Mindful wandelen = Mind-Walk®

Zo omschrijven Loes Hogenhuis en Efiena Bil hun team van ongeveer veertig vrijwilligers. Samen zetten zij zich met hart en ziel in voor hun Museum Vosbergen. Het muziekmuseum is gevestigd in een prachtig pand op een prachtige plek: het in de buurt van Eelde gelegen landgoed met dezelfde naam. https://youtu.be/azJzb1-EgT4 Keihard gewerkt Ik keek m’n ogen uit toen Loes en Efiena ons de in de negentiende eeuw gebouwde villa lieten zien. Het pand heeft meerdere organisaties onderdak geboden; het heeft bijvoorbeeld in de jaren vijftig van de vorige eeuw een conferentieoord van de RUG gehuisvest. Het gebouw heeft ook slechtere tijden gekend, o.a. door leegstand. In 2000 werd op initiatief van Dick en Rieteke Verel begonnen met het ‘in oude schoonheid herstellen’ (sic) van het pand.  Een enorme klus! En dan te bedenken dat er in het begin nog maar twee of drie (!) vrijwilligers waren. Na slechts ruim twee jaar werd het pand in november 2002 voor het publiek geopend, met als nieuwe bestemming: een muziekmuseum. Ongeveer 1000 muziekinstrumenten Museum Vosbergen herbergt ongeveer 1000 muziekinstrumenten: van violen tot vleugels, van gitaren tot gongs, van trombones tot trommels, en ga zo maar door. Prachtig uitgestald in meerdere ruimtes, waaronder ook een kleine concertzaal. Wanneer daar concerten voor publiek worden verzorgd, schuiven en tillen (!) de vrijwilligers alle grote instrumenten opzij en maken zo ruimte vrij voor de luisteraars. Deze mensen zijn de echte helden van het museum: ze doen alles, maar dan ook echt alles, zelf. De ontvangst van bezoekers, het voorbereiden en geven van rondleidingen, het verzorgen en onderhouden van de tuin, het zetten en serveren van koffie en thee met wat zelfgebakken lekkers, de was draaien en last but not least de kleine en grote schoonmaak van – gelukkig alleen de binnenkant – van het pand. ‘We mopperen nog wel ’s hoor’ Dat zeggen Loes en Efiena met een grote lach. Want er is al zó enorm veel gedaan en gebeurd; dat zullen ze nooit vergeten. Soms zie je alleen even wat er allemaal nog móet gebeuren en dan vergeet je wat er allemaal al gedaan ís! Ze vertellen: ‘We hebben nog regelmatig contact met Dick’. Hij is inmiddels 85; zijn vrouw Rieteke is overleden. ‘Hij weet zó ontzettend veel en hij kan ook ontzettend veel.’ Zo heeft hij bijvoorbeeld alle uitleg die bezoekers via een koptelefoon kunnen horen, zelf ingesproken. En als voormalig docent exacte vakken kan hij ook precies uitleggen wat geluid is, wat trillingen zijn. Ter geruststelling: dat doet hij alleen wanneer bezoekers daarin geïnteresseerd zijn! Jonger publiek is van het harte welkom! De vrijwilligers steken veel energie in het verwelkomen van een jonger publiek. Ze hebben contact gelegd met de scholen in de regio en hebben inmiddels al heel wat basisschoolleerlingen in hun museum ontvangen. Voorafgaand aan zo’n bezoek krijgen ze eerst op hun eigen school een gastles van een musicus. Daarna komen ze naar Vosbergen, en vervolgens maken ze op school een instrument waar écht geluid uit komt. Wat een prachtig project! Oktobermaand Kindermaand Het team wil in ieder geval in de herfstvakantie (26 oktober-3 november) de hele week open zijn. Er worden rondleidingen gegeven, de kinderen maken een instrument, er is een speurtocht uitgezet… alles in het kader van de ‘anti-vergrijzing’ (sic). Liefst willen ze de hele maand oktober open zijn… of dat lukt hangt ook af van het aantal nieuwe vrijwilligers: Vrijwilligers gezocht! Niet alleen voor de oktobermaand, maar ook voor langere tijd, is het team op zoek naar enthousiaste collega’s. Kijk daarvoor op de website van het museum   Voor alle functies geldt dat je liefst minimaal twee keer per maand beschikbaar bent én dat je jezelf herkent in het compliment dat de vrijwilligers regelmatig krijgen: ‘Het is hier zo gemoedelijk; jullie hebben gelukkig tijd voor een praatje!’ Film : Bart Nieuwold Tekst:  Magda Bootsma

