20 jaar vrijwilligerswerk op Selwerderhof

Ze is al wat langer vrijwilliger. Eerst, toen ze nog in Amsterdam woonde, bood ze hulp bij het taalonderwijs aan anderstaligen en toen ze in 2018 naar Haren verhuisde, ontdekte ze al snel de mogelijkheden van vrijwilligerswerk bij Humanitas. Nienke Hartman heeft ooit een opleiding verpleegkunde gedaan en jaren in de psychiatrie gewerkt. De ervaring die ze daar heeft opgedaan komt goed van pas bij de rol die ze als vrijwilliger bij Humanitas heeft gekregen. Begeleiding van lotgenotengroepen Vorige jaar startte Humanitas een groep voor mantelzorgers van mensen met dementie. De meeste van de deelnemers zorgen voor hun partner en het blijkt dat het creëren van een lotgenotengroep voor deze mensen een goed initiatief is geweest. Mantelzorgers kunnen zich onbegrepen voelen door mensen uit hun omgeving, want die kunnen zich geen voorstelling maken van hoe het is om dagelijks samen te leven met iemand met dementie en de moeilijkheden die dat kan geven. In de lotgenotengroep kunnen mensen hun verhaal kwijt en krijgen ze veel herkenning. Gesprekken begeleiden Samen met een andere vrijwilliger begeleidt Nienke de kleine groep. Na een aantal bijeenkomsten worden de gesprekken afgerond. Inmiddels is een tweede groep gestart. “Ik geniet van dit werk omdat ik merk dat het de mensen van de groep veel oplevert. In de groep durven ze hun, soms schrijnende, verhalen te delen en door de tips die ze van elkaar horen, gaan ze meestal weer met nieuwe moed terug naar huis.” En wat Nienke vooral ook zo mooi vindt aan dit werk is dat er meestal ook een stuk gezonde humor in de groep komt. “Naast het huilen wordt er gelukkig ook veel gelachen." Expres? Wat haar ook opvalt tijdens de gesprekken is dat de mantelzorger niet altijd over de juiste informatie beschikt omtrent het gedrag van de partner met dementie en soms denkt dat deze bepaalde dingen expres doet. Zo kan de patiënt bijvoorbeeld erg vergeetachtig worden en dat kan de partner op het verkeerde been zetten. Ook deze zaken worden binnen de lotgenotengroep gedeeld en omdat het herkend wordt is het vaak ook geruststellend. Cursus Tijdens de gesprekken merkt Nienke dat ze veel heeft aan de kennis die ze heeft opgedaan in haar opleiding en haar werk. De mantelzorgers hebben ook vaak vragen over de ziekte en dan kan ze meestal wel een antwoord geven. Toch vond ze het aantrekkelijk om ook de cursus die Humanitas aanbood te volgen. Tijdens deze cursus voor vrijwillige coördinatoren maken de deelnemers kennis met alle facetten van het vrijwilligerswerk binnen deze organisatie. Nog een andere rol bij Humanitas De begeleiding van de lotgenotengroepen is één van de taken die Nienke als vrijwilliger bij Humanitas doet. Daarnaast heeft ze ook nog een taak die ze voornamelijk vanuit huis kan doen: ze zoekt telefonisch contact met mantelzorgers uit Haren die bij Humanitas geregistreerd staan voor het bieden van een luisterend oor, om te horen hoe het gaat en of er behoefte is aan ondersteuning. Samen met de mantelzorger onderzoekt Nienke of deze ondersteuningsvraag door een vrijwilliger van een ander project binnen Humanitas opgepakt kan worden of dat er meer nodig is. Nienke werkt met heel veel plezier bij Humanitas en ze gunt ook andere mensen de voldoening van een stukje vrijwilligerswerk. Tekst en beeld: Jan de Koning

