enthousiast. “Dus kregen we budget om het op te starten.” “Ja,” gaat Emma verder, “we kochten een grote container en die hebben we zelf ingericht, met hulp van de gemeente voor de water- en elektriciteitsaansluiting. Gelukkig is mijn man heel handig en die heeft een keukenblokje en andere dingen erin gemaakt. En natuurlijk het mooie klapluik met een bar van waaruit wij de bezoekers kunnen bedienen.” “Wij zaten al jaren in het wijkoverleg maar toen deze kans voorbijkwam hebben we die meteen aangegrepen,” legt Leendert uit. “En nu doen we dit alweer zes jaar, met behulp van vrijwilligers.” Laagdrempelig Wat moeten vrijwilligers doen? “De kiosk openen en gastheer en -vrouw zijn. Want wij blijven niet in de container zitten. Wij maken altijd een praatje buiten met de bezoekers, want daar komen ze ook voor. Als vrijwilliger ben je dus heel vrij. Wij maken de roosters natuurlijk, maar je mag kiezen voor maar een dagdeel per twee weken of vaker, “legt Leendert uit. “En je bent altijd met zijn tweeën, dat vinden wij veiliger en gezelliger. Want je zal maar naar het toilet moeten,” lacht Emma. Dat kan overigens aan de overkant, maar een eigen toilet staat nog op hun wensenlijstje. En als het regent mogen de vrijwilligers zelf besluiten of ze open willen. Emma en Leendert doen dit naast hun eigen baan, van 28 en 36 uur per week, respect! Doe mee De openingstijden zijn van woensdag tot en met zondag van 14-17 uur. Maar bij evenementen gaan ze wat langer door. Er staan nog een zomermarkt, een shantykoor en een kinderfeest op het programma. Dus hou de agenda in de gaten op hun facebookpagina Kiosk Diamantpark, op Vinkhuizen.nl of Wijknieuws Vinkhuizen, die zijn heel actueel. Tekst en beeld: Annette Doornbosch Ook als vrijwilliger bijdragen bij de kiosk in het Diamantpark? Hier vind je de vacatures voor een medewerker en een beheerder van het koffie- en theehuis.

Lees meer

Gezellig sjoelen in het Poortershoes

| Vrijwilligersverhalen

Gezellig sjoelen in het Poortershoes Stien van Keulen is al meer dan 20 jaar begeleidster van de sjoelclub in het buurthuis Poortershoes in de Oosterpoort in Groningen. Ze vindt het nu wel welletjes. Ze is dan ook al bijna 90! “Maar ik blijf wel sjoelen hoor,” vertelt ze enthousiast. “Het is een leuke club oudere dames. De jongste is nu 75 en ik ben de oudste.” Opvolger gezocht De sjoelclub is onderdeel van de Ouderen Sociëteit Oosterpoort, net als de klaverjasclub en de biljartclub. Stien wil graag een opvolger, zodat zij het wat rustiger aan kan doen. “Maar het begeleiden valt erg mee hoor”, vertelt Stien. “Koffie en thee worden voor ons klaargezet in de ruimte en ze helpen mij altijd mee met het klaarzetten van de sjoelbakken. Ik doe de eindtelling van de stand, je moet dus wel een beetje kunnen rekenen.” Stien doet dat uit haar hoofd maar een rekenmachine mag ook. “En je moet een computer met printer hebben, maar dat kun je natuurlijk ook ergens anders doen”, aldus Stien. Geen mannen Er zijn 17 deelneemsters en er is een wachtlijst. Mannen deden in het verleden ook mee maar die waren te fanatiek, dus nu nemen we alleen vrouwen erbij”, lacht Stien. “Mannen kunnen terecht bij de biljartclub of de klaverjasclub. We houden ook een traktatielijst bij, dat kan variëren van cake tot koekjes, maar net wat je wilt en wat je kunt betalen. Niets is verplicht”, benadrukt Stien. De jaarlijkse bijdrage is 35 euro en de koffie en thee kosten 50 cent. Zelf staat ze nu op de tweede plek in de ranglijst van winnaars. Vroeger was ze ook begeleidster van de klaverjasclub, maar nu doet ze daar gewoon mee. De sjoelbakken zijn eigendom van de club, met dank aan de gemeente die erachter kwam dat deze leeftijdsgroep ‘vergeten’ was. “We krijgen nu subsidie, als bijdrage in de kosten, want het Poortershoes moet ook betaald worden, zoals de huur van de ruimte.” Elke week op donderdag, van 14 tot 15.30 uur wordt er gesjoeld, en de meesten blijven dan nog een uurtje hangen, voor de gezelligheid. En gezellig is het! Dus hou je van sjoelen: wordt dan begeleidster ! Tekst en beeld: Annette Doornbosch Poortershoes zoekt nog meer vrijwilligers voor uiteenlopende vrijwilligersvacatures. In de vacaturebank van Link050 vind je vacatures voor een duurzame klusser , een medewerker bediening , een baliemedewerker en een afwasser in de spoelkeuken .

Lees meer

Post | juni 2025 | Vrijwilligersverhalen | 2 min lezen

Wat als de schade aan je huis, schade aan je leven wordt?

Door

Johnno Bosma

Tekst: Yvon van der Laan