Op een dag won Oma Haas een ei. (Dit is een waargebeurd verhaal). Ze maakte een mooi doosje, met wat stro, een raampje en een kip op de zijkant en ging op pad om haar ei op te halen en veilig thuis te brengen. Het ei was van een kip van Stadsboerderij de Wiershoeck die met een prijsvraag de tuin wilde promoten. Van het een kwam het ander zul je wel merken, want Oma Haas kwam naar de Wiershoeck, bewonderde de tuin en kreeg meteen, creatief als ze was, een idee: “Dit is de ideale plek om kinderfeestjes te geven” en zo geschiede. Inmiddels heeft Oma Haas sinds augustus 2023 al een aantal kinderfeestjes gegeven voor kinderen van vier tot zeven jaar. Borrie de spookhond Ze maakt er een magisch gebeurtenis van voor de kinderen. Het feestje start met cupcakes, drinken en knutselen en dan vertelt Oma Haas het verhaal van de Borrie, een spookhond die door Groningen waart. Hij heeft gemene tanden en vurige ogen als theekopjes zo groot en een lange rechte staart.  Borrie moet opgesloten worden in de bench maar de sleutel is kwijt en samen met de kinderen gaan ze hem in de tuin zoeken. Daarom heet het een ‘scharrelfeestje’, de kinderen scharrelen net als de Wiershoeck kippen door de tuin. In de mooie tuin doen ze opdrachtjes tot ze Borrie en een sleutel vinden en dan volgt een magisch moment waarin een zeepbellenmachine een belangrijke rol speelt. Uiteindelijk gaat Borrie in de bench en als de kinderen draaien aan het mechaniekje van een speeldoosje valt hij heerlijk in slaap. Het feestje eindigt met een klein cadeautje voor elk kind en ze kunnen nog een pannekoek blijven eten. Alles een feestje Oma Haas die negen jaar in een peuterspeelzaal heeft gewerkt (tegenwoordig werkt ze in de zorg) geniet van de kinderen en het hele creatieve proces. Ze zit vol ideeën en grijpt alles aan om er een feestje van te maken. Eigenlijk heet ze Titia, het zijn haar kleinkinderen die haar oma Haas noemen omdat ze al 20 jaar hazen breidt. Inmiddels hangen andere producten van haar in de Wiershoeck. Oma Haas bedenkt en beschildert en andere vrijwilligers zagen het uit. Gratis met een Stadjerspas Voor kinderen met een Stadjerspas zijn de feestjes gratis, voor anderen kost het per kind 12,50 of 15 euro als je de kinderen ook wil trakteren op een pannenkoek. Ze heeft een grote schenking van Fonds Goed Idee gekregen dus dit jaar kunnen daar nog flink wat kinderen van profiteren. Wel zou Oma Haas graag wat hulp krijgen. “Ik zou het leuk vinden om iemand in te werken die mij kan vervangen als ik niet kan, iemand die kinderen en een sprookjeswereld leuk vindt.” Er moeten ook cupcakes en pannenkoeken gebakken worden dus dat is best veel werk naast het begeleiden, vertellen en helpen van (maximaal) acht kinderen. En dan hebben we het nog niet over het klaarzetten en weer opruimen. Heb je belangstelling voor deze functie of voor het kinderfeestje: stuur dan een mail naar titia_koster@hotmail.com tekst: Jeanet Verveer beeld: de Wiershoeck 

“Je moet het leuk vinden anders moet je het niet doen.” Duidelijker kan je niet zijn. Pieta (76) vindt het leuk om een dag in de week op bezoek te gaan bij een groep van tien bejaarden met dementie in het zorgcentrum De Hoprank in Peize.  “Je moet blij komen en met een blij gevoel weer naar huis gaan” zegt ze. In haar geval is dat ook zo. De Hoprank in Peize Ze doet dit bezoekwerk al tien jaar en is van plan dit nog wel een tijdje te blijven doen. Eerder bezocht ze 25 jaar lang één keer per week een dame met een verstandelijke beperking in het  VanBoeyenoord in Assen tot deze vrouw stierf. “Toen dacht ik ‘wat nu?’, want dat vrijwilligerswerk zat helemaal in m’n systeem en toen kwam ik dus hier bij de Hoprank in Peize.” Pieta woont er niet ver vandaan. Bingo en liedjes “De groep is altijd blij als ik kom, ze kennen me ondertussen, nee, niet bij naam, dat vergeten ze. Ik schenk altijd eerst koffie en thee in, dan maak ik met elk even persoonlijk contact door een geintje te maken bijvoorbeeld. Daarna doen we bingo, dat vinden ze echt heel leuk. Het gaat om de spanning van het spel en dat ze een prijsje kunnen winnen. Het vraagt wel veel geduld want je moet het vaak herhalen. Na bingo drinken we iets en dan doen we nog een spelletje of gaan we samen zingen. Ze kennen die oude liedjes allemaal nog uit het hoofd." Verhalen "Soms vertel ik een verhaal of zeg ik bijvoorbeeld dat ik boontjes ga eten ’s avonds en dan komen er altijd verhalen los over vroeger. Over hoe ze boontjes in de pot deden met zout erbij en een steen op de deksel om te wecken. Maar als ik over eten begin worden ze soms wat onrustig, want dan zeggen ze dat ze naar huis moeten om de aardappels te schillen, omdat hun man thuis komt. Dan zeg ik ‘nee joh, je eet hier’. Het is vaak heel aandoenlijk, het zijn echt lieve mensen." Een voldaan gevoel “Ik ben het liefst alleen op de groep, dan kan ik een beetje gek doen en ze aan het lachen maken. Als er iets aan de hand is dan is het personeel immers vlak bij.” Soms blijft ze eten. Ze woont alleen en ze is best moe als ze thuis komt; dan hoeft ze niet meer te koken. De groep vindt dat gezellig. “Dan hebben ze het idee dat ze iemand op bezoek hebben.” Als je naar Pieta luistert hoor je wel dat het dankbaar werk is. Zelf zegt ze: “Als ik na zo’n middag naar huis ga heb ik een voldaan gevoel, dan denk ik ‘oh wat was het weer leuk’.” ’t Paiser  Vermoak Pieta vertelt dat ze ook al 50 jaar verbonden is aan de plaatselijke toneelclub ’t Paiser Vermoak . Al vele jaren is ze regisseuse van het blijspel dat elk jaar op de planken gebracht wordt. Dat is niet niks en ik kan me wel voorstellen dat ze haar demente bejaarden mooie verhalen kan vertellen. Tekst en beeld: Jeanet Verveer