‘Als ik het kan, kan iedereen het!’

“Ik heb tien jaar gewerkt in de Mesdagkliniek, niet als behandelaar of wat ook, ik was coördinator van een project en had zowel met medewerkers als met patiënten te maken. Toen ik daar wegging wilde ik wel iets blijven doen voor de jongens en heb ik me als vrijwilliger aangemeld voor het maatjesproject van Humanitas. Ik ben maatje van twee TBS patiënten." Een bredere blik “TBS-ers hebben echt een hele grote fout gemaakt, maar als je er wat langer rondloopt en de verhalen hoort over hun achtergrond dan denk je ook dat het geen wonder is dat ze hier terecht komen. Dan bekijk je het van meerdere kanten. Mensen moeten ook een tweede kans krijgen vind ik. Ik heb hier een wat bredere blik gekregen en geleerd om te relativeren.” Vissen en film “Met het ene maatje onderneem ik wat meer dan met de ander. Ze zijn onderling ook heel verschillend qua leeftijd, achtergrond, delict, alles. Met de een ben ik wel eens wezen vissen aan het water vlak bij de kliniek. Of we lopen naar Haren voor een bakje koffie, we zijn een keer naar de film geweest en hij wil naar een optreden van een bandje, dan ga ik ook mee. Ik vraag aan hun wat ze willen ondernemen. Als ze in beperking zitten (omdat er bijvoorbeeld drugs in urine is gevonden) dan zit ik bij ze in de cel en praten we wat. Dan vraag ik hoe ze erbij zitten, is het rustig in hun hoofd? en hoe is het in de Mesdag? hoe gaat het met werk? en is er nog bezoek geweest?  Dat soort dingen.” Aanvoelen “Het is niet een wederkerig gebeuren, ik praat niet over mezelf. Ze weten mijn voornaam en achternaam, maar over mijn gezin vertel ik niks, ook niet waar ik woon. Na een tijdje had ik het gevoel dat we een stapje verder konden gaan en mochten ze me ook appen. Als de Mesdag kliniek dat goed vindt natuurlijk. Je moet dus echt wel weten wat je kan vertellen maar ook wat je kan vragen. Sommigen staan er voor open om over zichzelf te vertellen, anderen niet en dat moet je een beetje aanvoelen. Hun privacy bescherm ik ook, ik vertel niemand voor welk delict ze TBS hebben gekregen. Na afloop van een bezoek bedanken ze me vaak." Grenzen stellen “Je moet dus wel stevig in je schoenen staan, een beetje volwassen zijn zeg maar. Het is belangrijk dat je van te voren bedenkt waar jouw grenzen liggen, want deze mannen kunnen enorm zuigen. Ik heb me nooit onveilig gevoeld en ik doe dit al vijf jaar. Het is belangrijk om zo’n jongen even uit de sleur te halen, even een wandeling te maken. Mensen denken wel eens dat TBS een hotel is met kost en inwoning maar je bent wel je vrijheid kwijt -vaak voor de rest van je leven- en dat is echt heel erg en de jongens hebben er best wel moeite mee om zich hier een beetje thuis te voelen. Mijn ene maatje krijgt helemaal geen bezoek. Het is dubbel, aan de ene kant moeten ze goed beseffen dat wat ze gedaan hebben absoluut niet kan, absoluut niet, en aan de andere kant mag je ze niet loslaten, want als dat gebeurt glijden ze weer af, zo simpel is dat en krijg je heibel in de Mesdag zelf.“ Oog voor de ander “De meeste vrijwilligers die maatje worden zitten in de zorg, dat zijn mensen die oog hebben voor de ander. Ik denk niet dat er zomaar een bankier langskomt die zegt ‘doe mij maar een TBS-er’. Ik werk niet in de zorg maar voor de Nationaal Coördinator Groningen en houdt me bezig met de planning van de hersteloperatie. Dat werk is meer analytisch, maar een mooie combinatie met het heel menselijke van dit maatjes werk.” Humanitas matched en begeleidt de maatjes van TBS-patiënten, mocht je interesse hebben neem dan contact op met het MIP van Humanitas: 050-3126000. Kijk hier voor alle maatjes vacatures bij Humanitas! Tekst en foto Jeanet verveer