Gisteravond (13 februari) waren zo’n 20 mensen met elkaar in gesprek over burgerinitiatieven. Wat een geslaagde avond was dat! Want hoewel het programma klaar was om halftien stonden mensen na tienen nog na te praten en uit te wisselen. Henk Kinds van Katalys bracht aan het begin van de avond al veel energie met zich mee door te vertellen hoe hij aankeek tegen Burgerinitiatieven. De grote kracht van burgerinitiatieven zit volgens hem in de overtuiging en de wil waarmee mensen hun initiatief vormgeven, het feit dat ze het samen doen -en hij wees erop hoe belangrijk het is dat de groep die het opstart en gaande houdt zo divers mogelijk is (qua leeftijd, sociale achtergrond). Dat het initiatief ook echt impact maakt, iets teweeg brengt en veranderd is een belangrijk factor van succes. Over knelpunten, succesfactoren en meer Het grootste deel van de avond gingen we met elkaar in gesprek over knelpunten en succesfactoren, over de toekomst en zaken (positief of negatief) die initiatiefnemers niet verwacht hadden bij het opstarten van hun initiatief. De aanwezigen rouleerden langs tafels waar deze gesprekspunten aan de orde werden gesteld, zodat ze zoveel mogelijk verschillende mensen ontmoetten en hun eigen burgerinitiatief telkens van een andere kant konden belichten. De geplande 10 minuten per tafel/onderwerp bleek vaak te weinig want iedereen werd wel getriggerd door het onderwerp en was nieuwsgierig naar andermans ervaring. Wees eigenwijs! Aan het eind van de avond brachten we alles samen en het was mooi te zien dat de zaal zich herkende in een aantal punten: Wees eigenwijs, zorg ervoor dat je onafhankelijk blijft van gemeente/instanties, want het is jouw initiatief, houd het in eigen hand. Een lange adem hebben belangrijk, en soms mislukt of verdwijnt een initiatief maar daar is niets mis mee want degenen die ermee waren begonnen hebben daar zeker van geleerd en zijn er door gegroeid. Regelgeving en bemoeienis van overheden kan een knelpunt zijn omdat het soms dwars staat op wat een bewoners willen bereiken, wat altijd jammer is omdat, zoals iemand het formuleerde, het plan dan platgeslagen wordt. Het leuke van burgerinitiatieven, hoorden we,  is dat er soms zoveel reacties komen, mensen mee gaan doen en dat er onverwacht zoveel gezelligheid van komt. Er was veel idealisme in de zaal, de mensen wilden echt iets bereiken  - precies wat Henk Kinds noemde als voorwaarde om een initiatief te laten slagen. Om een paar voorbeelden te noemen van wat ze wilden bereiken: dat meer mensen hun eigen apparaten gaan repareren, het gebied LeRoy nog eens 50 jaar blijft bestaan, meer mensen mee gaan doen met Parkrun op zaterdag in het Stadpark, In Selwerd/Paddepoel meer mensen bereikt gaan worden die ondersteuning nodig hebben, dat de betrokkenheid in de wijk groeit en mensen in hun kracht komen te staan en dat wooninitiatieven ondanks veel tegenwind toch de kop op blijven steken.

Een grote man met een zachtaardige uitdrukking lacht me vriendelijk toe wanneer ik het kantoor van Stichting WelMobiel binnenstap. Hessel Boersma (69) werkt sinds 2021 als chauffeur bij de stichting. De naam zegt het eigenlijk al, door deze organisatie kunnen ouderen en mensen die minder mobiel zijn, toch de deur uit en op plekken komen waar steeds minder bussen rijden. Het werkt als volgt. In de verschillende wijken staat een elektrische auto gereed. Alle chauffeurs hebben een speciale app waarmee ze kunnen zien welke ritten er zijn gepland, en wanneer deze plaatsvinden. Zo staat er in Hoogkerk ook een auto gereed. Voor Hessel heel handig want hij loopt zo vanuit zijn huis naar de auto. Omdat er nog niet in alle wijken een auto gereed staat, moeten sommige chauffeurs vanuit hun huis eerst een stukje fietsen naar de plek van de auto. Bij de auto aangekomen, wordt de deur geopend en gesloten met dezelfde slimme app. Dit werkt heel goed, want chauffeurs hoeven nu onderling geen sleutels meer uit te wisselen. Hessel geniet zichtbaar van zijn werk. Als hij praat, is duidelijk waarom dit werk goed bij hem past. Hij vraagt of ik het televisieprogramma ‘Taxi’ ken, waarin Joris Linssen hetzelfde werk doet als Hessel, namelijk mensen van A naar B brengen. De interactie met deze mensen is waar het Hessel om gaat. Het zijn gewone mensen met alledaagse verhalen en toch is het bijzonder als iemand iets persoonlijks deelt wat hem of haar bezighoudt. Soms is enkel luisteren al genoeg en is dat net wat iemand nodig heeft. De bestemming van de passagiers kan ook erg verschillen. Van het bezoeken van een vriend of vriendin, boodschappen doen in het winkelcentrum, tot een bezoek aan het ziekenhuis. Dat laatste kunnen ingrijpende bezoeken zijn. Voor mensen die dan thuiskomen in een leeg huis, “de muren praten immers niet terug,” aldus Hessel, kan een vriendelijk gesprek met de chauffeur heel veel verschil maken. Er werken totaal zo’n 40 chauffeurs en 7 personen op kantoor bij de stichting. Het zijn vrijwilligers maar ook mensen met een participatiebaan. Nieuwe collega’s worden zorgvuldig ingewerkt. Dat doen de chauffeurs met elkaar. Ze rijden eerst mee en wanneer ze er aan toe zijn, verzorgen ze zelf ritten. “Je moet natuurlijk wel van autorijden houden,” grapt Hessel. Maar je moet ook vertrouwd kunnen rijden, geïnteresseerd zijn in je medemens en een luisterend oor kunnen bieden. Hessel werkt 2 dagdelen à 4 uur. Dat past hem goed omdat hij ook tijd wil overhouden om andere dingen te doen. Met zijn vrouw of met de kleinkinderen. Op het werk organiseert hij trouwens ook activiteiten. Samen met collega’s organiseert hij ieder jaar een leuke activiteit voor het hele team. Als chauffeur ben je natuurlijk altijd op pad en tref je je collega’s niet vaak. Juist daarom is het belangrijk elkaar ook op een andere manier te zien. En een gezellige pubquiz of met z’n allen bowlen leent zich daar goed voor. Tekst & foto: Esther Halma