Nieuwkomers die moeten inburgeren krijgen onder andere Oriëntatie op de Arbeidsmarkt (ONA). Met ONA leren ze gedurende 4 weken in vogelvlucht het hele proces kennen van hoe een baan te vinden. Vincent assisteert als vrijwilliger de docent op het Alfa-college. “Vandaag heb ik aan iemand uitgelegd wat een uitzendbureau is, want dat kende hij niet.” Wensberoep Vincent werkt vaak 1 op 1 met een student als ze opdrachtjes moeten doen. “Ze moeten bijvoorbeeld twee vacatures zoeken die passen bij hun ‘wensberoep’ of drie verschillen opnoemen tussen de werkcultuur in Nederland en die van hun thuisland. “Het sollicitatieproces zoals we dat hier kennen verschilt nogal van waar ze vandaan komen. Hier in Nederland zijn we van de regeltjes en formulieren, dat kennen ze niet”, legt Vincent uit. Hij heeft inmiddels al aardig wat mensen meegemaakt sinds hij in september begon. 20 uur in de week Vincent begon als assistent bij ONA maar inmiddels is hij gevraagd om ook te ondersteunen bij lessen Kennis van de Nederlandse Maatschappij (KNM) een ander onderdeel van het inburgeringsexamen. Hij helpt bij Nederlands voor Oekraïners en bij een club Nederlandse kinderen (15-18 jaar) die na de pandemie weer wat sociale vaardigheden willen oefenen (door middel van spellen). Bij elkaar is hij daar ongeveer 20 uur per week aan kwijt. Dat is best veel. Vincent: “ik blijf op zoek naar betaald werk maar ondertussen blijf ik dit doen, ik vind het leuk en ik leer hier ook van. Ik hoop ook dat ik iets met deze ervaring kan doen.” Kwaliteiten ontdekken Vincent hoorde via via van dit vrijwilligerswerk en het leek hem wel wat. Hij heeft een bachelor Psychologie maar de liefde tussen hem en de studie was een beetje over en hij zat al een tijdje thuis. “Ik heb hiervoor wel gewerkt in vakantiebaantjes en zo maar ik wist nooit wat nou bij mij paste, waarvoor ik geschikt zou zijn en ik heb wat last van sociale angst. Hier heb ik geleerd dat ik kennelijk wel met mensen kan werken en dat het helemaal bij me past. Ik ben geduldig en dat helpt als je met mensen werkt, vriendelijkheid is ook belangrijk. Dus ik heb hier ontdekt wat mijn kwaliteiten zijn. Het heeft me geholpen de draad op te pikken en een beetje normaal ritme te krijgen.” Een fijne, veilige atmosfeer De cursisten zijn blij met de cursus, “Er is een fijne en veilige atmosfeer in de klas, er worden grapjes gemaakt en het feit dat hier iemand is die aandacht voor ze heeft en samen met ze door het proces loopt is heel fijn voor ze. Het is dankbaar werk. Het is niet moeilijk, voor ons zijn de dingen die gevraagd worden heel vanzelfsprekend. Morgen is het anders, dan is er een klas KNM waar je iets af moet weten van Nederlandse geschiedenis en cultuur, daar moet ik wel even over nadenken want dat had ik voor het laatst in groep 3.” Het Alfacollege kan meer assistenten voor ONA gebruiken, want het is heel behulpzaam om de mensen 1 op 1 de dingen uit te leggen. Meer informatie

Als je de nieuwe bibliotheek in de Wijert binnenloopt, valt meteen de gezellige, intieme sfeer op met de uitstraling van een grandcafé. Er zijn diverse hoekjes gecreëerd waar mensen rustig achter hun laptop kunnen werken of een krantje kunnen lezen, terwijl in een andere hoek van de bibliotheek een cursus wordt gegeven aan een klein gezelschap. En wat vooral in het oog springt is de grote aandacht voor het kinderboek. Marjan Karsten en Jelle Witteveen Marjan Karsten en Jelle Witteveen werken één morgen in de week als gastvrouw en gastheer in deze bibliotheek. Marjan heeft jaren in de zorg gewerkt en heeft ontdekt dat ze het werken in de dienstverlening, wat ze nu drie jaar doet, ook erg leuk vindt. Jelle was geschiedenisleraar; na zijn pensionering kwam dit werk op zijn pad en het past helemaal bij hem. Gevarieerd werk Jelle begint ’s morgens om acht uur en zorgt ervoor dat, wanneer de bibliotheek om half negen open gaat, alles klaar staat voor de ontvangst van de bezoekers. Er komen dagelijks veel vaste gasten; de eersten lopen binnen om de krant te lezen en een kopje koffie te drinken. Daarna komen andere klanten, waaronder studenten die een plekje zoeken om rustig te kunnen studeren. Dan arriveert ook Marjan en na half tien wordt het drukker in de bibliotheek. Om half tien komt ook de bezorgdienst binnen met diverse kratten met bestelde boeken. Die moeten worden geregistreerd en de klanten moeten een berichtje ontvangen dat hun boek klaar ligt. Terwijl Jelle zich daarmee bezighoudt, legt Marjan een klant uit hoe boeken moeten worden aangevraagd via het computersysteem en maakt ze een nieuwe bezoeker wegwijs in de bibliotheek. Genieten van het werk De beide vrijwilligers genieten volop van het werk en vooral van het omgaan met bezoekers. Ze krijgen vaak te maken met ouderen die niet handig zijn met de computer en nemen dan alle tijd om hen te helpen. Anderen vragen advies bij het kiezen van een boek en omdat Jelle zelf veel heeft gelezen kan hij andere mensen vaak op het spoor zetten van een ander mooi boek. “En of ze nu weglopen met een boek over geschiedenis of met een kookboek, vind ik minder belangrijk. Het belangrijkste is dat er gelezen wordt!” Kinderboeken De bibliotheek in de Wijert heeft een grote collectie kinderboeken en de ruimte die daarvoor beschikbaar is, is zeer aantrekkelijk ingericht. Marjan vindt het erg leuk om kinderen en hun ouders wegwijs te maken in de wereld van het boek. “Het is toch prachtig om te zien dat kinderen lezen leuk gaan vinden!” Taalgroep Elke dinsdagmorgen zit er ook een leesgroep om de grote tafel in de zaal. Deze mensen willen graag de Nederlandse taal nog beter leren beheersen; ze lezen gezamenlijk een boek onder leiding van een vrijwilliger die zo nodig ook de taal toelicht. Breinbieb Tenslotte staat er midden in de zaal een grote tafel met boeken en spelletjes die geschikt zijn voor mensen van wie het geheugen minder wordt: ook een belangrijk initiatief. Al met al is deze Forumbibliotheek een prachtige aanwinst voor de wijk en als het aan Marjan en Jelle ligt, blijven ze hier nog jaren vrijwilligerswerk doen. Lijkt het je ook leuk om je als gastheer/vrouw in te zetten? De bibliotheek is altijd op zoek naar medewerkers, zie de vacature. Ook het taalhuis dat aan de bibliotheek in de Wijert is verbonden zoekt met spoed nog enkele vrijwilligers www.tijdvoorhettaalhuis.nl Jan de Koning